[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 30 : Ch30 – ลาก่อน ที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 292 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

Ch30 – ลาก่อน ที่รัก

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [17]

 

ในวันที่สามของเดือนมิถุนายน มีฤกษ์ที่เหมาะสำหรับการแต่งงานมากกว่าออกเดินทาง

 

เฉินหลี่กัวตื่นมาเช้าตรู่แต่ก็พบว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาหยานจิงอวี่ก็ไม่ได้อยู่กับตัวเองแล้ว

 

โดยไม่รีบเร่งหรือชักช้าเกินไปเฉินหลี่กัวก็แต่งตัวอาบน้ำจากนั้นก็รอให้หยานซีเหยาปรากฏตัว

 

เมื่อพระอาทิตย์ได้ขึ้นสูงท่ามกลางท้องฟ้าและผ่านไปเกือบจะครึ่งวัน มันก็มีเสียงเคาะประตูห้องเฉินหลี่กัว เขาวางหนังสือลงและเชิญอีกคนเข้ามา

 

หยานซีเหยาผลักประตูและเข้ามา ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดระหว่างที่พูด

 

ท่านฉี ไปกันเถอะ

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้าเบาๆ

 

หยานซีเหยาไม่กล้าที่จะลีลาไปมากกว่านี้ พวกเขามีโอกาสนี้เพราะงานแต่งของหยานจิงอวี่และมันเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นที่เขาจะผ่อนผันการเฝ้าระวังเฉินหลี่กัว ถ้าพวกเขาพลาดมันไปก็คงไม่มีโอกาสอื่นอีกแล้ว

 

เฉินหลี่กัวถูกเข็นออกนอกประตูโดยหยานซีเหยา และก็พบว่าเหล่าข้ารับใช้ได้หายไปหมด

 

หยานซีเหยาเห็นความแปลกใจของเฉินหลี่กัว เธอก็หัวเราะหยันออกมา

 

นี่เป็นงานแต่งของฮ่องเต้ แน่นอนว่าคนทั่วไปก็จะต้องฉลอง ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังกินอาหารและเครื่องดื่มชั้นดีอยู่

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้าบอกว่าตัวเองเข้าใจแล้ว

 

หยานซีเหยาขบฟันด้วยความโกรธ ข้าถึงขนาดคิดว่าคนๆนั้นน่าจะมีความจริงใจต่อท่าน ข้าไม่ได้คิดเลยว่าเขาจะกักตัวท่านไว้ที่หนึ่งแล้วแต่งผู้หญิงอื่นไว้อีกที่นึงแบบนี้

 

สีหน้าของเฉินหลี่กัวหมองลง งานแต่งขององค์ฮ่องเต้ ไม่ใช่ว่ามันเป็นเรื่องดีหรอกหรอ?”

 

หยานซีเหยาพูดอย่างเดือดดาล ข้าไม่พอใจแทนท่าน!”

 

เฉินหลี่กัวส่ายหัวจากนั้นก็พูด ไปกันเถอะ อย่าพูดเรื่องที่ผ่านมาแล้วเลย

 

หยานซีเหยาชะงักลงเมื่อได้ยินคำเหล่านั้น

 

ระหว่างที่เฉินหลี่กัวถูกเข็นโดยหยานซีเหยา เขาก็พบว่ามันไม่มีใครซักคนในตำหนักที่เขาถูกขังไว้ เขาสัมผัสได้ถึงความไม่ถูกต้อง และหนังตาของเขาก็กระตุก เขาเริ่มลังเล

 

ซีเหยา... ...ทำไมที่นี่ไม่มีผู้คนอยู่เลย?”

 

หยานซีเหยาตอบ ฝ่าบาทได้จัดงานเลี้ยงให้คนพวกนี้เป็นพิเศษ ตอนนี้ก็บ่ายแล้วแน่นอนว่าพวกเขาคงกำลังกินอาหารในงานฉลองอยู่

 

เฉินหลี่กัวขมวดคิ้ว ทำไมข้ารู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ

 

หยานซีเหยาพูด ท่านอย่ากังวลไปเลย ข้าได้วางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว

 

และตอนที่พวกเขาพูดกันอยู่ก็ได้ห่างไกลออกมาจากตำหนักแล้วและพบกับชายคนนึงที่มาเพื่อรับพวกเขา สามีของหยานซีเหยา องครักษ์ที่มีชื่อว่าอะไรเฉินหลี่กัวก็ยังไม่รู้

 

เห็นได้ชัดว่าองครักษ์หนุ่มก็กังวลใจมากเช่นกัน

 

ท่านออกมาแล้วรึ?”

 

หยานซีเหยาพยักหน้า รีบไปกันเถอะ จากนั้นเธอก็หันมาหาเฉินหลี่กัวอีกครั้ง ท่านคงต้องลำบากหน่อย

 

เฉินหลี่กัวตอบ มันไม่สำคัญหรอก

 

องครักษ์หนุ่มฟังไประหว่างที่เติมเหล่าขวดสุราเข้าเกวียนจากนั้นก็พูดขึ้น

ท่านโปรดเข้าไปซ่อนในเกวียนนี้ พวกเราจะพาท่านออกไปเอง

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้าและตอบตกลง

 

เมื่อองครักษ์คนนั้นเห็นเฉินหลี่กัวตอบกลับเขาก็อุ้มอีกฝ่ายขึ้นและวางลงตรงที่ว่างในเกวียนอย่างระมัดระวัง

 

หลังจากที่ได้พรางเกวียนอีกครั้งแล้ว ทั้งสามก็ตรงไปตามถนน

 

มันเป็นงานแต่งของฮ่องเต้ ก็พูดได้ว่านี่เป็นเหตุผลที่พระราชวังนั้นต่างควรจะมีเสียงคึกครื้นฉลองอย่างยินดี แต่ในตอนนี้ระหว่างที่ทั้งสามเดินทางมาตามถนน จำนวนข้ารับใช้ในพระราชวังที่พบนั้นนับได้แค่เพียงนิ้วเดียว

 

เฉินหลี่กัวนั้นกังวลเล็กน้อยระหว่างที่เขานั่งอยู่ในเกวียน

 

ระบบ ฉันกังวลจังเลยทำยังไงดี?”

