[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 12 : Ch12 – เรียกผมว่าเจ้าชายน้อยผู้แสนสง่างาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 571 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

Ch12 – เรียกผมว่าเจ้าชายน้อยผู้แสนสง่างาม

 

ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [12]

 

หลังจากหรานชิงกงพาเฉินหลี่กัวกลับมาที่บ้าน เขาก็รีบเรียกหมอประจำตระกูลมาหา

 

และหลังจากที่หมอได้ตรวจสภาพร่างกายของเฉินหลี่กัวแล้ว เขาก็ฉีดยาลดไข้ให้เฉินหลี่กัวและเสยบสายน้ำเกลือให้ เขาบอกว่าถ้าไข้ของอีกฝ่ายไม่ยอมลดลงหลังจากรอซักพักให้รีบส่งไปที่โรงพยาบาลทันที

 

ระหว่างที่รออยู่คิ้วของหรานชิงกงก็ยังไม่คลายลงซักนิด เขามองไปที่หน้าซีดเซียวของเฉินหลี่กัวและพบว่ามันยากที่จะไม่หนักใจในเรื่องคนตรงหน้าได้เลย

 

เฉินหลี่กัวดูผอมลงมากและใต้ดวงตาของเขาก็คล้ำรวมถึงรอยช้ำที่คางนั่น เขารู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นฝ่าฟันเรื่องยากลำบากมาเยอะ

 

หลังจากหมอจากไป หรานชิงกงก็ช่วยทำความสะอาดร่างกายเฉินหลี่กัวด้วยผ้าชุบน้ำร้อนและจับเฉินหลี่กัวเปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาดๆ

 

เฉินหลี่กัวจะรู้สึกยังไงเมื่ออีกฝ่ายตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองกลับมาที่บ้านอีกครั้ง? หรานชิงกงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเฉินหลี่กัวต้องสิ้นหวังแน่ๆ มันไม่ง่ายเลยที่จะหนีไปจากกำมือของเขาและอีกฝ่ายก็ได้ถูกจับมาอีกครั้ง

 

และหรานชิงกงก็ค่อนค้างหงุดหงิดใจเพราะงั้นเขาเลยออกไปนอกระเบียงเพื่อสูบบุหรี่ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาสูบเสร็จและกลับไปก็พบว่าเฉินหลี่กัวตื่นขึ้นมาแล้ว

 

เขาสวมชุดนอนสีขาว ริมฝีปากของเขาซีดราวกับไร้เลือด เขามองไปข้างๆยังมือที่ถูกเสียบสายอยู่ ดวงตาที่ปกติจะสดใสก็ซึมกะทือไร้ชีวิต ดูเหมือนเขาจะรับรู้สถานการณ์ของตัวเองแล้ว หรานชิงกงรู้สึกเจ็บปวดในใจเมื่อเขาเห็นฉากนี้ก็เรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างใจเย็น

 

เหวินโหย่ว

 

เขาสะดุ้งกับ เหวินโหย่วจากนั้นเฉินหลี่กัวก็หันมาหาหรานชิงกงและก็อ้าปากเปล่งเสียงออกมาสองคำ

 

หรานเกอ

 

รู้สึกดีขึ้นรึยัง?”

 

หรานชิงกงเดินไปหาเฉินหลี่กัวและเทน้ำอุ่นๆใส่แก้วให้เฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวฮัมเสียงตอบรับในลำคอ น้ำอุ่นๆทำให้ลำคอที่แห้งผากของเฉินหลี่กัวดีขึ้น เขาค่อยๆดื่มมันจนหมดแก้ว

 

นายหิวรึเปล่า?”

 

หรานชิงกงรู้สถานการณ์ของเฉินหลี่กัว เขารู้ดีว่าเฉินหลี่กัวหมดเนื้อหมดตัวถึงขนาดต้องมานอนข้างถนนและยังเป็นไข้สูงเพราะมันอีก——ทั้งหมดมันเป็นเพราะตัวเขาเอง

 

อืมม... ...

