[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 20 : Ch20 – รู้สึกดีเป็นบ้า!!! [CUT NC]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

Ch20 – รู้สึกดีเป็นบ้า!!!

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [7]

 

 

หยานจิงอวี่โมโหเพราะท่าทางของเฉินหลี่กัว ดวงตาของเขาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งและน้ำเสียงเขาก็เย็นชาอย่างน่ากลัว

 

ท่านฉี ดูเหมือนว่าท่านจะมีปัญหากับเปิ่นหวางหลายเรื่องนะ

 

เฉินหลี่กัวอ้วกสิ่งที่เขากินเข้าไปก่อนหน้านี้อย่างหมดจดทำให้ท้องของเขารู้สึกดีขึ้น เมื่อเขาเห็นหยานจิงอวี่เริ่มบ้าคลั่งเขาก็รีบไอออกมาสองสามครั้งทำให้ตัวเองดูอ่อนแอและน่าสงสาร

 

หยานจิงอวี่แค่นหัวเราะ นี่ท่านคิดว่าทำตัวแบบนั้นแล้วเปิ่นหวางจะปล่อยไปงั้นหรือ?”

 

ก่อนที่เฉินหลี่กัวจะตอบกลับหยานจิงอวี่ก็ยกร่างเขาด้วยมือข้างเดียวและโยนเขาลงบนเตียง

 

เฉินหลี่กัวทำตัวเข้ากับสถานการณ์อย่างรวดเร็วแต่เขาก็รู้สึกเศร้าในใจเล็กน้อย ก่อนที่จะอดไม่ได้และพูดกับระบบสองสามคำ

 

ไม่ใช่ว่าตอนนี้ฉันเหมือนกับพวกเคะบอบบางในนิยายหรอกหรอ?”

 

ระบบ : “... ...มันรู้อยู่แล้วว่าเฉินหลี่กัวโกหกที่บอกว่าจะไม่แหย่มันอีกแล้ว

 

เฉินหลี่กัว : “ฉันประทับใจกับการแสดงของฉันจริงๆ

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังหยานจิงอวี่ที่เข้ามาใกล้ที่ละก้าว สีหน้าของเขาก็ตื่นตะหนกจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสงบนิ่งและดูใจแข็งทันที

 

หยานจิงอวี่นั้นชอบการที่เฉินหลี่กัวแกล้งทำเป็นเข้มแข็งแบบนี้ เขาแค่นหัวเราะเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความอันตราย

 

ท่านฉีกลัวอย่างนั้นหรือ?”

 

เฉินหลี่กัวขบฟันแน่นและแค่นเสียงกลับ บัณฑิตสามารถฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ทำไมองค์ชายสามถึงทำอย่างนี้กัน?”

 

หยานจิงอวี่ไม่ตอบสายตาเขาราวกับจ้องทะลุทั้งร่างของเฉินหลี่กัว ตั้งแต่ใบหน้าเฉินหลี่กัวไล่ลงมาช้าๆก่อนจะหยุดลงที่ขาอันไร้เรี่ยวแรงของอีกฝ่าย

 

หยานจิงอวี่พูดอย่างช้าๆ เปิ่นหวางจะให้โอกาสท่านคิดใหม่อีกครั้ง

 

เฉินหลี่กัวเหมือนจะมีความสิ้นหวังปรากฏในดวงตาเขาและดูอึดอัดกับสายตาของหยานจิงอวี่ เขาอยากจะมุดตัวหนีแต่เพราะขาของตัวเองเขาเลยทำได้แค่ขยับอย่างช้าๆบนเตียง

 

หยานจิงอวี่มองการกระทำของเฉินหลี่กัวโดยที่ไม่หยุดอีกฝ่ายหรือมองไปทางอื่น เขาก็พูดต่อ

 

