เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 26 : โชคชะตาที่บิดเบี้ยวได้มามาบรรจบกัน [a1.2-19]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 เม.ย. 64

[เราเดินไปหาคนพวกนั้นอย่างเงียบ]

#เสียงของการทุบตี เป็นเสียงที่ดังมากสำหรับการโดนตบตี ... ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆนะ

“ช่วยหยุดก่อนได้ไหมครับ” ผมอยากจะรู้เรื่องนะ

“แก่เป็นใคร ทหาร ทหาร! มาเอาเจ้านี้ไปขังที่สิ”

[มีคนนับ 10 ที่กำลังวิ่งเข้ามา] ... พวกเข้าจะหยุดผมสินะ ก็ได้ๆ ผมก็ผิดเองที่อยู่ๆ ก็เข้ามา แต่ผมรู้สึกแปลกๆจริงๆนะ

“ก็ได้ๆ ผมจะไปแต่ขอถามอะไรหน่อยสิ ...”

[อยู่ดีๆ พวกเขาก็เอาดาบมาแทงผม] ... ดาบนั้นมัน ... จะแทงผมเข้าไหมนิ

#กึก!!! ผมที่มีรูปร่างเป็นชายแก่ที่ใส่เกราะบ่างส่วน(นั้นเป็นการสร้าง อําพรางว่านั้นเป็นชุด) กำลังโดนแทงไปที่ชุดเกราะ...ก็เนื้อเหมือนกันนั้นล่ะ ...

“แก่เป็นใครกัน รู้ไหมข้านะเป็นเจ้าของเมืองนี้ ถ้าเป็นพวกนักผจญภัย ข้าจะยืนเรื่องนี้ไปถึงสมาคมผจญภัย ให้ลดตำแหน่งของแก่แน่” อะไรกันคนนี้เป็นเจ้าเมือง แต่ทำตัวแบบนี้เนี้ยนะ ... ไม่รู้สิเขาอาจจะบริหารเมืองดีก็ได้จริงไหม

“ผมขอโทษที่เสียมารยาท แต่พวกเขาเป็นมนุษย์นะ และยังเป็นคนของคุณอีก ทำไหมถึงทำแบบนี้”

“ไม่ต้องพูดมาก ทหารนำตัวมันไปเร็วๆ สิโว้ย” ...

ให้ตายสิ วันนี้เราเป็นอะไร ทำไหมรู้สึกว่าเราต้องทำอะไรซักอย่าง ... แต่เราก็ไม่ได้รู้เรื่องทั้งหมดพวกนี้อยู่ดี ... คุยดีๆไปก่อนแล้วกัน

“ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ...”

[พวกทหารมาจับตัวเราไป และกำลังพาเราไป] ทหารเขากระซิบว่า

“ใจเย็นไว้ตาแก่ ... ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ก็ไม่ควรไปยุ่งกับท่านเจ้าเมืองรู้ไหม เดียวก็ได้จบชีวิตแบบเดียวกับเด็กคนนั้นหลอก”

“นี้ช่วยบอกให้ฟังอีกสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่ได้ๆ ออกไปได้แล้วตาแก่นิ”

[มันมีเรื่องแปลกๆจริงด้วย... เอาไงดี] เรารู้สึกว่าถ้าปล่อยเรื่องนี้ไป .... มันจะมีเรื่องแย่ๆ ไม่สิมันมีเรื่องแย่ๆ อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ... หลังจากที่ตื่นมา ก็รู้สึกถึงอะไรพวกนี้จังนะ แปลกๆนะ

“ขอโทษนะ แต่เรานะคงต้องไปยุ่งเรื่องนี้ซะแล้วสิ รู้สึกได้เลยว่ามันไม่ปกติ” ขอโทษนะลุงทหาร แต่ผมตัดสิ่งใจไปแล้ว

[สะบัดตัวออกจากการจับอยู่ และเดินมาที่นั้น] ...

[คนที่เป็นเจ้าเมือง กำลังจะใช้ดาบแทง เด็กอีกคนนึ่ง] ... [ส่วนพวกทหารก็กำลังวิ่งมา] ...