 

เฉินหลี่กัวไม่ใช่แค่หิวธรรมดาแต่หิวโคตรๆแทบจะตายได้ เขาได้กินแค่ขนมปังสองชิ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมาเท่านั้น

 

หรานชิงกงไม่พูดอะไรออกมาเขาหันหลังและถือถ้วยข้าวต้มพร้อมกับเครื่องเคียงมาให้

 

กินสิ

 

ถ้ามันเป็นตอนปกติ เฉินหลี่กัวที่หิวและเหนื่อยล้าจนอาจจะกินเข้าไปสองสามคำและซดทั้งถ้วยลงไปแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่เขาชอบเลยต้องระงับอาการตัวเองไว้

 

ระหว่างที่เฉินหลี่กัวเริ่มกินข้าวต้มเขาก็ทำท่าทางให้ดูสง่างามมากที่สุด

 

ใครจะคิดว่าท่าทางแบบนั้นในสายตาของหรานชิงกงจะกลายเป็น ไม่อยากกระเดือก ซะอย่างนั้น?

 

หรานชิงกงมองเฉินหลี่กัวที่กำลังดื่มน้ำซุปอย่างช้ามากๆหัวคิ้วของเขาก็เลิกขึ้น

 

ไม่อร่อยงั้นหรอ?”

 

เฉินหลี่กัว : “มันอร่อยมากครับ ——-ข้าวต้มทะเลแบบนี้มันอร่อยโคตรๆและเขาก็ได้กินกุ้งตัวโตๆอีกต่างหาก

 

หรานชิงกงพูด ถ้านายไม่อยากดื่มมันก็วางลงอย่าฝืน เดี๋ยวฉันสั่งให้คนทำมาใหม่

 

เฉินหลี่กัวรีบอธิบาย ไม่ ไม่เป็นไรครับ มันอร่อยมากจริงๆ

 

คิ้วของหรานชิงกงยิ่งขมวดแน่นเข้าไปอีก

 

เมื่อเฉินหลี่กัวเห็นว่าสีหน้าของหรานชิงกงไม่พอใจ ด้วยความกลัวว่าอีกฝ่ายจะหยิบถ้วยกลับเขาก็ห้ามตัวเองไม่ไหวยกถ้วยซดเข้าไปในท้องทันที

 

ดื่มช้าๆหน่อย

 

หรานชิงกงพูดและเมื่อเขาพูดอยู่ก็ได้เห็นว่าเฉินหลี่กัวเอาถ้วยออกและอ้วกทุกสิ่งทุกอย่างที่ซดเข้าไปออกมาอย่างสะอิดสะเอียน

 

เฉินหลี่กัว : “... ...กุ้งของข้า!!!

 

หรานชิงกงโกรธมากและเดินเข้าไปเอาถ้วยในมือของเฉินหลี่กัวออกจากนั้นก็พูดอย่างโมโห

 

ทำไมนายถึงไม่บอกฉันว่าไม่ชอบมัน? นายคิดว่าฉันตั้งใจทรมาณนายจริงๆใช่มั้ย?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันแค่ซดมันเข้าไปเร็วเกินเลยขย้อนออกมา——

 

หรานชิงกงเกือบจะขบกรามขนฟันร่วง เขาเรียกคนเข้ามาเพื่อทำความสะอาดสิ่งสกปรกและนำข้าวมาให้เฉินหลี่กัวใหม่

 

คราวนี้มันไม่มีกุ้งแล้วมันเป็นข้าวต้มผักที่ไร้รสชาติสิ้นดี เฉินหลี่กัวที่ได้ข้าวต้มใหม่อีกครั้งก็เผยสีหน้าสิ้นหวังออกมา

 

ในที่สุด ภายใต้สายตาของหรานชิงกงเฉินหลี่กัวก็กินข้าวต้มผักนั่นด้วยน้ำตาคลอเบ้า

 

หลังจากกินข้าวต้มก็ได้มีความเงียบเต็มไปทั่วห้อง และหรานชิงกงก็เปิดปากถามราวกับไม่แน่ใจ

 

นายได้ไปเจอหรานตงตงรึยัง?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...อืม

 

หรานชิงกงพูดต่อ นายคิดว่ายังไง?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ เธอสบายดี... ...ผมก็หมดห่วง

 

หรานชิงกงมองไปที่เฉินหลี่กัวอย่างลึกล้ำ

 

นายพยายามไปมากเพื่อเธอแต่ไม่ยอมบอกในท้ายที่สุดเธอก็เลือกคนอื่น ซูเหวินโหย่วนายเต็มใจยอมรับมัน?”

