[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 29 : Ch29 – อุ๊ปส์ [CUT NC]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 292 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

Ch29 – อุ๊ปส์

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [16]

 

หลังจากพบหมอแล้ว เฉินหลี่กัวก็รู้สึกเหนื่อยล้า เขาตื่นเกือบทั้งคืนจากนั้นก็ต้องถูกกระตุ้นอารมณ์จากหยานซีเหยาที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าตอนเช้า ตอนนี้เขาได้ผ่อนคลายลงก็เลยล้มตัวลงและหลับลึก

 

เมื่อเห็นความง่วงงุนของเฉินหลี่กัว หยานจิงอวี่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้อีกฝ่ายเช่นกัน หลังจากมอบยาและปลอบโยน เขาก็มองเฉินหลี่กัวหลับตาลงนอน

 

ถ้ามันมีคนที่ไม่รู้จักอีกฝ่าย พวกเขาคงคิดว่าเฉินหลี่กัวนั้นหลับอย่างสงบสุขเมื่อเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งตอนนอน หยานจิงอวี่มองไปยังรอบคล้ำใต้ตาของเฉินหลี่กัวและคางที่เรียวบาง ใจของเขาก็รู้สึกบีบรัดเล็กน้อย

 

เขาก้มจูบไปที่ริมฝีปากอันเย็นชืดของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ห่มผ้าให้และลุกขึ้นเดินออกไป

 

เมื่อวานเป็นงานแต่งและในเมืองหลวงก็ยังคงมีการฉลองอยู่ ทั่วทั้งถนนและซอยต่างๆก็ประดับไปด้วยสีสันและประทัด และด้วยเหตุผลบางอย่าง ไม่มีใครรับรู้ถึงการแต่งงานสุดพิเศษ

 

ของเจ้าบ่าวที่สวมหน้ากากและเจ้าสาวที่พิการ งานนั้นไม่มีทั้งญาติพี่น้องหรือแขกสักคน

 

วันนี้เจ้าสาวก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงแต่เจ้าบ่ายได้กลับไปที่ราชสำนัก

 

หยานจิงอวี่นั้นเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานและความสามารถ ฮ่องเต้หนุ่มที่เพิ่งได้บังลังค์แน่นอนว่าเขาต้องการที่จะรวบรวมทุกอย่างมาไว้ในมือ

 

ฉีเซียงเป็นตัวแปรที่อยู่เหนือการควบคุมของหยานจิงอวี่ เพราะงั้นเขาถึงได้กระทำบางสิ่งกับอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าการกระทำนี้จะดูไม่ต่างจากการทำลายอีกฝ่ายเลยก็ตาม

 

เป็นครั้งแรกที่หยานจิงอวี่ได้รู้สึกใจลอยในตอนที่ไปราชสำนักตอนเช้า ความคิดเขาเต็มไปด้วยน้ำตาของฉีเซียงและใบหน้าที่เศร้าหมองจากเมื่อคืน เขายังคงจำขนตาที่สั่นระริกและดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของฉีเซียงได้

 

หยานจิงอวี่อยู่ในกองทัพมาตั้งแต่เด็กดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่มีระเบียบวินัย แต่เมื่อเขาคิดถึงรูปร่างหน้าตาของฉีเซียง มันก็เหมือนกับวิญญาณของเขาล่องลอยออกมาจากห้องโถง และเหล่าผู้คนตรงหน้าเขาก็ไร้ตัวตนไป

 

ฝ่าบาท ฝ่าบาท?” มีเสียงพูดขึ้นอย่างระมัดระวังดังขึ้นทำให้วิญญาณของหยานจิงอวี่กลับเข้าร่าง

 

หืม?”

 

ฝ่าบาท... ...ช่วยคิดเรื่องการแต่งงานนี้ด้วย... ...

 

กลุ่มข้าหลวงโต้แย้งกันแต่เมื่อพวกเขายิ่งโต้ตอบกันเท่าไหร่ ก็พบว่าสีหน้าของฮ่องเต้นั้นไม่ขยับเขยื้อน เห็นได้เลยว่าไม่ได้ฟังพวกเขาซักนิด

 

โอ้” หยานจิงอวี่พูดเบาๆ เรื่องนี้เจิ้นได้ตัดสินใจไปแล้ว

 

ข้าน้อยใคร่อยากจะรู้ว่าฝ่าบาทรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร?” ข้าหลวงถาม

 

ในเมื่อพวกเขาอยากแต่งงานเพื่อความสงบศึก งั้นก็ปล่อยให้ได้เกี่ยวดองไป

 

เนื้อเรื่องนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้ว่าหยานซีเหยาจะหายไปก็ตาม หยานจิงอวี่ยิ้ม

 

เพื่ออนาคตของแคว้นหยานมันต้องมีการเสียสละบ้าง คาดว่าน้องสาวของเจิ้นก็คงเต็มใจเช่นกัน

 

ข้าหลวงฝ่ายสงครามได้ยินดังนั้น พวกเขาก็อยากจะโต้แย้งต่อ แต่ก็ได้เห็นหยานจิงอวี่โบกมือ

 

จบการประชุมช่วงเช้าได้

 

เหล่าข้าหลวงมองหน้ากันและกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เข้าใจอารมณ์ของฮ่องเต้ได้

 

เฉินหลี่กัวถูกปลุกเพราะจูบจากหยานจิงอวี่ เขาส่งเสียงครางในลำคอเบาๆก่อนจะลืมตาขึ้นมาเจอกับหน้าของหยานจิงอวี่

 

ฝ่าบาท” เฉินหลี่กัวผงะและตั้งใจขัดขืนการกระทำของหยานจิงอวี่

 

หยานจิงอวี่สอดแขนไปรอบๆเอวเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ลูบผมนุ่มๆของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

 

ตื่นแล้วรึ จือชิง?”

