[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 16 : Ch16 – ตอนนี้มักจะทำตัวเป็นพวกขี้โอ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 405 ครั้ง
    3 ต.ค. 62

Ch16 – ตอนนี้มักจะทำตัวเป็นพวกขี้โอ่

 

กุนซือผู้หล่อเหลาและขาที่หักของเขา [3]

 

ในช่วงเวลาที่เฉินหลี่กัวมาที่โลกนี้มันก็เป็นช่วงเวลาที่น่าอับอายของกองทัพแคว้นหยาน

 

ตอนนี้จะไม่ค่อยมีการแบ่งปันอาหารในกองทัพมากนักในขณะที่พวกบาบาเรี่ยนยังคงแข็งแกร่งอยู่ถ้ากองทัพหยานยังคงทำแบบนี้ต่อในท่ามกลางหิมะและลมหนาว เหล่านักรบที่ไม่ได้กินอย่างเต็มอิ่มก็อาจจะก่อกบฎเพราะความสิ้นหวังได้

 

เหล่าคนต่ำแหน่งสูงๆต่างรับรู้ว่าบรรยากาศในเต้นท์แม่ทัพนั้นค่อนข้างหนักหน่วง

 

เฉินหลี่กัวถูกเข็นเข้าไปในเต้นท์โดยหยานจิงอวี่

 

องค์ชายและท่านฉี เชิญทางนี้

 

แม่ทัพเฉินจัดที่นั่งให้ผู้มาใหม่และอีกครั้งก็เริ่มการถกเถียงเกี่ยวกับเรื่องในมือ เรื่องที่พวกเขาถกกันอยู่ไม่ใช่อะไรนอกจากหาวิธีการให้กองทัพบาบาเรี่ยนตะวันออกขัดแย้งกันเองโดยไม่มาเสียเวลาที่พวกเขานัก

 

เฉินหลี่กัวและหยานจิงอวี่ ที่เข้าใจเรื่องกลยุทธ์อย่างถ่องแท้กลับไม่ทำอะไรอย่างที่ทุกๆคนคาดหวัง ไม่แม้แต่ขัดการสนทนาและเสนอคำแนะนำ

 

บรรยากาศระหว่างการถกเถียงเริ่มร้อนแรงมากขึ้นเรื่องๆ และเฉินหลี่กัวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เลื่อนก็ได้รับความอบอุ่นจนเริ่มง่วง เขายกแก้วจากบนโต๊ะตรงหน้าตัวเองขึ้นมาจิบ และผลลัพธ์ของมันก็ทำให้เฉินหลี่กัวเกือบพ่นน้ำในปากออกมา เขาคิดว่ามันเป็นชาแต่จริงๆแล้วมันคือไวน์!

 

ดวงหน้าของเขากลายเป็นสีแดง เฉินหลี่กัวปิดปากตัวเองเอาไว้และร่างกายก็สั่นไหวอย่างบังคับไม่ได้ หยานจิงอวี่ที่นั่งข้างเขาที่ไม่พูดอะไรออกมาก็ลูบหลังให้เฉินหลี่กัวราวกับว่าหวังดีและถามออกมา

 

ท่านฉีเกิดอะไรขึ้น?”

 

เฉินหลี่กัวส่ายหัวไม่ตอบ

 

หยานจิงอวี่ถามต่อ หรือว่าท่านฉีจะไม่เคยดื่มไวน์มาก่อน?”

