[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 11 : Ch11 – โฮสต์ที่ต่ำตมของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 473 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

Ch11 – โฮสต์ที่ต่ำตมของฉัน

 

ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [11]

 

ภายใต้การกีดกันจากระบบ การกลับไปหรานชิงกงนั้นมันเลยไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่เฉินหลี่กัวจะทำได้

 

แต่หรานชิงกงนั้นกังวลใจยิ่งกว่าเฉินหลี่กัวมาก ทั้งหมดทั้งมวลที่เขาทำก็เพื่อให้เฉินหลี่กัวยอมกลับมาหาตัวเองดีๆ

 

หลังจากได้จากอุ๋ยฉีไป เฉินหลี่กัวก็เริ่มการหางาน เขาไม่กล้าจะอยู่ห่างจากหรานตงตงมากนัก และเพราะเขามีแค่บัตรประจำตัวประชาชนเท่านั้นเขาเลยหาได้แต่งานที่ไม่มีจำกัดวุฒิอย่างเช่นพวกงานร้านสะดวกซื้อและตลาดสดหรือพวกพนักงานเสิร์ฟร้านอาหาร

 

แต่ไม่นานหลังจากเฉินหลี่กัวได้งานหลังจากนั้นสามวันงานของเขาก็จะถูกทำลาย เช่น จะมีคนจงใจมาสร้างปัญหาให้เขาหรือไม่ก็หัวหน้าก็ไล่เขาออกอย่างน่าสงสัย

 

ด้วยสิ่งเหล่านั้นมันเกิดมากกว่าหนึ่งครั้ง ชีวิตของเฉินหลี่กัวเลยย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม

 

บอสครับ วันนี้คุณซูได้ยกเลิกห้องพักที่โรงแรม ผมเห็นเขา... ...ดูเหมือนจะเตรียมตัวนอนที่สวนสาธารณะคืนนี้ครับคนๆนั้นแจ้งเหตุการณ์ให้หรานชิงกงอย่างระมัดระวังทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของเขาค่อนข้างหนักใจ

 

คุณคิดว่าพวกเรา... ...ควรมอบอะไรให้เขามั้ยครับ?”

 

หรานชิงกงก้มหัวขณะที่ถือเอกสารไว้ในมือ เมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านั้นของลูกน้องสีหน้าของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

 

ปล่อยเขาไป

 

ใจของลูกน้องคนนั้นสั่นไหวก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง

 

แต่ว่าบอสครับ ทั้งกฎหมายและคำเล่าลือสวนนั้นมันไม่ค่อยดีเลยนะครับ... ...

 

หรานชิงกงตอบ ส่งคนไปเฝ้าระวังเขาแล้วกัน

 

ลูกน้องคนนั้นทำเสียงผิดหวังออกมา

 

หรานชิงกงเหลือบสายตาขึ้น นายเป็นห่วงเขามากเลยงั้นสิ?”

 

ลูกน้องคนนั้นสูดหายใจเข้าและรีบอธิบาย

บอสผมไม่ได้จะหมายความอย่างนั้น ผมแค่กลัวว่าคุณซูจะได้รับอุบัติเหตุเฉยๆ

 

ความจริงแล้วเป็นคนรู้จักกับซูเหวินโหย่วและหลังจากรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับซูเหวินโหย่ว ใจของเขาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจต่ออีกฝ่าย

 

อืม หรานชิงกงถอนหายใจและพยักหน้ารับ

 

ลูกน้องคนนั้นหันหลังและจากไป

 

เมื่อลูกน้องเขาไปแล้ว หรานชิงกงก็เกือบจะคว่ำโต๊ะทำงาน เขาคิดอย่างหม่นหมองเกี่ยวกับสถานการณ์ของเฉินหลี่กัวที่ได้ฟังมาจากลูกน้อง สิ่งที่สะท้อนดังในหูของเขามันคือประโยคของเฉินหลี่กัว

 

หรานเกอ พี่ยังคงเป็นหรานเกอของผมเสมอ

 

ถ้าไม่ใช่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงกลางของฤดูร้อนแล้วล่ะก็เฉินหลี่กัวคงได้ตายข้างถนนไปแล้ว

 

เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะและโดนคุกคามอย่างรุนแรงจากยุง เขารู้ราวกับว่าตัวเองเป็นกระหล่ำปลีที่ถูกพัดไปมาท่ามกลางลมหนาว เขารู้สึกคัดจมูกและเกือบจะร้องไห้ออกมา

 

เฉินหลี่กัว : “มันชัดเจนแล้วสินะ? ว่าฉันคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

 

ระบบ : “นายยังเลือกร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดได้อยู่นี่

 

เฉินหลี่กัว : “ทำไมนายถึงเก่งจังล่ะ?”

 

ระบบ : “... ...