ในเมื่อองค์ชายรองก็เชื่อไปแล้วว่าพวกเรามีความสัมพันธ์กันอย่างนั้น—งั้นท่านฉีวันนี้เรามาทำให้มันเป็นจริงกันเถอะ

 

ดวงหน้าของเฉินหลี่กัวซีดเผือก ทั้งเสื้อผ้าและผมเพ้าเขาต่างยุ่งเหยิง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และมันก็ทำให้หยานจิงอวี่รู้สึกแปลกๆอย่างคาดไม่ถึง

 

คนตรงหน้าเขาดูผอมบางและผิวของอีกฝ่ายก็ขาวซีดอย่างมาก หยานจิงอวี่ใช้แรงจับเพียงเล็กน้อยมันก็เป็นรอยช้ำตามแรงมือที่คางอีกคน เขาไม่รู้ว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าเขาได้ย่ำยีร่างตรงหน้าด้วยตัณหาและมองอีกฝ่ายร้องไห้ใต้ร่างของตัวเอง

 

ถ้าก่อนหน้านี้หยานจิงอวี่แค่ต้องการข่มขู่เฉินหลี่กัวเท่านั้น ในตอนนี้เขากลับเต็มไปด้วยความต้องการต่อเฉินหลี่กัวจริงๆ

 

ทั้งร่างของเฉินหลี่กัวสั่นระริก ในสายตาของหยานจิงอวี่เห็นว่าอีกฝ่ายดูหวาดกลัวดังนั้นหยานจิงอวี่เลยเอื้อมมือออกไปจับที่ไหล่ของเฉินหลี่กัว และต้องการที่จะถอดเสื้อผ้าของอีกคนออก

 

เฉินหลี่กัวขบฟันกรอด เพราะความตื่นตัวของเขาทำให้ใบหน้าฉายความเคร่งเครียด เขายกมือขึ้นและจับมือของหยานจิงอวี่ไว้ หยานจิงอวี่ก็ได้รับรู้ว่าฝ่ามือพวกนั้นมันเย็นเฉียบไร้ซึ่งความอบอุ่น

 

หยานจิงอวี่เลื่อนสายตาลงต่ำเล็กน้อย ท่านฉีเปลี่ยนความคิดแล้วงั้นหรอ?”

 

องค์ชายสาม——” เสียงของเฉินหลี่กัวสั่นไหวอย่างมาก ด้วยศักดิ์ศรีของเขาสามารถทนการเป็นนักโทษและถูกฆ่าให้ตายได้ แต่มันไม่สามารถรับการกระทำขององค์ชายสามแบบนี้ได้

 

หยานจิงอวี่คิดว่าเฉินหลี่กัวจะยอมอ่อนข้อให้ตัวเอง เขาก็สงสัยว่าทำไมแต่ในใจเขารู้สึกเสียใจนิดๆ

 

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นมันเหนือความคาดหมายของเขา ถึงดวงหน้าของเฉินหลี่กัวจะกลายเป็นขาวซีดแต่ท้ายที่สุดอีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำนอกจากนอนแผ่บนเตียงและเบือนหน้าหนีไป

 

นี่เป็นการยอมจำนนอีกแบบ? ความรู้สึกแปลกๆนั่นพุ่งขึ้นในใจหยานจิงอวี่อีกครั้ง เขาบังคับหันหน้าของเฉินหลี่กัวกลับมาและพูดอย่างเย็นชา

 

ท่านพี่รองของเปิ่นหวาง เขาคุ้มค่ากับความซื่อสัตย์ของท่านจริงๆหรือ?”