 

เฉินหลี่กัวหยุดตัวเองไม่ให้ไอต่อได้อย่างลำบากก่อนจะเหลือบตาไปมองหยานจิงอวี่ ทำไมเขาจะจับน้ำเสียงของหยานจิงอวี่ไม่ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีความสุขบนความโชคร้ายคนอื่นอยู่

 

หยานจิงอวี่ถูกจ้องมองโดยเฉินหลี่กัวแต่รอยยิ้มในดวงตาเขากลับหนักขึ้น

 

เปิ่นหวางไม่คิดมาก่อนว่าท่านฉีจะน่าสนใจขนาดนี้

 

ในตอนนั้นเองหน้าที่ซีดเซียวของเฉินหลี่กัวกลายเป็นสีแดงเพราะการไออย่างรุนแรงของเขารวมกับสีหน้าโกรธเคืองนั่นมันทำให้หยานจิงอวี่ยิ่งรู้สึกหลงใหลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ไม่ทราบว่าท่านฉีอยากจะเสนอแนะอะไรเพิ่มรึเปล่า?”

 

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังสนใจกันและกันอยู่ ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านข้าง เฉินหลี่กัวมองไปและพบว่านั่นคือขุนผลภายใต้การสั่งการของหยานจิงอวี่กำลังมองมาที่เขาอย่างชักสีหน้า

 

เฉินหลี่กัวส่ายหัวอย่างใจเย็น

 

ข้าไม่มีอะไรจะพูด

 

 

มันไม่สามารถรู้ได้ว่าขุนพลหนุ่มคนนี้ได้รับการยุแยงมาหรือว่าเขาแค่รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเฉินหลี่กัว เขาหัวเราะอย่างเย้ยหยันและพูดว่า

 

เขาเล่าลือกันว่าท่านฉีฉลาดแหลมคมราวกับสัตว์ประหลาด วันนี้ข้าก็ได้รู้แล้วว่ามันไม่น่าจะจริง... ...

 

สีหน้าของเฉินหลี่กัวไม่เปลี่ยนซักนิดเสียงของเขาก็ราบเรียบ

 

โอ้

 

 

ขุนพลหนุ่ม : “... ...

 

หยานจิงอวี่ก็ไม่ได้คาดคิดเหมือนกันว่าเฉินหลี่กัวจะไม่มีท่าทีอะไรกับการกระทำต่ำทรามแบบนี้ เขายิ้มน้อยๆ

 

ท่านฉี อย่าถ่อมตัวให้กับคนของเปิ่นหวางเลย ถ้าท่านมีอยากเสนอแนะอะไรก็ควรจะรีบกล่าวออกมา มันสำคัญกับชีวิตของผู้คนและกำลังรบมากท่านไม่ควรทำเป็นเล่น

 

เฉินหลี่กัวมองไปยังหยานจิงอวี่ก่อนจะเชิดหน้าพูดตอบ

 

ในเมื่อองค์ชายสามคิดทางออกไว้อยู่แล้วจะมาใส่ใจทำให้ฉีเซียงลำบากทำไม?”

 

หยานจิงอวี่ไม่มีความขบขันในดวงตาแล้ว นั่นท่านฉีหมายความว่ายังไง?”

 

องค์ชายได้จับหนอนบ่อนไส้ได้แล้วแต่ข้าว่านั่นคงไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนการทำความสะอาดกองทัพหรอกจริงมั้ย?”

 

หยานจิงอวี่หรี่ตาลง

 

เฉินหลี่กัวพูด และในช่วงเวลาที่ผ่านมาข้าเห็นว่าเหล่าขุนพลในกองทัพนั้นมีกำลังใจเต็มเปี่ยม ไม่เหมือนกองทัพที่ไม่ได้รับข้าวและเนื้อสัตว์ซักนิด

 

หยานจิงอวี่ยังคงเงียบ

 

เฉินหลี่กัวพูดต่อ ถ้าข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ทั้งข้าวและเนื้อสัตว์คงจะถูกส่งมาที่แคมป์ในไม่กี่วันนี้ จริงหรือไม่?”