[เราพุ่งไปหยุดดาบที่จะแทงไปที่เด็กคนนั้น]

“ใจเย็นก่อน ท่านเจ้าเมือง ผมก็แค่ต้องการรู้ความจริงเท่านั้น”

[ดูเขาจะไม่พอใจสุดๆ ไปเลย นั้นรวมถึงเด็กที่อยู่ข้างคนที่เป็นเจ้าเมืองด้วย]

“ความจริงบ้าอะไร มันคือฆาตกร ที่ฆ่าลูกสาวคนเล็กของข้า ก็เท่านั้น เข้าใจไหมหะ!!” แปลกจะบอกว่ายังไงดี เราดูที่เขาเหมือนรู้สึกว่า เขากำลังทำอะไรผิดๆไปยังไงอย่างงัน

“นั้นคือความจริงแน่นะครับ”

“ไอ้เวรนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช้ไหม งันก็เจอข้า” [เจ้าเมืองกำลังรวบรวมกระแสเวท] ... นี้คงจะใช้กระแสเวทในการโจมตีสินะ

แต่เดียวก่อน ผมนะอยากรู้จริงๆ มัน...ผิดปกตินะ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไหมถึงทำแบบนั้น แต่ว่า... มันรู้สึกว่าถ้าไม่รู้เราจะรู้สึกผิดแน่ ๆ ยิ่งอยู่รอบตัวของเด็กนั้น ใช้เด็กที่อยู่ตรงนั้นนะ มันมีอะไรแปลกๆ ทำไหมกระแสเวทของเธอถึง ... กระจายควบคุมแบบบางๆ ดูสิเรายังเห็นอยู่เลยว่ากระแสเวทนี้มัน... ควบคุมเหรอ ... แต่มันอ่อนแอมากเลยนะ ... จากอะไรล่ะ ...มันแปลกจริงๆ ทำไหม เด็กนั้นที่มีกระแสเวทแบบหนึ่ง แต่กับมีกระแสเวทอีกชนิด ออกมาจากตัวเธอและมันก็ต่อกับคนอื่นๆ บ่างคน ...คงมีสัก 7 คน ซึงเท่าที่ดู ....

[สำรวจรอบๆ ถึงแม้ว่าเจ้าเมืองกำลังรายเวทโจมตีมาก็ตาม] ใช้จริงๆด้วยมีแต่ผู้ชาย ... และไอ้ความรู้สึกแปลกๆนี้ยังไม่หยุด มันเป็นอะไรที่... รู้สึกไม่ดีเลย มันอธิบายไม่ถูกจริงๆ

“นี้คุณหนูตรงนั้นนะ .... ”

#ตู้ม!!! โจมตีมาเร็วจังนะ เท่าที่ดูจากความเข้มข้นของกระแสเวทมันยังสามารถแรงได้มากกว่านี้อีกนิ แต่ทำไหมถึงได้รีบร้อนโจมตีมาได้ล่ะนี้

“ไอ้เวรนี้ แก่จะทำอะไรลูกของข้านะ หะ! ทหารฆ่าเจ้านี้ซะเร็ว” แปลกจริงๆด้วย ถ้าเราทำอะไรที่เหมือนจะยุ่งกับเด็กนั้น เจ้าเมืองก็ดูเปลี่ยนไป ถ้าดูปกติก็ไม่ต่างอะไรหลอกแต่กระแสเวทนะ มันสั่นแปลกๆ เหมือนโดนอะไรกระตุ้นจากกระแสเวทที่มันออกมาจากเด็กคนนั้น ... แต่เป็นพลังที่ ... มันไม่เหมือนจะเป็นของเด็กคนนั้นเลย ไม่เคยเห็นใครที่มีกระแสเวท 2 อันในร่างเดียวมาก่อนเลย ...

[พวกทหารกำลังพุ่งเขามา] แต่ก็ไม่เร็วเท่าไหร่ คงจะหนังที่ชุดสินะ 

[ผมหลบไปมา และก็เห็นอะไรบ่างอย่าง] มีทหาร 1 ในนั้นที่มีกระแสเวทจากตัว ... โดนควบคุม ... แต่ก็ไม่เหมือนจะสมบูรณ์อะไรเลย แถมอ่อนแอมากๆด้วย ... แปลกๆนะนี้ ทำไหมถึงเป็นแบบนี้ แต่กระแสเวทพวกนี้ก็เหมื่อนจะควบคุมผู้คนอยู่ ถึงมันก็อ่อนเกินไปก็ตามที่

[ใช้กระแสเวทของเราจับเจ้ากระแสเวทที่อยู่กับทหารคนนั้น]

#กรี๊ด อะไรเกิดอะไรขึ้น ...

