[นิยายแปล] The Perfect Destiny โชคชะตาที่แสนจะเพอร์เฟ็ค BL

ตอนที่ 1 : Ch1 - กลับสู่ประเทศจีน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 631 ครั้ง
    24 ก.ย. 62

Ch1 - กลับสู่ประเทศจีน


ข่าวลือเกี่ยวกับพี่เขยผู้ที่แอบชอบผม [1]




เมื่อเฉินลี่กัวได้สูบบุหรี่มวนสุดท้ายเสร็จ ในที่สุดเขาก็เห็นผู้หญิงเดินออกมาจากประตู



ผู้หญิงคนนั้นสวยมากๆและเดรสสีน้ำเงินสว่างของเธอก็ไสวราวกับคลื่นลม เมื่อเฉินหลี่กัวมองไปที่เธอ เธอคนนั้นกำลังคุยกับชายที่อยู่ข้างตัว แค่ได้มองท่าทางของเธอก็บอกได้ว่าเธอนั้นมีความสุขมากแค่ไหน



หลังจากได้เห็นฉากแบบนี้ เฉินหลี่กัวก็สงบใจไม่ได้คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันและดวงตาของเขาก็เพ่งมองไปที่แถบสีแดงสดบนหัวของผู้หญิงคนนั้นที่มีแต่เขาเท่านั้นที่เห็น



แถบสีแดงสดแสดงค่าออกมาอย่างชัดเจนที่ 88 เฉินหลี่กัวเหม่อมองไปที่แถบนั้นซักพัก ด้วยความลังเลนิดหน่อยจากนั้นเขาก็บี้บุหรี่ในมือเขาและโยนลงถังขยะ



“ตงตง” เฉินหลี่กัวเดินไม่กี่ก้าวและเรียกชื่อผู้หญิงคนนั้นจากระยะไกล



หราน ตงตงที่กำลังคุยกับคนข้างๆอยู่หลังจากได้ยินเสียงของเฉินหลี่กัว เธอมีความแปลกใจที่ฉายอยู่บนใบหน้า เธอคนนั้นหันมามองที่เฉินหลี่กัวและพูดว่า 



“เหวินโหย่ว นายกลับมาแล้ว!”



ชื่อของเฉินหลี่กัวในโลกนี้คือ ซู เหวินโหย่ว หนึ่งในคู่ขาของหรานตงตง เป็นยางอะไหล่ชั้นดี



“ใช่แล้ว” เฉินหลี่กัวยิ้มและขยี้หัวตัวเอง ท่าทางของเขาดูค่อนข้างเขินอายระหว่างที่พูดขึ้นมา



“ฉันได้รับการ์ดเชิญที่เธอส่งมาให้น่ะ”



“โอ้” แก้มของหรานตงตงแดงระเรื่อขณะที่เธอมองไปยังชายข้างกายของเธอก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางขี้อาย



“แล้วเมื่อไหร่นายจะกลับประเทศล่ะ? นี่อย่าบอกนะว่าวางแผนจะไปอีกแล้ว?”



เฉินหลี่กัวเหลือบสายตามองชายที่อยู่ข้างๆหรานตงตงและรับรู้ว่าหรานตงตงได้เจอความสุขของเธอแล้ว แล้วดังนั้นทำไมแถบค่าสถานะของหรานตงตงถึงยังไม่ถึงหนึ่งร้อยกัน? ในใจเขารู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูกแต่กระนั้นเขาก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนหน้าขณะที่พูดคุย



“ฉันก็ยังไม่แน่ใจ มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์น่ะ”



“ไม่ได้เจอกันนานนะ เหวินโหย่ว” 



ในที่สุดชายที่ยืนข้างหรานตงตงก็เปล่งเสียงออกมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยการตรวจสอบอย่างเห็นได้ชัด แต่อีกฝ่ายก็ยังคงให้ความสนใจเกี่ยวกับวิธีการที่เฉินหลี่กัวได้ตามติดหรานตงตง ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า



“ถ้านายมีเวลาล่ะก็ทำไมไม่ไปกินข้าวด้วยกันเลยล่ะ?”