 

หยานจิงอวี่ตบมือและหัวเราะออกมา ท่านฉีนี่ช่างฉลาดจริงๆ

 

เฉินหลี่กัวนำมือขึ้นมาปิดปากและไออย่างหนักก่อนจะพูดต่อ

 

ตอนนี้ปัญหาก็ได้ถูกแก้แล้ว ตัวเราฉีรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ต้องขอตัวก่อนแล้ว

 

คาดไม่ถึงว่าหยานจิงอวี่จะไม่ทำให้เรื่องมันยากขึ้นสำหรับเฉินหลี่กัว

 

เรียกคนมาพาท่านฉีไปส่งซะ

 

เฉินหลี่กัวพูด ไม่ต้องรีบ... ...องค์ชายข้ารับใช้ของข้าเลอชี่มารึยัง? เรียกเขามาช่วยส่งข้ากลับ

 

หยานจิงอวี่ตอบ ได้

 

ในไม่กี่นาทีเลอชี่ที่ร้องไห้ก็เข้ามาและเข็นเฉินหลี่กัวออกไปช้าๆ

 

หยานจิงอวี่ไม่มีทีท่าว่าจะไปส่งเฉินหลี่กัวกลับและทำเพียงแค่มองไปที่สีหน้าของอีกฝ่าย เขาดูสนใจมากขึ้นกว่าเดิม

 

เฉินหลี่กัวพูดขึ้น เจ้าหายไปไหนมา?”

 

เลอชี่รู้สึกผิดและตอบ คือ คือว่ากลุ่มคนพวกนี้ทำตัวไร้เหตุผลและพวกเขาบังคับให้ข้าทำข้าวต้มให้

 

เฉินหลี่กัวถาม แล้วเจ้าทำมันมั้ย?”

 

เลอชี่ตอบ แน่นอนอยู่แล้วว่าข้าทำมัน

 

เฉินหลี่กัวถามต่อ แล้วเป็นเมล็ดข้าวแบบไหนที่เจ้าใช้?”

 

เลอชี่งุนงง ท่านฉีจะถามทำไม? ข้าวที่ข้าใช้มันเป็นเมล็ดข้าวชั้นดี——”

 

เฉินหลี่กัวพยักหน้าเบาๆและถอนหายใจ นั่นไง ข้าว่าแล้ว

 

เลอชี่ถามด้วยสีหน้าว่างเปล่า ท่านหมายถึงอะไรกัน?”

 

เฉินหลี่กัวหัวเราะและพูด ไม่มีอะไรหรอก ไม่กี่วันหลังจากนี้เจ้าก็พักผ่อนให้ดีเถอะ ข้าเกรงว่าพวกเราจะมีสงครามกับพวกบาบาเรี่ยนในอีกสองวัน

 

เลอชี่ตอบรับด้วยเสียง โอ้อย่างว่าง่ายและคิดตาม แต่ไม่ใช่ว่าพวกนั้นไม่อยากสู้กับเราหรอขอรับ? ทำไมถึงจะมีสงครามล่ะ?”

 

เฉินหลี่กัวพูดตอบเบาๆ ในกองทัพมันไม่มีอาหารเพียงพอไงล่ะ

 

องค์ชายสามตั้งใจขอข้าวสารและเนื้อสัตว์มาเพื่อบีบให้บาบาเรี่ยนมาปล้นคลังอาหารและจงใจฆ่าไส้ศึกหลายคนก่อน มันแน่ชัดแล้วว่าเป็นส่วนนึงในแผนการของหยานจิงอวี่

 

เลอชี่เกาหัวตั่ยงคงดูไม่เข้าใจ สีหน้าของเขาเด๋อด๋าแต่ดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

 

เฉินหลี่กัวมองสีหน้าที่น่าเอ็นดูของเด็กชายและแอบถอนหายใจข้างใน เป็นเด็กที่น่ารักอะไรอย่างนี้ ทำไมเขาถึงเป็นไส้ศึกของฝั่งองค์ชายสามกันนะ... ...

