bokeh、(chanbaek)

ตอนที่ 33 : draft

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,138
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ส.ค. 60

 

 

 

 

 

 

 

 

Paper
Pencil
And Color




มัสเซิลคาร์ เครื่องยนต์ V8 สัญชาติอเมริกันแล่นผ่านหอนาฬิกาไปด้วยความเร็ว เป็นที่พบเห็นจนชินตาสำหรับฟอร์ดมัสแตงสีดำในรั้วมหาลัยเชกส์ เสียงขับเคลื่อนเบาลงเมื่อเข้าสู่บริเวณลานจอด กระจกดำมืดและระยะที่เห็นได้ไม่ชัดชวนให้เจ้าของรถดูน่าค้นหา

เขาใช้เวลาจัดการตัวเองสักพักก่อนประตูจะเปิดออก ปรากฏให้เห็นโครงร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว สวมใส่เดนิมสีอ่อนปลายขาตัด มันเต่อขึ้นจนเห็นร่องกระดูกตรงข้อเท้านิดหน่อย อีกทั้งสันกรามคมที่รับกับแว่นกันแดดสไตล์เรโทรบนหน้านิ่งๆนั่นก็ดันบังเอิญดูเข้ากันซะดิบดี

ใช่ เขาน่าสนใจ


วันแรกของการเปิดภาคเรียนวุ่นวายกว่าปกติ รุ่นพี่ปีสุดท้ายอย่างเขาตกเป็นเป้าสายตาบรรดาน้องใหม่อยู่เสมอ ไม่แปลกหรอกที่ ปาร์ค ชานยอล มักจะเป็นรักแรกของใครๆที่นี่

 

ปีนี้รุ่นพี่ชานยอลจะได้เดทกับใครวะแก

 

ใครจะเชื่อว่าการเอาผู้ชายหน้าตาดีมาร่วมทำบุญการกุศลให้เด็กยากไร้เพื่อชิงเดทกับเหล่าบรรดาหนุ่มฮอตในมหาลัยที่ชมรมอนุรักษ์คิดโครงการขึ้นจะได้กระแสตอบรับดีขนาดนี้

 

นั่นสิ ฉันรอที่จะได้เดทกับพี่จงอินอยู่เหมือนกันนะ

 

กลุ่มเด็กสาวยิ้มร่า เก้งกวางข้างๆก็ดูเพ้อฝันไม่ต่าง คนเท้าศีรษะส่ายหัวเมื่อได้ยินชื่อ

 

แม่งมีดีไรวะ กูเห็นมีแต่คนอยากเดทกับพวกมัน

หึ อิจฉาตัวเบอเร่อเลยสิมึง

 

เซฮุนชูนิ้วกลางใส่พร้อมสบถปากเปล่าเป็นคำไม่สุภาพพยางค์เดียวสั้นๆ

 

บ่ายนี้กูฝากลงชมรมแทนด้วย

เฮ้ย ได้ไงวะ

คนเยอะ กูขี้เกียจเข้า

อ้าวไอ้เชี่ย แล้วกูอะ?”

เรื่องของมึงดิ

 

แบคฮยอนตบบ่าเซฮุนเชิงปลอบก่อนลุกออกไปจากโรงอาหาร คนถูกใช้งานเองไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องยอมทำตามไอ้เตี้ยนี่ไปซะทุกเรื่อง จังหวะที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาอ่านแชทในมือถือร่างเล็กเผลอชนเข้ากับใครคนหนึ่ง ซึ่งแผงอกกว้างนั่นสูงเท่าศีรษะของแบคฮยอนพอดี

 

คนถูกชนยืนมองนิ่ง

 

จะไม่เอาหัวเถิกๆของนายออกไปให้พ้นทางฉันหน่อยหรอ

 

ไอ้บ้าตรงหน้าเปิดบทสนทนาได้ห่วยแตกสุดๆ

 

หัวผมไปเถิกบนหน้าพี่หรอ

 

แสบพอจะชวนหาเรื่องกลับ แต่จู่ๆหน้ามุ่ยของแบคฮยอนกลับกลายเป็นเศษเล็กๆลงไปกองอยู่บนพื้นเมื่ออีกคนไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูด หนำซ้ำยังดันไหล่เจ้าตัวออกข้างทางด้วยท่าทีเกะกะแล้วเดินผ่านไปหน้าตาเฉย แบคฮยอนเกาหัวแกรก นี่เขาไม่มีตัวตนอย่างนั้นเหรอ

 

ความรู้สึกติดลบมองตามหลังเสื้อเชิ้ตสีขาว

 

ไอ้รุ่นพี่เฮงซวย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พวกอ้อนแอ้นนี่จะแห่กันไปลงชมรมกีฬาทำไมนักหนาวะ

 

