คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF HunChen] #ԤԻعԹ [SF HunChen] #ฟิคคู่ชิปฮุนเฉิน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีจร้า ไรต์เอาSFมานำเสนอ..

 

 

คือ..

 

 

 

 

 

 

เย้ๆๆๆๆ HUNCHEN นั่นเองจร้า!!!! ไรต์ชอบคู่นี้มากจร้า ตามโมเม้นเยอะเลยอยากแต่งสนองความต้องการของตัวเอง555

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะจ้ะ!!!

 

 

#ฟิคคู่ชิปฮุนเฉิน

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ม.ค. 61 / 07:26







ท่ามกลางความมืดในยามราตรี เสียงคลิกเมาส์ยังคงดังขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คที่ส่องแสงสะท้อนใบหน้าได้รูป คิ้วเรียวขมวดเป็นปมเมื่อเลื่อนหน้าเพจนหน้าจอไปมา ก่อนจะชะงักเมื่อห้องที่มืดสนิทถูกเปิดขึ้นแทบจะทันที

“โอเซฮุน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห๊ะ”

“โธ่ ซูโฮฮยอง เปิดไฟทำไมเนี่ย”

“ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่นายมาเล่นคอมของฉันอยู่นี่”

“ก็ของผมมันส่งไปซ่อมอยู่นี่”

“แล้วทำไมต้องมาเล่นมืดๆ”

“ฮยองก็ว่าผมดิ”

“เดี๋ยวสายตาเสียหรอก” ลีดเดอร์ร่างโปร่งได้แต่ส่ายหัวให้กับมักเน่ร่างสูง แล้วจึงเดินไปนั่งบนเตียงของตัวเองแล้วเช็ดผมที่พึ่งสระหลังจากกลับจากการประชุมที่บริษัทมา

“ซูโฮฮยอง”

“ว่าไงเซฮุน”

“ผมถามหน่อยดิ”

“ทำไมช่วงนี้คนชอบจิ้นฮุนเฉินกันอ่ะ??”

“ฮุนเฉิน??”

“ก็ใช่อ่ะดิ เห็นมีคนหวีดเต็มฟีด เล่นซะฮุนฮานผมเงียบเลยอ่ะ”

“แล้วไม่ดีหรอ”

“ผมชิปฮุนฮาน แล้วนี่พี่ลู่ฮานไม่อยู่ กระแสก็เงียบกว่าเก่า โมเม้นก็ยากขึ้นอีก แล้วทำไมมีกระแสอื่นมากลบล่ะ” เซฮุนทำหน้ามุ่ยขณะที่เลื่อนหน้าฟีดไทม์ไลน์ไปเรื่อยๆ ซูโฮมองท่าทางเหล่านั้นก็ได้แต่ส่ายหัวเพลีย เขาเองก็รู้ดีนะว่าทำไมแต่ทำไมเจ้าตัวเองกลับไม่รู้เรื่อง

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่น่า”

“ไม่เอาดิ ผมอยากให้มีคนจิ้นฮุนฮานมากกว่า”

“แล้วจะทำไง”

“คงต้องเล่นกับจงแดฮยองแบบระวังๆแล้ว” สีหน้าที่อยู่ๆก็เปลี่ยนมาทำหน้าแบบจริงจังในเรื่องแบบนั้น ทำให้เขาอดจะขำไม่ได้ ก็แหงล่ะ..มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ


“พาโบเด็กน้อย”

 





 

เสียงอึกทึกดังออกมาจากห้องซ้อมของวงบอยแบรนด์ชื่อดัง หลังจากการฝึกซ้อมที่ยาวนานสำหรับการคัมแบคก็ถึงเวลาพักเที่ยง ผู้จัดการก็ออกไปจากห้องเพื่อไปสั่งอาหาร ปล่อยให้บรรดาลูกลิงทั้งหลายวิ่งเล่นกันตามอัธยาสัย

“โอเซฮุน!! กลับมานี่เลยนะ”

“แน่จริงฮยองก็จับผมให้ได้ดิ”

“นายก็เลิกวิ่งหนีสิ!!

