เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 21 : การพบเจอเพื่อนเก่า ที่เปลี่ยนไป [P03-0]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 มี.ค. 64

... ผมมีชื่อว่า \ความหวัง\ แต่บ่างครั้ง ก็ถูกเรียกว่า \หวัง\ จากคนสนิทเท่านั้น ผมนะเกิดและโตที่โบสถ์ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง ไม่สิถ้าจะให้บอกว่าผมคืออะไร ผมนะได้ถูกรับเลือกให้เป็นผู้สืบทอดแห่งแสง ผมนะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีและได้ถูกปลูกฝังว่าต้องทำตัวเป็นยังไงบ่าง จะต้องทำอะไร จะต้อง....ต้อง...ต้อง..ต้อง.ต้อง ทั้งชีวิตผมนะถูกคาดหวังต่างๆน่าๆ มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวผมนะได้เป็นความหวังของทุกๆคน แต่จริงๆผมรู้สึกได้ว่า...แต่ว่า...

เมื่อสัก สอง ถึง สาม ปีที่แล้ว มันเป็นฝันร้ายสัมหรับผมจน ไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้เลย ผมนะถูกจับตัวไปในที่มืดมิดที่เต็มไปด้วยการบังคับให้ฝึกสิ่งๆ ทำอย่างกับพวกเราเป็นสัตว์ที่ถูกฝึก ผมกำลังจะถูกขาย ผมได้อดทนหาวิธีแก้เรื่องยาบ้าๆ ที่พวกนั้นผสมมาให้กิน มันเป็นอะไรที่เลวร้ายสุดๆ

แต่ในที่สุด วันที่จะได้ออกมาก็ได้มาถึง วันนั้นผมยังจำได้ดีเลย ชาย ที่ถูกเรียกว่าหมายเลข 8 เขาดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กระหายสิ่งที่เรียกว่าความแข็งแกร่ง คนนั้นนะ

ถึงเขาจะไม่ใช้ที่สุดของที่นั้น แต่เข้ากลับสามารถ เรียกไม่สิถ้าจะพูดให้ถูก ก็เหมือนกับกำลังหยอกล้อกับสิ่งๆนั้นได้ มันคืออะไรผมก็ไม่รู้แต่ว่าคุณหมายเลข 1 ได้บอกมาว่ามันเป็นระดับที่ ผิดปกติ ใช้ผมก็คิดว่ามันเป็นแบบนั้น ไม่มีคำอะไรที่สมควรเรียกเจ้าสิ่งนั้นได้เท่ากับผิดปกติแล้ว ถ้าจะเรียกว่าตำนานก็ดูจะเป็นการเหยียดหยามเกินไป ถ้าเป็นระดับมายาคงจะเป็นการดูถูก แต่ถ้าเป็นระดับเทพ ก็คง ...ไม่รู้สิ เพราะระดับเทพนะมีจำนวนชัดเจนอยู่แล้ว แล้วเจ้านั้นก็คงไม่ใช้ ฉะนั้น ผิดปกตินั้นคือสิ่งที่เรียก...

จนในที่สุดพวกเราก็หนีออกมาได้สำเร็จ แต่ มี 4 กับ 9 ที่ถูกเอาตัวไป นี้เป็นสิ่งที่ 7 บอกมา พวกเราก็ไม่มีใครสามารถตําหนิเขาได้ เพราะถ้าคุณ 8 คือคนที่สร้างเส้นทางล่ะก็ คุณ 7 ก็คือคนที่นำพวกเราออกมา ฮะๆ...ฮะ ผมโครตรู้สึกแย่มากๆเลยนะที่ได้ดูถูกพวกเขาเอาไว้ แต่ดูสิคนพวกที่กับทำให้พวกเราออกมาจากที่นั้นได้ ก็คือพวกคนบ้าๆ ที่ยังกับสัตว์ร้ายพวกนั้นเอง มันทำให้ผมมีมุมมองที่กว้างมาก ...