 

เฉินหลี่กัวไม่มีเรี่ยวแรงเพราะพิษไข้ เขามองไปยังเสื้อผ้าของหยานจิงอวี่ก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากราชสำนัก

 

เรื่องล้อเล่นของฝ่าบาทจบแล้ว มันถึงเวลาที่จะต้องส่งข้าน้อยกลับเสียที

 

หยานจิงอวี่ไม่ตอบอะไร ยังคงจ้องมองไปที่เฉินหลี่กัวจนกระทั่งใบหน้าอีกฝ่ายเห่อแดงขึ้นมา

 

จือชิงต้องการจะไปที่ใดกัน?”

 

... ...” เฉินหลี่กัวหลุบตาลงต่ำและตอบ ข้าน้อยต้องการกลับแล้ว

 

หยานจิงอวี่ถามต่อ กลับไปที่ใด?”

 

เฉินหลี่กัว : “แน่นอนว่าต้องกลับไปยังเรือนข้า

 

หยานจิงอวี่ยกยิ้ม นี่จือชิงไม่รู้ได้อย่างไรว่ามันมีไฟลุกท่วมเรือนของตระกูลฉีเมื่อคืนนี้?”

 

ดวงตาของเฉินหลี่กัวสั่นไหวเล็กน้อย

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ ท่านฉียังมีโชคที่ดีและไม่ได้เจอกับอุบัติเหตุอันใด

 

เฉินหลี่กัวที่กำลังคิดว่าหยานจิงอวี่อาจจะใช้วิธีเดียวกับหรานชิงกงโลกก่อนหน้า เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้เขาก็รู้สึกโล่งใจ แต่ประโยคต่อมาของหยานจิงอวี่คือ

 

ข้าห่วงเกี่ยวกับสุขภาพของกุนซือฉี เลยส่งเขาไปยังวัดตงหยินเพื่อให้ได้พักผ่อนและฟื้นตัว

 

เฉินหลี่กัวขบฟันแน่น ฝ่าบาททรงล้อเล่นแล้ว ถ้าเขาเป็นกุนซือฉีแล้วข้าล่ะเป็นใคร?”

 

หยานจิงอวี่หัวเราะเล็กๆก่อนจะตอบ แน่นอนว่าเจ้าเป็นภรรยาตัวน้อยของข้าน่ะสิ

 

เขาพูดเสร็จก็ประกบปากจูบอีกครั้ง เขาต้องผละออกด้วยความไม่เต็มใจเพราะเฉินหลี่กัวขัดขืนไม่หยุดจนดูเหมือนจะสลบไปได้ทุกเวลา

 

เฉินหลี่กัวพูดอย่างขมขื่น ถ้าองค์ฮ่องเต้ต้องการให้ข้าน้อยตาย ข้าน้อยก็ไม่มีทางเลือกนอกจากตาย แต่ทำไมฝ่าบาทถึงใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ข้าน้อยเสื่อมเสียแบบนี้ ข้าน้อยก็เป็นชายทั้งแท่งแต่ต้องถูกบังคับให้เป็นผู้หญิงแบบนี้มันใช่เรื่องของคนที่มีศักดิ์ศรีเขาทำกันยังงั้นหรอ?”

 

หยานจิงอวี่มองไปยังริมฝีปากที่แดงเจ่อเพราะถูกจูบโดยเขาของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ยกมือลูบมันเบาๆ

 

จือชิง อย่าโกรธไปเลยข้าได้ให้คนต้มยาไว้แล้ว อย่าลืมดื่มมันให้ตรงเวลาด้วยล่ะ

 

เฉินหลี่กัวตัวสั่นตั้งแต่หัวจรดหัวแม่โป้ง เขาไม่รู้ว่าควรจะรำคาญหรือโกรธดี

 

ท่านมันบ้าไปแล้ว

 

หยานจิงอวี่พูด “จือชิงถ้าพูดแบบนี้ให้ผู้ใดได้ยิน หัวของพวกเขาจะไม่อยู่บนบ่าได้

 

เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้นและมอบยาให้เฉินหลี่กัว

 

เมื่อเฉินหลี่กัวเห็นถึงสีดำมือในถ้วยยา เขาก็รู้ทันทีว่ามันจะต้องขมแน่ๆ เขาปฎิเสธ ข้าไม่ดื่ม

 

หยานจิงอวี่ที่มีความอดทนเขาก็ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า

 

ถ้าจือชิงไม่อยากดื่มยา มันก็หมายความว่าผู้ที่ต้มยานี่ใช้ไม่ได้ ข้าควรจะสั่งตัดหัวเขาเพื่อเจ้าดีหรือไม่ จือชิง?”

