[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 5 : Ch5 – ห้องมืดที่แสนน่ากลัวและตื่นเต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 606 ครั้ง
    28 ก.ย. 62

Ch5 – ห้องมืดที่แสนน่ากลัวและตื่นเต้น

 

ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [5]

 

เมื่อมันได้จบลง เฉินหลี่กัวก็เหม่อมองเพดานสีขาวหิมะบนหัวและถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

 

หรานชิงกงคิดว่าเฉินหลี่กัวคงรู้สึกแย่ เพราะงั้นเขาเลยก้มหัวลงมาและจูบไปที่แก้มของเฉินลี่กัว

 

ถ้าเทียบกับหรานชิงกง ระบบที่รู้สึกเฉินหลี่กัวอย่างลึกซึ้งมันก็ถามออกมาเบาๆ

 

รู้สึกยังไงล่ะ?”

 

เฉินหลี่กัวตอบทันที เยี่ยมไปเลย!”

 

ระบบ : “... ...

 

เมื่อเห็นว่าระบบไม่พูดอะไรมันก็ทำให้เฉินหลี่กัวรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูกเลยพูดขึ้นมา

 

อย่าบอกนะว่านายเห็นมันด้วยน่ะ... ...

 

ระบบ : “มันมีระบบป้องกันความเป็นส่วนตัวอยู่

 

เฉินหลี่กัวไอออกมาและพูดว่า แล้วเรื่องหรานตงตงล่ะ...

 

ระบบ : “โอ้ นี่นายยังจำหรานตงตงได้อีกงั้นหรอ?!”

 

เฉินหลี่กัว : “ฮ่าฮ่า... ...

 

หลังจากนั้นซักพักระบบก็พูดตอบ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทางฝั่งหรานตงตง

 

เมื่อเฉินหลี่กัวได้ยินว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหรานตงตงเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนที่จะง่วงงุนและหลับลงไป

 

ในวันต่อมาเป็นวันที่อากาศดีและเฉินหลี่กัวก็ไม่ได้ลุกขึ้นจนกระทั่งบ่ายสามโมง เขาไม่เห็นหรานชิงกงหลังจากที่ได้ตื่นขึ้นมา ดังนั้นเขาเลยกินอาหารเช้าขณะที่โชว์ก้นอันเปล่าเปลือยของเขาในห้อง จากนั้นก็ดูทีวีระหว่างที่ไม่สวมเสื้อผ้าซักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะโซ่ที่อยู่ตรงข้อเท้าเขาล่ะก็เขาคงไปเดินโป๊เล่นที่ชายหาดโดยไม่มีแม้แต่ยางอาย

 

อาหารบนโต๊ะนั้นล้วนถูกกลืนลงกระเพาะ หรานชิงกงนั้นได้คิดล่วงหน้าไว้และได้เตรียมยาทาก้นไว้สำหรับเฉินหลี่กัว เฉินหลี่กัวหยิบหลอดยามาดูจากนั้นซักพักเขาก็วางมันลงเงียบๆ

 

ใครจะรู้ว่าบางทีอาจจะเพราะหรานชิงกงนั้นอับอายเกินกว่าจะเผชิญหน้าเขาหรือว่าเขาอาจจะมีอะไรอย่างอื่นต้องทำจริงๆ แต่ในเมื่อเฉินหลี่กัวไม่เห็นใครตลอดทั้งตอนเช้าเขาก็นอนหลับไปที่โซฟาเพื่อพักผ่อน แต่ในตอนที่เขาตื่นขึ้นอย่างสลึมสลือเขาก็พบว่าหรานชิงกงได้นั่งอยู่ข้างๆและมองเขาเงียบๆ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว

 

เฉินหลี่กัวตัวสั่นและลุกขึ้นทันที

 

หรานชิงกงเห็นท่าทางที่เฉินหลี่กัวแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเขาทำแค่เอื้อมมือไปสัมผัสกับหน้าผากของเฉินหลี่กัว ดูเหมือนว่าเขาต้องการแน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่มีไข้

 

เฉินหลี่กัวเห็นท่าทางอ่อนโยนของอีกฝ่ายแก้มของเขาก็ขึ้นสีอย่างห้ามไม่อยู่

 

หรานชิงกงถาม นายไม่รู้สึกไม่ดีตรงไหนใช่มั้ย?”