“ไม่จำเป็นๆ” เฉินหลี่กัวตอบ “ฉันมีเรื่องต้องทำคงต้องไปก่อนนะ”



“เอ๋ เหวินโหย่ว?” หรานตงตงไม่ได้คาดคิดว่าเฉินหลี่กัวจะจากไปอย่างเร่งด่วนแบบนี้และด้วยความที่ไม่ได้เตรียมตัวเธอก็ถามว่า



“นี่นายจะไม่ไปกินข้าวกับพวกเราจริงๆหรอ?”



เฉินหลี่กัวกำลังจะตอบปฎิเสธแต่หรานตงตงเริ่มจะแสดงออร่าสีน้ำเงินออกมา เขาได้แต่ถอนหายใจในใจและยิ้มอย่างเหยเก



“ก็ได้ๆ ฉันไม่ขัดพวกนายอีกแล้ว ”



หรานตงตงยิ้มด้วยความพึงพอใจ และทั้งสามก็ขึ้นรถไปด้วยกันจากนั้นก็ตรงไปที่ร้านอาหาร



ตลอดการนั่งรถมา หรานตงตงก็ได้ถามเฉินหลี่กัวว่าที่เขาไปอยู่ต่างประเทศมาหลายปีที่ผ่านมานั้นดีรึเปล่า เมื่อตอนนั้นอยู่ๆเหวินมู่หยานก็จากไปโดยไม่แม้แต่บอกลาไม่มีใครตามตัวเขาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะหลายเดือนต่อมาเฉินหลี่กัวมาบอกหรานตงตงว่าเขาได้ออกจากประเทศและบอกให้เธอไม่ต้องกังวลเรื่องเขา เพราะอย่างนั้นหรานตงตงถึงได้ปล่อยวางความคิดของเธอได้




เหวินโหย่วคนที่เฉินหลี่กัวแสดงเป็นอยู่ในโลกนี้คงจะพูดมากกว่านี้ แต่เขาก็โยนเรื่องเหล่านั้นไว้ในใจและนั่งเงียบๆขณะที่หรานตงตงยกเรื่องสมัยเก่าๆมาพูดคุย



เมื่อพวกเขามาถึงร้านอาหารทั้งสามก็ลงจากรถและเข้าไปยังห้องส่วนตัว



หรานตงตงสั่งอาหารจานโปรดของเฉินหลี่กัวมาขณะที่ยังคงคุยอยู่กับเขา และอีกฝากนึงคู่หมั้นของเธอเกาเจิ้งนั้นไม่ได้เปล่งเสียงอะไรออกมาเลย




“ตงตง…...” เฉินหลี่กัวพูด “ไม่ใช่งานแต่งงานของเธอจะจัดขึ้นเดือนหน้าหรอ?”



หรานตงตงพยักหน้า “ใช่แล้วจัดวันที่สามเดือนหน้า นายต้องมานะ”



เฉินหลี่กัวทำเสียงตอบรับในลำคอก่อนจะพูดว่า “อย่าเพิ่งบอกพี่ชายของเธอล่ะเกี่ยวกับเรื่องที่ฉันกลับมา”



พี่ชายของหรานตงตงนั้นมีชื่อเรียกว่า หรานชิงกงเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เฉินหลี่กัวหนีไปต่างประเทศคนเดียว




“ได้เลย” หรานตงตงสงสัยมาเสมอว่าทำไมเฉินหลี่กัวถึงมีความสัมพันธ์ที่แย่กับพี่ชายของเธอแต่ในเมื่อเฉินหลี่กัวว่าอย่างนั้นเธอก็ได้แต่ตกลง



หลังจากดินเนอร์จบลง เฉินหลี่กัวก็ได้บอกลากับทั้งสอง



เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของเฉินหลี่กัวที่จากไป ร่องรอยความโศกเศร้าก็โผล่ให้เห็นได้ที่หัวคิ้วของเธอ เกาเจิ้งผู้ที่ยืนข้างๆเธอก็โอบไหล่ของอีกคนและพูดว่า



“อะไรกัน ไม่อยากแยกจากกันงั้นหรอ?”




หรานตงตงตอบกลับ “พูดเรื่องอะไรของนาย ฉันแค่เป็นห่วงเกี่ยวกับเขาเท่านั้นเอง... ….เขาเปลี่ยนไปมากหลังจากผ่านมาหลายปี… ....” 



