[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 22 : Ch22 – การกระอั่กเลือดอันทรงพลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

Ch22 – การกระอั่กเลือดอันทรงพลัง

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [9]

 

ไวน์ดี ข้าวดี และมีคนงดงามมาใช้เวลาร่วมกัน ชีวิตนี้มันคุ้มค่าแล้ว——มันเป็นสิ่งที่เฉินหลี่กัวคิดในหัว

 

ขนาดอีกฝ่ายได้เจอกับความทรมาณหลายอย่างแต่ก็ยังคุยโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนได้ คนๆนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ——นี่เป็นสิ่งที่หยานจิงอวี่คิดในหัว

 

ทั้งสองคนที่ต่างมีคลื่นสมองไม่ตรงกัน โดนไม่ต้องมีจังหวะหรือเหตุผลใดๆ ก็ได้ยินยอมกันและกันอย่างแปลกๆ

 

ไวน์มันเป็นไวน์ที่ดีมากและเนื้อก็เยี่ยม เฉินหลี่กัวไม่มีความสนใจที่จะพูดคุย ทั้งสองดื่มกับอย่างเงียบๆ และด้วยความคาดไม่ถึง หยานจิงอวี่เป็นคนแรกที่ทนนั่งเฉยๆไม่ได้

 

ท่านฉี

 

เฉินหลี่กัวส่งเสียง อืมเบาๆ

 

ท่านฉีไม่ไปที่ราชสำนักมากว่าสิบวันแล้ว สองวันก่อนฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาเปิ่นหวางได้ถามถึงท่าน... ...

 

เฉินหลี่กัวส่งเสียง โอ้ออกมาอย่างไม่แยแสเหมือนก่อนหน้า

 

หยานจิงอวี่ยิ้ม ท่านฉีไม่อยากถามเปิ่นหวางหรอว่าฮ่องเต้ได้ถามเรื่องอะไร?”

 

เฉินหลี่กัวตอบอย่างเรียบเฉย ทั้งฟ้าร้องหรือกระทั่งหยาดน้ำค้างล้วนเป็นพระคุณของฮ่องเต้

 

หยานจิงอวี่เลิกคิ้วขึ้น

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ เป้าหมายขององค์ชายสามไม่ใช่มันสำเร็จไปแล้วหรือ?”

 

หยานจิงอวี่พูด เป้าหมายอันใด?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มออกมาอย่างมีนัยและหยุดพูดต่อ

 

หยานจิงอวี่มองไปยังดวงหน้าของเฉินหลี่กัวจากนั้นก็ตบมือและหัวเราะออกมา

 

ท่านนี่คู่ควรกับการถูกเรียกว่ากุนซือฉีจริงๆ

 

เฉินหลี่กัวหลุบตาลงต่ำ มันเดาได้ว่าตอนนี้นายเหนือหัวเมินเฉยต่อองค์ชายรองแล้ว

 

หยานจิงอวี่ยิ้มและหมุนแก้วไวน์บนโต๊ะจากนั้นก็พูดออกมาบางเบา

 

ฮ่องเต้ผู้เป็นบิดาเปิ่นหวางได้ร่วมในกองทัพมาเป็นเวลาสี่สิบปีและเกลียดพวกไร้ค่าที่ไม่แม้แต่จะปกป้องลูกน้องตัวเองได้อย่างมาก

 

เฉินหลี่กัวพูดอย่างไม่ไยดี การกระทำขององค์ชายสามก็ทำให้ผู้อื่นต้องรังเกียจ

 

หยานจิงอวี่พูดตอบเบาๆ ความสามารถในการทำลายศัตรูนี้ มันเป็นความสามารถเฉพาะตัว

 

เฉินหลี่กัวเงียบลงและเอื้อมมือไปเอาเนื้อห่านย่างมาเพิ่มจากนั้นก็คีบเข้าปากและเคี้ยวช้าๆ หยานจิงอวี่อยู่ในอารมณ์ที่ดีเขาเลยเริ่มพูดคุยกับเฉินหลี่กัวเกี่ยวกับเรื่องน่าสนใจต่างๆในค่ายกองทัพ