“เป็นอะไรไปลูกพ่อ อยู่ดีๆก็...”

#กรี๊ด ... อะไรแค่จับนิดจับหน่อยก็ดูเหมือนจะเจ็บซะแล้ว นี้แค่จับกระแสเวทเองนะ ยังไม่ได้ฉีกหรืออะไรแบบนั้นเลย

“อะไรๆ เจ็บๆ ปวดหัวจัง เจ็บๆ!!” นั้นเป็นเสียงของเจ้าเมือง ... [สำรวจรอบๆ] ดูถ้าเจ้าพวกนั้นที่มีกระแสเวทที่เชื่อมโยงกับเด็กนั้นจะดู ทรมาน ไปด้วยแต่ที่หนักสุดก็เจ้าเด็กนั้น 

[หยุดหลบการโจมตีของทหาร] ขอจัดการสักหน่อย [ใช้หมัดต่อยเบาๆ ไปที่ส่วนที่ไม่สําคัญของพวกทหาร แต่กับมีผลในการเลือนที่อย่างมานั้นก็คือช่วงล่าง ... และต้องใช้กระแสเวทในการรักษาด้วย แต่ให้ออกผลแบบช้า] แค่นี้ก่อน

[หลังจากจัดการทหารไปแล้วก็เดินไปดูที่เด็กที่อยู่กับท่านเจ้าเมือง] ... [มองไปรอบๆ] ผู้คนกำลังแตกตื่น ... อะไรกัน วิ่งหนีซะแล้ว

“เป็นไงบ่าง ทำไหมคุณหนูถึงมีกระแสเวท 2 สายได้ล่ะนี้” ถ้าตอบคำตอบดีๆ เราจะได้นำไปปรับใช้ได้มั้ง 

“แก่ไปใคร...แก่รู้ตัวจริงของข้าได้ไงกัน หะ!!” อะไรกันเด็กแค่นี้ กับมีเสียงของหญิงสาวแล้ว แปลกจริงๆ

“นั้นไม่ใช้คำตอบของคำถามที่ถามไปนะครับคุณหนู” ตอบมาว่าทำไง

“กรี๊ด” ...ส่งเสียงซะดังเลย ถึงจะมีกระแสเวทพุ่งออกมาเร็วๆ แต่ก็บางมาก แบบบางจริงๆนะ ... บ่างจนน่าตลกเลยล่ะ

“…” แค่นี้..เองเหรอ

“ปล่อยข้า ปล่อยสิโว้ย” ... อยากจะให้ปล่อยกระแสเวทที่เราจับไว้อยู่เหรอ ได้สิ ยังไงเจ้านี้ก็หนีเราไปไม่ได้อยู่แล้ว

[ปล่อยกระแสเวทที่เราจับไว้อยู่] ... หวังว่าจะบอกวิธีมานะว่าทำไง

[กระแสเวทนั้นได้พุ่งตัวรวมกันที่..ร่างของเด็กคนนั้น] ว้าวกำลังรวมกัน ... นั้นอะไรนะ

[อยู่ๆก็มีอะไรบ่างอย่างพุ่งออกมาจากร่างของเด็กคนนั้น] เป็นกระแสเวทนั้นนิ ... ทำไหมมีรูปร่างได้ล่ะ ทำไงๆๆ ไม่ต้องมีภาชนะก็สามารถมีรูปร่างได้ นี้มันเยี่ยมไปเลยนิ แต่อ้วนจังนะ ... ไม่สิถ้าดูคนรอบๆ ก็อ้วนปกติดี

“แก่นะแก่! ทำฉันได้นะ ก็ไม่รู้หลอกนะว่าทำได้ยังไง แต่แก่เจอฉันแน่” .... รูปร่างเหมือนคน มีปีก เป็นหญิงสาว ... ที่ออกจะอ้วนๆ ...ไม่ๆ ปกติดี