หลังจากที่เฉินหลี่กัวกลับมาถึงแม้ว่าจะดูโตขึ้นแต่เขาก็ผอมขึ้นด้วยเช่นกัน ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงไปต่างประเทศและเขาก็ไม่แม้แต่จะเอาอะไรไปด้วยตอนที่เขาไป



“เธอนี่จริงๆเลย” เกาเจิ้งเอื้อมมือออกมาและลูบไปที่หัวหรานตงตง



เฉินลี่หัวไม่ได้ตรงกลับบ้านไปในทันที หลังจากบอกลากับหรานตงตงแล้วเขาก็สุ่มหาโรงแรมง่ายๆและเข้าพัก



“พูดก็พูดเถอะ ทำไมฉันถึงยังไปโลกต่อไปไม่ได้ มันมีอะไรเกิดขึ้นกับแถบค่าความสำเร็จของหรานตงตงกัน?” 



เฉินหลี่กัวตะโกนในใจ “อย่าบอกนะว่าฉันต้องไปเข้าร่วมงานแต่งของเธอน่ะ?”



“ฉันไม่ทราบ” มีเสียงหุ่นยนต์ดังออกมาในหัวของเฉินหลี่กัวด้วยความคาดเดาว่า “บางทีอาจจะมีอะไรผิดปกติ...”



เฉินหลี่กัวหยิบบุหรี่ออกมาและจุดมัน เขารู้ดีว่าไม่เคยฝากความหวังไว้กับระบบได้



“ลืมมันไปซะ งั้นก็ทำไปทีละก้าวแล้วกัน” เฉินหลี่กัวพูด “อย่างแรกก็เข้าร่วมงานแต่งหลานตงตง… ...”



หลังจากพูดอย่างนั้นเินหลี่กัวก็คิดได้ว่าเขาต้องได้พบกับชายคนนั้นอีกครั้งเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ



นี่ไม่ใช่โลกใบแรกที่เฉินหลี่กัวได้เจอ ในทุกๆโลก เขาจะต้องช่วยคนๆนึงเปลี่ยนแปลงโชคชะตาแลกกับราคาที่จะกลับสู่โลกที่แท้จริงของเขา ในสองโลกแรกนั้นก็ไม่ได้แย่อะไรมันไม่มีการสะดุดอะไรทั้งนั้น แต่ในโลกของหรานตงตงนั้นมันมีอะไรผิดแปลกไป



ตามที่สมควรเป็น หลังจากหรานตงตงและเกาเจิ้งได้คบกันแล้วจะผ่านเรื่องแย่ๆทั้งหลายที่ควรจะเกิดไปได้ แถบค่าสถานะนั้นควรจะสมบูรณ์ที่ร้อยและเฉินหลี่กัวก็จะสามารถผ่านไปยังโลกต่อไป



แต่ในตอนนี้… ...แถบค่าสถานะบนหัวของหรานตงตงกลับไม่ขยับแม้แต่นิด



ระหว่างที่เฉินหลี่กัวสูบบุหรี่อยู่เขาก็คลานขึ้นไปบนเตียง ยังไงก็เถอะ งานแต่งงานของหลานตงตงกับลังจะถึงแล้วเร่งรีบไปมันก็ไม่ได้ช่วยอะไร



ตัวตนของเฉินหลี่กัวในโลกนี้ ซู เหวินโหย่ว มีบางสิ่งที่ค่อนข้างน่าอึดอัดใจ ซูเหวินโหย่วนั้นเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลซู และถึงแม้ว่าเขาจะถูกรับกลับเข้ามาโดยตระกูลซู สถานะขอเขาก็ไม่สูงมากนั้น หลังจากที่อยู่ๆเขาหายไปต่างประเทศมาหลายปีนั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากตระกูลซูเลยซักนิด– อย่างไรก็ตามแค่เขาไม่ได้ตายที่บ้านของตระกูลซู ใครจะมาสนใจว่าเขาทำอะไรจริงมั้ย?