“พี่จงแดก็ตีผมดิ”

“สองคนนี้ก็เล่นกันเป็นเด็กๆเลย”

“นายก็พอกันหละแบคฮยอน”

เสียงพี่ใหญ่พูดขึ้นขัดทำเอานักร้องหลักของวงหน้ามุ่ยขึ้น แต่จริงๆเองมินซอกก็คิดไม่ต่างกับแบคอยอนเท่าไหร่หรอก ก็เขาน่ะอยู่ใกล้กับจงแดมากที่สุด ทำไมเขาจะไม่รู้ละมักเน่มาเล่นกับน้องชายคนสนิทของเขาบ่อยขนาดไหน

“มินซอกฮยอง ผมอยากรู้จังว่าเมื่อไหร่สองคนนั้นจะรู้ตัวสักที”

“นั่นสิฮยอง ผมล่ะลุ้นจนตัวสั่นแหละ”

“พวกนายก็สนิทกับทั้งสองคนนั้น ทำไมพวกนายไม่พูดกันเองล่ะ”

“ไม่ไหว้อ่ะฮยอง คนหนึ่งก็อินดี้ อีกคนก็ซื่อบื้อ” ชานยอลส่ายหัวให้ก่อนจะลากแบคฮยอนออกไปจากห้อง ดูแล้วก็คงไปจู๋จี๋กันอีกนั่นแหละ  พี่ใหญ่ของวงได้แต่เอือมระอา

“นี่พวกนาย เลิกวิ่งเล่นกันได้แล้ว”

“ก็เซฮุนมันแกล้งผมอ่ะ”

“พอแล้วๆ จงแดนายวอร์มคอหรือยัง”

“เออลืมเลย เดะผมไปกินน้ำแป๊บ”

จงแดรีบวิ่งหยิบกระติกน้ำของตัวเองขึ้นมาดื่ม เป็นปกติที่เมนวอคอล์ต้องวอร์มเส้นเสียงก่อนการร้องเพลง เพื่อให้ใช้เสียงได้เต็มที่ แต่ไม่นานนักเจ้าตัวก็พ่นน้ำออกมาพรวดพร้อมกับสำลักอย่างแรง  เมื่อน้องเล็กของวงจี้มาที่เอวของเขาจากด้านหลัง

“แค่กๆๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆ”

“ไอ้น้องบ้า!! แค่กๆๆ”

“เซฮุนเล่นไรเนี่ย!!” ดีโอรีบวิ่งมาดูอาการจงแดที่ไอจนหน้าแดง เซฮุนเริ่มหยุดหัวเราะแล้วมองอีกฝ่าย  ก่อนจะรีบพุ่งตัวมาประคองพี่ชายให้เดินไปนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ

“จงแดฮยอง ผมขอโทษ”

“แค่กๆๆ อืมๆ แค่กๆ”

“ค่อยๆหายใจช้าๆนะ”  เซฮุนพูดพลางเอามือลูบหลังของร่างบาง ส่วนมืออีกข้างก็พัดโบกให้เล็กน้อยจนจงแดเริ่มดีขึ้นเล็กน้อย  ภาพเหล่านั้นอยู่ในสายตาเหล่าเมมเบอร์ในห้องที่ดูอยู่เงียบ เจ้าตัวยังไม่หยุดไอเลยจนกระทั่งลีดเดอร์วงตัวขาวเดินเข้ามาในห้อง

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

“เซฮุนแกล้งจงแดจนไอหน้าแดงครับ”

“เซฮุน ทำไมทำแบบนี้เนี่ย”

“ผมกะว่าจะแค่แหย่เล่น แต่คงหนักไปหน่อย”

“แล้วถ้าจงแดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”

“ผ..ผม..แค่กๆ..โอ..เคแล้วครับฮยอง” จงแดยกมือห้ามซูโฮที่กำลังดุมักเน่ของวง ก่อนจะชี้ไปที่ขวดน้ำ เซฮุนก็รีบหยิบมาให้อีกฝ่ายทันทีพร้อมกับลูบหลังไม่หยุด เรียกรอยยิ้มให้พวกที่เหลือกันถ้วนหน้า

“ดูแลดีขนาดนี้ ยิ่งกว่าแฟนเซอร์วิสอีกนะครับคุณชายโอ”

มือหนาชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนตัวดำพูดแซว ก่อนจะผละตัวออกจากพี่ชายร่างบางจนเจ้าตัวยังต้องเงยหน้าขึ้นมามอง  แววตาสับสนนั่นทำให้จงแดรู้สึกแปลกๆ  เซฮุนเงียบก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที เมมเบอร์ได้แต่งเป็นไก่ตาแตกรวมถึงจงแดด้วย

“เซฮุนเป็นอะไรหรือเปล่านะ”

 





 

ภายในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟและคอมพิวเตอร์บนโต๊ะส่องพอให้ร่างสูงที่นั่งเท้าคางอยู่พอมองเห็น ภาพโมเม้นต่างๆระหว่างเขากับพี่ชายร่างบางปรากฏอยู่บนหน้าจอเยอะแยะไปหมด แต่คิ้วเรียวกับขมวดเป็นปมไม่หยุด

ไม่ดิ..แบบนี้มันไม่ใช่อ่ะ..

ทำไมแฟนๆคลับถึงจิ้นเขากับจงแดเยอะขนาดนี้กัน..

ทั้งๆที่เขาพยายามให้จิ้นฮุนฮานแท้ๆ..

ในสายตาคนอื่นมันอาจจะดูเป็นความคิดเด็กๆ งี่เง่า แต่สำหรับโอเซฮุนมันเป็นเรื่อให่เรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้  เพราะว่าอะไรน่ะหรอ..ก็..เขาน่ะ..

ก๊อกๆๆ

เซฮุนสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ก่อนจะรีบพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองลงแล้วรีบหันไปทางประตูที่มีร่างของเมนวอคอล์ตัวบางเดินเข้าในห้อง

“ฮยองมีอะไรกับผมหรอครับ”

“แค่จะเข้ามาถามน่ะว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นนายแปลกๆน่ะ”

“ผมปกติดีครับ แล้วนั่น..”

“อ่อ ฉันทำน้ำผลไม้มาให้กินน่ะเผื่อจะสดชื่นขึ้น”

“ผมไม่กิน”

“แต่ว่า..”

“ก็บอกว่าผมไม่กิน!!

“โอเคๆ ใจเย็นๆ เดี๋ยวฮยองวางไว้ให้ตรงนี้นะ” จงแดส่งยิ้มให้จนตาหยี  ก่อนจะวางแก้วน้ำส้มลงบนโต๊ะแล้วหันกลับมายังมักเน่ร่างสูงที่ทำหน้าเรียบเฉย

“เป็นอะไรไปเนี่ย หน้าบึ้งเชียว”

“ไม่ใช่เรื่องของพี่”

“โอ๋ๆ ใครทำมักเน่ของเราอารมณ์บูดน๊า”

มือสวยยกขึ้นมาดึงแก้มทั้งสองของมักเน่ไปมา ก่อนที่ร่างบางของเมนวอคอล์จะถูกเหวี่ยงไปอยู่บนเตียง ดวงตาสวยเบิกกว้างเมื่อถูกร่างของอีกฝ่ายกักขังไว้

“ผมบอกว่าอย่ามายุ่งไง!!

“น..นี่เซฮุน เป็นอะไรเนี่ย”

“ขยับไปให้ห่างจากผมเลย”

“ต..แต่นายทับพี่อยู่นะ”

“ไปให้ไกลๆสายตาผมเลย ผมไม่ชอบ!!

“เห้ย!! เป็นอะไรของนายเนี่ย!!

“ผมบอกให้ฮยองเลิกมายุ่งกับชีวิตผมสักทีไง!!

เพี้ยะ!! .ใบหน้าได้รูปหันไปตามแรงตบของคนข้างล่าง มือหน้ายกขึ้นมาจับบริเวณที่เริ่มขึ้นสีก่อจะก้มลงไปมองสีหน้าที่โกรธจัดของอีกฝ่าย เป็นใบหน้าที่เขาเองก็ได้เห็นน้อยนัก

“ตั้งสติสิวะโอเซฮุน!!

“....................”

“เป็นบ้าอะไรของนายวะ!!!

“....................”

“เลิกทำตัวเป็นเด็กง้องแง้งได้แล้ว!!  อื้อ!!!