 

ระบบ : “หายใจเข้าลึกๆ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาพบว่าระบบเริ่มตอบสนองเขาน้อยลงๆทุกที

 

หลังจากผ่านความเงียบไปซักพัก เฉินหลี่กัวก็รีบตั้งสติแล้วเริ่มเปล่งเสียงและพูดแหย่กับระบบอีกครั้ง ระบบถูกคำพูดของอีกฝ่ายประดังประเดใส่มันก็คิดว่าจะกลับไปที่สำนักงานใหญ่แล้วไปแผนกวิจัยและค้นคว้าให้เริ่มวิเคราะห์ฟังก์ชั่นการป้องกันมากขึ้น

 

และตอนนั้นพวกเขาก็ได้มาถึงประตูทางเข้าพระราชวังและองครักษ์ก็ได้นำตราผ่านทางที่ได้เตรียมไว้ออกมายื่นให้ยามคนนั้น

 

ยามคนนั้นมองไปที่ตราจากนั้นก็เลื่อนสายตาไปที่องค์รักษ์และหยานซีเหยา จากนั้นก็พยักหน้า

 

ไปได้

 

ทั้งสามคนต่างโล่งอก และองครักษ์ก็ขับเกวียนออกไปจากประตูพระราชวัง... ...

 

เฉินหลี่กัวรออยู่ในเกวียนเงียบๆ เมื่อได้ยินว่าพวกเขาได้ออกมาจากพระราชวังแล้ว เขาก็คิดในใจว่ามันคงไม่มีอะไรแล้ว

 

เกวียนคันเล็กมุ่งตรงไปเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าพวกเขากังวลมากเกินไปรึเปล่าแต่หลังจากที่ออกมาจากพระราชวังได้ ทั้งหยานซีเหยาและองครักษ์ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาซักคำ จนกระทั่งเกวียนคันเล็กหยุดลง ทุกๆอย่างต่างเงียบสนิท

 

เมื่อเกวียนหยุดลง ตรงที่ๆเฉินหลี่กัวพิงอยู่ก็ได้เปิดขึ้น เขาถูกจับที่ไหล่ด้วยสองมือและค่อยๆถูกดึงร่างออกมาจากเกวียน


ในทีแรกเฉินหลี่กัวคิดว่าคนที่จับตัวเองไว้คือองครักษ์หนุ่มคนนั้นแต่เมื่อเขาได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ เขาก็ได้สูดหายใจอย่างเย็นเหยียบ

 

หยานจิงอวี่ที่แต่งตัวด้วยชุดแต่งงานสีแดงเลือด กำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่ไม่ดูเป็นรอยยิ้มนัก ถึงแม้ว่าเขาจะยิ้มอยู่แต่มันก็ไม่ไปถึงดวงตาของเขาซักนิด และมันกลับแทนที่ด้วยความเย็นชาอย่างน่ากลัว

 

จือชิง เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่?”

 

เฉินหลี่กัวมองไปรอบๆและไม่เห็นหยานซีเหยาหรือสามีของเธอ... ...เดาได้ว่าพวกเขาน่าจะถูกจับโดยหยานจิงอวี่ไปแล้ว เขาก็ถอนหายใจแล้วพูดขึ้น

 

อย่าทำให้พวกเขาเดือดร้อนเลย

 

หยานจิงอวี่พูด ทำให้ผู้ใดเดือดร้อน?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางก็ยังเป็นน้องสาวท่าน

 

เสียงของหยานจิงอวี่เย็นเหยียบราวกับน้ำแข็ง น้องสาว? เจิ้นไม่มีน้องสาวแบบนี้ จือชิง เจิ้นดูแลเจ้าไม่ดีงั้นหรอ? หืม... ... ทำไมเจ้าถึงอยากจะหนีไปนัก?”

 

เฉินหลี่กัวกระพริบตาทันใดนั้นเขาก็เรียบเรียงความคิดของตัวเองและหัวเราะออกมาต่ำๆ

 

องค์ฮ่องเต้อย่างท่านกำลังจะแต่งงาน แล้วท่านจะเก็บคนพิการอย่างข้าไปเพื่ออะไร?”

 

หยานจิงอวี่เป็นคนที่มีคุณธรรมคนนึง เมื่อได้ถูกถามจากเฉินหลี่กัวแบบนี้สีหน้าของเขาก็มีความอับอายและหมดหนทาง ฟังเจิ้นอธิบายก่อน

 

เฉินหลี่กัว : “ได้ ท่านอธิบายมา

 

หยานจิงอวี่อุ้มเฉินหลี่กัวไว้อย่างดีด้วยแขนของเขาจากนั้นก็ก้มกระซิบที่หูของอีกฝ่าย

 

ถึงแม้ว่าเจิ้นจะแต่งงานกับนางก็ตาม เจิ้นจะไม่แตะต้องตัวนาง

 

เฉินหลี่กัวพูดเบาๆ งั้นข้าคงต้องถามฝ่าบาทแล้วว่าถ้าท่านไม่แตะต้องนางแล้วเรื่องผู้สืบทอดท่านจะทำยังไงกับมัน?”

 

สีหน้าของหยานจิงอวี่แข็งค้าง

 

เฉินหลี่กัวหัวเราะอย่างรังเกียจ อย่าบอกนะถึงขนาดนี้แล้วท่านยังจะเก็บข้าไว้อีก?”