 

เพื่อไม่ให้เขาดูมีความสุขเกินไปเฉินหลี่กัวเลยทำได้แค่ก้มหน้าและส่ายหัวช้าๆ

 

หรานชิงกงเห็นการแสดงออกของเฉินหลี่กัวเขาก็ถอนหายใจเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ในตอนนี้ไม่ว่าเขาจะพูดปลอบโยนอีกฝ่ายยังไงมันก็ดูเหมือนการหลอกลวงอย่างเห็นได้ชัดอยู่ดี

 

ทั้งสองคนนั่งเงียบๆและในช่วงเวลานี้มันก็มีแต่เสียงโฆษณาจากจอทีวีดังอยู่เท่านั้น

 

เฉินหลี่กัวที่ถูกกักตัวไว้เกือบทั้งวัน ในที่สุดเขาก็พูดออกมา

 

พี่ช่วย... ...เอาเสื้อผ้ามาให้ผมหน่อยได้มั้ย?”

 

หรานชิงกงเลื่อนสายตามองไปยังเฉินหลี่กัว ตั้งแต่ไหล่อันงดงามพาดลงมายังเอวที่บอบบางจากนั้นก็มองไปที่ก้นงอนได้รูปของอีกฝ่าย รอยสีแดงจ้ำๆยังคงมีตามเนื้อตัว แค่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้เขาจำรสชาติของมันได้

 

เฉินหลี่กัวรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเพราะถูกหรานชิงกงมอง ในฐานะผู้ชายคนนึงแล้วเขาย่อมรู้ดีว่าการมองอย่างนี้หมายความว่ายังไง แต่แย่นักที่... ...ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะอยากเท่าไหร่ ตรงส่วนนั้นของเขาก็ยังเจ็บและช้ำอยู่ตอนนี้เขาไม่สามารถทนการโดนเอาได้อีกครั้ง

 

ดังนั้นเฉินหลี่กัวจึงขดตัวลงนอนเป็นลูกบอล

 

เมื่อหรานชิงกงเห็นเฉินหลี่กัวทำท่าทางราวกับเต่าที่หดหัวแอบในกระดอง ในดวงตาของเขาก็ฉษยแววขบขันก่อนจะถามออกมาอย่างอ่อนโยนว่า

 

ได้ทายาไปรึยัง?”

 

เฉินหลี่กัวมุดหน้าเขาลงไประหว่างเข่าตัวเองและพึมพำตอบกลับ

 

ทาแล้วครับ

 

หรานชิงกงจ้องไปที่เฉินหลี่กัวก่อนจะลุกขึ้นและเดินไปห้องนอน หลังจากที่ได้มองไปที่กล่องยาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินหลี่กัวโกหก——กล่องมันไม่แม้แต่จะถูกเปิดด้วยซ้ำ

 

หรานชิงกงถือยามาและถามขึ้น

 

นายจะทามันด้วยตัวเองหรือจะให้ฉันทาให้เพื่อนาย?”

 

ผมจะทาเองเฉินหลี่กัวตอบ

 

หรานชิงกงไม่ทำให้เฉินหลี่กัวลำบากใจนัก เขาทำเสียงตอบรับก่อนจะวางยาไว้ตรงหน้าเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวหยิบยาบนโต๊ะและเดินกระเผลกๆไปยังห้องน้ำเพื่อทายา ในตอนนี้เขาฉลาดพอที่จะไม่แค่เปิดกล่องแต่เขายังบีบมันออกมาเยอะๆด้วย... ...ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทามันลงไปในจุดที่เขาสมควรทาก็ตาม

 

เขารู้สึกว่าการที่ใช้มือตัวเองไปที่ส่วนนั้นมันค่อนข้างน่าอายเกินไป... ...เฉินหลี่กัวล้างมือและเปิดประตูออก

 

หรานชิงกงที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาเมื่อเขาเห็นเฉินหลี่กัวก็ถามขึ้น เป็นไง?”