ริมฝีปากบางถูกบดเบียดด้วยสัมผัสอุ่นแต่หนักแน่นราวกับจะกลืนคำพูดของอีกฝ่ายกลับลงไป ร่างบางพยายามขัดขืนแต่ด้วยขนาดตัวที่ต่างกัน คนตัวเล็กๆแบบจงแดไม่อาจสู้เรี่ยวแรงของเซฮุนได้เลยแม้แต่นิดเดียว 

จงแดอยากออกไปจากตรงนี้..

ออกไปไกลจากโอเซฮุน..

น้ำตาไหลมาตามแก้มนวลพร้อมกับร่างที่หยุดนิ่ง ก่อนที่สัมผัสนั้นจะผละออกไป เซฮุนจ้องมองใบหน้าทีจ้องเขากลับมาด้วยความว่างเปล่า ทำเอาหัวใจโอเซฮุนแอบกระตุก

“จ..จงแดฮยอง..ผม..” 

“....................”

“....................”

“....................”

“ฮยองออกไปก่อน ผมอยากอยู่คนเดียว”

เซฮุนค่อยๆ ผละออกมานั่งข้างเตียงพร้อมกับกุมขมับแน่น จงแดหันมองแผ่นหลังของมักเน่ก่อนจะดีดตัวขึ้นแล้ว ลูบผมของอีกฝ่ายเบาๆ

“ฮยองไปแล้วนะ..”

เซฮุนค่อยๆเงยหน้ามองพี่ชายที่เดินออกไปจากห้อง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ร่างสูงก็เอนกายหงายไปกับเตียงนุ่มแล้วเอามือก่ายหน้าผาก เขาไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรลงไป ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นกับจงแด..

Rrrr…Rrrrr…Rrrr..

เสียงแจ้งเตือนแอพคอลดังขึ้นมาจากคอมที่พับลงมาไม่สนิทดึงความสนใจของเซฮุน  เจ้าตัวรีบดีดตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงแล้วเอาคอมมาวางบนหมอนหนุน ก่อนจะกดรับคอลจากคนที่เขาคุ้นเคยดี

(“อันยองเด็กน้อย ทำไรเนี่ย”)

“นอนเล่นครับลู่ฮยอง”

(“ทำไมหน้าบูดจังหื้ม”)

“ไม่มีไรครับ”

(“อย่าโกหก เล่ามาเลย”)

เซฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้อีกฝ่ายฟัง เขาสนิทกับลู่ฮานมาก แต่พอลู่ฮานออกจากวงไป เซฮุนก็พยายามทำเหมือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม เขาไม่เคยอะไรปิดบังลู่ฮาน  รวมถึงเรื่องคราวนี้ด้วย

(“เด็กโง่!!!!!!”)

“ฮยองว่าผมทำไมเนี่ย”

(“ยังไม่รู้หัวใจตัวเองอีกหรือไงเด็กโง่!!!”)

“ผมไม่เข้าใจ”

(“นายก็ลองไปนึกดีๆสิว่าเวลานายอยู่กับจงแดนายรู้สึกยังไงน่ะ!!”)

“....................”

 (“นายเป็นเด็กฉลาดนะเซฮุนอ่า ลืมเรื่องฉันซะบ้าง”)

“....................”

(“ฉันกับนายน่ะพี่น้องกันนะ ไม่ใช่แฟน ลองเลิกติดฉันแล้วลองดูดีๆ”)

“....................”

(“หัวใจนายน่ะ ลองทำตามมันสิ”) เซฮุนตกอยู่ในห้วงคามคิดของตัวเอง ภาพของเขากับใครอีกคนมีมากมายเต็มไปหมด ไม่ว่าจะป็นบนคอนเสิร์ต ในรายการทีวี ตอนซ้อม ตอนเล่น ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน

ความทรงจำเหล่านั้นก็ล้วนแต่มีจงแด..

มุมปากหนายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาอีกคนที่อยู่อีกประเทศยกยิ้มตา ลู่ฮานรู้ดีว่าใบหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง

(“รู้ใจตัวเองหรือยังโอเซฮุน”)

“ผมรู้แล้วฮยอง”

(“งั้นก็รีบไปทำตามหัวใจตัวเองได้แล้ว”)

“รู้แล้วน่า ฮยองพูดมาก”

(“นั่น ฮยองเป็นหมอหัวเน่าเลยนะ ไปแหละๆสู้ละกัน”) ลู่ฮานยิ้มขำก่อนจะกดวางคอลไป เซฮุนพับหน้าจอลง  ก่อนจะเปิดลิ้นชักแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมาดูนิ่งๆ


“ทำไมพึ่งมารู้ตัวตอนนี้นะโอเซฮุน”

 






ประตูห้องถูกเปิดออกก่อนที่สายตาคมจะกวาดสายตาไปโดยรอบหอพัก แต่ก็ไร้วี่แววร่างของเมนวอคอล์เสียงสูงแม้แต่น้อย ขายาวๆรีบตรงดิ่งไปยังเมมเบอร์อีกสองคนที่กำลังนั่งเล่นเกมอย่างสนุกสนานอยู่ที่โซฟา

“แบคฮยอนฮยอง จงแดฮยองอ่า”

“เดี๋ยวนะเซฮุน ฮยองกำลังตีป้อมอยู่”

“ชานบอลฮยอง”

“เห้ยๆๆๆ!! ลืมเก็บคีป กลับบ้านแป๊บ!!

“ไอ้ฮยองหูกาง!!

“ย๊า!! อะไรวะไอ้ฮุน ฮยองเล่นเกมอยู่”

“เห็นจงแดฮยองไหม”

“ไม่ว่ะ เห้ย!! ไอ้เตี้ยมึงอย่าพึ่งตายดิวะ”

“ไอ้หูกาง แม่งรุม ไม่ตายได้ไงสาสสสส” เซฮุนกุมขมับกับพี่ชายบ้าเกมทั้งสอง ก่อนจะหันไปทางประตูห้องที่พึ่งเปิดออก  ราวกับพระเจ้าได้มาโปรดเขาเลย

“มินซอกฮยอ~~

“จงแดใช่ไหม”

“แหม่ เหมือนฮยองจะรู้ว่าผมจะถามอะไร”

“แหงล่ะ เสียงพวกนายดังกันขนาดนี้”

“แฮร่ๆ ว่าแต่จงแดฮยองอยู่ไหนครับ”

“กำลังเดินเล่นล่ะมั้ง”

“ขอแบบละอียดหน่อยสิฮยอง” มินซอกหัเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะชี้เข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วยกมือขึ้นมาจรดริมฝีปากของตัวเอง

“เดินแล่นในฝันน่ะ”

“งั้นคืนนี้ผมของนอนห้องฮยองได้ไหม”

“ก็ได้หรอกนะ คุยกันดีๆละกัน”

“ขอบคุณครับฮยอง”

“ฮยองขอบอกอย่างหนึ่งนะเซฮุน..”

“....................”

“จงแดน่ะเป็นคนใจดี..แต่ถ้าโกรธก็จะหนักมากๆเลย”

“....................”

“ยังไงก็ใจเย็นๆละกันนะ เดี๋ยวก็ดีเอง”

พี่ใหญ่ของวงตบไหล่ของน้องเล็กก่อนจะเดินจากไป เซฮุนยกยิ้มเล็กน้อย แล้วค่อยเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้คนกวนคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงของเจ้าตัว มือหนาหยิบหูฟังข้างหนึ่งที่ใส่อยู่ที่หูของร่างบางออก ก่อนจะนั่งข้าเตียงแล้วจ้องมองใบหน้าเนียนตรงหน้า

“จงแดฮยอง หลับแล้วหรอครับ”

“....................”

“จงแดฮยอง ผมมีเรื่องอยากคุยกับฮยองนะ”

“....................”

“จงแดฮยอง~

“ออกไป..”

“ไม่ไปครับ”

“ฉันบอกให้ออกไป”

“ก็ผมมีเรื่องจะคุยกับฮยองอ่ะ” เปลือกตาสวยเปิดขึ้นมาจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง แววตาเย็นชานั่นถุกส่งมาให้จนเซฮุนแอบรู้สึกหนาว แบบนี้สินะเขาถึงบอกว่าอย่าทำให้คนใจดีโกรธ

“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย”

“โธ่ ฮยองอ่า~

“ออกไปซะโอเซฮุน”

“ฉันจะนอน นายออกไปได้แล้ว!!