 

แรงแขนของหยานจิงอวี่ที่กอดเฉินหลี่กัวไว้เริ่มรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาจะทำให้เฉินหลี่กัวจมเข้าไปในตัวเอง เขาขบฟันและพูดออกมา

 

ถึงอย่างนั้นเจิ้นก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป

 

เฉินหลี่กัวพูดเบาๆว่า อืมสีหน้าของเขาปิดบังความเหนื่อยล้าไว้ไม่มิด

 

ปล่อยข้าลงเถอะ ข้าไม่หนีไปไหนแล้ว

 

แต่หยานจิงอวี่ก็ยังคงไม่คลายอ้อมแขนลง

 

เฉินหลี่กัวพูด ปล่อยซีเหยา ปล่อยทั้งคู่ซะแล้วข้าจะสัญญาว่าข้าจะไม่หนีไปไหนอีก

 

เมื่อเขาพูดอย่างนั้น ในดวงตาของเขาก็มีความสงบนิ่งราวกับคนตาย เหมือนกับว่าเขาได้คิดทบทวนทุกอย่างแล้ว

 

เฉินหลี่กัวที่ให้สัญญาแบบนี้ หยานจิงอวี่ที่ควรจะดีใจแต่เขากับหัวเราะไม่ออกซักนิด ไม่ใช่แค่เขาหัวเราะไม่ออกกระทั่งดวงตาของเขาก็เริ่มพร่ามัวด้วยความชื้น

 

จือชิงในทีแรกหยานจิงอวี่นั้นโกรธมากเมื่อเขารู้ว่าฉีเซียงพยายามจะหนีไป เขาถึงขนาดคิดบทลงโทษไว้สำหรับฉีเซียง แต่เมื่อเขาถูกถามแบบนี้ออกมา ในใจของหยานจิงอวี่ก็รู้สึกโหวงและความโกรธมันก็เริ่มหายไป

 

ราวกับว่าเฉินหลี่กัวได้ตายในอ้อมแขนเขาไปแล้ว ดวงตามืดหม่นของเขาเปิดค้างและทั้งร่างก็ไม่ขยับเขยื้อน

 

ข้ารับใช้ที่ยืนข้างๆหยานจิงอวี่พูดขัดขึ้นมาเบาๆ องค์ฮ่องเต้ งานแต่งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะขอรับ

 

หยานจิงอวี่ขบฟันแน่นและก้มหัวลงมาประกบปากจูบกับเฉินหลี่กัว

 

จูบนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรงจนกระทั่งริมฝีปากของเฉินหลี่กัวปริแตกเขาถึงผละออก หลังจากจูบเสร็จหยานจิงอวี่ก็กลับมามีสีหน้านิ่งเฉยและพูดออกมา

 

ส่งท่านฉีกลับตำหนักซะ

 

เฉินหลี่กัวพึมพำ อย่าทำร้ายหยานซีเหยา

 

หยานจิงอวี่ตอบกลับเบาๆ เจิ้นจะไม่ทำร้ายนาง เจิ้นอยากให้เจ้าได้เห็นนางคลอดลูก

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ช่างเอาใจเหลือเกิน ชอบนะแบบเนี้ย

 

หยานจิงอวี่ : “เมื่อตอนที่เจ้าได้เห็นลูกนาง หัวใจเจ้าคงจะสลายไปหมดสิ้นซักที

 

หลังจากเขาพูดอย่างนั้นเขาก็วางเฉินหลี่กัวลงบนเก้าอี้เลื่อนที่เตรียมไว้จากนั้นก็หันหลังจากไป

 

เฉินหลี่กัวมองแผ่นหลังอีกฝ่าย นิ่งงันอย่างนั้นราวกับรูปปั้น

 

ข้ารับใช้พูดขึ้นอย่างระมัดระวัง ท่านฉีกลับกันเถอะนะขอรับ?”

 

เฉินหลี่กัวไม่แยแส กลับไปที่ไหน?”

 

ข้ารับใช้ตอบ แน่นอนว่าเป็นตำหนักท่าน

 

เฉินหลี่กัวแค่นหัวเราะด้วยความขมขื่น ถ้าข้าบอกว่าไม่กลับ แล้วเจ้าจะฟังข้าหรือไง?”

 

ข้ารับใช้คนนั้นดูอับอายแต่กระนั้นเขาก็เข็นเฉินหลี่กัวตรงไปยังตำหนัก

 

หลังจากการหลบหนีล้มเหลวแต่เฉินหลี่กัวก็ไม่ได้เสียใจ เขาพูดขึ้นกับระบบ

 

ดูการแอคติ้งของฉันเมื่อกี้สิ นายให้คะแนนเท่าไหร่?!”

 

ระบบ : “ก็ใช้ได้

 

เฉินหลี่กัวโมโห แค่ใช้ได้หรอ?! ด้วยน้ำตานองขนาดนี้ เห็นสีหน้าของหยานจิงอวี่ที่อยากจะพูดแต่ก็พูดอะไรไม่ออกนั่นแล้วหันหลังเดินจากไปนั่นมั้ย——ถ้านายไม่ให้คะแนนฉันเต็มล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปเด็ดขาด

 

ระบบ : “นายจะไม่ปล่อยฉันไปด้วยวิธีไหน?”

 

เฉินหลี่กัว : “หึๆ

 

ระบบรู้ตัวว่ามันได้พลาดไปแล้วทันที มากกว่านั้นผลจากความผิดพลาดนี้ทำให้เฉินหลี่กัวไม่ยอมปล่อยมันไปจริงๆ การพูดคุยผ่านความคิดมันไม่ยากแม้แต่น้อยดังนั้นระบบเลยถูกทรมาณด้วยเรื่องไร้สาระต่างๆของเฉินหลี่กัว มันก็รู้สึกเหมือนมันถูกบั่นทอนจิตใจจนจะบ้า ในที่สุดมันก็เปลี่ยนคำพูดด้วยความหมดหวัง

 

นายเอาไปเลยแปดสิบแปดคะแนน

 

เฉินหลี่กัว : “แค่แปดสิบแปดเองหรอ?”

