Agent and sadness

ตอนที่ 1 : กาลเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ต.ค. 62

หญิงสาววัย 8ขวบ หน้าตาที่เหมือนตุ๊กตาบาย เป็นวัยที่เริ่มรู้สิ่งต่างๆ พูดได้ เขียนได้ และยังสร้างรอยยิ้มเสียงหัวเราะให้แก่คนรอบข้างด้วย เธอมีความสุขมากเมื่อคนรอบข้างของเธอ อยู่กับเธอแล้วมีความสุข
 

แต่ทำไมหล่ะ ทุกคนกำลังมีความสุขในงานปาร์ตี้นะ เสียงภายในใจของเด็กหญิงอายุ 8ขวบ ดังขึ้น ฉันต้องยิ้มสิ่ 

"ไม่สนุกหรอลูก" เสียงผู้เป็นแม่ดังขึ้น ฉันมองหน้าและตอบคำถามของผู้เป็นแม่ 
"สนุกสิ่คะ คุณแม่" เด็กสาวเสียงใสตอบขึ้น 
"งั้นหรอลูก แต่ถ้าลูกอึดอัด จะขึ้นไปนอนก่อนก็ได้นะ" เสียงผู้เป็นแม่เอ่ยตอบ ตัวฉันได้ยินเช่นนั้นแล้ว ก็ไม่ได้ตอบอะไรไป ได้แต่พยักหน้า และหันมาฟังเหล่าป้าๆ คุยกันในวงโต๊ะอาหารต่างมีหัวข้อสนทนาที่น่าสนใจต่างๆนาๆ  บางคนก็พูดโอ้อวดความรวยของตนเอง บางคนก็แนะนำลูกชายลูกสาวให้มาเป็นเพื่อนสนิทกับฉัน ตัวฉันที่ได้ร่วมวงกับเหล่าโต๊ะปาร์ตี้นี้ รู้สึกเริ่มเบื่อหน่าย จึงขออนุญาตคุณแม่ขึ้นห้องของตนเองก่อน 


ณ ห้องของไฮเดรน

วันนี้ตัวฉันเริ่มรู้สึกแปลกๆ รู้สึกเบื่อไม่ค่อยอยากจะทำอะไร ปกติถ้ามีงานสังสรรค์อะไร ฉันมักจะตื่นเต้นเสมอและสนุกไปกับผู้คน  ฉันเริ่มมีความรู้สึกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เด็กสาวไฮเดรนอายุ 8ขวบ ยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้ากระจกของตน ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะเปิดประตูเข้ามา 

"ยังไม่นอนอีกหรอลูก วันนี้เป็นอะไรหรือป่าวหน้าดูหงอยๆนะ" ผู้เป็นแม่ถามด้วยความเป็นห่วง 
"ป่าวหรอกค่ะ" เด็กสาวเสียงใสตอบและถามผู้เป็นแม่ว่า 
"คุณแม่คะ หนูไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับหนูนี้ มันเรียกว่าอาการเบื่อหรือป่าว วันนี้เป็นวันที่มีปาร์ตี้แท้ๆ แต่หนูไม่ค่อยอยากเข้าร่วมสักเท่าไหร่ หนูผิดหรือป่าวคะ" เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยถาม และหน้าตาสำนึกผิด ผู้เป็นแม่หัวเราะ และตอบกลับ "โถ่วว เรื่องแค่นี้เองลูก อย่าไปคิดมากนะ คนเราก็มีความรู้สึกนี้เหมือนกัน บางทีลูกอยากมีเวลาส่วนตัวหรืออยากอยู่คนเดียวบ้าง แม่ก็เคยเป็นจ่ะ" เด็กสาวได้ฟังเช่นนั้นก็เริ่มเข้าใจ ว่าคนเรานั้นก็มีความรู้สึกเบื่อหน่ายบ้าง "เอาหล่ะ ดึกแล้วนะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้วลูก พรุ่งนี้ต้องไปเรียน เดี๋ยวแม่จะไปส่งเพื่อนๆของแม่ก่อน ฝันดีนะจ๊ะ" เด็กสาวได้ยินจึงพยักหน้าตอบ ไม่ลืมที่จะหอมแก้ม และบอกฝันดีคุณแม่เช่นกัน


  ในเวลาตอนเช้าถึงเวลาที่ไฮเดรนจะต้องไปโรงเรียน เธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะตื่นนอน อาบน้ำ กินข้าว  เธอทำทุกอย่างโดยที่ไม่ต้องมีแม่มาคอยปลุกอาบน้ำให้ เมื่อถึงเวลาเธอก็ลงไปกินข้าวพร้อมกับพ่อและแม่ ทุกๆในช่วงเวลาในตอนเช้าโอเคมาก ไม่มีปัญหาใดๆ เมื่อไฮเดรนจะต้องไปโรงเรียน คนเป็นพ่อก็จะไปส่งโดยรถส่วนตัว และเมื่อส่งลูกสาวสุดที่รักแล้วก็จะขับรถไปที่ทำงานของตนเลย