“ผมไม่ไปหรอก”

“งั้นฉันไปเอง” จงแดดีดตัวขึ้นลุเดินไปทางประตู แต่กลับถูกแขนแกร่งรั้งเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ร่างบางดิ้นหนีแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดแน่นมากขึ้น

“ปล่อยฉันนะ!!!

“ไม่ปล่อย ปล่อยฮยองก็หนีผมสิ”

“ฉันไม่ได้หนี แต่นาไล่ฉันเอง ปล่อยนะ!!

“ไม่ปล่อย จนกว่าพี่จะฟังผมพูดจนจบ”

“ฉันไม่ฟัง!!  ปล่อยฉันนะ!!!

“ไม่ครับ”

“โอเซฮุน!!

“ถ้าฮยองยังดื้อ ผมจับจูบนะ” ร่างบางชะงักนิ่งเมื่อได้ยินคำพูดกระซิบที่ข้างหู ก่อนจะยอมยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายกอด  เซฮุนยิ้มก่อนจะเอาคางวางบนไหล่อีกคนแล้วเริ่มพูด

“ผมขอโทษนะครับฮยอง..”

“....................”

“ผมมัวแต่สนใจเรื่องคู่จิ้น ทำให้ผมกลายเป็นเด็กดื้อในสายตาฮยอง”

“....................”

“ช่วงนี้ผมงี่เง่าเอง เลยทำแบบนั้นไป”

“....................”

“ผมขอโทษนะครับ..จงแดฮยอง”

“ที่นายทำแบบนั้น เพราะเรื่องแค่นี้หรอ..” ไหล่บางที่เริ่มสั่นทำให้เซฮุนชะงัก  ความชื้นที่หัวไหล่ทำให้เขาตกใจ  นี่เขาทำจงแดร้องไห้งั้นหรอ..

“ฮึก..ที่นายทำกับฉัน..เพราะเรื่องคู่จิ้นงั้นหรอ”

“....................”

“ที่นายหงุดหงิด..นายทำเย็นชา..เพราะนายไม่พอใจเรื่องคู่จิ้นกับฉันงั้นหรอ”

“....................”

“ที่นายทำแบบนั้น เพราะนายเกลียดฉันงั้นหรอเซฮุน!!

“ไม่ใช่นะ!!

“....................”

“ผมยอมรับว่าก่อนหน้านี้ที่ทำเย็นชาใส่ เพราะผมเครียดเรื่องคู่จิ้นจริงๆ”

“....................”

“แต่อย่างอื่น..มันเป็นของจริงนะครับ..”  เซฮุนกระชับคนอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก มือหนายกขึ้นสัมผัสเส้นผมอีกฝ่ายเบาๆแล้วดันให้ร่างบางก้มฟุบหน้ากับไหล่ของเขาเอง

“ที่ผ่านมา ผมเอาแต่แหย เอาแต่แกล้งฮยองเสมอ”

“....................”

“ฮยองอาจจะคิดว่าผมน่ารำคาญ..แต่ที่ผมทำไป..เพราะผมอยากอยู่ใกล้ฮยองนะ”

“....................”

“ที่ผมจูบฮยองเมื่อกี้..มันไม่ใช่เพราะผมอยากทำร้ายฮยอง”

“....................”

“ผมทำมันไปไม่รู้ตัว..จนตอนนี้ความรู้สึกผมมันแสดงออกชัดเจน”

“ความรู้สึกงั้นหรอ..หมายความว่ายังไงเซฮุน”

“ผมชอบฮยอง..ชอบมานานแล้วด้วย..”

ดวงตาสวยเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดจากปากมักเน่ นี่กำลังถูกน้องชายขี้แกล้งสารภาพรักงั้นหรอ เซฮุนผละออกมาจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มพางเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

“ผมขอโทษนะครับจงแดฮยอง แต่ผมรักฮยองจริงๆนะ”

“นี่นาย ล้อฉันเล่นช้ะ”

“ไม่ได้ล้อเล่นนะครับฮยอง ก็ผมรักฮยองจริงๆอ่ะ”

“บ้าไปแล้วแน่ๆเลยนายอ่ะ”

“บ้าก็เพราะฮยองนั่นแหละ ที่ผมจูบเมื่อกี้ก็..”