“ยังไงก็แล้วแต่ ทำยังไงถึงได้มีรูปร่างแบบนี้” ...ทำไง

“หะ? ... แก่จะต้องถามว่าฉันเขาไปอยู่เด็กนั้นได้ไงต่างหาก ส่วนรูปร่างนี้เป็นตัวจริงของฉันต่างหาก” ... อะไร ตัวจริง...งันก็หมายความว่ามีรูปร่างแบบนี้อยู่แล้ว แต่มีความสามารถในการทำแบบนั้นได้ ... ความสามารถเฉพาะ สินะ...แย่ อย่างงี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรนิ

“ช่างมันเถอะ แล้วเธอเป็นตัวอะไรนิ” ...ก็ดีว่าไม่ถามอะไร

“ถึงเวลาฉันแนะนำตัว ฉันนะเป็นสาวกของท่าน ราชินีปีศาจแห่งราคะ ท่าน\รา\ขอข้าไงล่ะ ส่วนชื่อของข้าคือ...”

“อะไรก็แค่พวกสาวกของบาปทั้ง 7 เองนิ ” เรื่องนี้เราก็ได้เรียนทั้งในโบสถ์ หรือจะเป็นที่ฝึกนั้น ว่ามันจะมีพวกของปีศาจแห่งบาปทั้ง 7 อยู่ นั้นก็เป็นอีกเหตุผลที่ ทุกเมืองถึงมีโบสถ์ เพราะที่นั้นนะถูกสร้างมาเพื่อ คอยดูแล และจัดการกับพวกนั้นด้วย แต่ที่นี้คงจะทำไม่สำเร็จสินะ พอรู้แบบนี้แล้ว... ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องอีกอย่าง แต่นี้คือพวกบาปสินะ อืมๆ

“แล้วทำไหมถึงได้ฆ่าเด็กคนนี้” [เดินไปหาเด็กคนนั้นและหญิงสาวที่อยู่กับเด็กคนนั้น...เธอไม่ขยับแล้ว]... สลบงันเหรอ .. [ผมทำการรักษาแบบปกติให้กับเธอ] อีกไม่นานเดียวก็คงรู้สึกตัว ก็นะเจ้าเด็กนี้มันยังไม่ตายแค่กำลังจะตายเท่านั้นเอง

“แล้วทำไหมฉันต้องบอกคนอย่างแก่...” อะไร เจ้านี้อ่อนแอก็อ่อน ยังทำแบบว่าจะชนะได้ยังงันล่ะ

[ควบคุมกระแสเวทให้ไปจับ เจ้าตัวอ่อนแอนั้นลงมา]

“นี้ช่วยตอบคำถามด้วย...ครับ...คุณผู้หญิง” ... ดูทำหน้าเขาสิ ยังมันใจอะไรอีก

“อะไรเป็นแค่มนุษย์ ยังจะโอ๊ยๆๆ เจ็บๆ” [ใช้กระแสเวทในการบีบ]

“ตอบมาดีๆ”

“นี้ตาแก่นายไม่กลัวเจ้านายของฉันเลยรึไง” กลัว ... พวกราชาปีศาจ แห่งบาปนะไม่สามารถมาได้ด้วยตัวเองได้ ไม่งันพวกนั้นคงมาเองแล้ว พวกนั้นทำได้มากสุดแค่สงค์สาวกของตัวเองลงมา

“ไม่” [ทำการบีบคุณผู้หญิงนี้ไปอีกครั้ง]

“ก็ได้ จะบอกก็ได้ ปล่อยซะที่ฉันเจ็บจะตายแล้ว เขานะเป็นมนุษย์ ที่มีบาป ถ้าฉันฆ่าเขาได้ วิญญาณเขาจะได้ไปรับใช้ ราชาปีศาจของบาปนั้นๆ และฉันก็จะได้รางวัลจากราชาหรือราชินีเป็นแน่...” เด็กคนนั้นมีบาปนี้เอง ...น่าสนใจ

“แล้วเขามีบาปอะไร”