 

เฉินหลี่กัว : “นายบอกฉันเรื่องชะตากรรมของหรานตงตงได้มั้ยว่ามันคืออะไร?”

 

ระบบ : “ไม่ได้

 

เฉินหลี่กัว : “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่านายโกหกอยู่นะ? แค่อยากทำให้ฉันแยกจากหรานชิงตงนายถึงขนาดทำเรื่องไร้ยางอายได้ลง

 

ระบบมอบเสียง เหอะๆออกมาและเมินเฉินหลี่กัว

 

เฉินหลี่กัวพึมพำสองสามคำและรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว เขาไม่เจองานอะไรเลยในเดือนนี้และเงินของเขาก็เกือบจะใช้หมดแล้ว ตอนนี้เขาต้องมาอยู่ข้างถนนและสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือหรานชิงกงไม่มารับเขากลับไปจริงๆ... ...แล้วเขาจะใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงกัน!

 

ระหว่างที่เวลาผ่านไปมันก็มีคนและคนหายไปจากสวน เฉินหลี่กัวนั่งบนม้านั่งและกัดบนแท่งน้ำแข็งสีขาว ท้องที่ไม่ได้กินมื้อเย็นของเขาก็ส่งเสียง จ๊อกๆออกมาสองครั้ง

 

หิวจังเลย

 

เมื่อเห็นว่าคนส่วนใหญ่เริ่มหายไปหมดแล้วเฉินหลี่กัวก็นอนลงบนม้านั่ง เขามองไปยังดวงดาวที่อยู่เหนือหัวและรู้สึกถึงความอบอุ่น จากนั้นก็เริ่มหลับลงไปช้าๆ

 

เฉินหลี่กัวไม่รู้ว่าหลังจากที่ตัวเองหลับไป มันมีใครบางคนตั้งใจมาเพื่อพบเขา

 

หรานชิงกงยืนอยู่ไม่ไกลจากเฉินหลี่กัวผู้ที่ซุกตัวนอนบนม้านั่ง เขาไม่เข้าไปใกล้ทำเพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิมและจุดบุหรี่ขึ้นเงียบๆ

 

เฉินหลี่กัวผอมลงมากจริงๆ ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าของเขาจะดูสะอาดตาแต่ไม่ว่าใครก็ยังเห็นความน่าสงสารจากรูปร่างอีกฝ่ายได้ เขานอนคดตัวบนม้านั่งไม้แข็งๆและถึงแม้ว่าจะได้หลับไปแล้วแต่คิ้วของเขาก็ยังคงขมวดแน่น

 

เมื่อได้เห็นสภาพของเฉินหลี่กัว จู่หรานชิงกงก็เริ่มสับสนในตัวเองขึ้นมา ทำไมเขาถึงต้องทำเรื่องโหดร้ายกับเฉินหลี่กัวกัน? มันชัดอยู่แล้วว่าเขาอยากจะดูลถนอมอีกฝ่ายแต่ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่จุดนี้ได้?

 

มันมียุงมากมายในสวนและถึงแม้ว่าหรานชิงกงจะแค่ยืนอยู่ชั่วครู่เขาก็ถูกกัดไปเรียบร้อยหลายครั้ง ใครๆก็เดาได้ว่ามันจะยากแค่ไหนสำหรับเฉินหลี่กัวที่นอนอยู่ทั้งคืน

 

หรานชิงกงขยี้ก้นบุหรี่ในมือจากนั้นก็หันหลังกลับและจากไป

 

วันต่อมาเฉินหลี่กัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความมึนงง รู้สึกว่าทั้งร่างของเขามันไร้เรี่ยวแรง เขาไอออกมาสองสามครั้งก่อนจะพบว่าตัวเองเสียงหายไปแล้ว

 

รู้สึกไม่ดีเลย

 

เฉินหลี่กัวแนบมือกับหน้าผากตัวเองและพบว่ามันร้อนมากจนทำให้คนอื่นกลัวได้

 

ระบบ : “ไปโรงพยาบาลมั้ย?”

 

เฉินหลี่กัว : “ไม่มีตังค์

 

ระบบ : “… …”

 

ไม่รู้ว่าเฉินหลี่กัวคิดไปเองรึเปล่าแต่เขาได้ยินเสียงถอนหายใจยาว ยาวนานจากระบบจากนั้นมันก็พูดว่า

 

เอาที่สบายใจเลย

 

หัวของเฉินหลี่กัวค่อนข้างติดขัดทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจว่าระบบจะสื่อว่าอะไร

 

เฉินหลี่กัวเดินกะเพลกๆไปห้องน้ำด้านข้างและล้างหน้าที่เย็นเฉียบของเขาก่อนจะไอออกมาขณะที่เดินออกและผลลัพธ์มันก็คือเขาเกิดชนเข้ากับคนตอนที่เดินออกจากห้องน้ำอย่างไม่ตั้งใจ

 

ตาแกบอดรึไง?”