คนยืนท้ายแถวคิดในใจระหว่างรอกรอกรายชื่อสมัครเข้าชมรม ตัวสูงชะโงกดูข้างหน้าทำปากขมุบขมิบไล่นับจากหัวแถวมายังตนเอง อีกสิบกว่าคนก็ถือว่าใช้ได้เพราะเซฮุนเป็นคนไม่ชอบรอ เขาตัดสินใจเลือกชมรมจากการมองหาแถวไหนสั้นก็ไปต่อคิวเพื่อลงชมรมนั้นอย่างมักง่าย

 

ขอบัตรนักศึกษาด้วยค่ะ

 

ธนบัตรถูกสอดไว้อย่างหละหลวมหล่นลงมาพร้อมกันในจังหวะดึงกระเป๋าสตางค์ออกพอดี สาเหตุนี้ที่ทำให้เงินของเขามักหายอยู่บ่อยๆ

 

ความสะเพร่าที่แบคฮยอนคอยเตือนว่าให้ระวัง

 

เขาอมยิ้มน้อยให้กับความเก่งกาจของแบคฮยอน ตัวไม่อยู่แต่กลับมีเสียงบ่นเข้ามายังห้วงความคิดของเซฮุนได้ แบบนี้คงไม่เรียกว่าเป็นความสามารถพิเศษหรอกมั้ง มือหนายื่นบัตรประจำตัวนักศึกษาให้รุ่นพี่ก่อนจะเก็บมันกลับเข้ามาไว้ตรงที่เดิม

                          

ถ่ายบัตรหน้าตรงแล้วยังดูดีคงไม่ใช่กับทุกคน หล่อนคิดพลางสลับมองหน้าเซฮุน

 

กรอกเอกสารตามนี้นะคะ ดูตัวอย่างได้จากเพื่อนด้านหลัง

 

เออใช่ ใบสมัครชมรมมีสองด้าน อีกหน้ากระดาษว่างอยู่ ปรากฏข้อความต่างๆมีทั้งชื่อชมรมและกติกาซึ่งเขาไม่ได้อ่านมันถี่ถ้วน คนอย่างเซฮุนเกลียดการอ่านหนังสือมากที่สุดในโลก 

 

ถอนหายใจเซ็งอย่างขี้เกียจแต่ก็เอาวะ เซฮุนเริ่มเขียนรหัสนักศึกษาตัวเองลงไป แล้วกรอกข้อมูลจิปาถะ มันช่างขยันเซ้าซี้ถามมากซะเหลือเกิน เขาพลิกดูตัวอย่างจากคนที่สมัครไว้แล้วเมื่อก่อนหน้า พลางเคาะด้ามปากกาให้คนอื่นรำคาญเล่นในระหว่างที่กำลังอ่านอยู่

 

ลู่หาน ปีสอง

 

งานอดิเรก : อ่านหนังสือ

สิ่งที่ไม่ชอบ... จักรยาน

 

เซฮุนหัวเราะทั้งที่ไม่รู้จัก นั่นน่ะงานถนัดของเขาเชียวนะ

 

โอ เซฮุน ปีสอง

 

งานอดิเรก : ปั่นจักรยาน

สิ่งที่ไม่ชอบหนังสือ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คนง่วงแทบไม่อยากรับโทรศัพท์ถ้าไม่ติดว่ามันกำลังกวนเวลานอนของเขา ดังขึ้นแล้วดับไปหลายต่อหลายครั้ง เป็นเบอร์ของเซฮุนเองที่เรียกสายเข้านับครั้งไม่ถ้วนเพราะรู้ดีว่าไม่มีใครขี้เซาแถมปลุกยากเกินแบคฮยอน

 

อ้าวเชี่ย แล้วทำไมมึงไม่โทรมาให้เร็วกว่านี้วะนาฬิกาบอกเวลาสี่โมงนิดหน่อยทำให้คนนอนอุดอู้ลุกพรวดขึ้นจากเตียง

 

ไม่ได้เรื่องเลยมึงเนี่ย

 

แบคฮยอนเอาแต่ใจตัวเองเกินไปจนเผลอใส่อารมณ์ เขาหงุดหงิดในความเรื่องมากของการเลือกชมรม กติกาใหม่ของการสมัครรอบนี้คือห้ามลงชื่อแทนกัน ซึ่งนั่นหมายความว่าเขายังไม่มีชมรมอยู่สำหรับเทอมนี้

 

แย่ไปกว่านั้น แบคฮยอนมีเวลาเหลือแค่ยี่สิบนาที

 

แฮ่กๆๆ

 

ช่วงเวลารีบเร่งมักเร็วกว่าปกติเสมอ

 