แตกต่างจากซูเหวินโหย่ว หรานตงตงนั้นเป็นลูกสาวคนสุดท้องที่ถูกรักมากจากตระกูลหราน



อย่างไรก็ตามถ้าเฉินหลี่กัวไม่ได้มาแทรกแซงชะตากรรมของหรานตงตง ผู้หญิงคนนี้จะมีจุดจบที่เลวร้ายมาก ตามวิถีดั้งเดิมของโลกนี้ พ่อแม่ของหรานตงตงและพี่ชายของเธอหรานชิงกงจะตายในอุบัติเหตุตอนเธอเรียนอยู่มัธยม จากนั้นหรานตงตงก็จะไปผัวพันกับผู้ชายสารเลวในที่สุดเธอก็จะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากและโหดร้าย



ด้วยการที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านั้น เฉินหลี่กัวก็เริ่มเข้าใกล้หรานตงตงตั้งแต่เธอเป็นนักเรียนม.ปลายและในที่สุดก็สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของหรานตงตงได้นิดหน่อย



ในสายตาของหรานตงตง ซูเหวินโหย่วเป็นเพื่อนที่ดีที่เธอสามารถแบ่งเบาภาระในจิตใจของเธอให้เขาได้ แต่อย่างไรก็ตามในสายตาคนอื่นที่รู้จักกับหรานตงตงนั้นรับรู้กันว่าซูเหวินโหย่วนั้นแอบรักหรานตงตงอยู่



เฉินหลี่กัวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และใช้มือคีบบุหรี่ออกจากนั้นก็หลับตาลงนอน



หรานตงตงนั้นทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเฉินหลี่กัวและไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องที่เขากลับมา ไม่มีใครรู้เรื่องเฉินหลี่กัวจนกระทั่งวันงานแต่งของเธอ



วันงานแต่งงานนั้นเป็นวันที่แดดส่องอย่างสวยงาม และเฉินหลี่กัวก็ได้นำเสื้อสูทที่เตรียมไว้ออกมาจากสูทเคสและแต่งตัวอย่างตั้งใจ



ชายในกระจกดูเหมือนจะค่อนข้างแปลกตา เฉินหลี่กัวลูบไปที่บานกระจกด้วยมือของเขาและเผยรอยยิ้มออกมาอย่างงดงาม



ชั่วโมงครึ่งต่อมาก็ได้ถึงงานแต่งงาน



หรานตงตงผู้ที่สวมชุดเจ้าสาวสีขาว ดูค่อนข้างกังวลใจเล็กน้อย เธอมองไปที่ประตูครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่าเธอกำลังมองหาใครซักคน



“เธอรอใครมาอยู่ตงตง” เพื่อนเจ้าสาวของหรานตงตงถามจากข้างๆ



“ก็… ...” หรานตงตงกัดริมฝีปากและกระซิบออกมา “เหวินโหย่วกลับมาแล้วน่ะสิ”



“อะไรนะ!?” เพื่อนเจ้าสาวตกตะลึงหลังจากได้ยินประโยคนั้น “เธอจะพูดว่าซูเหวินโหย่วนั่นกลับบ้านแล้วงั้นหรอ?!”



“เบาๆสิ” หรานตงตงเตือนอีกคน



“พระเจ้า เธอไม่ได้บอกให้เขามาร่วมงานแต่งงานของเธอใช่มั้ย?” 



เพื่อนเจ้าสาวคนนี้มีความเห็นอกเห็นใจให้กับหัวใจของซูเหวินโหย่วอย่างมาก เธอรู้ดีว่าซูเหวินโหย่วนั้นได้แอบรักหรานตงตงและทำอะไรลับหลังเพื่อหรานตงตงมาตลอด หลังจากที่หรานตงตงและเกาเจิ้งได้คบกันอย่างเปิดเผย จู่ๆซูเหวินโหย่วก็จากไปต่างประเทศ… … ทุกๆคนที่เป็นเหล่าเพื่อนๆนั้นเดาได้ว่าซูเหวินโหย่วนั้นหายไปเพราะหรานตงตง



“ใช่แล้ว” หรานตงตงเอ่ย “ฉันส่งจดหมายไปที่กล่องจดหมายของเขาแต่ฉันไม่ได้คิดเลยว่าเขาจะกลับมาจริงๆ”



เพื่อนเจ้าสาวกระอึกกระอั่กเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็เป็นงานแต่งของหรานตงตง มันคงไม่ดีนักถ้ามีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน… ....