 

ใบหน้าของเฉินหลี่กัวเปลี่ยนสีจากน้ำเงินเป็นขาวจากนั้นในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดออกมา

 

นำมาให้ข้า

 

หยานจิงอวี่ที่ได้กุมบังเหียนคนตรงหน้าได้แล้ว ด้วยหัวใจที่อ่อนโยนและอ่านออกได้อย่างนี้อีกฝ่ายจะหลุดจากกำมือเขาได้ยังไง?

 

ยาถ้วยนั้นขมจริงๆ เฉินหลี่กัวดื่มมันด้วยใจที่แตกสลาย ยังไงเขาก็ไม่ตายถ้าเขาไม่ได้ดื่มมัน แต่เขาก็ยังต้องดื่ม โชคร้ายจริงๆทำไมเขาถึงต้องทำให้ลิ้นตัวเองเจอเรื่องลำบากด้วย

 

หยานจิงอวี่มองคิ้วที่ขมวดของเฉินหลี่กัว รอยยิ้มของเขาก็นิ่งอ่อนโยนมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากมองเฉินหลี่กัวดื่มยาจนหมด เขาก็หันหลังและนำจานที่เตรียมผลบ๊วยบนโต๊ะมายื่นให้เฉินหลี่กัว

 

ข้าไม่คิดเลยว่าจือชิงจะทนความขมไม่ได้

 

เฉินหลี่กัวเงยหน้าขึ้นและหยิบผลบ๊วยเข้าปากและดูดมัน

 

หยานจิงอวี่พูด อยู่ที่นี่และพักผ่อนซะจือชิง ข้าจะมาหาเจ้าทุกวัน

 

เฉินหลี่กัวที่ยังคงดูดดึงบ๊วยในปาก ความขมของยาก็เริ่มจางหายไป

 

ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องคัดเลือกสนมหรอกหรือ?”

 

ถ้าคนอื่นได้พูดเรื่องการแต่งเข้าสนม หยานจิงอวี่คงไม่เอาผิดอะไรแต่เมื่อคำพวกนี้มันออกมาจากปากเฉินหลี่กัวมันก็ทำให้รอยยิ้มของหยานจิงอวี่หุบลง

 

ไม่ใช่ว่าข้าเพิ่งแต่งเข้ามานางนึง?”

 

เฉินหลี่กัวหน้าแดงเล็กน้อย ท่าน——”

 

หยานจิงอวี่พูดต่อ เมื่อคืนทั้งข้าและเจ้าก็มีช่วงเวลาที่ดี ผ่านไปวันเดียวเจ้าก็ลืมแล้วงั้นหรอไม่ใช่ว่าข้าทำให้จือชิงพึงพอใจไม่ได้แต่ก็ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น ข้าจำได้ว่าจือชิงได้อ้อนวอนร่ำๆให้ข้าอ่อนโยนนี่นา

 

เฉินหลี่กัวอ้าปากพะงาบๆซักพักก่อนจะพูดลอดไรฟันออกมา ช่าช่างไร้ยางอาย

 

หยานจิงอวี่ชอบที่จะเห็นท่าทางอับอายของเฉินหลี่กัว เขาจงใจพูดเรื่องลามกหลายคำ ทั้งเอวที่อ่อนนุ่ม เรียวขาผอมบาง และผิวกายที่เด้งมือราวกับก้อนเมฆ

 

จนกระทั่งชายตรงหน้าแดงกล่ำราวกับมะเขือเทศ สีหน้าเต็มด้วยความอับอายและขุ่นเคือง เขาถึงหยุดพูดต่อ

 

หยานจิงอวี่พูด จือชิง ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี

 

เฉินหลี่กัวไม่ตอบอะไรทำเพียงแค่ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย

 

หลังจากวันนั้นอาชีพของเฉินหลี่กัวก็คือการเป็นหนอนมั่งคั่งตัวนึง เขาก็พบว่าการใช้ชีวิตแบบนี้มันค่อนข้างเหมาะกับตัวเองเลยทีเดียว ที่ทำแค่กิน นอน และมีเซ็กส์

 

ระบบก่นด่าเขาสำหรับการไม่ทำอะไรให้คืบหน้าและเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์

 

เฉินหลี่กัวที่เป็นคนมีเหตุและผล พูดอย่างตรงไปตรงมาอย่างกล้าหาญ

 

จะมีซักกี่คนที่เป็นแบบฉันแล้วได้เสียเวลายังงี้ได้?”

 

ระบบ : “… …”

 

เฉินหลี่กัว : “นายก็แค่อิจฉาฉัน!”

 

ระบบ : “อิจฉานายเรื่องอะไร?”

 

เฉินหลี่กัว : “อิจฉาที่ฉันมีแฟนน่ะสิ

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ติดแค่มันค่อนข้างน่าเบื่อเพราะมันไม่มีทีวี มากกว่านั้นฉันยังดูละครทีวีเมื่อโลกเดิมยังไม่จบเลย สงสัยต้องรอจนกว่าจะมีโอกาสดูอีกครั้งในอนาคต... ...