หอบแห้งเป็นหมาลิ้นห้อย ตัวเลขจากนาฬิกานับถอยหลังเร็วขึ้นเมื่อจวนใกล้ถึงเวลา ถือว่าโชคดีเพราะหอไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่ แต่ความตลกร้ายตอนนี้คือทุกชมรมปิดรับสมัครไปหมดแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงโต๊ะเดียวที่ยังอยู่

 

ความหวังสุดท้ายของแบคฮยอน

 

พี่ครับ!ฝ่ามือขาวกางนิ้วลงบนกองเอกสารที่อีกคนกำลังจัดเก็บ 

“ ... ”

ผมขอสมัครชมรมพี่ด้วยคน

 

ท่าทางใจดีมองเด็กยืนหอบหายใจถี่ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลนั่นหน้าตาน่ารักไม่เบาเป็นสิ่งแรกที่คนอายุมากกว่าคิด สีหน้างอแงเหมือนเวลาไม่พอใจเริ่มเบะออกมาจนเห็นได้ชัด ท่าทีแบบนี้เดาได้ไม่ยากว่ากำลังถูกอ้อนวอน

 

นะๆพี่ ให้ผมทำอะไรก็ได้ขอแค่ให้ผมได้มีชมรมอยู่น้าๆ

 

และเริ่มไปในทางเซ้าซี้ขึ้นเรื่อยๆ

 

ตอนนี้หมดเวลารับสมัครแล้วว่ะน้องเขาเหลือบมองนาฬิกา มันเลยมาเกือบสิบห้านาที

 

โห่พี่ รับผมเข้าชมรมเถอะนะๆ

“ … ”

น้าพี่ นะๆ นะค้าบ

“ … ”

เอางี้ ถ้าพี่อยากได้อะไรผมหาให้พี่ได้ทุกอย่างเลยอะ

 

ให้ตายเถอะ เขาไม่สามารถรับใครซี้ซั้วได้

 

ทุกอย่างจริงหรอ?”

 

ไม่ใช่เสียงตอบรับจากคนตรงหน้า แต่กลับเป็นไอ้รุ่นพี่เฮงซวยเมื่อตอนกลางวัน บุคคลที่สามเดินเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะ แบคฮยอนเงียบไม่ตอบขณะเขาไล่อ่านเอกสารรอจนครบถ้วน สมาชิกชมรมมีแต่หน้าเดิมๆเกือบทุกปี เก่าใหม่หมุนเวียนไปตามอายุ รู้กันดีว่าการเข้าชมรมนี้ได้จะต้องมีคุณสมบัติตามที่ระบุไว้เท่านั้น

 

จังหวะคนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสบตา เจ้าของอายุน้อยกว่าดันเบ้หน้าใส่อย่างหงุดหงิดพอดี แบคฮยอนไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่ก็คงจะมีอำนาจมากอยู่พอตัวล่ะมั้ง

 

“เอาไง

 

คนจนตรอกอึกอักจนเริ่มหัวเสียเพราะความไม่ได้ดั่งใจเมื่อใครอีกคนถือไพ่เหนือกว่า เขาเกลียดการตกอยู่ในสถานการณ์บีบบังคับ พลางคิดในใจเพื่อมองหาทางเลือกอื่นให้กับตัวเอง ท้ายที่สุดก็ต้องพยักหน้ารับชะตากรรมอย่างจำใจ

 

“ครับพี่

 

 

 

 


อีกหนึ่งชั่วโมงเจอที่สนาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิบนหญ้าสีเขียว ดวงตาเรียวสวยมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก้อนเมฆกำลังเปลี่ยนทิศเมื่อลมจากฝั่งตะวันออกเคลื่อนตัวผ่าน จากรูปมังกรตัวใหญ่แปรเปลี่ยนเป็นผีเสื้อตัวเล็ก จินตนาการของแบคฮยอนวิ่งเล่นไม่ต่างจากเจ้าปุกปุยสีขาวพวกนั้น

 

หกโมงกับอีกห้านาที ทุกคนมากันเกือบครบ

 

ยินดีต้อนรับกลับชมรมอีกครั้ง อย่างแรกพี่ขอแนะนำตัวให้น้องใหม่ได้รู้จักก่อนรุ่นพี่ท่าทางใจดีคนเดิมยืนกล่าวอยู่ข้างหน้าพวกเราทั้งหมด

 

เขาชื่อซูโฮ เป็นเลขานุการชมรม

 

ก่อนจะแนะนำตัวคนถัดไป แบคฮยอนแอบเห็นกลุ่มเด็กสาวนั่งบนสแตนด์ข้างสนามรอให้กำลังใจร่างสูงโปร่งอยู่เพียบ 

 

นี่พี่ชานยอล ประธานชมรมโปโลของพวกเรา

 

เสียงหัวเราะคิกคักลอยมาตามลม ต่างจากคิ้วขมวดบนใบหน้ายุ่งๆหลังจากได้ยินชื่อ นัยตาสั่นเหมือนแมวขนฟูกำลังโดนกระตุกหนวดเล็กๆตรงแก้ม ตลอดปีกว่าในรั้วมหาลัย แบคฮยอนไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายที่เขาได้ยินชื่ออยู่เกือบตลอดเวลาจนกระทั่งวันนี้

 

จับใจความไม่ผิดแน่

ปาร์ค ชานยอล ก็คือไอ้รุ่นพี่เฮงซวยคนนั้น 

 

แถมยังเป็นถึงประธานชมรมอีก!