 

หยานจิงอวี่ไม่ได้แก่นักแต่เขาก็ได้อยู่ในกองทัพเป็นเวลานาน เรื่องที่อีกฝ่ายพูดถึงแม้แต่เฉินหลี่กัวอยากที่จะทำหน้าเย็นชาและเคร่งขรึมดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะทอแสงอ่อนลง

 

หยานจิงอวี่มองใบหน้าของเฉินหลี่กัวและเห็นรอยยิ้มน้อยๆในดวงตาอีกฝ่าย เขาก็เผลอคิดถึงเรื่องราวในคืนนั้น ไม่นานนักเขาก็รู้สึกว่าปากตัวเองเริ่มกระหายอะไรบางอย่าง

 

เฉินหลี่กัวได้มีเวลาที่ดีในการรับฟังและโดยไม่ได้สังเกตเนื้อห่านส่วนใหญ่ก็ถูกกินลงไปโดยเขา

 

หยานจิงอวี่เห็นบรรยากาศมันเริ่มดีขึ้นก็เผลอพูดออกไปว่า

 

ท่านฉี ท่านจะไม่เข้าร่วมกับฝ่ายเปิ่นหวางจริงๆหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวตกตะลึงจากนั้นเขาก็ได้ยินหยานจิงอวี่พูดต่อ

 

ถ้าท่านฉียอมติดตามเปิ่นหวางจะดูแลท่านด้วยความเคารพการที่เขาพูดว่า ดูแลด้วยความเคารพนั้นไม่ได้ดูเป็นการชักชวนเท่าไหร่ มันดูเหมือนการหยอกล้อมากกว่า

 

ใบหน้าของเฉินหลี่กัวซีดเผือกทันใด

 

หยานจิงอวี่พูดขึ้น ท่านฉี?”

 

เฉินหลี่กัวเปิดปากออกแต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรเขาก็รู้สึกถึงความเปรี้ยวในลำคอ

 

หยานจิงอวี่เห็นท่าทางของเฉินหลี่กัวก็ถามออกมา นี่ท่านฉียังจะปฎิเสธเปิ่นหวางอีกงั้นหรือ?”

 

เฉินหลี่กัว : “อ่อก!”

 

หยานจิงอวี่ที่หลบไม่ทันก็ถูกพ่นไปด้วยเลือดในปากของเฉินหลี่กัว เขาชะงักงันไปชั่วครู่และในที่สุดก็ได้มีการตอบสนอง เขารีบลุกขึ้นและไปโอบร่างเฉินหลี่กัวเอาไว้

 

ท่านเป็นอะไรรึเปล่า?”

 

เฉินหลี่กัวส่ายหัวอย่างอ่อนแรง——อย่างที่คิดเขาไม่ควรกินเนื้อจริงๆ

 

หยานจิงอวี่มองไปยังเสื้อผ้าที่เปรอะไปด้วยสีแดง เขาก็เรียกเลอชี่จากหน้าประตูให้ไปเรียกหมอมาจากนั้นก็อุ้มเฉินหลี่กัวขึ้นเตียง

 

และเพราะเลือดที่กระจายจากปากนั่นมันก็ทำให้บรรยากาศอันสงบสุขและงดงามจางหายไปจนสิ้น

 

เฉินหลี่กัวนอนแผ่บนเตียงและอ้าปากหอบหายใจจากนั้นก็อ้วกออกมาเป็นเลือด หยานจิงอวี่ที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็ขมวดคิ้วแน่น

 

หมอรีบปรากฏขึ้นมารวดเร็วราวกับเป็นแขกประจำของเรือน ก่อนที่เขาจะจับชีพจรของเฉินหลี่กัวเขามองเพียงแวบเดียวแล้วก็พูดขึ้นมา

 

นี่ท่านฉีกินเนื้ออีกแล้ว?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...โถ่ เขาโดนจับได้ซะแล้ว

 

หมอพูดต่อ ไม่ใช่ข้าบอกท่านไปก่อนหน้านี้แล้วหรือ ว่าด้วยสภาพร่างกายของท่านตอนนี้มันไม่สามารถกินเนื้อได้น่ะ?”