 

ก่อนที่เขาจะพูดจบเขาก็ได้ยินระบบพูดอย่างเย็นชาว่า เจ้าสาวคือฆาตรกร

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ระบบ : “แรงจูงใจในการฆ่ามันเป็นเพราะพระเอกไปมีความสัมพันธ์ด้วย

 

เฉินหลี่กัว : “… …”

 

ระบบ : “และเมียน้อยของเขาก็คือเพื่อนสนิทของนางเอก

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ระบบ : “นายไม่มีโอกาสดูอีกแล้ว

 

เฉินหลี่กัวไม่รู้ว่าตัวเองไปกระตุ้นโทสะของระบบยังไง และการที่ถูกสปอยโดยยังจับต้นชนปลายไม่ถูกหน้าของเขาก็แดงกล่ำด้วยความโกรธ

 

มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ราชสำนักในช่วงสามวันมานี่ ทำให้หยานจิงอวี่อยู่กับเขาน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด แต่อย่างไรก็ตามถึงแม้ว่าเวลาจะน้อยลง เขาก็มาหาทุกวัน โดยนำข่าวใหม่ๆและหนังสือที่น่าสนใจมาให้เฉินหลี่กัว

 

ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ แน่นอนว่า เขารู้อย่างกระจ่างแจ้งของเรื่องลับๆในพระราชวัง อย่างเช่น หยานจิงอวี่บอกเฉินหลี่กัวว่าวันนี้ เหล่าองค์หญิงหลายคนต่างขัดแข้งขัดขากันเพื่อไม่ให้ตัวเองได้แต่งงานออกไป

 

เฉินหลี่กัวฟังอย่างเพลิดเพลิน แต่เมื่อเขาได้ยินหยานจิงอวี่พูดถึงว่าต้องการองค์หญิงซักคนแต่งงานออกเพื่อเจรจาสงบศึกและกำลังรีบหาซักคนเพื่อไปแต่งงาน จากนั้นอยู่ๆเขาก็พูดประโยคออกมาอย่างมีนัยยะ

 

ถ้าองค์หญิงหยานซีเหยาอยู่ล่ะก็ เจิ้นกลัวว่าคนที่จะถูกส่งไปแต่งงานก็คือนาง

 

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินหลี่กัวแข็งค้าง

 

แน่นอนว่าหยานซีเหยาเป็นองค์หญิงที่อายุเหมาะสมและไม่มีอำนาจเบื้องหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอได้จากไปแล้วล่ะก็เธอคงไม่สามารถหลบหนีชะตากรรมที่จะถูกส่งไปแต่งงานเพื่อสันติสุขแน่นอน

 

หยานจิงอวี่เห็นรอยยิ้มของเฉินหลี่กัวหดหายเขาก็พูดออกมาว่า

 

เจ้าสนใจในตัวนางงั้นหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวตอบอย่างเย็นชา ข้าได้บอกไปแล้วว่าข้าคิดกับนางแค่น้องสาวเท่านั้น

 

หยานจิงอวี่แค่นยิ้มออกมาและพูดต่อ คนของเจิ้นช่วงนี้ได้บอกว่านางกำลังท้อง และเหมือนนางกำลังจะออกไปจากเมืองหลวงเพื่อไปคลอดลูกที่บ้านเกิดขององครักษ์คนนั้น

 

หัวใจของเฉินหลี่กัวบีบแน่น แถบค่าสถานะของชะตากรรมของหยานซีเหยาได้ขึ้นไปถึงแปดสิบกว่าเหลืออีกแค่สิบกว่าหน่วย เขาคิดว่าหลังจากไม่กี่ปีและลูกของเธอโตขึ้นมันก็คงจะเต็ม

 

 

 

มันยากลำบากที่จะตามหาคนในยุคโบราณ ถ้าหยานซีเหยาออกจากเมืองหลวงไปเขาคงไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้เลยถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้น

 

หยานจิงอวี่พูด เป็นอะไรไป รู้สึกไม่สบายใจ?”

 

เฉินหลี่กัวเมินอีกฝ่ายและไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

 

ดูเหมือนหยานจิงอวี่จะถูกกระตุ้นอารมณ์จากท่าทางของเฉินหลี่กัว เขาอุ้มเฉินหลี่กัวที่นั่งบนเก้าอี้เลื่อนขึ้นและโยนลงเตียง ทั้งการกระทำและการแสดงออกล้วนรุนแรง

 

ฉีเซียง สุดท้ายแล้วในตอนนี้เจ้าเข้าใจจริงๆบ้างรึเปล่าว่าเจ้าเป็นคนของเจิ้น——ตลอดไปและเป็นแค่ของเจิ้นคนเดียวเท่านั้น

 

เฉินหลี่กัวดูหวาดกลัวและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อย่านะ... ...

 

หยานจิงอวี่แค่นหัวเราะ พวกเราได้ทำเรื่องนี้มานานแล้วแต่เจ้าก็ยังไม่ชินอีก ดูเหมือนว่าเจิ้นจะอ่อนโยนกับเจ้าเกินไป” หลังจากพูดจบเขาก็ทาบตัวทับอีกฝ่ายลง

 

วันต่อมาเฉินหลี่กัวก็ยังลุกจากเตียงไม่ได้จนกระทั่งถึงบ่ายกว่า

 

หลังจากล้างหน้าและปากแล้วเขาก็กินข้าวเที่ยงจากนั้นก็มองหาหนังสือเล่มใหม่มาอ่าน

 

ระหว่างที่เขากำลังอ่านอย่างตั้งใจเขาก็ได้ยินเสียงร้องเบาๆจากนอกประตู ขอความกรุณาด้วยขอรับ

 

เฉินหลี่กัวตอบ เข้ามา

 

คนที่เข้ามาเป็นขุนทีตัวน้อยที่กำลังยกกล่องในมือ เขาดูท่าทางไม่คุ้นชินกับการที่มารับใช้เฉินหลี่กัว ขุนทีตัวน้อยค่อยๆเข้าประตูมาและวางสิ่งของในมือเขาตรงหน้าเฉินหลี่กัว

 

ฝ่าบาทบอกว่านี่เป็นของขวัญสำหรับท่าน... ...