ผมนะได้มาอยู่ที่เมืองแห่งศูนย์กลาง ก็เคยมีความคิดที่จะกลับที่ ที่เคยจากมาอยู่นะ แต่....พวกเขาคนที่เคยบอกผมว่าผมนั้นเป็นดังความหวัง ... กับได้หาความหวังใหม่ให้กับตัวพวกเขาเองซะแล้ว ผมก็เสียใจอยู่นะ แต่ว่าผมจะโทษพวกเขาก็ไม่ได้ .... ผมคงทำได้แค่ยืนมองในที่ห่างๆ พวกเขาลืมผมไปแล้ว ... แต่นั้นไม่เป็นไรหลอกนะ ผมยังสบายดี ... ผมอยากบอกพวกเขาแบบนั้น แต่ก็....ไม่ดีกว่า...

ผมกำลังศึกษาการรักษาหลายแขนง ที่ไม่ใช้ฉะเพราะเวทรักษา ผมเคยได้รับความรู้ของ การรักษาจากพวกที่ได้พาตัวผมไป ตอนแรกๆผมก็ไม่สนใจเพราะเชื่อในแสงสว่าง แต่เดียวนี้ผมต้องมองให้กว้างกว่านั้น ถึงจะเชื่อท่านแห่งแสง แต่ก็ผมนะรักษาด้วยความรู้ทุกอย่างที่มี และก็ไม่เคยเปลี่ยนความคิดนี้มาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรก็ตามแต่ ...

ครั้งนี้เลยมาศึกษาพวกวัตถุดิบ และความรู้ของเมืองท่าน้ำ ที่เป็นเมืองที่ใกล้เป็นลำดับที่ เก้า จากที่นั้น ... ผมก็ไม่คอยอยากจะมานี้เท่าไหนจากหลายๆเรื่อง หนึ่งในนั้นก็เพราะว่ามีร่างสถิตเทพแห่งสายน้ำและทะเลอยู่ที่นี้ ผมนะเคยมีสิทธิ์เป็นร่างสถิตขององค์เทพแห่งแสง แต่ว่าดูผมตอนนี้สิ ผมนะละอายใจเกินไปที่จะมาที่นี้ตั้งหลายครั้ง ส่วนข่าวของร่างสถิตนะ ผมได้ยินข่าวจากพวกวงในอีกที่นะ แต่ว่าก็มีความน่าเชื่อถือที่สูงมาก มันทำให้ผมรู้สึกแย่มากๆเลยนะ

“เราจะอยู่ที่นี้ ห้า วันนะครับ”

“ครับคุณหนู”

[ผมได้บอกวันเวลาที่จะอยู่ที่นี้ กับคนคุ้มกันของผมที่ \รู้\ ได้ส่งมาให้] ใช้ \รู้\ หรือถ้าจะให้บอกก็ \รวงรู้\ นั้นคือหมายเลข 1 พวกเราได้รวมกลุ่มกัน ที่จริงก็มี 10 แต่เธอนะระวังตัวมากจนไม่ไว้ใจใครอีกเลย ... ผมก็พอเข้าใจนะก็เธอเป็นเด็กที่อายุน้อยที่สุด ในพวกเราแล้ว 

“วันนี้พวกเราต้องไปรายงานตัวกับผู้ปกครองที่นี้ เตรียมของให้เรียบร้อยรึยังครับ”

“เรียบร้อยแล้วครับคุณหนู”

“งันก็ไปกันเถอะครับ”

[ผมเดินทางมาที่นี้เพราะมันคืองาน ที่จริงก็ไม่อยากจะมาเลย แต่ก็นะถือว่ามาหาความรู้ด้วย] ผมได้รวมกับ \รู้\ และ 10 ...เอาจริงๆก็ไม่รู้จักชื่อของ 10 หลอกนะ พวกเราตั้งสำนักงาน ด้วยกัน แต่เอาจริงๆก็เป็นเรื่องบังหน้า พวกเรากำลังหาข้อมูลของลัทธิ นั้นกันอยู่ ผมนะอยากจะหาและช่วย 4 กับ 9 แต่คนอื่นๆ ที่ต่อตั้งสำนักงานนั้นนะ ก็ไม่รู้จะคิดแบบผมไหม