 

เฉินหลี่กัวทำตัวเหมือนกับความตายได้มาเยือน

 

หยานจิงอวี่ที่ได้ยินการสนทนาของทั้งคู่ก็หน้าเคร่งขรึมขึ้น มันเกิดอะไรขึ้น?”

 

หมอที่ไม่คุ้นเคยกับองค์ชายสามเท่าไหร่นัก เขาเลยบอกเกี่ยวกับสภาพร่างกายของเฉินหลี่กัวสั้นๆให้อีกฝ่าย

 

เมื่อหยานจิงอวี่ได้ยินว่าเฉินหลี่กัวไม่สามารถกินเนื้อได้ เขาก็โมโหขึ้นมา

 

ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่บอกเปิ่นหวาง?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เพราะฉันอยากกินเนื้อน่ะสิ

 

นี่ท่านจงใจทำให้เปิ่นหวางโกรธหรือกลัวว่าเปิ่นหวางจะทำอะไรท่านรึไง?” เสียงของหยานจิงอวี่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

 

เฉินหลี่กัวยังคงอ้าปากหอบหายใจ

 

หยานจิงอวี่แค่นหัวเราะและพูดต่อ ท่านคงคิดตื้นเขินไปแล้วว่ากับแค่อ้วกเป็นเลือดมันจะทำให้เปิ่นหวางปล่อยท่านไป

 

เฉินหลี่กัวหลับตา ในใจของเขาหม่นหมองนัก เขาอยากจะพูดกับหยานจิงอวี่ว่า

 

พี่ชาย ด้วยเทคนิคบนเตียงนั่นฉันจะไปมีแรงใจให้นาย... ...ปล่อยมือจากฉันได้ยังไงกัน

 

อารมณ์ดีๆก่อนหน้าของหยานจิงอวี่กระจายหายไปหมดจดเพราะเลือดจากปากของเฉินหลี่กัว โดนที่ไม่พูดอะไรต่อเขาก็หันหลังและผลักประตูออกไป ทิ้งให้เฉินหลี่กัวและหมอที่งงงวยมองหน้ากันอย่างมึนงง

 

หมอถามขึ้น ท่านฉี นี่มัน... ...

 

เฉินหลี่กัว : “แค่ก แค่ก แค่ก แค่กเมียข้าหัวร้อนแล้วทำยังไงดี?

 

หมอ : “... ...

 

เพราะเขาอ้วกออกมาเป็นเลือด เฉินหลี่กัวจึงต้องอยู่บนเตียงไปเป็นเวลาสองสามวัน และโรงรับจำนำที่เขาได้ไปก่อนหน้าในช่วงบ่ายวันนึงก็ได้แจ้งข่าวมาว่ามันมีใครบางคนได้นำปิ่นปักผมที่เขาบอกไว้มาจำนำ เจ้าของร้านได้กักตัวคนๆนั้นและเรียกให้เฉินหลี่กัวมาหา

 

เฉินหลี่กัวเรียกเลอชี่และรีบไปที่โรงรับจำนำทันที

 

ท่านฉี ท่านมาแล้วผู้ช่วยของโรงรับจำนำเห็นเฉินหลีกัวที่ทางเข้าก็เดินเข้ามาและกระซิบ คนๆนั้นอยู่ข้างในพวกนั้นอยากจะออกจากร้านแต่ถูกเจ้าของร้านกักตัวไว้ก่อน

 

เฉินหลี่กัวตอบ ต้องขอบคุณมากจริงๆ

 

ผู้ช่วยของโรงรับจำนำจับหัวตัวเองและหัวเราะออกมา ท่านฉีสุภาพเกินไปแล้ว ข้ารับใช้พวกนี้สมควรถูกส่งไปลงโทษและไล่ออกจากแคว้นอยู่แล้ว

 

ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกันพวกเขาก็เข้ามาให้ห้องด้านหลัง

 

และเมื่อเขาได้เข้าไปเฉินหลี่กัวก็เห็นกับหญิงวัยกลางคนที่ตื่นตระหนกนั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อเธอเห็นเขาเข้ามาสีหน้าเคร่เครียดของเธอก็กลายเป็นหวาดกลัว