 

เฉินหลี่กัวสับสน พี่พูดเรื่องอะไร?”

 

หรานชิงกงพูด นายคิดจริงๆหรอว่าจะไม่มีใครรู้เกี่ยวกับสิ่งที่นายทำ?”

 

เฉินหลี่กัวหน้าซีด

 

หรานชิงกงพูดต่อ ฉันจะไม่พูดเรื่องเล็กๆน้อยๆในโรงเรียนหรอกนะแต่ฉันแค่อยากถามว่าในตอนที่หรานตงตงถูกลักพาตัว คนที่ช่วยเธอออกมามันคือนาย ใช่มั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวตอบ ผมไม่รู้ว่าพี่พูดถึงเรื่องอะไร

 

หรานชิงกงพูด เธอคิดว่านั่นเป็นเกาเจิ้งที่ช่วยเธอเอาไว้

 

ในช่วงปีสองหรานตงตงถูกลักพาตัวตามพล็อตเรื่องเดิม เธอต้องทรมาณกับความยากลำบากมากมาย แต่ด้วยระบบที่เข้าแทรกแซง เฉินหลี่กัวได้ช่วยเธอออกมาได้สำเร็จ... ...ตอนนั้นหรานตงตงหมดสติไปเฉินหลี่กัวช่วยเอาไว้และซ่อนเธอจากนั้นก็หลอกล่อพวกโจรนั้นด้วยตัวคนเดียว

 

อย่างไรก็ตามเมื่อหรานตงตงตื่นขึ้นมาคนแรกที่เธอพบก็คือเกาเจิ้งผู้ที่เป็นสามีเธอในตอนนี้

 

หน้าของเฉินหลี่กัวซีดเผือกยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากสั่นระริกแต่เขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา

 

นายเริ่มเกลียดตระกูลหรานรึยัง?”

 

หรานชิงกงลูบไปที่ริมฝีปากของเฉินหลี่กัวด้วยนิ้วจากนั้นก็ประกบลงไปที่มันด้วยปากตัวเอง ค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัว : “... ...เขาจะไม่มีวันบอกหรานชิงกงว่ามันเป็นเขาเองที่โทรเรียกเกาเจิ้งมาช่วยหรานตงตงตอนนั้น

 

หรานชิงกงค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเฉินหลี่กัว น้ำตารื้นขึ้นในดวงตาของเฉินหลี่กัวเขามองขึ้นไปบนเพดานเพราะไม่อยากจะมองไปยังหรานชิงกง

 

สบตากับฉันหรานชิงกงพูดเบาๆ ซูเหวินโหย่ว มองให้ชัดว่าคนที่จูบนายอยู่มันคือใคร ใครกันที่เป็นเจ้าของนาย

 

เฉินหลี่กัวพึมพำ ไม่จริง... ...

 

หรานชิงกงพูดต่อ นายไม่มีสิทธิ์ขัดขืน ดูสิมันมีใครในโลกนี้บ้างนอกจากฉันที่ต้องการนาย? ครอบครัวนายงั้นหรอ? หรือจะเป็นหรานตงตงที่นายรักมาตลอดหลายปี?”