 

ใช่แล้วเลอชี่เป็นไส้ศึก แต่เป็นไส้ศึกที่อยู่ในการควบคุมของหยานจิงอวี่ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายซื้อเลอชี่เข้าพวกได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากที่เฉินหลี่กัวสังเกตจากข้อมูลโลกเดิม เขาเชื่อว่านั่นจะเป็นช่วงที่อยู่ในกองทัพและหยานจิงอวี่ก็เป่าหูเลอชี่ด้วยตำแหน่ง

 

อย่างไรก็ตามไส้ศึกก็ไม่ได้สำคัญอะไร เฉินหลี่กัวไม่มีอะไรต้องอายอยู่แล้ว

 

เมื่อมาถึงเต้นท์ เฉินหลี่กัวก็กินข้าวและดื่มยาที่เตรียมไว้โดยเลอชี่ก่อนจะเริ่มไอเบาๆอีกครั้ง

 

เลอชี่เป็นกังวล ท่านป่วยอีกแล้ว...

 

เฉินหลี่กัวตอบด้วยเสียงเบื่อหน่าย เจ้าไปทำเรื่องที่เจ้าต้องทำเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า

 

เลอชี่เป็นห่วงนิดหน่อยแต่เมื่อเห็นว่าเฉินหลี่กัวดูง่วงแล้ว เขาก็วางเฉินหลี่กัวบนเตียงและคลุมร่างอีกฝ่ายด้วยผ้าห่มหนา จากนั้นก็เดินออกจากเต้นท์ไป

 

ร่างกายของเฉินหลี่กัวนั้นค่อนข้างแย่จริงๆ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ตื่นเป็นเป็นเวลานานนักแต่เมื่อเขานอนลงบนเตียง เขาก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

 

ในไม่กี่วันบรรยากาศในกองทำก็เปลี่ยนจากช่วงอดกลั้นก็หลายเป็นมีชีวิตชีวามากขึ้น

 

ไม่ใช่แค่เหล่าขุนพลเลิกกินข้าวต้มเท่านั้น พวกเขายังได้กินเนื้อสัตว์ที่พวกเขาไม่ได้กินเป็นเวลานานด้วย มันราวกับว่าเป็นช่วงเทศกาลใบไม้พลิ

 

เลอชี่ก็ได้ช่วยนำเนื้อสัตว์สดใหม่มาให้เฉินหลี่กัวแต่เฉินหลี่กัวกลับไม่อยากกินมัน

 

เจ้ากินแทนเถอะ ข้าไม่หิวเท่าไหร่

 

เลอชี่พูด แต่ท่านไม่ได้กินเนื้อมานานมากแล้วนะขอรับ

 

ด้วยสภาพแวดล้อมในค่ายกองทัพมันไม่ค่อยอำนวยและสิ่งที่คนป่วยกินไม่ได้ก็มีเยอะ

 

เฉินหลี่กัวก็ยังส่ายหัวและถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

 

เลอชี่ถาม ทำไมท่านถึงถอนหายใจล่ะ?”

 

เขามองไปที่หิมะที่ปกคลุมยอดเขาและพูดออกมาเบาๆ

 

ข้าไม่รู้ว่าตัวข้าจะสามารถเห็นเมืองของแคว้นหยานแผ่ขยายไปทั้งสี่แคว้นอื่นในชีวิตของข้าอยู่รึเปล่า?”

 

ดวยน้ำตาที่คลอเบ้าเลอชี่ก็ตอบ ท่านต้องได้เห็นมันสิ

 

เฉินหลี่กัวละสายตาของตัวเองออกและเขาก็ให้คะแนนตัวเองเต็มในใจที่สามารถปล่อยความกดดันไปได้

 

เขาไม่ใช่แค่รู้ว่าหยานจิงอวี่อยากจะทำอะไร แต่ยังคงรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อด้วย เพราะอย่างนั้นเขารู้ดีว่าในศึกครั้งต่อไปมันกำลังจะได้รับชัยชนะ

 