"พ่อไปก่อนนะลูก ไหนขอพ่อจุ๊บเหม่งหน่อย" ไฮเดรนยื่นหน้าผากอันเรียบเนียนให้ผู้เป็นพ่อจุ๊บ
"แล้วไหนหล่ะ จุ๊บของพ่อ" แน่นอนไฮเดรนไม่ลืมที่จะจุ๊บพ่อคืน เพราะว่าการกระทำเหล่านี้เป็นเหมือนกิจวัตรประจำวันของพ่อลูกไปแล้ว ถึงแม้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาจะมองก็เถอะ คุณครูที่ยืนรอรับนักเรียน ก็มองด้วยความน่ารักของสองพ่อลูกคู่นี้

  ณ ห้องเรียน

ภายในห้องเรียนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว เพราะเป็นเวลาพักกลางวัน บางคนก็ไปกินข้าวที่โรงอาหาร บางคนก็พกข้าวกล่องมากินที่ห้อง หรือบางคนก็ไม่กิน มัวแต่จับกลุ่มคุยเล่นกัน  ไฮเดรนเธอเป็นจำพวกพกข้าวกล่องมากินโรงเรียน เพราะมีแม่ที่ทั้งสวยและยังทำอาหารอร่อย เธอพกข้าวกล่องมากินเป็นประจำ ไม่เคยแม้แต่ย่างก้าวเดินเข้าโรงอาหาร มีกลุ่มเพื่อนๆในห้องพูดขึ้นว่าคนในโรงอาหารคนเยอะมาก กว่าจะได้กิน แน่นอนว่าไฮเดรนได้ยินก็ไม่อยากจะไปแล้ว เธอไม่อยากเบียดเสียดเข้าไปกับฝูงคน  ฝีมืออาหารของแม่นี่แหล่ะอร่อยสุดแล้ว

"นี่ๆๆ! เอ็งว่าใครสวยที่สุดในห้องเราวะ" ผู้ชายจากกลุ่มหนึ่งพูดขึ้นเปิดประเด็น
สาวๆบางส่วนที่ไม่ได้ลงไปกินข้าวก็ได้ยิน จึงทำท่าทีเหมือนกับไม่ได้ยินอะไร แต่ในใจของสาวๆที่ได้ยินนั้น ต่างก็คิดว่าตัวฉันนั้นสวยที่สุด มีหรือที่สาวๆจะได้ยินคำถามนี้แล้ว ไฮเดรนจะไม่ได้ยิน ไฮเดรนนั้นได้ยินแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอก้มลงกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
"ถามโง่ๆ ก็ต้องเป็นไฮเดรนสิ่วะ เวลาอยู่ใกล้เธอมีความสุขไงไม่รู้" เด็กชายคนหนึ่งที่มีท่าทางน่าจะเกเรพูดขึ้น 
"เออหว่ะ หน้าตาก็น่ารัก บ้านก็รวย เรียนก็ดี ไม่มีใครชอบก็แปลกแล้ว" เด็กชายคนที่สองพูดตอบ  ต่างคนต่างเริ่มจับกลุ่มคุยทั้งหญิงและชาย และมองมาที่ฉัน สายตาที่มองนั้นบางทีก็มีสายของคนที่อิจฉา ปลื้มปริ่ม  ฉันไม่ชอบใจเลยที่เป็นหัวข้อของการสนทนาแบบนี้ 

"ไฮเดรนจ๋าาาาาา (เสียงตะโกน)" เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวอีกคนตะโกนเรียกชื่อของฉัน
"เลิกเรียกชื่อของฉันแล้วก็ตะโกนไปมาได้แล้ว ไอริ" ไอริคือเพื่อนสาวที่สนิทที่สุดของฉันคนหนึ่ง ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันตลอด บ้านก็อยู่ใกล้กัน ฐานะบ้านของเธอก็รวยเอาเรื่อง 
"วันนี้ไอริ อยากไปบ้านไฮเดรนง่าา วันนี้จัดปาร์ตี้เค้กกันเถอะเนอะ ชวนเพื่อนในห้องไปด้วย คนเยอะๆยิ่งสนุก ฮิฮิ" ฉันที่ยังไม่ตอบอะไร เพื่อนสาวของฉันก็จัดแจงไปซะแล้ว

ณ บ้านของไฮเดรน

เวลาร่วงเลยไป งานปาร์ตี้เค้กของอายุเด็ก 8ขวบ ก็ดูมีสีสัน สนุกสนาน ตามประสาเด็กน้อย ทุกคนก็มีความสุขดี แต่ทำไมฉันเริ่มรู้สึกไม่ค่อยสนุกหล่ะ อาจเป็นเพราะเบื่อหรือป่าวนะ  เพื่อนสาวไอริก็คอยถามฉัน ว่าเป็นอะไรเพราะฉันเอาแต่นั่งมองพวกเขาสนุกกัน  ตัวฉันเริ่มกังวลว่างานจะกร่อย ก็เลยขออาสาให้คุณลุงที่เป็นพ่อบ้านเปิดเพลงแดนซ์ให้มันกระจายไปเลย แต่ไม่นึกเลยว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันสูญเสียความรู้สึกไป...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น