 

เฉินหลี่กัวที่ได้ยินคำพูดของหรานชิงกงก็ดูเสียใจมากขึ้น เขาปิดหน้าตัวเองด้วยมือ——เขากลัวว่าหรานชิงกงจะจับได้ว่าเขากำลังกลั้นหัวเราะ

 

ทั้งคู่ร่วมรักกันครั้งนี้หรานชิงกงอ่อนโยนและมุ่งมั่นยิ่งกว่าปกติ เขากอดร่างเฉินหลี่กัวไว้ในอ้อมกอดและกระซิบข้างหูอีกฝ่าย

 

เหวินโหย่ว นายเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว

 

เฉินหลี่กัวผู้ที่สติเตลิดไปจนเขาไม่แม้แต่จะจำชื่อตัวเองได้อีก เขากอดหรานชิงกงไว้แน่นและรู้สึกว่าเขาไม่อยากจะจากโลกนี้ไปเลยจริงๆ

 

หลังจากทุกอย่างจบลง เฉินหลี่กัวก็นอนในอ้อมแขนของหรานชิงกงอย่างว่าง่าย

 

หรานชิงกงเอามือแนบหน้าผากเฉินหลี่กัวเพื่อเช็กว่าไข้ได้หายไปแล้วจริงๆก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เขามองเฉินหลี่กัวที่ตาปรือจากนั้นก็บอกอีกฝ่ายว่าอย่าเพิ่งหลับ

 

เฉินหลี่กัวที่พึงพอใจทั้งด้านจิตใจและร่างกายก็พำพึมตอบรับเบาๆ

 

หรานชิงกงผละออกมาจากเตียงดูเหมือนว่าเขาจะไปหายาให้เฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวมองแผ่นหลังจากหรานชิงกัวและแอบกลืนน้ำลายเบาๆ หรานชิงกงมีรูปร่างที่ดีมากและจากด้านหลังมันก็ยิ่งดึงดูดสายตา จากแผ่นหลังที่กว้างและสะโพกสอบนั่นมันเป็นสิ่งที่สวยงามและเต็มไปด้วยกำลัง

 

เฉินหลี่กัวแอบหัวเราะคิกคักขณะที่มองอยู่

 

เมื่อหรานชิงกงได้ยาเขาก็กลับมาและเห็นว่าเฉินหลี่กัวดูเหมือนจะหลับไปแล้วหลังจากคิดซักพัก หรานชิงก็ปลุกเฉินหลี่กัวขึ้นและพูด

 

ทำตัวดีๆ มากินยาก่อน

 

เฉินหลี่กัวเศร้าเล็กน้อยแต่เขาก็ยังเอายาเข้าไปในปาก

 

แค่หลังจากที่เฉินหลี่กัวกินยาไปแล้วหรานชิงกงถึงเอนตัวลงข้างๆเฉินหลี่กัวและทั้งคู่ก็เข้าเฝ้าวิมาณ

 

การที่ถูกจับกลับบ้านโดยหรานชิงกงนั้นเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเฉินหลี่กัว เพราะอีกครั้งนึงเขาก็ได้ใช้ชีวิตขี้เกียจแบบหนอนอย่างที่เขาได้เฝ้าฝันถึง

 

นอกจากกินและนอนทุกๆวัน หรานชิงกงจำกัดการไปที่อื่นของเขา

 

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ถูกจำกัดแบบเต็มที่ เฉินหลี่กัวถูกปล่อยให้ออกไปข้างนอกได้ แต่เขาต้องมีบอดี้การ์ดเฝ้าจับตาด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เขาหลบหนีหรือเพื่อป้องกันเขาหลบหนีนั่นเอง

 

เฉินหลี่กัวไม่มีความสนใจที่จะไปข้างนอกแต่บางครั้งเขาก็ขอไปพบหรานตงตง

 

ถึงแม้ว่าหรานชิงกงจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แต่เขาก็ยอมทำตามคำขอของเฉินหลี่กัว

 

เพราะงั้นเฉินหลี่กัวเลยเห็นว่าแถบค่าสถานะบนหัวของหรานตงตงที่เหมือนหอยทากได้คลานจากแปดสิบแปดไปเก้าสิบจากนั้นก็เก้าสิบเอ็ด——ขึ้นมาถึงเก้าสิบเก้า

 

จากนั้นมันก็ชะงักและหยุดขยับ เมื่อคิดเรื่องนี้ดูเหมือนว่าอุบัติเหตุของชะตากรรมหรานตงตงกำลังจะเกิดขึ้น และนั่นก็ยังคงเป็นความหมายว่าเฉินหลี่กัวจจะอยู่ในโลกนี้ได้อีกไม่นานเท่านั้น