“ใครจะไปตอบ..เจ็บๆๆ... บอกก็ได้เลิกบีบฉันสักที่ นี้นายเป็นมนุษย์จริงไหมนี้ ทำไหมมีพลังเวทเยอะขนาดนี้ ... เจ็บๆๆ..ก็ได้ๆ..เขามีบาปแห่งโทสะ ..ฉันกว่าจะจัดการเขาได้ก็เกือบแย่ เจ้านั้นนะมันบ้าสุดๆเลย” ...งันเหรอเด็กที่มีพลังของบาปโทสะ จะเป็นยังไงกันนะ

[หลังจากที่คุยกับเจ้าสาวกแห่งบาปแล้ว ก็มาดูที่เด็กคนนั้น] ถึงจะบอกว่าเป็นเด็กแต่ก็เป็นเด็กหนุ่ม ที่ตัวโตมีผิวสีเข้ม ที่ร่างกายตอนนี้ถูกรักษาแล้ว ส่วนเด็กที่อยู่ข้างๆ ก็หลับไปแล้ว

[ผมสัมผัสเจ้าเด็กนั้น] ตื่นได้แล้ว 

[เจ้าเด็กนั้นตื่นขึ้นมาอย่าง งงงวย]

“เป็นไงบ่างเจ้าหนู”

“ที่นี้ที่ไหน ... ” เจ้าเด็กนี้ สับสนแป๊บเดียว ก็ได้จองมองมาที่เจ้านั้นสาวกแห่งบาปนั้น ... และก็หันมามองรอบๆ ...พอเห็นเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างก็ได้... บีบคอเธอ ...เจ้านี้ทำบ้าอะไร

[ใช้แขนจับหัวเจ้าเด็กบ้านี้ดึงออกมา] ... ยังไม่ปล่อยอีก นี้นายรู้ไหมว่าเธอคนนั้นเป็นหวงนายมาแค่ไหน

[ยังคงไม่ปล่อย...เราควบคุมกระแสเวทไปในตัวเด็กนี้ให้ควบคุมแขนให้มันปล่อยเด็กสาวนั้น]

“เป็นบ้าอะไรไปนี้ ผมอุตส่าห์ช่วยชีวิตนาย แต่นี้กับทำบ้าอะไร”

“ก็อีนางผู้หญิงนั้นมันหลอกข้า...” มีกระแสเวทประหลาดในตัวเจ้าเด็กนี้ ...เราก็แค่ใช้กระแสเวทตรึงกระแสเวทที่ไปกระตุ้นเจ้าเด็กนี้ไว้

“ใจเย็นลงมาได้ยัง”

“ครับ...คุณทำได้ไง” นั้นเป็นความรับ

“งันนายลองบอกเรื่องทั้งหมดมาสิ และผมจะได้ตัดสินใจถูกว่าจะทำยังไงกับนายดี”

“ผม...ชื่อ...ก่ออื่นคุณช่วยเอาผมลงก่อได้ไหมครับ” .... ชื่อยาวจังนะ ไม่สิ...

[เอามือที่จับหัวเจ้าเด็กนี้เอาลงมา]

“เล่าต่อ”

“ผมมีชื่อ \ถ่านไฟ\ ผมเกิดและโตที่นี้...” จะบ่นอะไรอีกนิ

“เร็วๆสิ”

“ครับๆ ...ผมนะโดนผู้หญิงคนนั้นหลอก... เธอทำเป็นว่ามีใจให้ผมแต่จริงๆเธอหลอกให้ผมไม่ฆ่า เด็กผู้หญิง 3 คนที่หนึ่งในนั้นเป็นลูกสาวของท่านเจ้าเมือง แต่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คือ ชายหนุ่ม ที่เธอต้องการจาก ... เด็กผู้หญิง 3 คน พวกเธอก็แต่ศัตรูหัวใจของเธอ และเธอก็บอกพวกทหารให้มาจับผม...ตอนนั้นผมโกรธเธอมาจน ฆ่าทหารไป 4 คน...แต่เธอก็หนีไปได้ ... ” ... เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นแบบนี้สินะ...แต่นั้นไม่ใช้ทั้งหมดหลอกนะเด็กน้อย

 “นี้ผมรู้นะว่าเธออยู่เบื้องหลังทั้งหมด” [ผมหันหน้าไปทางเจ้าสาวกแห่งบาปนั้น]