 

เธอถามขึ้น นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”

 

เฉินหลี่กัวมองไปที่เธอและไม่ใส่ใจที่จะตอบ เขาถามเจ้าของร้านให้มอบปิ่นปักผมให้ตัวเองแทน

 

เจ้าของร้านส่งปิ่นปักผมมาให้เฉินหลี่กัว เฉินหลี่กัวมองไปทั่วๆและแน่ใจว่ามันเป็นของตกทอดจากแม่ของหยานซีเหยาจริงๆ เขาก็พูดออกมาเบาๆ

 

เจ้ามีความกล้าอย่างมากเลยนะ

 

ด้วยเพียงประโยคสั้นๆ ข้ารับใช้คนนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นและโขกหน้าผากลงกับพื้นเพื่อขอความเมตตาทันที

 

นายท่านได้โปรดให้อภัยชีวิตข้าน้อย นายท่านได้โปรดให้อภัยชีวิตข้าน้อยด้วย——นูปี้ นูปี้คนนี้แค่เกิดสับสนขึ้นมาเท่านั้น

 

เจ้าของร้านที่คาดเดาว่าเฉินหลี่กัวพูดอะไร เมื่อเขาเห็นท่าทางของข้ารับใช้นั่นเขาก็เชื่อมันมากขึ้น

 

ท่านฉี ท่านอยากให้ข้าไปแจ้งต่อหน่วยราชการแทนท่านมั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวส่ายหัว ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ เจ้าของร้าน ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นไปได้มั้ยที่จะขอเวลาคุยกับข้ารับใช้หญิงคนนี้เป็นการส่วนตัวเสียหน่อย

 

เจ้าของร้านตอบตกลงและหันหลังจากไปในทันที

 

ข้ารับใช้คนนั้นยังคงอ้อนวอนขอความเมตตาด้วยการก้มหัวอยู่

 

เฉินหลี่กัวพูดขึ้น ถ้าฮ่องเต้ได้รับรู้เรื่องที่เจ้ารังแกองค์หญิง พูดซิ ว่าทั้งตระกูลของเจ้าจะถูกลงโทษหรือไม่?”

 

ข้ารับใช้คนนั้นได้ยินก็ร้องไห้ออกมา ไม่เหลือแม้แต่เค้าการวางตัวต่อหน้าหยานซีเหยาซักนิด

 

เฉินหลี่กัวพูด ข้าจะให้โอกาสชดใช้บาปของเจ้า

 

เมื่อข้ารับใช้นั่นได้ยินสิ่งนี่เธอก็รีบปาดน้ำตาทิ้งทันทีและคุกเข่ามาที่ด้านข้างของเขาจากนั้นก็ดึงชายผ้าเบาๆ

 

ขอบคุณความกรุณาของท่านจริงๆ

 

ปล่อยมือเจ้าซะเฉินหลี่กัวพูดอย่างเย็นชา

 

ข้ารับใช้คนนั้นรีบกระชากมือตัวเองกลับทันที

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ ปิ่นปักผมอันนี้ ตอนนี้ทิ้งมันไว้ที่ข้า

 

ข้ารับใช้คนนั้นโขกหัวลงกับพื้นและฟังคำแนะนำของเฉินหลี่กัว เธอรู้ตัวว่าตอนนี้ชีวิตตัวเองนั้นอยู่ในกำมือของเฉินหลี่กัว ถ้าเฉินหลี่กัวอยากให้เธอมีชีวิตรอด เธอก็จะรอด ถ้าเขาต้องการให้เธอตาย เธอก็จะตาย

 

เฉินหลี่กัวพูด องค์หญิงไปได้ดีในพระราชวังหรือไม่?”