 

ระบบพูดอย่างอับอาย เหมือนอย่างเลขมงคลหกหกหกไง

 

เฉินหลี่กัวพึงพอใจ

 

ถ้าระบบมีใบหน้าล่ะก็มันคงแสดงความสิ้นหวังอยู่ในตอนนี้ ทำไมโฮสต์ของคนอื่นเขาต่างน่ารักกันในขณะโฮสต์มันกลับยากที่จะรับมือแบบนี้?

 

เฉินหลี่กัวครุ่นคิดพิจารณาแล้วพูดว่า ฉันคิดว่าถ้าลูกหยานซีเหยาเกิดแล้วพวกเราน่าจะได้ออกจากโลกนี่

 

ระบบ : “งั้นมันก็อีกไม่นานเท่าไหร่

 

เฉินหลี่กัว : “ได้เตรียมโลกหน้าไว้แล้วรึยัง?”

 

ระบบ : “อืม

 

เฉินหลี่กัว : “แล้วฉันหน้าตาดีแบบในโลกนี้มั้ย?”

 

ระบบ : “หึๆ นายจะมีหน้าตาหล่อเหลามากบอกเลย

 

เฉินหลี่กัวรับรู้ถึงน้ำเสียงของระบบเขาเลยสงสัยขึ้นมา

 

นายคงจะไม่จงใจแกล้งฉันหรอกใช่มั้ยเนี่ย?”

 

ระบบ : “ฉันไม่ใช่ระบบจำพวกนั้น

 

เฉินหลี่กัว : “จริงหรอ?”

 

ระบบพูดอย่างจริงใจ : “จริงสิ

 

แต่เฉินหลี่กัวก็ยังรู้สึกว่าระบบไม่น่าเชื่อถืออยู่เล็กน้อย จนกระทั่งเขาได้ไปโลกหน้าเขาถึงรู้ตัวว่าโดนระบบหลอก เขาหล่อเหลาก็จริง แต่เขากลับหล่อมากเกินไป

 

หยานจิงอวี่แต่งงานวันนี้และเฉินหลี่กัวก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะไม่มาหา แต่ในยามค่ำคืนอีกฝ่ายก็เมามายและโซเซมานอนข้างๆเฉินหลี่กัว คนเมาไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนกอดเขาอย่างแนบแน่น

 

เฉินหลี่กัวนั้นไร้หัวใจมาก เขากินตอนที่ควรและนอนตอนที่อยาก ไม่ได้สะทกสะท้านกับหยานจิงอวี่เลยแม้แต่น้อย ในตอนที่เขาหลับลงไปเขาถึงขนาดกรนออกมาเบาตอนกลางคืนอีกด้วย

 

หยานจิงอวี่ที่นอนไม่หลับมาทั้งคืน มองเฉินหลี่กัวหลับด้วยใบหน้าสงบด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

 

วันต่อมาเป็นวันที่มีเมฆค่อนข้างมาก เฉินหลี่กัวค่อยๆเปิดตาขึ้นมาแล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะใบหน้าอันใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง

 

ใต้ตาของหยานจิงอวี่นั้นคล้ำดำ หนวดของเขาเริ่มขึ้นและดวงตาของเขาก็แดงกล่ำ ถ้ามันเป็นคนอื่นที่ไม่รู้แล้วมาเห็นอย่างนี้ พวกเขาต้องคิดว่าชายอ่อนแอตรงหน้าเป็นเฉินหลี่กัวแทนแน่... ...

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังสีหน้าของหยานจิงอวี่ที่อดหลับอดนอนอย่างหนักและเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาเลยทักทาย

 

อรุณสวัสดิ์

 

หยานจิงอวี่ไม่พูดอะไร เขาเปิดปากและกัดลงไปที่คางของเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวร้องออกมาว่า อั่กเขารู้สึกเจ็บเล็กน้อยหลังจากโดนกัด

 

หยานจิงอวี่พูดอย่างโมโห เจ้ามันคนไร้หัวใจ

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ควรหลับทิ้งนายไว้คนเดียวเลย

 

หยานจิงอวี่ถอนหายใจราวกับว่ามันไม่มีอะไรที่เขาจะทำกับเฉินหลี่กัวได้เลย เขาลุกขึ้นนั่งและพูดขึ้น

 

จือชิง เจ้าไม่ใส่ใจเรื่องการแต่งของเจิ้นเลยไม่แต่น้อย?”

 

สีหน้าของเฉินหลี่กัวเปลี่ยนก่อนที่เขาจะยิ้มออกมาอย่างเฉยเมย

 

ถ้าข้าใส่ใจเรื่องนั้นแล้วฝ่าบาทจะยอมไม่แต่งงานงั้นหรอ?”

 

หยานจิงอวี่เงียบ

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ นั่งเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วมันจะได้อะไร?” เขาพูดอย่างไม่แยแสแต่มันก็มีเค้าลางความเสียใจ

 

หยานจิงอวี่สังเกตเห็นมันจากหางตา หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับว่ามันถูกบีบโดยใครบางคน

 

หยานจิงอี้พูดเบาๆ จือชิง เจิ้น——”

 

แต่เฉินหลี่กัวพูดขัดอีกฝ่าย ฝ่าบาทไม่ต้องไปราชสำนักหรอกหรือ?”