ขณะที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่ ก็มีคนๆนึงปรากฎที่ประตู หรานตงตงหันกลับไปมองและก็พบว่าคนๆนั้นเป็นคนที่เธอรอมาตลอด ซูเหวินโหย่ว



“เหวินโหย่ว นายมาแล้ว!” หรานตงตงเดินไปที่เฉินหลี่กัว



เฉินหลี่กัวมองไปที่หรานตงตง ผู้ที่สวมชุดเจ้าสาวและอดไม่ได้ที่จะใช้มือสัมผัสบนหัวหรานตงตง เขาส่งเสียงตอบรับจากลำคออย่างอ่อนโยน ถึงแม้ว่าคนอื่นจะคิดว่าเขาชอบหรานตงตง แต่จริงๆแล้วเขาคิดกับผู้หญิงคนนี้แค่น้องสาวที่เขาต้องดูแลเท่านั้น



“รีบไปทักทายคนอื่นๆเถอะ โตขนาดนี้แล้วเธอก็ยังทำตัวเป็นเด็กๆอยู่ได้” เฉินหลี่กัวยิ้ม 



“ไม่ต้องห่วงเรื่องฉันหรอกน่า”



“ก็ได้… ...” หรานตงตงค่อนข้างเศร้าเล็กน้อยแต่เธอก็ยุ่งเกี่ยวกับการเป็นเจ้าสาวมากหลังจากแลกเปลี่ยนคำพูดเล็กน้อยกับซูเหวินโหย่วเธอก็รีบจากไป



เฉินหลี่กัวนั่งในที่ๆหรานตงตงจัดเตรียมไว้ให้และพบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตารอบๆตัวเขา



“เหวินโหย่วในที่สุดนายก็กลับมาแต่ทำไมนายไม่บอกพวกเราบ้างล่ะ?” 



สาวเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมเป็นคนแรกที่ถามเฉินหลี่กัวเรื่องนี้



“อืมก็… ...ฉันรีบกลับมาน่ะสิ” เฉินหลี่กัวยิ้มบางๆ



ทุกๆคนนั้นล้วนสงสัยว่าทำไมจู่ๆเฉินหลี่กัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศและเฉินหลี่กัวก็พูดคุยพอเป็นพิธีจากนั้นเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อเมินหัวข้อนั้นไป



เมื่อทุกๆคนนั้นเห็นว่าเขาไม่อยากจะพูดอะไรมากกว่านั้นพวกเขาก็เปลี่ยนหัวข้อพูดคุยเป็นเรื่องอื่น



เฉินหลี่กัวเดินตรงไปห้องน้ำและหยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าหน้าอกจากนั้นก็จุดไฟที่มวนบุหรี่ อย่างไรก็ตามตอนที่บุหรี่ได้ถูกจุดมันก็มีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังของเขา



“ฉันไม่ได้เจอนายมาหลายปี นายก็เรียนรู้ที่จะสูบบุหรี่แล้วงั้นสิ?”



มือของเฉินหลี่กัวสั่นระริก บุหรี่ในมือเขาเกือบจะร่วงไปที่พื้น


—————————————


แอบแวะมาลงอีกเรื่อง การแปลเรื่องนี้จะลงเรื่อยๆแล้วแต่อารมณ์จนกว่าเรื่องเซี่ยวหานจะจบก่อน

ค่อนข้างมี NC เยอะมากเรื่องนี้ 55555 รั่วไม่ต่างกันเท่าไหร่


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 631 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #451 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 17:03
    ชอบค่าาาาา
    #451
    0
  2. #438 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 16:00
    ใครรรรรรรรมา
    #438
    0
  3. #431 wuxie (@wuxie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:26
    ทำไมดูเงียบขรึมจัง
    #431
    0
  4. #396 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 23:09
    น้องดูขรึมจัง เเต่ในอินโทรนี่ไม่ใช่เลยนะ
    #396
    0
  5. #290 Middle97 (@kaohomd) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:03
    ว้าววว น่าสนุกๆๆ
    #290
    0
  6. #7 Night ☪ Mirage (@yuki37) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 07:05
    โว้ว รู้สึกน้องเท่ดีนะคะ ติดตามค่าา
    #7
    0
  7. #4 ข้าน้อย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:50

    iรออ่านนะ

    #4
    0
  8. #1 sir_chad (@sir_chad) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 18:37

    ติดตามค่ะ

    #1
    0