 

และด้วยความคิดที่ต้องจากหรานชิงกงไป เฉินหลี่กัวก็หลั่งน้ำตาด้วยความเศร้าโศก เขาจะกลายเป็นคนแปลกหน้าในโลกต่อไป ซึ่งดูแล้วเขาไม่น่าจะเจอคนอย่างหรานชิงกงอีกครั้ง

 

อารมณ์ของเฉินหลี่กัวตกต่ำและมันก็ส่งผลถึงหรานชิงกง เขาคิดว่าเหตุผลที่เฉินหลี่กัวสิ้นหวังเป็นเพราะหรานตงตงกำลังจะคลอดลูกไม่ได้คาดคิดเลยว่าสิ่งที่เฉินหลี่กัวกังวลนั้นล้วนเป็นเรื่องของตัวเอง

 

หรานตงตงคลอดลูกในเดือนตุลาคมโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

เฉินหลี่กัวอยู่กับหรานชิงกงราวกับลูกแมวเชื่องๆและไม่แม้แต่พยายามจะหนี

 

อย่างไรก็ตามความสงบสุขนี้มันก็ระเบิดกลายเป็นเรื่องหลอกตัวเองเพราะเมื่อหรานชิงกงคิดว่าเฉินหลี่กัวได้ยอมแพ้ที่จะหนีไปแน่ๆแล้ว เฉินหลี่กัวก็หายไป

 

หรานตงตงที่เพิ่งคลอดลูกในโรงพยาบาลก็ได้หายไปเช่นเดียวกับอีกฝ่าย

 

คนทั้งคู่หายไปในเวลาเดียวกับทำให้หรานชิงกงมีความรู้สึกแย่ๆเกิดขึ้นและเขาก็พยายามใช้เวลาหาว่าทำไมทั้งคู่ถึงหายไป

 

แต่ผลลัพธ์ของมันยิ่งทำให้หรานชิงกงเคร่งเครียด——ศัตรูของตระกูลหรานได้ฉวยโอกาสและนำตัวหรานตงตงผู้ที่เพิ่งคลอดลูกและอ่อนแออย่างมากไป

 

เหตุผลที่หรานตงตงหายไปมันได้พบแล้วแต่เรื่องของเฉินหลี่กัวล่ะ? อีกฝ่ายไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของหรานตงตงจริงๆงั้นหรอ?

 

เมื่อคิดถึงตรงนี้หัวใจของหรานชิงกงก็เย็นเหยียบ


—————————————


น้องหายไปไหน???? ผู้แปลก็ไม่ทราบเหมือนกันลืมไปแล้ว 55555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 571 ครั้ง

776 ความคิดเห็น

  1. #681 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 14:34
    กลัวจบเศร้าจังอ่ะ
    #681
    0
  2. #462 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 18:13
    จบแบดเอนแน่เลย เสียใจจ
    #462
    0
  3. #446 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 18:40
    ขอให้โชคเข้าข้าง ;-;
    #446
    0
  4. #407 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:23
    พี่นี่นะ ไม่รู้เอาซะบ้างเลย
    #407
    0
  5. #43 クマしろ (@tamamo1mae) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:49
    ไรท์~ ทำเราค้างอะ นี่ต้องไปหาอ่านต่อเลยนะ แต่เรารออ่านของไรท์อยู่ถึงจะรู้แล้วก็ตาม
    ปล.รอฉันรอเธออยู่แต่ไม่รู้เธออยู่หนใด
    ไรท์ลงถี่ ความอยากเราก็มาถี่เช่นกัน
    #43
    1
    • #43-1 The Unlikely (@ttqqpp00) (จากตอนที่ 12)
      2 ตุลาคม 2562 / 01:43
      ซอยถี่ๆ /ผลั่วะ
      #43-1
  6. #42 nantika966 (@nantika966) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:31
    น้องหายยย
    #42
    0
  7. #41 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:28
    ม่ายยยยย น้องไปอยู่ไหน งื้อออออออ
    #41
    0
  8. วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 23:01
    น้องหายไปไหนนน สามีคิดมากแล้ววว
    #40
    0