 

หยานจิงอวี่พูดตอบ เจ้ารอเจิ้นกลับมา แล้วเจิ้นจะบอกเจ้าอย่างหมดจด

 

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและเรียกข้ารับใช้เข้ามาแต่งตัวในชุดจากนั้นเขาก็ไปราชสำนัก

 

แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาได้เดินออกไป เขาก็ได้ไปนานถึงหลายเดือน

 

หลังจากนั้นเฉินหลี่กัวก็ได้รู้ว่าฮองเฮาของหยานจิงอวี่นั้นเป็นลูกสาวคนเดียวของผู้นำเมืองหลวงและได้ถูกชมชอบอย่างมาก บังลังค์ของหยานจิงอวี่นั้นยังไม่มั่นคงจึงทำให้เขาต้องการอำนาจจากราชสำนัก

 

มากกว่านั้นฮองเฮาได้ถูกทิ้งไว้คนเดียวที่ห้องหอในคืนแต่งงานและได้รู้ถึงการมีอยู่ของฉีเซียง หลังจากนั้นเธอก็ข่มขู่หยานจิงอวี่ด้วยอำนาจของพ่อเพื่อหยุดไม่ให้อีกฝ่ายได้ไปหาฉีเซียง

 

เหล่าข้ารับใช้ที่ได้ดูแลเฉินหลี่กัวต่างกังวลใจในสถานการณ์นี้มากกว่าตัวของเฉินหลี่กัวเสียอีก

 

ทีแรกเฉินหลี่กัวก็คิดถึงหยานจิงอวี่เล็กน้อย แต่หลังจากเขาชินกับมันในไม่นาน——เพราะสุดท้ายแล้วยังไงเขาก็ยังมีมือซ้ายและมือขวาเป็นแฟนหนุ่มทั้งสองอยู่ดี

 

และในวันนึงที่ยุ่งเหยิงและเฝ้ารอความตาย ในที่สุดเฉินหลี่กัวก็ได้มาต้อนรับลูกที่เพิ่งเกิดของหยานซีเหยา

 

หยานซีเหยาหมดแรงไปอย่างมากหลังจากคลอดลูก และก็ได้พบว่าเธอได้ลูกแฝด

 

เฉินหลี่กัวมองเด็กทั้งสองและยังมองไปที่แถบค่าสถานะบนหัวหยานซีเหยามันเคลื่อนขึ้นๆจนกระทั่งถึงเก้าสิบเก้า

 

หยานซีเหยาพูด ท่านฉี ท่านช่วยตั้งชื่อให้เด็กทั้งสองนี้ได้หรือไม่?”

 

แต่เฉินหลี่กัวปฏิเสธ มันไม่เหมาะหรอกที่จะให้ข้าตั้ง มันดีกว่าที่ตั้งโดยสามีหรือภรรยาอย่างท่านมากกว่า ซีเหยา ท่านยังหวังไว้อยู่อีกมั้ย?”

 

หยานซีเหยายิ้มอย่างขมขื่น ข้ารู้สึกว่าตัวเองมีความสุขมากแล้วตอนนี้ เหลือแค่... ...ท่านฉี ข้าเป็นห่วงเรื่องท่าน

 

ตามจริงเฉินหลี่กัวอยากจะลูบไปที่หัวเด็กสาวตรงหน้าแต่เขาก็จำได้ว่านี่เป็นยุคโบราณ เขากลัวว่าการกระทำนี้มันจะมีความหมายกว่าปกติ

 

ซีเหยา ข้าสบายดี

 

แต่หยานซีเหยาจะเชื่องั้นหรอ?

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ ข้าสบายดีจริงๆเสียแค่ไม่มีชีวิตเซ็กส์น่ะนะ

 

หยานซีเหยาร้องไห้เบาๆ ท่านฉี ทำไมเขาถึงต้องทำกับท่านแบบนี้?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...  โถ่ เขาบอกตรงๆไม่ได้เลยว่าเขาอยู่ดีมีสุขจริงๆ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามนอกจากตัวเขาเองแล้วทุกๆคนต่างเชื่อว่าเขาลำบากกันทั้งนั้น

 

เฉินหลี่กัวครุ่นคิดก่อนจะพูดอย่างจริงจัง ซีเหยา ไม่ว่าจะเรื่องร้ายหรือดีที่ข้าผ่านมา ตอนนี้ข้าพอใจอยู่กับเขา

 

หยานซีเหยาเงียบลง

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ การได้อยู่กับเขาแบบนี้ ข้าพึงพอใจมากจริงๆ

 

ดวงตาของหยานซีเหยาเบิกกว้างเมื่อได้ฟัง จากความคิดของเธอนั้นเธอไม่สามารถเชื่อได้ว่าเฉินหลี่กัวจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา แต่เมื่อมองไปที่สีหน้าของเฉินหลี่กัวแล้วดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้แสร้งทำ

 

เฉินหลี่กัวพูด เพราะงั้น อย่าเป็นห่วงเรื่องข้าเลย

 

เห็นได้ชัดว่าหยานซีเหยาไม่เชื่อมัน ท่านชอบเขาจริงๆงั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า ไม่อย่างนั้นทำไมข้าถึงยอมถูกเขาขังไว้ตลอดมาล่ะ?”

 

หยานซีเหยาหน้าแดง ข้า ข้าคิดว่ามันเป็นเพราะข้า

 

เฉินหลี่กัวพูด ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องข้าอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าท่านเตรียมตัวจะกลับไปที่เมืองข้างๆงั้นหรอ? ข้าจะขอให้เขาพากลับไปในอีกไม่กี่วันให้เอง

 

หยานซีเหยาพูด แต่ ข้ายังเป็นห่วงเรื่องท่านอยู่ดี... ...