[ใช้เวลาไม่นานมาก ในการคุยกับราชาที่นี้เพราะแค่เอาของมาให้เพื่อเป็นสินน้ำใจเท่านั้นเอง] 

[หลังจากนั้นก็เดินดูรอบเมือง]

“นี้พวกคุณหิวกันยัง เรามากินข้าวข้างนอกกันดีไหม”

“ผมว่าก็ดีนะครับเพราะที่นี้ขึ้นชื้อเรื่อง อาหารจากทะเล ซึ่งผมได้ยินมาว่ารสชาติแปลก แต่ก็อร่อยนะครับ” คนที่พูด ที่อยู่ขวามือผมนะเขานะเป็นคนตัวสูงและมีอัธยาศัยที่ดี

“ผมว่ามันอันตรายมากนะครับที่จะไปกินข้างนอก มันอันตรายมากเกิดไป ถ้าให้ดีควรสั่งมากินที่พักจะดีว่านะครับ” เขานะตัวอ้วนนะ แต่รอบคอบและมองการไกล

“งันเอาแบบนี้วันนี้เราออกไปกินข้างนอก แล้ววันต่อมาค่อยหลบดีว่านะครับ”

“ครับ/ครับ”

ก็ตามนั้นผมคิดว่า คูณ \รู้\ เขากังวนมากเกินไปนะผมไม่จำเป็นต้องมีคนมาด้วยเลย แต่เอาจริงๆผมก็ไม่ได้อ่อนแออะไรขนาดนั้นนะ ก็แค่ไม่ได้เก่งเรื่องการก่อสู้มากเท่านั้นเอง

[ผมเดินออกมาดูอาหาร ดูผู้คน ดูการแตงตัวและวัฒนธรรม ความเชื่อของเทพที่แตกต่างกันแต่พวกเราก็อยู่ด้วยกันได้] มันก็ไม่เลวเลยนะ การที่ออกมาดูโลกภายนอกแบบนี้ ก็เป็นเรื่องที่ดีอีกหนึ่งอย่างที่เราไม่กลับไปทวงตำแหน่งนั้นคืน...

“ว้าว พวกเขากินเจ้าตัวอย่างนี้นินะ”

“มันกินได้จริงๆเหรอนี้ ผมว่ามันกินไม่ได้นะครับ”

“ผมว่าพวกคุณอย่าคิดมากสิ คิดว่าพวกเรามาเทียวก็พอนะครับ”

[มันก็ไม่แย่หลอกนะที่นี้นะ]

[วันเวลาก็ผ่านไปอีกวัน]

วันนี้กะว่าจะไปหาหนังสือเกี่ยวกับการรักษา ในห้องสมุดของเมืองนี้ ... แต่ราคาค้าเข้าไปมันแพงเกินไปแล้วนะ ต้องจ่ายตั้ง 100 เหรียญสีฟ้า นี้มันบ้าอะไรกันแพงไปแล้วนะ

[ใช้เวลานานพอสมควรในการอ่านหนังสือที่น่าสนใจทั้งหมด] ... ไม่ให้เอาหลังสือกลับไปอีก แต่ช่างมันเถอะ พวกหนังสือก็มีเนื้อหาคุ้มค่าพอควรเลยถ้าเทียบกับราคา แต่ผมก็ใช้เวลาในการอ่านทั้งหมดที่น่าสนใจแล้ว

[หลังจากอ่านหนังสือมาแล้ว ก็กำลังจะไปหาอะไรกินนิดหน่อย แล้วก็จะกลับที่พัก]

มีเสียงเล็กๆ ...