 

ดวงตาของเฉินหลี่กัวยังคงเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

 

ทั้งสามชั่วตระกูลข้านั้นซื่อสัตย์และภัดเ การทำลายความเชื่อมั่นและการละทิ้งสิ่งที่ถูกต้องนั้นให้อภัยให้ข้าด้วยที่ไม่สามารถทำมันได้

 

องค์ชายสามกระซิบเบาๆว่า เยี่ยมนิ้วเรียงของเขาลูบไล้แก้มของเฉินหลี่กัวราวกับมันเป็นผ้าไหมชั้นดีการกระทำนี้มันบอกใบ้ถึงความตัณหา

 

เฉินหลี่กัวหลับตาลง

 

ท่านฉี ถ้ามันเป็นเช่นนี้ เปิ่นหวางก็จะไม่อ่อนโยนอีกต่อไป

 

หยานจิงอวี่เลื่อนสานตาลงไปมองที่เฉินหลี่กัวและจับแก้มของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะพูดออกมาทีละคำ

 

ทำตัวว่าง่ายและลืมตามองซะ มองว่าท่านจะถูกเปิ่นหวางย่ำยีอย่างไร

 

ในค่ำคืนนี้ถูกลิขิตไว้ให้เป็นคืนที่ยาวนานนัก

 

[CUT NC]

 

เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับมาสงบลง เลอชี่ที่รู้สึกราวกับว่าถูกสูบวิญญาณออกจากร่างก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก เขาหันหน้าไปและพบกับองค์ชายสามที่เดินออกมาจากห้อง

 

สีหน้าของหยานจิงอวี่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาเหลือบสายตามองมาที่เลอชี่และพูดเบาๆ

 

ไปเตรียมน้ำร้อนมา

 

ท่าน ท่านสัญญาว่าท่านจะไม่ทำร้ายนายท่านของข้า

 

เลอชี่ที่ไม่รู้ว่าเขาเอาความกล้ามาจากไหน ถึงขนาดกล้าถามแบบนี้กับองค์ชายสาม ดูเหมือนสมองของเขาจะดูทำให้รวนด้วยเสียงเหล่านั้นและเขาทำได้แค่ถามสิ่งที่เขาอยากจะพูดมากที่สุดออกมา

 

หยานจิงอวี่หัวเราะ เปิ่นหวางไปทำร้ายเขาตอนไหนกัน?”

 

ทั้งหน้าของเลอชี่ขึ้นสีแดงกล่ำ

 

หยานจิงอวี่พูดถาม เขาครางอย่างมีความสุขจะตาย อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ได้ยินมัน?”

 

เลอชี่พูดอย่างโมโห ท่าน ท่านพูดเรื่องอะไร นายท่านของข้าไม่ยินยอมอย่างแน่นอน

 

โอ้? ไม่ยินยอมงั้นหรือ?” หยานจิงอวี่เหยียดยิ้มและพูด เมื่อรู้ว่าเขาไม่ยินยอมแล้วทำไมเจ้าไม่เข้ามาช่วยล่ะในเมื่อเจ้าสนใจเขามากขนาดนั้น?”

 

เลอชี่ชะงักและใบหน้าของเขาก็ซีดเผือกด้วยคำพูดนั้น

 

เขาขัดขืนอย่างมากหยานจิงอวี่พูดต่อ แต่มันจะทำอะไรได้จริงมั้ย?”

 

น้ำตาของเลอชี่ไหลออกมา เขาก้มหัวและมองไปที่ชามข้าวต้มที่แตกบนพื้น

 

ถ้าเจ้าทำตามคำสั่งที่เปิ่นหวางให้ไว้ดีๆหยานจิงอวี่พูด เปิ่นหวางอาจจะดูแลเขาดีกว่านี้ แต่ถ้าเจ้าสร้างปัญหาให้กับเปิ่นหวาง——เจ้าคงไม่อยากให้พวกเบื้องบนและวังหลังรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเปิ่นหวางกับเขา ใช่หรือไม่?”