 

เฉินหลี่กัวแสร้งพูดอย่างหมดหนทาง ข้าทำอะไรให้ท่านต้องมาเป็นห่วงกัน? กลับกับเป็นข้าต่างหากที่เป็นห่วงเรื่องเจ้า

 

เมื่อเขาพูดจบเขาก็นำปิ่นปักผมออกมาจากกระเป๋า ข้าอยากจะคืนมันให้ท่านในวันแต่งาน... ...แต่... ...ช่างเถอะให้ท่านในวันนี้มันก็ไม่ต่างกัน

 

หยานซีเหยาเห็นปิ่นปักผมอันสวยงามที่เคยเป็นของตัวเองดวงตาของเธอก็สั่นไหว

 

ท่านหามันเจอที่ไหน?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มอย่างอ่อนโยน ข้าถามเขาให้หามันเพื่อข้า

 

หยานซีเหยารับปิ่นปักผมมาและวางมันบนแขนอย่างระมัดระวัง ชีวิตท่านมีความสุขดีจริงๆใช่มั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ แน่นอน ข้าอยู่ดีมีสุข

 

ทั้งสองคุยเปิดใจกันและกันเรื่องต่างๆกระทั่งเฉินหลี่กัวเหนื่อยล้าและขอตัวกลับ เขารู้ดีว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เจอหยานซีเหยา เพราะดูจากแถบค่าสถานะบนหัวเธอมันขึ้นถึงเก้าสิบเก้าแล้ว

 

หลังจากกลับไปที่ตำหนัก และหลังจากที่ได้แยกจากกันมาเป็นเดือนๆ ในที่สุดเฉินหลี่กัวก็ได้ส่งคำขอพบหยานจิงอวี่

 

หยานจิงอวี่ไม่มาหาเขาแต่ส่งจดหมายมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เฉินหลี่กัวก็บอกสถานการณ์ของหยานซีเหยาง่ายๆและหวังว่าหยานจิงอวี่จะส่งหยานซีเหยากลับไปเมืองบ้านเกิดขององครักษ์

 

หยานจิงหวี่ตอบตกลงอย่างง่ายดาย

 

เฉินหลี่กัวเริ่มรอวันสุดท้ายที่กำลังจะมาถึง

 

หลังจากหยานซีเหยาได้พักผ่อนหลังคลอดเป็นเวลาหนึ่งเดือน เธอก็กลับไปที่เมืองข้างๆและใช้เวลาไปมากกว่าครึ่งปี

 

ในครึ่งปีนั้นเฉินหลี่กัวหยานจิงอวี่ได้พบกันเพียงแค่ครั้งเดียว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำหรือพูดอะไรทั้งนั้น

 

ถึงแม้ว่าดวงตาของหยานจิงอวี่จะเต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่อาจเอ่ยได้มากมายแต่เฉินหลี่กัวก็ไม่ได้เลื่อนสายตาออกจากหนังสือในมือ

 

เมื่อพระจันทร์ได้ขึ้นสูงเฉินหลี่กัวก็เปิดปากและพูดอย่างสุภาพ ตอนนี้ก็ได้เลยหัวค่ำไปแล้ว ฝ่าบาทควรจะกลับไปเสียที

 

หยานจิงอวี่ถามอีกฝ่าย เจ้าอยากจะหนีไปหรือไม่ จือชิง?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ ไม่หนีไปไหนแล้ว

 

สีหน้าของหยานจิงอวี่มีความสุขประดับเล็กน้อย รอเจิ้น

 

เฉินหลี่กัวมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายและรู้สึกโศกเศร้าเกินบรรยาย เขารู้ว่า... ...การพรากจากกันมันไม่สามารถหยุดได้

 

หยานซีเหยากลับไปที่บ้านและระบบก็ได้แจ้งเตือนความสำเร็จของเขาว่ามันได้เคลื่อนไปถึงร้อยเปอร์เซ็นแล้ว

 

ในตอนนั้นเฉินหลี่กัวที่กำลังนอนบนเตียงและกินแอปเปิ้ล เมื่อเขาได้ยินอย่างนั้นเขาก็ดีใจมากจนเกือบจะกระโดดออกจากเตียงด้วยความสุข แต่เมื่อความสุขจบลงสิ่งที่ถามมาก็คือความรู้สึกโหวงๆอย่างบอกไม่ถูก

 

ระบบคิดว่าอีกฝ่ายได้ยึดติดกับโลกใบนี้มากเกินไป ในตามจริงแล้วโฮสต์ทุกๆคนเมื่อได้ผ่านอะไรในโลกมามากเกินไปมันก็ทำให้มีเหตุการณ์ที่พวกเขาไม่อยากจะจากไป มันอยากจะพูดสองสามคำปลอบแต่ก็พบว่าดวงตาของเฉินหลี่กัวค่อนข้างแปลกๆและมองไปยังตู้เสื้อผ้า

 

ระบบคิดสองวีจากนั้นก็จำได้ว่ามันมีอะไรอยู่ในชั้น หน้าของมันก็มืดครึ้ม

 

เฉินหลี่กัว : “ตงตง~~~”

 

ระบบกัดฟันกรอด แต่ละโลกมันต่างกัน สิ่งของพวกนี้ไม่สามารถนำไปได้

 

ดวงตาของเฉินหลี่กัวรื้นไปด้วยน้ำตา ไม่ใช่นายบอกว่าหลังจากผ่านโลกมาหลายใบ ฉันจะสามารถนำสิ่งของที่มันไม่สำคัญต่อโลกใบนั้นได้ตอนออกไปหรอกหรอ?”

 

ความโมโหของระบบทะลุขีดสุด แล้วนายจะเอาไอ้นี้ไปงั้นหรอ??”

 

เฉินหลี่กัวพูดตอบอย่างไม่หวาดหวั่น ช่าย

 

ระบบรู้สึกว่าตัวมันกำลังจะโกรธไปถึงแก่น มันพูดออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด

 

ทำไมนายไม่เอาของที่มันสำคัญกว่านี้กัน?!”