 

เฉินหลี่กัวส่งเสียง อืม’ ตอบรับ

 

ขุนทีตัวน้อยไม่ได้อยู่นานนักหลังจากเขามอบกล่องนั้นให้เขาก็จากไป

 

เฉินหลี่กัวมองกล่องตรงหน้าและครุ่นคิดซักพักแต่ก็ไม่สามารถเดาได้ว่ามันคืออะไร เขาเข็นเก้าอี้เลื่อนมาที่โต๊ะแล้วเอื้อมมือไปเปิดมัน หลังจากเห็นสิ่งที่อยู่ในกล่อง เขาก็ได้เผยสีหน้าแปลกประหลาดออกมา

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

เขาเงียบไปชั่วครู่และมองไปที่ประตูอีกครั้งหลังจากแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครเข้ามาอีก เขาก็หยิบของรูปร่างยาวเรียวขึ้นมาอย่างระมัดระวังและลูบไล้มันสองสามทีก่อนจะไว้อาลัย

 

ดูทรงแล้ว——มันน่าจะเป็นหยกขาวจักรพรรดิ ระบบบอกหน่อยสิของในกล่องนี่มันราคาเท่าไหร่กัน?”

 

ระบบ : “มันถูกโมเสกไว้ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

 

เฉินหลี่กัว : “นายโกหก

 

ระบบ : “ใช่ ฉันโกหกนาย

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

เขาหยิบแท่งพู่กันนั้นด้วยความสงสัยและจับด้ามเล็กจากนั้นก็จับด้ามใหญ่ อยากจะลองมันอย่างมาก แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเขากลัวว่าจะถูกจับได้ว่าทำลายคาแรคเตอร์ของฉีเซียง เฉินหลี่กัวรู้สึกถึงคลื่นจากแท่งพวกนี้ว่าเขาจะสามารถสร้างเรื่องราวโรแมนติคได้ด้วยมัน... ...

 

เห็นได้ชัดว่าระบบกำลังจะถูกทำลายลงเพราะการทำตัวของเฉินหลี่กัว

 

นายทำตัวให้ปกติเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้หรอ?”

 

เฉินหลี่กัวพูดอย่างเอียงอาย มันก็ผ่านมานานแล้ว

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ก่อนหน้านี้ฉันทำได้แค่ช่วยตัวเอง โถ่ ผ่านไปนานเป็นชาติแล้ว ฉันรู้สึกแย่จริงๆ

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัวเล่นกับมันซักพักจากนั้นก็วางแท่งพู่กันลงไปที่เดิมก่อนจะเตรียมอ่านหนังสือที่จืดชืดอีกครั้ง แต่ในตอนที่เขาวางมันลง เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่านี่มันดูผิดปกติเกินไป เฉินหลี่กัวถอนหายใจ

 

เกลียดที่ต้องทำแบบนี้จริงๆ

 

หลังจากที่เขาพูดจบด้วยการสะบัดมือของตัวเองครั้งเดียว กล่องแท่งพู่กันหยกเหล่านั้นก็กระแทกลงกับพื้น

 

เมื่อแท่งพู่กันหยกได้ถูกโยนลงบนพื้น พวกมันเกือบจะทั้งหมดก็แตกหัก เฉินหลี่กัวเลื่อนสายตามองเศษซากเหล่านั้นน้ำตาของเขาก็เกือบจะหลั่งไหลออกมา

 

เมื่อหยานจิงอวี่สั่งคนให้นำของพวกนี้มา เขาก็เดาได้อยูแล้วว่าการตอบสนองของฉีเซียงจะเป็นอย่างไร และแน่นอนว่า เมื่อเขาไปพบที่ตำหนักฉีเซียงในตอนบ่าย เขาก็พบกับแท่งพู่กันหยกที่แตกหักและฉีเซียงที่หน้าซีดขาว

 

หยานจิงอวี่ไม่โกรธและถามด้วยน้ำเสียงไม่เสียดายหรือรุนแรงอะไร ทำไมพวกมันถูกโยนทิ้งแบบนี้?”

 

เฉินหลี่กัวแสร้งทำเป็นโมโหและพูดตอบ ทำไมท่านถึงต้องทำให้ข้าอับอายแบบนี้?”

 

หยานจิงอวี่ถามอย่างเบาบาง เจิ้นทำให้เจ้าอับอายอย่างไร?”

 

เฉินหลี่กัวสะบัดมือและชี้ไปที่เศษซากแท่งพู่กันหยกก่อนจะพูด ท่านก็รู้ว่าข้าไม่สามารถรับใช้แคว้นตัวเองได้อีกแล้วยังให้สิ่งพวกนี้กับข้าอีก ท่าน ท่านมัน!” ด้วยความอับอายใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงทั่วหน้าและดวงตาของเขาก็วาวโรจน์

 

สีหน้าความโกรธของอีกฝ่ายน่าดูอย่างมากและมันก็ทำให้หัวใจของหยานจิงอวี่เต้นถี่ เขาเดินเข้ามาและโอบเอวของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ยกร่างอีกฝ่ายขึ้น

 

หัวใจของเฉินหลี่กัวบีบรัดอย่างตื่นกลัวและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

หยานจิงอวี่ ท่านทำให้ข้าอับอายแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?”