 

เลอชี่ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก จนกระทั่งตอนนี้เขาไม่เคยรับรู้เลยว่าเขาโง่ที่จะขึ้นหลังเสือมาได้ยังไง

 

น้ำร้อนหยานจิงอวี่พูดซ้ำและหันหลังกลับ

 

สติของเลอชี่ลอยออกไป แต่เขาก็ยังคงขยับร่างกายหนักอึ้งทีละน้อยไปเตรียมน้ำร้อนมาให้ทั้งคู่ในห้อง

 

เขายืนหน้าประตูและมองหยานจิงอวี่นำน้ำร้อนเข้าไป ทั้งร่างของเขาก็อ่อนแรงและทรุดตัวคุกเข่ากับพื้น

 

เฉินหลี่กัวที่ไม่ได้หลับอย่างสงบเป็นเวลานาน เขาก็หลับจนกระทั้งวันถัดมา เมื่อเขาลุกขึ้นเขาก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่นเต็มไปด้วยทั้งความหวังและความฝันสำหรับอนาคตต่อจากนี้

 

ในตอนนี้หยานจิงอวี่ได้จากไปแล้ว แต่อย่างไรก็ตามร่างกายเขาก็ได้ถูกทำความสะอาดหมดจนเหลือแค่ความรู้สึกขัดๆตรงส่วนนั้นของเขาเท่านั้น

 

แด่วันใหม่และเช้าวันใหม่ ระบบ อรุณสวัสดิ์!” เฉินหลี่กัวทักทายระบบอย่างจริงใจ

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัวไม่ใส่ใจที่ระบบเมินตัวเอง เขานั่งบนเตียงและนึกเรื่องราวเมื่อคืนก่อนจะถอนหายใจ

 

กล้ามท้องแปดลูก สะโพกสอบ เอวทรงดี ขายาว แผ่นอกแกร่ง แถมเก่งเรื่องบนเตียง!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “รู้สึกดีเป็นบ้า!”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “ตงตง ทำไมนายไม่พูดอะไรบ้างล่ะ?”

 

ระบบ : “... ...ตงตง?”

 

เฉินหลี่กัว : “ชื่อเล่นนายไงระบบ ตงตง

 

ระบบ : “… …” มันอดไม่ได้ที่จะคิดถึงหรานชิงกงที่อยู่บนสวรรค์

 

เฉินหลี่กัว : “โธ่... ...ทุกอย่างมันไปได้สวยหมดเว้นไว้แค่เรื่องนึง แค่ขาพวกนี้ของฉันมันใช้งานไม่ได้นี่แหละ

 

ระบบ : “... ...รอจนถึงตอนที่นายได้ไปโลกหน้าเถอะ นายจะได้รู้ว่ามันจะมีหลายอย่างที่ใช้งานไม่ได้

 

เฉินหลี่กัวไม่รู้ว่าระบบกำลังขบฟันและหวังจะได้ฆ่าเขาทิ้ง เขารู้สึกดีและดีมากแต่เขาก็ยังมีเรื่องในมืออีกที่ต้องจัดการ เขาใช้ความคิดและถามออกมา

 

นี่ใกล้จะมีการส่งทูตออกไปเจรจาแล้วใช่มั้ย?”

 

ระบบ : “ใช่โชคยังดีที่เจ้านี่ยังคงจำได้

 

เฉินหลี่กัวพูด งั้นก็ดี มันถึงเวลาที่จะไปช่วยเจ้าหญิงตัวน้อยที่ทุกข์ทรมาณแล้ว

 

เขาหาวออกมาและเรียกอย่างขี้เกียจ เลอชี่

 

ไม่นานนักเลอชี่ที่ดวงตาปูดโปรราวกับลูกวอลนัทก็เดินเข้าประตูมา เขาไม่กล้าแม้แต่จะเลื่อนสายตาขึ้นมามองเฉินหลี่กัวและถามด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า

 

นายท่านต้องการจะสั่งอะไรหรอขอรับ?”