“ฉันไม่รู้...เจ็บๆๆ...ก็ได้ๆ ฉันยอมรับเจ้าผู้ชายที่เป็นต้นเหตุนั้นเป็นคนของฉันเอง ฉันหลอกผู้หญิงคนนั้นอีกที่ให้หลอกนายเพื่อที่จะจับนายมาฆ่าไงล่ะ พอใจยังปล่อยฉันสักที่สิ” [ผมปล่อยเจ้า...] ก็นะผมได้รู้อะไรมากพอแล้ว

[อยู่ดีๆเจ้าเด็กนั้นก็พุ่งไปด้วยความเร็วสูงเขาหาเจ้าสาวกแห่งบาปแล้ว] เร็วจังนะ

[เคลื่อนย้ายตัวเองให้ไปจับตัวเจ้าเด็กมีปัญหานี้]

“ใจเย็นๆสิ” ยุ่งยากจริงๆ...

[เจ้าเด็กนี้มันใช้มือตัวเองกระชากออกผมออกจากหัวตัวเอง...] โอ้จะมีความอาฆาตอะไรขนาดนั้น ...

[พุ่งไปจับที่คอเอาไว้และใช้กระแสเวทพันธนาการแขนขาไว้] ... [ควบคุมกระแสเวทให้ไปพันธนาการกระแสเวทที่พุ่งพล่านของเจ้าเด็กนี้]

“ใจเย็นได้ยัง”

“ครับๆขอบคุณมากที่หยุดผมไว้..เจ็บๆ” เอาไงต่อดีนิ

“แล้วคนดูแลนายล่ะอยู่ไหน..พ่อแม่อะไรแบบนั้น”

“ผู้หญิงคนนั้นนะไม่สนใจผมหลอก ตอนนี้คงหนีไปพร้อมกับสามีใหม่ของเธอแล้ว ล่ะครับ น่าสมเพชใช้ไหมล่ะ ผมนะคงใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว” ดูทำหน้าเข้าที่สินะ หน้าเบื่อโลกล่ะ

“ยังมีชีวิอยู่ก็ต่อสู้ต่อไป”

“ถ้าคุณไม่หยุดผมเอาไว้ผมคงต้องฆ่าคนเพิ่ออีกแน่ ๆ และสุดท้ายก็ต้องจบชีวิตลงอยู่ดี” 

“นายควบคุมตัวเองไม่ได้รึไง”

“พอผมคิดถึงเรื่องแย่ๆมันก็...ตู้ม..จนกว่าคนที่อยู่ตรงนั้นจะตายผมก็หยุดตัวเองไม่ได้”

เอาไงล่ะที่นี้ [มองไปรอบๆ] ลานกว้างที่มีคนนอนอยู่นิดหน่อย ... มีทหารล้อมรอบที่มีประชาชนมองดูอยู่ใกล้ๆ และเจ้าสาวกแห่งบาป ที่ลอยอยู่ถึงเราจะจับไว้ก็ตาม ... และเจ้าเด็กน้อยนี้ 

ที่นี้ก็เป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็ใหญ่เกินกว่าคำว่าหมู่บ้าน ... ผมตัดสินใจแล้ว

“นี้เจ้าหนูอยากออกฝึกตนไหม” ดูสิทำหน้างง ไปได้

“อะไรนะครับ”

“ฝึกตัวเองไง ออกเดินทางค้นหาตัวเองฝึกสิ่งต่างๆ ยังไงนายก็คงเป็นตัวอันตรายเกินไปที่จะอยู่ที่นี้ ออกเดินทางกับเราไหม”

“ว้าว..ผม..ว้าว..ผมไม่รู้จะ...”

“ไปหรือไม่ไปแค่นั้นนายเลือกเอง เพราะผมก็ต้องแสดงความรับผิดชอบที่ทำให้เรื่องออกมาเละแบบนี้ด้วย”

“ครับผมไปครับ ผม...ผมดีใจมากๆเลย” ดูทำหน้าเข้าสิ ตลกฉะมัด

“เอาล่ะ เธอนะ ฉันจะปล่อยเธอลงไป”

“หะอะไรอ๊ะคะ ฉันคงได้ยินผิดแน่ ๆ ช่วยพูดอีกที่ได้ไหมฉันแค่กำลังจิ้นพวกคุณอยู่เลยไม่ได้ตั้งใจฟังนะคะ”

“ผมจะปล่อยคุณไปแต่ว่า อย่างมาทำอะไรแบบนี้อีก และก็ถ้าจะต้องการฆ่าเจ้าหนูนี้ก็ต้องผ่านผมไปให้ได้ก่อนเข้าใจไหม”

“ว้ายๆ นี้มันเยี่ยมไปเลยดูสิ ๆ...นี้ฉันไปได้จริงๆเหรอขออยู่ดูต่อไม่ได้เหรอ...”