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เรียกชื่อของหยานจิงอวี่ มันบ่งบอกได้ว่าเขาถูกต้อนมาถึงจุดที่ตัวเองไม่สามารถทนอีกต่อไปได้


หยานจิงอวี่ตอบด้วยรอยยิ้ม จือชิง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการงั้นหรอทำไมถึงโกรธเจิ้นที่มอบมันให้เจ้านักล่ะ?”

 

ท่านผายลมอันใดออกมา!” ดวงตาของเฉินหลี่กัวแดงก่ำ ข้าไปต้องการสิ่งเหล่านี้เมื่อไหร่?”

 

หยานจิงอวี่พูด ฮ่า... ...ไม่ใช่เจ้าไม่ยินยอมร่วมรักกับเจิ้นเจิ้นให้โอกาสเจ้าเลือก เจ้าต้องการสิ่งของเย็นเฉียบแบบนี้หรือต้องการเจิ้น?”

 

ใบหน้าของเฉินหลี่กัวบูดเบี้ยว ท่านพูดจาไร้สาระอะไร?”

 

หยานจิงอวี่สัมผัสเฉินหลี่กัวด้วยนิ้วเบาๆ และพูดซ้ำอย่างเรียบนิ่ง

 

เจ้าต้องการเจิ้นหรือเจ้าต้องการสิ่งเหล่านี้?”

 

หน้าอกของเฉินหลี่กัวกระเพื่อมอย่างรุนแรงในตอนที่เขาพูด หยานจิงอวี่ ท่านต้องการไล่ต้อนข้าให้ตายเลยงั้นหรอ?”

 

หยานจิงอวี่ไม่สะทกสะเทือน

 

เฉินหลี่กัวหลับตาลงและขบฟันแน่น ท่าทางบ่งบอกว่าไม่ยอมที่จะเลือกอะไรทั้งนั้น

 

ดวงตาของหยานจิงอวี่เปล่งประกายและเขาก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเลือก งั้นเจิ้นก็จะถือว่าเจ้าต้องการทั้งคู่

 

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็วางเฉินหลี่กัวลงบนเตียงและหันหลังออกไป หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลับมาด้วยกล่องอีกอันไม่ต่างจากอันก่อนหน้ามาในมือ

 

เจิ้นรู้ว่าเจ้าจะโยนมันทิ้งเลยเตรียมไว้เพิ่มอีกกล่อง

 

เฉินหลี่กัวมองมาที่อีกฝ่าย หัวใจที่บอบช้ำของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง——หยานจิงอวี่นี่น่ารักเกินไปแล้ว

 

หยานจิงอวี่ชี้ไปที่กล่องและพูด เจิ้นจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจนัก เจ้าจะเลือกและทำมันด้วยตัวเองหรือให้เจิ้นเลือกมันให้เจ้า?”


[CUT NC]

[ฉากเซ็นเซอร์จากผู้แต่ง]


นิ้วเรียวของหยานจิงอวี่ลูปไปตามฝีแปรงของมันจากนั้นก็หยุดลงที่แปรงพู่กันอันใหญ่ที่สุดและยิ้มออกมาขณะที่พูด

 

เจิ้นต้องการให้เจ้าใช้มันเขียน

 

เฉินหลี่กัวจ้องไปที่พู่กันดวงตาของเขาแดงก่ำ จากนั้นก็พูดรอดไรฟันออกมา

 

ท่านต้องการให้ข้าเขียนสิ่งใด?”

 

หยานจิงอวี่ยิ้มและตอบ ก็แค่จดหมายรักฉบับนึง

 

เฉินหลี่กัวจับด้ามพู่กันและสัมผัสมันอย่างระมัดระวังด้วยมือ

 

ให้เวลาข้าหนึ่งวัน

 

และดังนั้นหยานจิงอวี่ก็รอวันนึงเพื่อเฉินหลี่กัว

 

วันต่อมาขณะที่พูดคุยกับระบบอย่างปกติ เฉินหลี่กัวที่ยังไม่สามารถแสดงตัวตนของตัวเองได้เต็มทีก็พูดขึ้น

 

มาดูสิ่งที่ฉันเขียนสิ

 

ระบบ : “... ...” มันไม่อยากจะเห็นซักนิด

 

เฉินหลี่กัว : “อ่า ข้ารักท่าน รักท่านจริงๆ หยานจิงอวี่ ท่านเป็นดวงใจของข้า” ——มันล้วนถูกเขียนด้วยภาษาอังกฤษ

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “หรือฉันควรจะทำใหม่ดี?”

 

ระบบ : “หยานซีเหยา

 

เฉินหลี่กัว : “(v)หื้ม?”

 

ระบบ : “นายยังจะทำภารกิจต่ออยู่อีกมั้ยห๊ะ?”