 

เฉินหลี่กัวก็เริ่มโกรธขึ้นมา แล้วไอ้นี้มันไม่สำคัญยังไง?”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “มันมีคืนเงียบเหงากี่ครั้งที่มันได้ผ่านมากับฉันห้ะ!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ฉันไม่เคยเห็นของที่ประณีตแล้วทำให้รู้สึกดีแบบนี้มาก่อน!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “มากกว่านั้นมันยังทำมาจากหยกจักรพรรดิ์ขาว! มันแพงมากรู้มั้ย!”

 

ระบบ : “... ...ลืมมันซะ เอาที่นายสบายใจเลย

 

ใช่แล้วสิ่งที่เฉินหลี่กัวอยากจะนำไปด้วยก็คือกล่องพู่กันหยก

 

เมื่อเฉินหลี่กัวเห็นระบบยอม เขาก็ยิ้มและพูดต่อ ฉันรู้อยู่แล้วว่าตงตงนั้นเยี่ยมที่สุด

 

ระบบ : “เหอะๆ

 

ดังนั้นเฉินหลี่กัวเลยหันหลังและออกจากเตียงจากนั้นก็เข็นเก้าอี้เลื่อนไปเปิดตู้เสื้อผ้า เขากอดกล่องหยกไว้ในอ้อมแขนและหัวเราะราวกับคนบ้าก่อนจะกลับไปนอนที่เตียง

 

ระบบ : “... ...มันทนมองเจ้านี้ไม่ไหวอีกแล้ว

 

เฉินหลี่กัวกอดกล่องและโบกมือ ไปได้!”

 

ระบบเริ่มประมวลผลของโลกใบนี้

 

ไม่นานนักด้วยเสียง ติ้งเฉินหลี่กัวก็รู้สึกได้ว่าวิญญาณของเขาได้แยกออกมาจากร่าง เขามองไปที่ร่างของฉีเซียงและพูดกล่าวลา

 

ลาก่อน ขอบคุณมาก

 

จากนั้นก็ถูกดึงเข้าไปโลกอื่น

 

เมื่อเฉินหลี่กัวเข้ามาในโลกใบใหม่ สิ่งแรกที่เขาทำก็คือมองไปรอบๆเพื่อหากล่องที่ควรจะเจอ แต่หลังจากค้นหามันมาครึ่งวันเขาก็พบว่ามันไม่มี มันไม่มีกล่อง

 

เฉินหลี่กัวซักไซ้ถาม ระบบ กล่องมันอยู่ไหน?”

 

ระบบ : “มันเหมือนจะมีข้อผิดพลาด ฉันเลยเอามันมาไม่ได้

 

เฉินหลี่กัว : “... ...คิดว่าฉันจะเชื่อว่ามันเป็นข้อผิดพลาดงั้นสิ?

 

ระบบ : “นี่เป็นความจริง

 

เฉินหลี่กัว : “ฉันต้องการยื่นคำร้องเรียน ฉันต้องการยื่นคำร้องเรียน!!!”

 

เมื่อระบบได้ยินมันก็หัวเราะอย่างดูถูกในใจ ฉันยังไม่สามารถร้องเรียนเรื่องนายได้เลยแล้วนายยังจะอยากร้องเรียนเรื่องฉันงั้นหรอ!

 

เฉินหลี่กัวหากล่องไม่เจอก็หม่นหมอง เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อยและตกอยู่ในความไม่พอใจ เขาร้องไห้ออกมา

 

เทพนิยายมันหลอกหลวงทั้งเพ นายมันไม่ใช่ระบบที่รักฉันคนนั้น

 

ระบบแสร้งทำเป็นขัดข้องและไม่ได้ยินทันที

 

เฉินหลี่กัวสะอื้นซักพักทันได้นั้นก็เหมือนกับว่าเขาได้นึกอะไรขึ้นได้

 

เฮ้ นายไม่ได้เอามันมาที่นี่งั้นไม่ใช่ว่ากล่องนั้นมันยังอยู่ในแขนของฉีเซียงหรอ?”

 

ระบบ : “ใช่

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาอยากจะรู้จริงๆว่าเมื่อหยานจิงอวี่มาเห็นศพของฉีเซียงที่กอดกล่องหยกพวกนั้น สีหน้าของอีกฝ่ายจะเป็นยังไง

 

ระบบเห็นว่าเฉินหลี่กัวยังคงเต้นแรงเต้นกาเรื่องหยกมันก็รีบเปลี่ยนหัวข้อทันที

 

นี่นายจะยังทำภารกิจต่ออีกมั้ย?”

 

เฉินหลี่กัว : “ทำสิ ทำสิ ทำสิ ทำสิ

 

ระบบรีบส่งข้อมูลเกี่ยวกับเป้าหมายเข้าสู่หัวของเฉินหลี่กัวโดยไม่รีรอ มันกลัวว่าอีกฝ่ายจะไปคิดเรื่องที่ไม่ควรคิดอีกครั้ง


—————————————

จบโลกนี้แล้ว ฝ่าบาทมาเห็นน้องนอนกอดดิลโด้หยกแบบนั้นจะเป็นยังไงกันนะ..?

ต้องขอโทษจริงๆที่ไม่ได้มาลงเมื่อวานกำลังติดนิยายเรื่องนึงอยู่
ข้ามโลกแบบนี้แต่แนวนอมอล ไม่ค่อยมีเรื่องโรแมนติกแต่แปลกใหม่มาก
มีโลกนึงถึงขนาดทำให้พระเอกอ้วนจนนอนติดเตียงและโดนตัดขาเลยทีเดียว!!