 

เฉินหลี่กัวฮัมเสียงเบาๆเป็นการตอบ——เขาเชื่อว่าเรื่องนี้มันคงจบแล้ว

 

ใครจะคาดคิดว่าหรานชิงกงจะพูดออกมาว่า

 

มานี่และให้ฉันเช็คดูหน่อย

 

เฉินหลี่กัวที่ได้ยินมันก็หน้าขึ้นสีจัดและถอยหลังไปสองก้าว

 

หรานชิงกงถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นยืนจากนั้นก็เดินไปยังเฉินหลี่กัวและพูดขึ้น

 

เอายามาให้ฉัน

 

เฉินหลี่กัวไม่ยอมพูดอะไร

 

หรานชิงคงพูด ทำตัวดีๆ

 

เฉินหลี่กัวกำยาเอาไว้ในมือและก้มหน้า ฝ่ามือของเขาค่อนข้างชื้นเพราะเหงื่อ หลังจากที่ทั้งสองหมดหนทาง เขาก็ยื่นสิ่งนั้นในมือเขาให้หรานชิงกง

 

หรานชิงกงมองไปที่เฉินหลี่กัวและพูด ไปนอนคว่ำตรงโซฟา

 

เฉินหลี่กัวเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาอ้อนวอน หัวใจของหรานชิงกงสั่นไหวเมื่อได้เห็นท่าทางนั้นและเขาก็เกือบจะยอมให้ แต่เมื่อเขานึกได้ถึงบางอย่างหัวใจที่เริ่มอ่อนลงของเขาก็แข็งขึ้นอีกครั้ง

 

มานี่หรานชิงกงพูด

 

เฉินหลี่กัวสูดหายใจเข้าและไม่ต่อต้านหรานชิงกงอีก เขาเดินกระเพลกไปยังโซฟาจากนั้นก็นอนลงอย่างว่าง่าย

 

หรานชิงกงเดินไปที่เฉินหลี่กัวและทายาลงไป

 

เหี้ย มันเจ็บชะมัดเลย ร่างกายของเฉินหลี่กัวมันอ่อนไหวเป็นพิเศษ แค่การพลาดตัดเล็บไปโดนเนื้อเขามันก็ทำให้เขาเจ็บไปนานแล้ว

 

ไม่ต้องพูดถึงผลหลังจากที่เขาโดนวางยาเข้าไปด้วยอีก

 

ในตอนที่ยาได้ถูกทาลงไป น้ำตาของเฉินหลี่กัวก็รื้นขึ้นมาทันที เขารู้สึกว่าน้ำตาของเขามันน่าอายจึงมุดหัวหลบไปใต้แขน เขาไม่อยากให้หรานชิงกงรับรู้มัน

 

หรานชิงกงเห็นน้ำตาของเฉินหลี่กัว เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นอย่างนี้เพราะเจ็บ—— เขาเลื่อนสายตาลงและถอนหายใจเบาๆอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้น

 

เหวินโหย่วอย่าเกลียดฉันเลย

 

เฉินหลี่กัวหน้าแดงกล่ำและเขาอยากจะหัวเราะออกมา แต่เขารู้สึกได้ว่ามันคงไม่เหมาะสมกับสถานการณ์เท่าไหร่

 

หรานชิงกงยิ้มและหัวเราะเสียงต่ำ ก่อนจะเอียงหัวมาจูบที่ใบหูของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็กัดงับไปยังต่างหูของเฉินหลี่กัว

 

เหวินโหย่ว ฉันชอบนายจริงๆ

 

เฉินหลี่กัวรีบฟุบหน้าไปกับท่อนแขนและไม่กล้าจะพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขากลัวว่าถ้าเขาอ้าปากเขาจะเผลอหัวเราะออกมา

 

หรานชิงกงช่วยทายาให้เฉินหลี่กัวเสร็จก็เดินไปห้องนอนและหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวถาม หรานเกอ... ...พี่ช่วยหาเสื้อมาให้ผมใส่หน่อยได้มั้ยครับ?”

 

หรานชิงกงส่งเสียงในลำคอตอบรับ

 

เฉินหลี่กัวถามขึ้นอีกครั้ง หรานเกอ ที่นี่มันที่ไหนกัน?”