เฉินหลี่กัว : "ทำสิ ทำสิ ทำสิ ทำสิ"


[จบฉากเซ็นเซอร์จากผู้แต่ง]



ชีวิตนั้นเกิดมาจากความยากลำบากและจบลงด้วยความสงบ บางครั้งการใช้ชีวิตอย่างดีเกินไปมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ดี

 

ด้วยการเตือนของระบบทุกๆวัน เฉินหลี่กัวก็เริ่มขึ้นเรื่องวิธีการที่จะหาข่าวของหยานซีเหยา การเริ่มด้วยหยานจิงอวี่นั้นใช้ไม่ได้ เพราะถ้าเขาถามมันหยานจิงอวี่ก็จะหัวร้อนและหยานซีเหยาก็จะถูกลากมาเกี่ยวด้วย ทำให้เขาอาจจะต้องเจอปัญหาใหญ่ได้

 

แต่นอกจากหยานจิงอวี่แล้ว คนในพระราชวังล้วนไม่มีใครคุยกับเขาแม้แต่คำเดียว เฉินหลี่กัวรู้ดีว่ามันไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ทั้งนั้น

 

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เฉินหลี่กัวกำลังกระวนกระวาย มันก็มีเหตุการณ์ยิ่งใหญ่เกิดขึ้น——หยานซีเหยาได้เข้ามายังตำหนักที่หยานจิงอวี่ได้ขังเฉินหลี่กัวไว้ด้วยตัวเธอเอง

 

เมื่อตอนที่เธอเข้ามานั้น เธอสวมชุดขันทีอยู่ เฉินหลี่กัวก็พูดไม่ออกและมองด้วยความตกตะลึง

 

หยานซีเหยาเรียกออกมาเบาๆ ท่านฉี

 

เฉินหลี่กัวลดเสียงลงและถามขึ้น “ท่านมาที่นี่ได้ยังไงไม่ใช่ว่าท่านออกไปจากเมืองหลวงแล้วงั้นหรอ?”

 

หยานซีเหยาขบฟัน ท่านฉี ข้าไม่สามารถทิ้งท่านไว้ที่นี่คนเดียวได้ ข้าจะช่วยท่านหนีเอง

 

เฉินหลี่กัวก็คิดถึงตอนที่หยานซีเหยาก่นด่าเขาด้วยความรังเกียจก่อนหน้าขึ้นมา มันอาจจะเป็นสิ่งที่หยานซีเหยาทำเพื่อหลอกให้หยานจิงอวี่ตายใจก็เป็นได้ ใครจะรู้ว่าหยานจิงอวี่จะเชื่อเรื่องนั้นขึ้นมาจริงๆ

 

หยานซีเหยามองไปทีสภาพของเฉินหลี่กัวและน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลออกมา

 

ท่านฉี สิ่งที่ท่านทำเพื่อข้า ข้ารู้หมดแล้ว ข้าทำให้ท่านลำบากมากจริงๆ

 

เฉินหลี่กัวดีใจมากที่ได้พบกับหยานซีเหยาและยิ่งดีใจมากขึ้นเมื่อเห็นแถบค่าสถานะบนหัวเธอเคลื่อนไปถึงเก้าสิบ อย่างไรก็ตามเขาก็รู้ว่ามันยากที่จะเติมเต็มถ้าพวกเขาได้ถูกหยานจิงอวี่จับได้ ผลที่ตามมานั้นไม่อาจจะเดาได้

 

ซีเหยา ข้าไม่รู้ว่าท่านเข้ามาได้อย่างไรแต่อย่ากลับมาที่นี่อีก ออกไปจากที่นี่และยิ่งท่านไปไกลเท่าไหร่มันก็ยิ่งดีเท่านั้น

 

หยานซีเหยาส่ายหัวอย่างหนักและตอบ ท่านฉี ข้ามีทางของขาแล้ว รอสองสามวันและในวันที่การแต่งงานของฮ่องเต้ถูกจัดขึ้น ข้าจะมาช่วยท่าน

 

การแต่งงาน?” เฉินหลี่กัวชะงักนิ่ง

 

หยานซีเหยาพูด ท่านฉีไม่รู้หรอกหรอฮ่องเต้กำลังจะแต่งฮองเฮาเข้ามา

 

หัวใจของเฉินหลี่กัวบีบรัดเล็กน้อบแต่มันก็แค่ชั่วครู่ เขารีบปรับอารมณ์ตัวเองและตอบกลับ

 

ถึงอย่างนั้น มันก็อันตรายเกินไป

 

หยานซีเหยาพูด หรือท่านจะยินยอมอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตท่านฉีไม่กลัวตายหรอกใช่มั้ย หรือท่านกลัว?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มอย่างข่มขืน ข้ากลัวว่าท่านจะตายต่างหาก

 

หยานซีเหยาหัวเราะและพูดต่อ ข้าอยู่นานกว่านี้ไม่ได้แล้ว ข้าจะมาพบท่านในอีกสามวัน” หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็จากไป

 

เฉินหลี่กัวคิดในใจว่าเขาเป็นห่วงหยานซีเหยาไปก็ไร้ประโยชน์

 

ไม่แปลกใจเลยที่หยานจิงอวี่มาหาเขาน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ปรากฏว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมงานแต่งอยู่นี่เอง อีกฝ่ายกำลังเตรียมงานแต่งและก็ปิดบังเรื่องนี้อย่างดี เฉินหลี่กัวไม่ได้รู้อะไรซักนิด

 

ระหว่างสามวันที่ได้รอ หยานจิงอวี่ก็มาหาอีกครั้งแต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้ร่วมรักครั้ง หยานจิงอวี่แค่มานอนกอดเฉินหลี่กัวไว้เท่านั้น

 

ในช่วงนึงในตอนเช้าหยานจิงอวี่ก็พูดขึ้นว่า ถ้าเจ้าเป็นผู้หญิง มันจะดีแค่ไหนกัน

 

เฉินหลี่กัวพูดในใจ ถ้าฉันเป็นผู้หญิง บางทีฉันอาจจะชอบผู้หญิงด้วยกัน แล้วนายจะมีโอกาสอะไร?’