 

เฉินหลี่กัวพูดตอบ เตรียมเก้าอี้เลื่อน ข้าจะไปเดินเล่นซักหน่อย

 

ดวงตาของเลอชี่เบิกกว้าง เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสุดท้ายเขาก็ออกไปโดยไม่ตอบกลับซักคำ

 

เฉินหลี่กัวพูดขึ้นมา เด็กคนนี้มันน่ารักจริงๆ

 

ระบบ : “เขาขายนายให้หยานจิงอวี่

 

เมื่อเฉินหลี่กัวได้ยินดังนั้นเขาก็พูดอย่างขัดเขิน

 

โอ้ งั้นฉันก็ต้องหาโอกาสขอบคุณเขาซะแล้วสิ

 

ระบบ : “... ...มันได้มีน้ำตาไหลพรากเป็นสายน้ำในใจของมัน ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงเลือกชายคนนี้มาเป็นโอสต์กัน?

 

ทั้งหน้าของเฉินหลี่กัวแดงกล่ำและเต็มไปด้วยความฮึกเหิม ราวกับว่าในชีวิตนี้ได้พบกับความสุขอันเป็นนิรันด์ เพราะงั้นเมื่อเลอชี่เข้ามาเขาก็คิดว่านายท่านของตัวเองกำลังจะทำสิ่งสุดท้ายก่อนตาย

 

เมื่อเฉินหลี่กัวเห็นสีหน้าของเลอชี่นั้นผิดปกติและมันก็ได้หยุดความสุขของเขาไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับไปเป็นเศร้าและเสียใจอีกครั้ง

 

ไปกันเถอะ เลอชี่ข้าอยากจะไปที่ๆนึง


—————————————


อะไรคือการที่เลอชี่แข็ง!! เอามือทาบอกเด็กสมัยนี้โตวัยจริงๆ

ส่วนน้องก็ได้งาบองค์ชายสามสมใจอยากซักที จุดผลุฉลอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #470 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:08
    ความอิ่มเอมที่โดนผู้กินของนังออกหน้าออกตาเกินปัยแร้วววว หมั่นไส้
    #470
    0
  2. #414 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:53
    ระบบบบบ ไม่ใช่ครั้งต่อไป-นั้นน้องใช้งานไม่ได้ใช่ไหม ต่อให้ในใจน้องจะดีดไปบ้าง แต่ภายนอกน้องก็แสดงเก่งมากเลยนะ
    #414
    0
  3. #391 PӨYPӨY (@moi-poi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 13:01
    ขำตอนนังดีดที่ได้องค์ชายสาม แหม น่าอิจฉาจริงๆ แพ็กแปดลูกแน่ะ
    #391
    0
  4. #130 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 15:21
    แสดงเก่ง 555555 อะไรคือ กล้ามท้องแปดลูก คืออิจฉานางได้กินของดีตลอด
    #130
    0
  5. #129 ilybellx (@Lukplum02) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 15:18
    โอ้ยน้องเอ้ยยยยย
    #129
    0
  6. #128 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 12:25
    ถถถถถ

    ไม่เต็มใจ? ขัดขืน? ฉันอยากให้พวกนายรู้นิสัยที่แท้ทรูของเฉินหลี่กัวจริงๆค่ะ!555
    #128
    0
  7. #127 ยัยหลงตัวเอง (@nooknic13) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 11:58
    โอ้ยขรรมเฉินหลี่กัวแสดงได้สุดๆมาก
    #127
    0
  8. #126 sirin ruendhawin (@waiisirin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 10:24
    ที่ขัดขืนคือมารยาล้วนๆ
    #126
    0
  9. #125 Sairattz (@rainbowhyuk) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 07:43
    น้องคือดีใจมากๆ555555
    #125
    0
  10. #124 mind17819 (@mind17819) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 06:45
    องค์ชายสาม!!! ขืนใจน้องแบบนี้ได้ยังไง น้องเศร้ามากๆเลยรู้ไหมมมม
    #124
    0
  11. วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:34
    ขัดขืดสุดๆเลยแม่โอโห น้องไม่สมยอม!//มือทาบอก
    #122
    0