 

หรานชิงกงตอบ ต่างประเทศ

 

เมื่อเฉินหลี่กัวรู้ว่าหรานชิงกงคงจะไม่บอกเขาละเอียดว่าที่นี่มันอยู่ที่ไหนกันแน่ เขาก็ฮัมเสียงออกมาอย่างขุ่นเคือง

 

หรานชิงกงได้ยินเสียงนั้นก็รู้ว่าเฉินหลี่กัวนั้นอารมณ์ไม่ดี เขาเลยเงียบไปซักพักก่อนจะกระซิบเบาๆ

 

เหวินโหย่ว ทำตัวให้ดีๆหลังจากนั้นไม่นานฉันจะเอาโซ่นั่นออกให้

 

จนกว่าทุกๆคนจะคิดว่าผมตายน่ะหรอ?” เฉินหลี่กัวถามอย่างลึกซึ้ง

 

หรานชิงกงไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่า เขาพูดถูก

 

หลังจากได้รับคำตอบจากหรานชิงกง เฉินหลี่กัวบ่นในใจ ถึงแม้ว่าเขาจะเต็มใจใช้ชีวิตกับหรานชิงกงก็ตามแต่แถบค่าสถานะของหรานตงตงมันยังไม่เต็มเลย! แล้วเขาจะยังกลับไปยังโลกเดิมเขาได้มั้ย? นี่เขายังต้องการชิ้นส่วนสุดท้ายอยู่รึเปล่านะ?

 

เฉินหลี่กัวคิดสามเรื่องนี้วนไปมาในใจ เมื่อตอนที่เขาเหมือนจะไดคำตอบที่แน่ชัดแล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมองหรานชิงกง

 

หรานชิงกงมันโคตรจะหน้าตาดีเลย ตาของเขาก็ดี ปากนั้นมันก็ดี เขาดูดีไปหมดขนาดตอนโกรธยิ่งดูดีกว่าตอนหัวเราะซะอีก เฉินหลี่กัวแค่ได้เหลือบมองทันใดนั้นฟางเส้นสุดท้ายที่รั้งเขาเอาไว้มันก็ขาดกระจุย เขาคิดในใจว่า กลับไปหาแม่แกเถอะ!’ โลกก่อนหน้านี้มันไม่มีชายหน้าตาดีขนาดนี้หรอก!

 

ถ้าระบบได้ยินสิ่งที่เฉินหลี่กัวคิดอยู่ล่ะก็มันต้องอยากจะฆ่าอีกฝ่ายทิ้งแน่ๆ

 

หรานชิงกงพูดขึ้น มาอยู่ที่นี่กันทั้งชีวิตของพวกเราเถอะ ตกลงมั้ย?”

 

ถ้าเฉินลี่กัวสามารถตอบด้วยตัวตนของเขาได้ล่ะก็ เขาคงจะพยักหน้าจนหัวเกือบหลุด แต่ว่าเขาทำไม่ได้ดังนั้นเขาจึงเงียบไม่พูดอะไรออกมา

 

หรานชิงกงได้คาดคิดการตอบรับแบบนี้มาอยู่แล้วก็พูดว่า

 

เหวินโหย่ว ฉันรอนายได้เสมอ

 

เฉินหลี่กัวเอาหน้าแนบไปกับโซฟาและเริ่มง่วงงุนจากนั้นเขาก็หลับลงไปอีกครั้ง

 

หลังจากอยู่ที่นี่มามากกว่าหนึ่งวันเฉินหลี่กัวก็คิดได้ว่าจริงๆแล้วพวกเขาอยู่บนเกาะเขตร้อนที่ไร้ผู้คน หรานชิงกงต้องแล่นเรือมาที่นี่ทุกครั้ง บนเกาะนี้นอกจากเฉินหลี่กัวแล้วมีแค่คนรับใช้อีกสองคน ทั้งคู่นั้นเป็นผู้หญิงที่อายุน่าจะเกินสี่สิบไปแล้วแถมยังแทบจะไม่พูดอะไร มันเป็นพวกเขาที่เป็นคนดูแลเรื่องอาหารการกินของเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวพยายามที่จะคุยกับพวกนั้น แต่พวกนั้นทำแค่เมินเขาไปอย่างสมบูรณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินประโยคมาหนึ่งถึงสองครั้งล่ะก็ เฉินหลี่กัวคงคิดว่าพวกนี้เป็นใบ้ไปแล้ว

 

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาได้สิบวัน หรานชิงกงมันจะมาหาบ่อยๆ แต่เฉินหลี่กัวก็ดูออกได้รางๆว่าอารมณ์ของหลานชิงกงนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่แต่ไม่รู้ว่ามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