 

หยานจิงอวี่เรียกออกมา จือชิง

 

เฉินหลี่กัวพูดขึ้น เมื่อไหร่ท่านจะปล่อยข้าไป?”

 

แขนของหยานจิงอวี่กระชับรอบตัวเฉินหลี่กัวแน่นขึ้น เจ้ายังอยากจะไปอยู่งั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัว... ...ไอ้สารเลวเอ๊ย แกกำลังจะไปแต่งงานอยู่แล้วยังจะไม่ปล่อยฉันไปอีกงั้นหรอ?

 

ถึงแม้ว่าเฉินหลี่กัวจะไม่ได้พูดออกมา หยานจิงอวี่ก็เข้าใจความหมายจากดวงตาของอีกฝ่าย

 

เขาพึมพำออกมา เจิ้นจะไม่ปล่อยเจ้าไป เจ้าห้ามคิดหาทางหนีไปเด็ดขาด

 

เฉินหลี่กัวพูดในใจ ด้วยการที่มีระบบในมือแบบนี้ ถ้าพ่อคนนี้อยากจะไป พ่อคนนี้ก็จะไป

 

เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จากนั้นก็ผล็อยหลับลงไปและเป็นหยานจิงอวี่แทนที่ตาสว่างและคิดหนักไปตลอดทั้งคืน

 

วันนี้เป็นวันสำคัญของหยานจิงอวี่ เฉินหลี่กัวหลับอย่างสงบและไม่แม้แต่จะรู้ว่าหยานจิงอวี่จากไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

เฉินหลี่กัวตื่นมา และแต่งตัวอาบน้ำ จากนั้นก็มองออกไปที่พระอาทิตย์นอกหน้าต่าง เขาเดาว่ามันใกล้จะถึงเวลาที่เขาและหยานซีเหยาได้ตกลงกันเอาไว้แล้ว


—————————————


NC ไปเจอกันที่เดิมนะค้าบ

เพิ่งกลับมาเมื่อเที่ยงคืนก่อนเลยไม่ได้มาลง

ฮ่องเต้จะแต่งฮองเฮางั้นหรอ?? ทำอย่างนี้กับน้องได้ยังไงกัน

หยานซีเหยาแกล้งหลอกเฉยๆหรอเนี่ยพูดออกมาได้สมจริงสุดๆ คนด่ามากมายรวมถึงคนแปลด้วย 555+




ปล.ไอ้เส้นบ้าข้างล่างนี้มันเอาไม่ออก ORZ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 292 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #479 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 20:27
    ขอบคุณค่า
    #479
    0
  2. #434 BLOODY BABY (@8808476253) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 20:34
    บอกเลย เกลียดชื่อตอนมาก
    #434
    0
  3. #423 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:26
    น้องนี่ดวงสมพงศ์กับผู้ชายเเนวนี่จริงๆ
    #423
    0
  4. #243 แกะ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:38

    งุ้ย ที่แท้น้องก็เป็นเด็กดี ฮึ่ม เจ้าฮ่องเต้โลภ อยากได้ทุกอย่างไว้กับตัวเองแบบนี้ รอท่านฉีตายเมื่อไหร่ ข้าจะสมน้ำหน้าท่าน หรานชิงกงยังดูน่าเอ็นดูกว่าท่าน เพราะเขาก็ยังเป็นคนยุคใหม่ ถึงจะกักขังหน่วงเหนี่ยว แต่ก็ไม่ทำเหมือนเป็นสิ่งของ

    #243
    0
  5. #242 nantika966 (@nantika966) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 04:44
    ขอบคุณค่ะ
    #242
    0
  6. วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 03:44
    น้องเหยาด่าแบบ พี่นึกว่าหนูได้ยินเสียงในใจนังตัวร้าย
    #241
    0
  7. #240 Aom Love Lex (@aomlovelex18) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:58
    เจ็บอ้ะ

    ก่อนจากไปทิ้งจดหมายลาบอกความในใจเสียก่อนก็ดี
    #240
    0
  8. วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 23:38
    อิจฉาที่ฉันมีแฟนล่ะซี่ โห่ววว ระบบจัดการเลย!!!!
    #239
    0
  9. #237 djgghvb (@djgghvb) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:59
    สงสาร.....ระบบอ่ะ ถ้าเรามีคนรู้จักแบบนี้มั่ง คงปวดหัวล่ะม้าง
    #237
    0
  10. #236 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:56
    ตกลงเหยาซีเฉินนี่ดีหรือร้ายกันแน่ งงงงงงง
    #236
    0
  11. วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:51
    น้องเหยาด่าเนียนมากกก จะแต่งฮองเฮาชิชะๆๆๆ หนีเลยลูกหนี
    #235
    0