“ซื้อยาแห่งการเยียวยาของทางโบสถ์ไหมคะ ราคา 20 เหรียญฟ้าคะไม่รับเหรียญอื่น”

[ผมเดินลัดเลาะไปทางตลาด]

และมีเสียงที่ทักมา

“เป็นไงบ่างไม่ได้เจอกันนานเลย” อะไรใครนิเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่แต่งตัวเก่าๆ นี้

“ใครครับคุณคุยกับผมเหรอครับ” เธอทักคนผิดหรือเปล่านี้

“จากวันนั้นก็ผ่านมา สักปี สองปีได้แล้วมั้ง” ...เรื่องนั้นมัน...เธอเป็นใคร ดูแล้วไม่ใช้ใครในพวกเราเลยนิ

“มีปัญหาอะไรรึป่าวครับ ท่าน” ผม...จะตอบยังไงดี ใช้เขาไหม? ไม่สิไม่น่าใช้..หรือจะใช้?

“นั้นคุณเหรอครับ ... ไม่สิคุณเป็นใครกันแน่”

“นั้นสินะจากวันนั้นก็ผ่านมานานมาก นายคงจำฉันไม่ได้ แต่ฉันจำนายได้นะ แล้วคนอื่นเป็นไงบ่างล่ะนายรู้ไหม” เธอเป็นใคร ผมสีฟ้า แต่งตัวเก่าๆ ตัวเล็กๆ ดูอ่อนแอ ... ผมไม่รู้จักนะ

“คุณหนูผมว่าเราอย่าไปยุ่งกับเจ้าเด็กนี้เลย ผมว่าพวกเราควรซื้อของและกลับกันดีกว่านะครับ” นั้นสินะครับ ผมว่าเธอคงจะเป็นบ้า หรือไม่ก็กำลังจะหลอกขายของผมแน่ ๆ ผมเจอแบบนี้มาเยอะนะ

“นั้นสินะครับ นี้เธอนะเธอคงจำผิดคนแล้วล่ะผมว่า ผมไม่ได้รู้จักเธอเลยนะ และพลังเวทของเธอก็ไม่มีด้วย” จะมองยังไงก็ไม่รู้จักนะ พลังเวทก็ไม่มี เธอหลอกผมไม่ได้หลอกนะคุณหนู

“ฮะ...ฮะ..ฮะ.."[เสียงเราะแห้งๆ] แปลกๆนะนี้ "อย่างพูดความจริงสิ เจ็บปวดนะนี้ที่ได้ยินแบบนี้ แต่เอาเถอะยังไงก็แค่มาทักทายกันเอง ฉันนะต้องติดอยู่ที่เมืองนี้จนเบื่อสุดๆไปเลย ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลา 3 ถ้าฉันจำไม่ผิดนะ” 3 ... 3 งันเหรอ มันจะเป็นไปได้เหรอคนที่ผมสีฟ้านะ ที่ผมจำได้ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้น แต่ต้องเป็นเขาไม่ใช้เธอสิ หรือเธอจะเป็นนักทำนาย แต่ถ้าทำงันแล้วเพื่ออะไรล่ะ ขายของเหรอ ....

“ผมว่าพวกเราไปกันได้แล้วนะครับคุณหนู วันนี้พวกเราเจอเรื่องแปลกๆเกิดพอแล้วนะครับ” ...จะกลับเลยดีไหม หรือ ...ยังไงดี จะเอาไงดี

“…นั้นคุณ...ไม่สิถ้าเป็นงันทำไหมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ ครับ”

“เรื่องมันยาว ฉันก็อยากถามอะไรนายตั้งเยอะนะ แต่ตอนนี้คงไม่เหมาะ เอาเป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นที่หน้าตลาดดีไหม”

...นี้ผมจะไว้ใจเธอได้ไหม...หรือนี้จะเป็นกับดัก...ยังไงดีนิ...แต่ถ้าเป็นยังงั้น...ไม่เป็นไรถ้าเกิดอะไรขึ้นผมก็ไม่ได้อ่อนแอเหมือนเมือก่อนแล้ว ผมมั้นใจในตัวเองมากพอสมควรเลยนะ ถ้าเกิดว่าไม่ใช้พวกของผมล่ะก็

“ถ้างันก็ได้ครับแต่ใช้คุณจริงๆเหรอ ทำไหมคุณถึงมีภาพเป็นแบบนี้ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ” ผมจะไป แต่ถ้าคุณโกหกผมผมจะสั่งสอนคุณอย่างหนักแน่

“ก็บอกว่าเดียวจะบอกไงแต่วันนี้ไม่ว่างแล้ว แค่ได้เจอกันก็ถือว่าโชคดีมากแล้วนะ” งันเหรอครับถ้าใช้คุณจริงๆผมก็คงตกใจสุดๆและจะไปบอกคนอื่นๆด้วย แต่ถ้าไม่....