 

ถ้าหรานชิงกงมีอุบัติเหตุ = หรานตงตงมีอุบัติเหตุ = โลกทลายลง เฉินหลี่กัวรู้สึกกังวลใจนิดหน่อยแต่เขารู้ว่ามันไร้ประโยชน์ถ้าจะถามหรานชิงกงและทั้งสองคนก็ใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยไปกันแบบนั้นเอง

 

แต่เฉินหลี่กัวไม่คิดเลยว่าหรานชิงกงเองจะเป็นคนเริ่มพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

 

สถานการณ์ของตงตงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ช่วงนี้

 

ประโยคแรกของอีกฝ่ายก็ทำให้เฉินหลี่กัวเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา

 

ดวงตาของเฉินหลี่กัวเบิกกว้าง

 

สถานการณ์ไม่ค่อยดี? มันเกิดอะไรขึ้นกันครับ?”

 

สายตาของหรานชิงกงทอดมองไปที่สีหน้าตื่นตระหนกของเฉินลี่กัวก่อนจะถาม

 

นายกลัวงั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาต้องกลัวแน่นอนอยู่แล้ว

 

หรานชิงกงพูดต่อ ถึงแม้ว่าเธอจะแต่งงานไปแล้วแต่นายก็ยังปล่อยเธอไปไม่ได้อีก?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาจะอธิบายเรื่องนี้ได้ยังไงกัน?

 

หรานชิงกงมอบรอยยิ้มที่เหมือนเย้ยหยันตัวเองออกมา ก่อนจะเอื้อมมือมาเชยคางของเฉินหลี่กัวขึ้นจากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

 

โชคร้ายจริงๆ ทั้งชีวิตนี้นายมีได้แค่ฉันเท่านั้น

 

เฉินหลี่กัว : “... ...นั่นมันจริงๆแล้ว...จริงๆแล้วมันเยี่ยมไปเลย

 

หลังจากหรานชิงกงจ้องมองไปที่เฉินหลี่กัวซักพักเขาก็กระซิบออกมาเบาๆ

 

เธอกำลังท้อง

 

เฉินหลี่กัว : “ไม่ใช่ว่าพวกเขาแต่งงานกันได้แค่สามเดือนหรอกหรอ?!”

 

หรานชิงกงตอบ ก็ใช่

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

หรานชิงกงถอนหายใจออกมา

 

เธอรู้เรื่องที่นายตายแล้ว

 

เฉินหลี่กัวเดาได้ว่าหรานชิงกงจะพูดอะไรต่อ

 

ด้วยความแน่นอน หรานชิงกงก็พูดว่า

 

เธอเศร้ามากๆเลยล่ะ


—————————————


 กักขังฉันเถิดกักขังปายย น้องเขายินยอมพร้อมใจอยู่แล้ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 606 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #491 MadCat (@rambo-nat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:39
    โอ้ยยย น้องง รักนวลสงวนตัวหน่อยย
    #491
    0
  2. #455 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 17:29
    เรื่องนี้ตัวร้ายคือระบบนั่นแหละ 5555
    #455
    0
  3. #440 VJaru (@iamy777) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 12:49
    น้องได้แค่คิดตลอดเลย เอ็นดู55555
    #440
    0
  4. #432 wuxie (@wuxie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:54
    สมยอมมากๆแล้ว5555
    #432
    0
  5. #400 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:34
    ... อยากจะให้น้องเปิดเผยตัวตนจริงๆเลย ใช้ชีวิตเเบบนี้ก็สบายดีเนอะ
    #400
    0
  6. #350 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 04:30
    คือสงสาร ในใจนี้คือตรงข้ามกับการกระทำ ถ้าอิพี่รู้นี้คงช็อก
    #350
    0
  7. #66 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 15:52
    ใจบอกยอม แต่แสดงออกไม่ได้555
    #66
    0
  8. วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 01:54
    สมยอมกว่านี้ไม่มีแล้ว 555
    #45
    0
  9. #16 Pasuta72548 (@Pasuta72548) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 12:33

    โอ๊ยยย พี่เขยร้ายมากกกกก

    #16
    0
  10. #15 trhbdsqsf9 (@trhbdsqsf9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 11:19

    รออออออออออออ
    #15
    0