 

ผู้ชายคนนั้นค่อนข้างใจร้อนและระเบิดใส่เมื่อเฉินหลี่กัวชนกับตัวเอง

 

ขอโทษด้วยครับเฉินหลี่กัวไม่มีแรงโต้เขาตอบอีกฝ่ายด้วยเสียงแหบพร่า รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่... ...

 

ชายคนนั้นมองเฉินหลี่กัวตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อเขาเห็นว่าเฉินหลี่กัวนั้นอยู่ในสภาพไม่ค่อยดี ดวงตาของเขาก็ฉายแววประหลาดออกมา

 

โอ้ รู้สึกไม่ค่อยดีงั้นหรอ หา?”

 

เฉินหลี่กัวฮัมเสียงตอบและกำลังจะหันไปแต่ก็โดนชายคนนั้นจับแขนเอาไว้

 

อยากให้ฉันพาไปส่งโรงพยาบาลมั้ยล่ะ?” คนๆนั้นถาม

 

ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ

 

เฉินหลี่กัวรู้สึกไม่ดีมากๆด้วยสายตาของอีกคนและพยายามจะเอาแขนตัวเองออก

 

ไม่ต้องรีบไปหน่าชายคนนั้นหัวเราะ ที่แกชนมาทำฉันเจ็บมาก ฉันจะปล่อยให้นายไปอย่างที่นายต้องการได้ยังไง?”

 

เฉินหลี่กัว : “... ...คุณต้องการอะไร?”


ฉันไม่ต้องการอะไรเยอะหรอก เอาเป็นว่าจ่ายฉันมาห้าร้อยหยวนแล้วกัน

 

เฉินหลี่กัว : “... ...

 

ชายคนนั้น : “คิดว่าไง?”

 

เฉินหลี่กัวคิดในใจ ถ้าฉันมีห้าร้อยหยวนล่ะก็คิดว่าฉันจะต้องมาเจอเศษเดนแบบแกรึไง?’ สภาพร่างกายเขาไม่ค่อยดีนักและอารมณ์ของเขาก็ไม่ดีตามไปด้วย เขาแกะมืออีกฝ่ายออกและพูดตอบ

 

ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ

 

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ นี่แบบนี้มันห่างไกลและไม่มีกล้องวงจรปิด ฉันกลัวว่าถ้ามันมีอะไรเกิดขึ้นกับแก มันคงไม่ใครรู้จริงมั้ย?”

 

เฉินหลี่กัวมองไปรอบๆด้วยสีหน้าว่างเปล่าก่อนจะเห็นด้วย

 

คุณพูดมีเหตุผล

 

… …

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป เฉินหลี่กัวเดินออกจากห้องน้ำด้วยหน้าซีดเซียว

 

ใบหน้าของเขาซีดลงกว่าตอนที่เขาเข้าไปห้องน้ำและมันก็มีรอยช้ำตรงคางของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาได้เกิดขัดแย้งเขากับใครบางคน

 

ด้วยความที่กลัวว่าจะโดยเฉินหลี่กัวจับได้ เหล่าคนที่ถูกส่งมาโดยหรานชิงกงเลยไม่ได้ตามอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นว่ายี่สิบนาทีผ่านไปแล้วเฉินหลี่กัวยังไม่ออกมา มีบางคนทนไม่ไหวและกำลังจะเข้าไปในตอนนั้นเองพวกเขาก็เห็นเฉินหลี่กัวออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง

 

มันเกิดอะไรขึ้นในห้องน้ำ?” ลูกน้องหรานชิงกงเห็นสภาพของเฉินหลี่กัวแล้วก็เริ่มตื่นตระหนก ถ้าเฉินหลี่กัวเจออุบัติเหตุระหว่างการเฝ้าดูของพวกเขาล่ะก็ บอสได้ฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆแน่...

 

หลังจากเฉินหลี่กัวจากไปเหล่าคนที่เฝ้าดูอยู่บางส่วนก็พุ่งเข้าไปในห้องน้ำและเมื่อเขาได้เข้าไปก็ต่างตกใจกับสถานการณ์ข้างใน

 

พวกเขาเจอชายคนนึงล่อนจ้อนนอนอยู่บนพื้นห้องน้ำพร้อมกับมีเลือดเต็มหน้า ชัดเจนว่าเขาได้ถูกกระทืบมา

 

คนเหล่านั้น : “... ...”’


ช่วย ช่วยด้วย... ...เมื่อชายคนนั้นเห็นคนเข้ามาในห้องน้ำเขาก็ร้องขอความช่วยเหลือ ช่วยฉันโทรเรียกตำรวจที มันมีคนปล้นฉัน!”