เพื่อมีคนอยากอ่านตอนนี้ถึงตอนที่ 726 แล้ว ชอบนะแต่คงไม่แปลมันเยอะเกินไปจริมๆ 555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 292 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #480 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 20:40
    มันควรจะเศร้าสิ นี่มันอะไรกัน555555
    #480
    0
  2. #424 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:41
    ฝ่าบาท เวลาไม่เคยรอใครนะคะ เเอบสงสารฝ่าบาทนิดหน่อยเเฮะ น้องเหมือนเคยมีความรู้สึกให้ เเต่โดนทำลายไปเเล้วตอนได้ยินว่าฝ่าบาทเเต่งงาน เฮอะๆ เทียบกับโลกที่เเล้ว น้องดูปลงมากขึ้นจริงๆ
    ชอบองค์หญิงจัง ขอโทษที่ด่าหนูไปเยอะนะลูก
    #424
    0
  3. #395 PӨYPӨY (@moi-poi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 14:33
    กำลังน้ำตาคลอได้ที่ พอน้องถามถึงดิลโด้หยกที่ไม่ได้เอามาด้วยแล้วขำน้ำพุ่ง แล้วคนที่มาพบศพจะคิดยังไงเนี่ย โอ๊ยยยยยยย 555555555
    #395
    0
  4. #275 JjarFaR (@akinasung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:04
    อยากอ่านหลังตายอ่าา
    #275
    0
  5. #264 cantus1011 (@cantus1011) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 13:07
    2 พาร์ทแล้วที่คิดอยากอ่านหลังน้องตายมาก อยากเข้าใจความรู้สึกของพระเอก
    #264
    0
  6. #263 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:51
    อยากอ่านตอนฝ่าบาทมาเจอน้อง5555
    #263
    0
  7. #262 Sky_P (@skyblueparty) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:45
    อยากได้พาร์ทหลังตายมากเลยค่ะ อยากเห็นปฏิกิริยาของเหล่าพระเอกก
    #262
    0
  8. #261 แกะ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:22

    สงสัยเพราะมันสำคัญเลยเอาไปไม่ได้หรือเปล่า5555 อยากให้มีพาร์ทหลังจากท่านฉีตายง่าา เห็นฮ่องเต้เป็นไง

    #261
    0
  9. #260 Aom Love Lex (@aomlovelex18) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:16
    ขอตอนสั้นตอนฮองเต้มาเจอศพน้อง
    #260
    0
  10. #259 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 11:25
    อดขำไม่ได้จริงๆ55555555
    #259
    0
  11. #258 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:40
    จะมีพาร์ทฮองเต้มั้ย สงสารฮ่องเต้นางรักของนาง
    #258
    0
  12. #257 nansama (@jnoapn0107) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 09:32
    ขอสั้นๆตอนฮ่องเต้เจอศพน้องได้ไหมคะ ได้โปรด
    #257
    0
  13. #256 mmii. (@kupkek) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 08:47
    โถความรักผิดที่ผิดเวลาแต่ถูกคน โดนฮองเฮาบังคับจนได้เจอกันแค่ปีละครั้งงี้หรอ ฮ่องเต้หนอฮ่องเต้จะทำการใดก็ไม่ทันแล้วนี่คนกอดกล่องแท่งหยกจากไปละเนี่ยจดหมายไอเลิฟยูภาษาอังกฤษก็ไม่ทันได้อ่านให้งงเนาะ แอบเศร้านะตอนนางเจอกันครั้งสุดท้ายอะมีสายตาละห้อยมองตาม แต่น้องมันจะเอาฮาไปไหนเนี่ยทั้งสงสารทั้งหมั่นไส้เลย55555555 โลกนี้จบแล้วอยากรู้ว่าจะมีมุมจิงอวี่มั้ยตอนมาเจอศพน่าจะเศร้าน่าดูอุตส่าห์กอดในสิ่งที่คิดว่าเกลียดมาตลอด เอาล่ะ5555555 โลกหน้าที่ว่าหล่อเกินไปนี่จะขนาดไหน ป่วงแน่นอน คู่กับคนหน้าสวยหรือเปล่าแม่
    #256
    0
  14. #255 NuMaple (@numagicpen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 04:22
    แงงง อยากอ่านพาร์ทฮ่องเต้ง่า
    #255
    0
  15. วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 03:00
    น่าจะเขียนต่อนิดหน่อย​ หลังออกมาแล้วเป็นยังไงในโลกนั้น
    #254
    0
  16. #253 ตงฟาง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:59

    อยากรู้ว่าหลังจากที่น้องออกจากโลก2แล้วพระเอกเป็นไง เขียนหน่อยน่าาาาาาาอยากรู้ๆๆๆ

    #253
    0
  17. #252 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:34
    เศร้าได้ไม่สุดจริงๆนะ555555
    #252
    0
  18. #251 natpapat5665 (@natpapat5665) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:20
    มันคงจะเศร้ามากกว่านี้ถ้าไม่มีกล่องหยกโลกนี้คนที่น่าสงสารที่สุดก็คงจะเป็นฮ้องเต้
    #251
    0
  19. #250 HEADCHALA (@0986677369) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:03
    เศร้าไม่สุดจลิมๆ;-;
    #250
    0
  20. #249 ยัยหลงตัวเอง (@nooknic13) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:59

    ทำไมตอนจบมันเศร้าแบบนี้ฮือออถึงนอนกอกกล่องหยกจะทำให้ขำแต่มันขำไม่ลงอ่ะ มันเศร้ามากกว่า

    T0T
    #249
    0
  21. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:55
    รักไรท์ ไรท์จงเจริญ แปลดีแปลเลิศ แปลเร็ว ภาษาเยี่ยม สนุกสุดยอด
    #248
    0
  22. #247 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:52
    อยากเห็นช็อตที่พระเอกมาเจอจริงๆ
    #247
    0
  23. #246 3322650 (@3322650) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:51

    ^•°♡°•^
    #246
    0
  24. #245 TwinBear (@iiibowlove) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:51
    ฉันเกือบจะร้องไห้ถ้าไม่มีฉากดิลโด้หยกนั่น!
    #245
    0
  25. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:48
    อยากรู้เหมือนกัน555
    #244
    0