 

มือเล็กตบเข้าหน้าผากให้แก่ความผิดพลาดซ้ำซากในที่รอบล้านของวัน ไว้อาลัยให้ชีวิตน้อยๆซึ่งกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ยิ่งไปกว่านั้นการได้ร่วมชมรมโปโลนับว่าเป็นปัญหาใหญ่ของแบคฮยอนตอนนี้ เพราะคุณสมบัติเด็ดขาดข้อเดียวทุกคนต่างรู้ดีว่าต้องเป็นนักกีฬาโปโลเท่านั้นจึงจะสามารถเข้าชมรมได้

 

แบคฮยอนถอนหายใจ บางทีเขาอาจเป็นพวกอ่านหนังสือไม่เกินเจ็ดบรรทัดต่อปีเหมือนเซฮุน

 

เฮ้ น้องใหม่ที่นั่งอยู่น่ะ ออกมาแนะนำตัวหน่อยเร็ว

 

แบคฮยอนค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างเกร็งๆ มีเพียงสองว่าที่น้องใหม่กำลังยืนมองหน้ากันเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะเดินออกไปยืนด้านหน้า สังเกตจากส่วนสูงแล้ว แบคฮยอนน่าจะเตี้ยที่สุดในชมรมเลยล่ะมั้ง

 

ผมมาร์คครับ นักกีฬาโปโลสังกัดทีมชาติเพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่

 

เสียงปรบมือต้อนรับอย่างอบอุ่น ทีนี้ถึงตาแบคฮยอนแล้ว

 

เอ่อ .. ผมชื่อ แบคฮยอน

“ … ”

เรียนอยู่ปีสองครับ

 

เอาไงต่อดี ผลของการไม่ดูตาม้าตาเรือทำเขาตกที่นั่งลำบาก เด็กหนุ่มไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกีฬาโปโลสักนิด

 

ทุกคนเงียบต่างรอฟัง เพียงแต่แบคฮยอนไม่มีคำไหนจะพูดต่อ ปากเล็กเม้มปากเข้าหากันสมองเขากลับตื้อและนิ่งไปช้าๆ ประโยคแนะนำตัวของแบคฮยอนจืดสนิทเพราะมันเต็มไปด้วยความประหม่า

 

เด็กนี่จะมาเป็นคนดูแลม้าของฉันเสียงนิ่งแทรกเข้ามาเปลี่ยนความสนใจคนฟัง

 

 

 

 


ก็แค่ม้าธรรมดาตัวหนึ่ง .. 

ที่ดันมีเจ้าของชื่อ ปาร์ค ชานยอล 

 

                                                                                        

 

 

 

 

 

 

 

 

/

#ficbokeh 

 

 

 

 

 

 

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

690 ความคิดเห็น

  1. #687 Dabgrl (@partyrw) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:23
    อยู่ๆก็กลายเป็นเด็กเลี้ยงม้าเลยน้องแบคค
    #687
    0
  2. #686 หิวตีสาม แสนเศร้า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 03:00
    พี่ยะแกล้งน้องแรงเด้อ ใจบางๆ น้องแบ้กอะหรอใจบาง อ่อเปล่า ใจคนอ่านนี่แหล่ะ55555555555555
    #686
    0
  3. #685 ไฟแช็ก. (@FAICHAG04) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 20:02
    โธ่ น้อง55555555
    #685
    0
  4. #684 gniycb (@gniycb) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:06
    โอ๊ย ความชานยอลอะ5555555
    #684
    0
  5. #683 N_sbx94 (@N_sbx94) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 18:31
    รอติดตามค่าาาาา
    #683
    0
  6. #682 -เสพติดดราม่า (@bambamchuenjai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 12:08
    ฮือออน้องแบคน่ารักกก เซฮุนกวนอะ เขียนย้อนแย้งกับพี่ลู่ แต่ถ้าอันนั้นเป็นชมรมรักการอ่าน ทำไงอะ555555
    #682
    0
  7. #680 ซีบีฟอมี (@pbpjbk) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 21:55
    ติดตามนะคะ สู้ๆค่ะ
    #680
    0
  8. #679 spong.ka (@spongka) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 21:53
    หน้าที่ใหม่ เป็นเด็กเลี้ยงม้าซะแล้ว
    #679
    0