 

คนเหล่านั้น : “... ...ไปกันเถอะ พวกเราไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

 

เฉินหลี่กัวที่ได้กลายเป็นคนจนถึงขนาดที่ต้องไปหางานใช้แรงแทนผลลัพธ์ของมันก็คือเขาง่วงนอนมากๆจนอยากจะซุกหน้าลงกับหมอนและได้สามร้อยหยวนจากคนๆนั้นมา

 

สามร้อยหยวน! เขาสามารถอยู่กินได้อีกหลายวันเลย!

 

เฉินหลี่กัวคิดขณะที่ลากร่างตัวเองไปด้วยแต่ยิ่งเขาเดินขาของเขาก็ยิ่งอ่อนแรง เขาไม่สามารถไปถึงสวนได้เพราะเดินต่อไปไม่ไหว ด้วยความสิ้นคิดเฉินหลี่กัวก็หยุดและนั่งลงที่ข้างถนน

 

และเป็นเพราะไข้ ใบหน้าของเฉินหลี่กัวก็มีเหงื่อผุดมากมายหูของเขาอื้อและภาพที่เขาเห็นก็กลายเป็นสีขาวดำ ระหว่างที่เฉินหลี่กัวกำลังจะหมดสติไปเขาก็ถูกกอดไว้ด้วยสองมือ

 

เหวินโหย่ว!” เขาได้ยินเสียงรางๆ แต่เฉินหลี่กัวไม่สามารถแยกเสียงได้ว่าเป็นของใครกันแน่

 

รู้สึกไม่ค่อยดีเลย... ...

 

ความทรมาณในใจของเฉินหลี่กัวได้เผยออกมาเขามุดตัวลงไปในแขนของชายคนนั้นและพูดอย่างอ่อนแรง

 

ผมรู้สึกไม่ดีเลย

 

ไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้วทำตัวดีๆไปโรงพยาบาลกัน

 

หรานชิงกงอุ้มเฉินหลี่กัวและเดินไปกี่ก้าวไปยังรถที่จอดอยู่ใกล้ๆ

 

ในรถมีแอร์ปรับอากาศแตหกต่างจากลมร้อนข้างนอก เฉินหลี่กัวพ่นลมออกมาด้วยความสบายจากนั้นก็สลบเหมือดไป

 

เมื่อเฉินหลี่กัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันก็เป็นตอนกลางคืนแล้ว เขาลืมตาและรู้สึกร่างกายอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง

 

แค่ก แค่ก แค่กเฉินหลี่กัวไอรัวๆและพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นตา มีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่แขนขวาเขา

 

หลังจากสลบไปเฉินหลี่กัวจำได้ว่าได้ยินเสียงหรานชิงกง เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากเตียงและพบว่าเสื้อผ้าสปรกบนตัวได้ถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว

 

เฉินหลี่กัว : “นี่ระบบ

 

ระบบ : “หืม?”

 

เฉินหลี่กัว : “กงกงเป็นคนช่วยฉันไว้ใช่มั้ย?”

 

ระบบ : “...กงกง?”

 

เฉินหลี่กัว : “หรานชิงกงไง!”

 

ระบบ : “... ...อืม

 

เฉินหลี่กัว : “และเขายังช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสินะ?”

 

ระบบ : “… …อืม

 

เฉินหลี่กัวหน้าขึ้นสี มันน่าอายนิดหน่อยนะเนี่ย

 

System: “……” ไปตายเถอะฉันขอร้อง!!!


—————————————


คุณสตาร์คครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย... 

คำว่ารักมันกลายเป็นฝุ่นไปล้าวว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 473 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #461 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 18:07
    ถ้าเป็นนายเอกคนอื่นเจอแบบนี้เราคงน้ำตาซึมกับชีวิตเค้า
    #461
    0
  2. #445 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 18:36
    น้องคะ5555555
    #445
    0
  3. #406 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:17
    หรือจริงๆน้องมีความสามารถด้านการต่อสู้เหรอ สภาพร่างกายขนาดนั้นยังสามารถกระทืบคนได้ นับถือๆ
    #406
    0
  4. #284 Jao mo (@mo-aloofness) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 20:41
    ยังมีแรงต่อยโจรเหรอ55
    #284
    0
  5. #231 Littleflake (@pwis23) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 01:04
    เป็นความคิดที่ดีนะ ปล้นโจร 5555555
    #231
    0
  6. #39 Lalilalia (@mami008) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 19:41
    ไปชกเขา55555
    #39
    0
  7. #38 ดารุมะ (@ning-cake) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:47
    555555 โอ๊ยยยยควรเขินหรือตลกนี่เนี้ยน้อง
    #38
    0
  8. วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 18:34
    เกือบละ เกือบจะสงสารละ
    #37
    0