หลังจากที่ฝ่ายตะวันออกจะได้รับความสูญเสียอันใหญ่โต แคว้นหยานก็จะไม่ให้โอกาสฝั่งตะวันออกได้หายใจและใช้เวลาหกปีเพื่อทำลายกองทัพของแคว้นตะวันออกอย่างหมดจด

 

เฉินหลี่กัวปรือตาดูคล้ายกับว่ากำลังจะนอนแต่ก็คล้ายกับว่ากำลังใช้ความคิด

 

เลอชี่ยืนอยู่ข้างตัวอีกฝ่าย แต่ไม่มีท่าทางไร้เดียงสาแบบที่เขาปกติเป็น และมองไปยังดวงตาของลี่กัวด้วยความอับอายในตัวเองแต่ก็มองอย่างมั่นคง

 

สิบวันต่อมา กองทัพตะวันออกได้ส่งคนมาเพื่อสกัดกั้นข้าวและเนื้อสัตว์ของแคว้นหยาน

 

และไม่ต้องแปลกใจเหล่าข้าวและเนื้อสัตว์นั่นเป็นกับดักที่หยานจิงอวี่จัดเตรียมเอาไว้ และเหล่าคนที่ถูกส่งมาจากแคว้นตะวันออกก็พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์

 

ในวันที่สิบสอง หยานจิงอวี่ได้คว้าโอกาสที่ชนะ เขานำทัพเหล่าม้าเหล็กเข้าไปด้านหลังค่ายของกองทัพค่ายตะวันออกเพียงกลุ่มเดียวและบุกเข้าไปในยามค่ำคืน กองทัพตะวันออกไม่ได้เตรียมตัวไว้และแคมป์ก็ได้ถูกทำลายลง

 

และสงครามครั้งใหญ่ก็ได้จบลง

 

เฉินหลี่กัวพบหยานจิงอวี่ในเช้าวันที่สิบสี่

 

เขาและคนตำแหน่งใกล้เคียงกันได้รอหยานจิงอวี่ปรากฏตัวท่ามกลางหิมะ แสงแดดยามเช้าเพิ่งได้สาดส่องและหิมะก็เปลี่ยนเป็นสีส้มสวยงาม

 

มีเงาดำโผล่ขึ้นมาที่ขอบฟ้า เงาดำเหล่านั้นเข้ามาใก้ลขึ้นเรื่อยๆ และแน่นอนว่ามันเป็นเหล่าคนขี่ม้า

 

หยานจิงอวี่สวมเกราะสีดำและถือหอกยาว ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ถึงแม้ว่าเขาจะยิ้มอยู่แต่มันก็มีความดุดันแฝงอยู่

 

เปิ่นหวางกลับมาแล้ว

 

ทุกๆคนตอบรับ ขอน้อมรับการกลับมาขององค์ชาย

 

หยานจิงอวี่หัวเราะดังและตะโกน ชัยชนะอันงดงาม!”

 

เหล่าฝูงชนกู่ร้อง

 

เฉินหลี่กัวก็ยิ้มบางๆเช่นกัน เขาเลื่อนสายตาไปที่หยานจิงอวี่และก็ได้สบตากับอีกฝ่าย

 

ท่านฉีหยานจิงอวี่เดินมาที่เฉินหลี่กัวช้าๆและทันใดนั้นเขาก็ก้มตัวลงเล็กน้อย

 

มันมีกลิ่นของเลือดบนร่างกายอีกฝ่ายแต่เฉินหลี่กัวก็ไม่ได้รังเกียจกลิ่นนั้น

 

นกที่ดีมันจะเลือกต้นไม้ที่จะอาศัยอยู่นะท่านฉีเสียงของหยานจิงอวี่เบาบางราวกับว่าเขาได้กระซิบที่ข้างหูเฉินหลี่กัว ท่านพี่รองไม่ใช่เจ้านายที่ดีนักหรอก ถ้าท่านอยากจะเข้าร่วมกับเปิ่นหวางล่ะก็เปิ่นหวางจะรอต้อนรับท่านเสมอ

 