“ไม่และไปบอกพวกราชาราชินีปีศาจด้วยล่ะ”

“เอ้..แย่จังไปก็ได้..”

[ผมได้ปล่อยเจ้าสาวกแห่งบาปไป ยังไงซะสักวันก็ต้องเจอกับพวกปีศาจแห่งบาปอยู่แล้ว...ถ้าฆ่าเจ้านั้นไปก็มีแต่จะทำให้พวกระดับราชาหมายหัวเอาได้ฉะนั้นก็คงต้องทำแบบนี้]

“เจ้าหนูไปกันเถอะ”

“ตอนนี้เลยเหรอครับ” อะไรกลัวเหรอ

“กลัวรึไง”

“ก็ทหาร...”

“ไปเถอะไม่ต้องสนใจหลอกยังไง พวกนั้นก็จะดีใจเองที่พวกเราจากไป”

“งันเหรอครับ...ผมจะเรียงคุณลุงว่าอะไรล่ะครับ”

“ยังไงก็ได้ ผมไม่สนใจหลอก”

“งันก็ลูกพี่นะครับ” อะไรนินี้ผมมีลูกน้องสะแล้วเหรอ มีลูกน้องแทนที่จะเป็นลูกศิษย์ เนี้ยนะ

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่20

ก็นะมีเพื่อนรวมเดินทางแล้วไม่รู้ว่าการเดินทางจะทำให้พวกนี้เป็นผู้เป็นคนขึ้น หรือแย่ลง แต่ยังไงก็เดียวจะกลับไปเขียนฝั่งนั้นได้แล้วมั้งเพราะเดียวแต่ด้านนี้มานานแล้ว เดียวเนื้อเรื่องจะไม่ไปตามกันถ้าตอนรวมกันมันจะเขียนออกมาแปลกๆนะสิตอนนี้ก็แปลกๆอยู่แล้วให้ตายสิ

//////////////////////

วันศุกร์ที่แล้วไม่ได้ลงเพราะใช้เวลาทำเรื่องผลสอบอยู่ … เกรดตก … แต่ก็ผ่านไปอีกปี …ถึงจะได้น้อยกว่าที่หลังไว้ก็ตามที่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ทำเต็มที่สุดๆแล้ว … เอาเป็นว่าบ่นๆเฉยๆ จากคนแก่คำผิด ปิดเทอมแล้ว … ก็ว่าจะเขียนเรื่อยๆ แต่ก็ติดเกมซะงัน … แต่ก็เขียนเพิ่มนั้นล่ะยังไง ผมที่เป็นทั้งคนคิดพล็อตเรื่อง คนเขียนลง(น่าจะบอกว่าพิมพ์ลงมากกว่า) คนแก่คำผิด และก็ถ้าว่างๆ อาดจะเป็นคนกลับมาอ่าน,คนวนกลับมาแก่ไข้เรื่อง ฯลฯ ก็อยากจะเขียนผลงานของตัวเองให้มันจบแบบไม่ค้างคาใจ … ก็คงจะอีกไม่นานหวังว่านะ เพราะว่างตอนจบไปแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะเปรียบอีกไหม ยังไงก็อยากให้จบแบบ … นะ ด้วยความวางที่มีอยู่เลยได้สร้างสิ่งนี้ไว้ … เอาไว้อ่านคนเดียวซะแล้วสิ

และก็ถ้าคุณที่อ่านอยู่คุณมาความดาร์ค มากพออาดจะเดาได้ว่าทำไหมผู้หญิงคนนั้นถึงวิ่งเข้าไปหาเจ้า\ถ่าน\แทนที่จะหนีไป … ผู้ชาย … ผู้หญิง … มันจะมีเรื่องอะไรที่ ดาร์ค ล่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น