 

ข้ารับใช้หญิงกำลังจะโกหกออกมาเธอก็ได้ยินเฉินหลี่กัวพูดขึ้น พูดความจริง

 

ข้ารับใช้คนนั้นเลยกระซิบออกมาด้วยใบหน้าโศกเศร้า มีชีวิต มีชีวิต... ...ที่ไม่ดีนักเพคะ

 

องค์หญิงที่ไม่มีใครต้องการนั้นโดนดูถูกในพระราชวัง มันเป็นปกติแล้วที่จะได้รับช่วงเวลาอันยากลำบาก และสำหรับข้ารับใช้ตรงหน้านี้ที่ถึงขนาดสามารถขโมยปิ่นปักผมขององค์หญิงได้มันก็แน่นอนแล้วว่าสถานการณ์ของพวกนี้มันดียิ่งกว่าองค์หญิง

 

เฉินหลี่กัวพูด งั้นเจ้าก็ดูแลองค์หญิงให้ข้าซะ

 

ข้ารับใช้กระแทกหน้าผากลงพื้นและตอบตกลง

 

เฉินหลี่กัวพูดตบท้าย ถ้าครั้งหน้าข้าเห็นองค์หญิง และเธอผอมลงล่ะก็ข้าคิดว่าชีวิตของเจ้าคงไม่จำเป็นอีกต่อไป

 

ข้ารับใช้ร้องไห้ออกมาและตอบรับว่านั่นถูกต้องแล้ว

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้า งั้นก็ไปซะ

 

ข้ารับใช้คนนั้นตกตะลึงและพูดถาม นา-นายท่านจะไม่ลงโทษข้าหรอกหรอ?”

 

เฉินหลี่กัวทำสีหน้าเรียบเฉย ลงโทษเจ้า? ความผิดของเจ้ามันใหญ่หลวงขนาดนี้เจ้าอยากให้ข้าลงโทษเจ้าอย่างไรล่ะ?”

 

ข้ารับใช้คนนั้นไม่กล้าจะพูดอะไรต่อแต่ก็นำหัวโขกกับพื้นตรงหน้าเฉินหลี่กัวแล้วก็คลานและวิ่งออกไป

 

เจ้าของร้านที่อยู่เห็นภาพตรงหน้าเขาก็แปลกใจเล็กน้อย ท่านฉีจะไม่ลงโทษข้ารับใช้นั่นหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวยิ้มออกมาอย่างมีนัย ในเมื่อนางรู้ดีว่าทำอะไรผิด ข้าก็จะปล่อยนางไปในครั้งแรกก่อน

 

เมื่อเจ้าของร้านได้ยินดังนั้นเขาก็ถอนหายใจ นายท่านช่างโอบอ้อมอารียิ่งนัก

 

เฉินหลี่กัวยังคงยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา


—————————————


น้องไม่เจียมตัวจริงๆ  ทำลายบรรยากาศมุ้งมิ้งหมด

ดูองค์ชายสามงอนสะบัดตูดหนีไปแล้วโน่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #472 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:21
    นกค้าาาาา สม
    #472
    0
  2. #416 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:03
    555 น้องจะเเลกการกินเนื้อกับอ้วกเป็นเลือดไม่ได้นะ ถึงจะมีระบบอยู่ก็เถอะ
    #416
    0
  3. #143 SECRETZ (@va-nil-la) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:39
    หนุกหนาน
    #143
    0
  4. #142 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 21:07
    น้องงงงงงง555 หนูจะอยากกินขนาดนี้มิได้นะลูก
    #142
    0
  5. #140 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:42
    โดนงอนจริงๆด้วย55 ชอบคำว่าสะบัดตูดหนีของไรท์ ภาพมันลอยเข้ามาในหัว5555
    #140
    0
  6. #138 cantus1011 (@cantus1011) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:37
    คงเบื่ออาหารจืดๆ พอองค์ชายสามถือห่านมาก็ตาโตเรย
    กินไปเถอะข้าไม่ตายหรอกมีระบบอยู่555
    #138
    0
  7. #137 ilybellx (@Lukplum02) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:27
    น้องแค่อยากกินเนื้อออออออ
    #137
    0
  8. #136 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:23
    สงสารน้อง55555 ยังไม่ได้พูดดีๆสักตอนเลยนะ55555
    #136
    0
  9. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:13
    ว่าแล้วโดนงอนเลยยย
    #135
    0