เฉินหลี่กัวหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่พูดตอบอะไรและเข็นเก้าอี้เลื่อนตัวเองจากไป

 

เมื่อหยานจิงอวี่เห็นท่าทางของเฉินหลี่กัว รอยยิ้มของเขาก็จางหายไป เขาเข้าใจว่าเฉินหลี่กัวหน้าแดงเพราะความโกรธและการที่เฉินหลี่กัวจากไปนั้นคือการปฎิเสธ

 

ดวงตาของหยานจิงอวี่เย็นเหยียบจากนั้นก็กลายเป็นความเร่าร้อน ดูราวกับนักล่าที่ได้เจอเหยื่ออันโอชะและแทบจะทนไม่ไหวที่จะเก็บมันยัดลงกระเป๋า เขาสนุกกับการได้ล่ามากและมั่นใจว่าคนๆนั้นที่เพิ่มปฎิเสธตัวเองจะกลายเป็นคนของเขาในอีกไม่ช้า


—————————————


น้องจะโดนล่าแล้ว! มั่นใจได้ว่าน้องต้องเตรียมใจ... เตรียมใจที่จะถูกจับแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 405 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #466 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 18:41
    แน่นอนว่าที่หน้าแดงและหนีไป ข้างในนี่คิดอะไรเสื่อมๆอยู่แน่นอน
    #466
    0
  2. #410 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:32
    เฮ้ย ไม่รู้ว่าระบบจะรู้ตัวบ้างไหมว่าตนเองนั้นเเหละเป็นเเม่สื่อ เพราะการทำตัวไม่สนใจของน้องนี่เเหละ ยิ่งดึงดูดให้พวกผู้ชายสนใจน้องมากขึ้น
    #410
    0
  3. #388 PӨYPӨY (@moi-poi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 12:29
    ที่หน้าแดงเพราะเขินเหอะ ไม่ใช่อะไรเลย 555555
    #388
    0
  4. #354 malin964 (@malin964) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 07:21
    น้องยอมกับทุกสิ่งยกเว้นเรื่องผู้หล่อ
    #354
    0
  5. #112 Njess (@Njess) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 07:38
    รู้สึกได้ถึงความคิดอันสมยอมแบบยกตนใส่พานรอผู้ล่าอย่างเต็มใจของน้องมากก5555
    #112
    0
  6. #76 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:59
    น้องบอกมาเลยจ้า ขอให้มาเถอะ 555555555
    #76
    0
  7. #75 sirin ruendhawin (@waiisirin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:19
    น้องกำลังคิดมิดีมิร้ายอยู่นะ อย่าไปหลงกลนะ
    #75
    0
  8. วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:18
    นี้มันผู้ล่าที่สมยอมเป็นเหยื่อชัดๆ
    #74
    0
  9. #73 KUNGKIK5544 (@kikza2008) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:05
    แบบ จะว่าไงดี แม่ทัพหนีไปปปปปป น้องมันน่ากลัวเกินไป
    #73
    0
  10. #72 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 23:02
    น้องพร้อม!!เข้ามาเลย!!#น้องไม่ได้กล่าวไว้ ขอมโนไปก่อน5555
    #72
    0
  11. #71 Maru$ (@Far20599) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:54
    ความคิดอันแสนชั่วร้ายของนางกำลังมา...ท่านแม่ทัพหนีไป!//โดนตบ
    #71
    0
  12. #70 BubBleGiN (@lee-yongin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:53
    ในใจคงกรีดร้องกับระบบอยู่แน่นอน
    #70
    0
  13. วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:47
    เราคิดว่าถ้าไม่มีระบบน้องคงพุ่งเข้าใส่โดยไม่ต้องล่า555
    #69
    0
  14. #68 oilbamx2 (@oilbamx2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 22:46
    บางทีนางอาจจะเขินและหนีก็ได้ โลกที่แล้วก็รู้ๆกันอยู่อะนะ 555
    #68
    0