“เลิกพูดเรื่องนั้นเลยไอ้เด็กบ้า!!” มือบางรีบยกขึ้นมาปิดปากอีกฝ่ายทันที แต่กลับทำให้เซฮุนอดจะยิ้มไม่ได้ ก็หน้าจงแดตอนเขินจนแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อแบบนี้มันดูน่ารักมากๆเลย..

“ฮยองเขินหรอครับ”

“ไม่ได้เขินเฟ้ย!!

“หน้าแดงแล้วนะฮยอง”

“ช่างฉันเถอะน่า!!!

“ฮยองหลับตาหน่อยครับ”

“ห๊ะ??”

“หลับตาก่อน ถ้าไม่หลับตาผมจะ..”

“รู้แล้วน่า!!!” จงแดรีบหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะรู้สึกแปลกๆแถวบริเวณคอ ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสอุ่นๆผละหายไป

“อะไรเนี่ย”

“สร้อยคอไงครับ”

“แล้วมาให้ฉันทำไม”

“คนอื่นจะได้รู้ว่าฮยองมีผมเป็นเจ้าของแล้ว”

“ฉันไปเป็นของนายตอนไหนไม่ทราบ”

“ตอนผมจูบฮยองไง”

“โอเซฮุน!!

“แล้วฮยองจะเป็นไหมล่ะครับ” จงแดเบะปากก่อนจะหันหลังหนี ทำเอาเซฮุนคอตกแต่ก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงแผ่วเบา

“ถ้าไม่เป็น หนีไปแล้วเด็กบ้า”








หลังจากการแสดงไลฟ์เพลงในอัลบัมใหม่ มีแต่กระแสตอบรับที่ดีจนยอดขายพุ่งติดชาร์จอย่างรวดเร็ว แต่กับมักเน่สุดหล่อของวงกลับเอาแค่นั่งดูแฟนแคมของเขากับร่างบางวนไปวนมา

“ไอ้ฮุน ซูโฮฮยองเรียกอ่ะ”

“ไม่ว่า กำลังดูแฟนอยู่”

จงอินได้แตส่ายหัวให้กับเพื่อนตัวเอง รู้สึกตั้งแต่เปิดตัวคบกันในวง ก็จะขยันทำโมเม้นจนทั้งวงรู้สึกเลี่ยนขมคอ กอดกันบนเวทีไม่แคร์สื่อ ไม่อะไรหรอกนะครับ..

 

คู่จิ้นฮุนเฉินโมเม้นมันมากจนอิจฉาน่ะครับ  สงสารกันบ้าง!!!

 

 

 

[THE END]

 

 

Talk with Tritippy :: จบแล้วจร้า อิๆ แต่งสนองความต้องการของตัวเองล้วนๆ หวังว่าคงถูกใจกันนะ ช่วงนี้ไรต์กำลังชิปคู่นี้รัวๆ  มีโมเม้นทยอยมาทุกรอบ ไรตืจิบ้า แงงงงงง มีแพลนจะแต่งเรื่องยาวฮุนเฉินเร็วๆนี้ด้วย ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ><!!!!!

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Tritippy จากทั้งหมด 27 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 fujikozung
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 10:59
    เกือบเสียคนรักตัวจริงเพราะความคิดมากแล้วมั้ยหระ
    #5
    0
  2. #4 AiR
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 03:58
    เจ้าเด็กบ้าาาาา เกือบไปแล้วไหมล่ะ

    จงแดน่าจะโกรธเต้าฮุนนานๆ ชั้นล่ะหมั่นไส้จริงงงง
    #4
    0
  3. #3 DAEDUKDIK (@JEEEEEEEED) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 21:29
    รอ....คร่า
    #3
    0
  4. #2 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 12:33
    รอออเรื่องยาวนะคะะะ
    #2
    0
  5. #1 pramaip (@pramaip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 12:33
    โอ้ววว น้องงงงง กว่าจะรู้ตัว ดีว่าพี่ใจดีด้วยยย
    #1
    0