“นั้นสิครับ งันเดียวค่อยเจอกันนะครับ 8” ผมหวังว่าจะใช้คุณจริงๆนะ ... แต่อีกใจก็หวังว่าไม่นะ ... คุณต้องไม่ใช้ผู้หญิงแบบนี้สิ

“ฉันมีเรื่องจะบ่นให้ฟังอีกเพียบเลย” ผมหวังนะ

“ฮะๆ ครับๆ” แต่ถ้าเธอทำให้ผมผิดหวังล่ะก็ เรื่องจะไม่จบสวยๆแน่เด็กน้อย หะๆๆๆ!

[หลังจากพูดจบ ผมก็เดินออกไปที่ตลาด]

“คนนั้นคนรู้จักของคุณหนูเหรอครับ”

“หรือว่าจะเป็นพวกของคุณหนูครับ แต่ผมมองยังไงก็ไม่น่าใช้นะครับ ผมสัมผัสพลังของเธอไม่ได้เลยด้วยซำ้ไป”

“ใช้ผมรู้จักคนนึ่งเข้าเป็นคนที่สุดยอดมาก แต่เขาเป็นผู้ชายนะสิ ไม่ใช้ผู้หญิง และที่สำคัญเขาเก่งเรื่องควบคุมพลังเวทมากที่สุดในหมู่พวกผมเลยเลยล่ะ เขานะ....ก็นั้นล่ะครับ.......พวกเราซื้อกลับไปกันเถอะครับ”


 

[ผมกลับมาถึงที่พักแล้ว...] แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไหมถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ... 

“...คุณหนูกังวล...เรื่องของเธอเหรอครับ”

“คุณหนู...คงไม่ได้จะทำอะไรที่...แย่ใช้ไหมครับ”

“ทำไหมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ”

“ก็คุณหนูยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว”

“ใช้ครับคุณหนู”

...ว่า...ผมคงจะเผลอแสดงนิสัยเสีย..อีกแล้วสินะ

“โทษที่ ๆแค่เรื่องแบบนี้ผมไม่ชอบให้ใครมารอเล่นนะครับ”

ใช้เรื่องพวกนั้นมันเป็นฝันร้ายสำหรับผม ถ้าไม่ใช้พวกของผมที่ได้ไปเจอเหตุการณ์พวกนั้นด้วยกันล่ะ ก็พวกมันก็ไม่ควรจะมีใครมาคุยเรื่องพวกนี้กับผมได้อีก

[เวลาผ่านไป]

ผมนะมานั่งรอแต่เช้าเลย ผมไม่อยากจะมาสาย...

ผมหวังนะว่าจะได้เจอเขา แต่ถ้าเป็นเขาจริงๆผมจะรับได้ไหมนิ ก็แบบว่า...ตอนนี้ผมรับไม่ได้ล่ะมั้ง ที่เป็นแบบนี้

“เป็นไงบ่างคะ คงไม่ได้รอนานเกินไปใช้ไหม” มาแล้วสินะครับ

“ผมยังแปลกใจและไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่าง คุณเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ยังไงนิครับ” ใช้คุณต้องอธิบายมาให้ได้ ถ้าไม่ได้ ได้เจอผมแน่

[เธอนั่งข้างผม]

ดูเธอสิตัวเล็ก ใส่ผ้าคุม ... หลับตา ...ใส่ชุดนักเรียนของเด็กในเมืองนี้ ด้วย

“ฉันว่าพวกเราไปหาที่นั่งเงียบๆ กันดีกว่าไหมคะ ฉันรู้จะที่หนึ่ง” ...ทำไหมไม่พูดที่นี้ล่ะ แต่ว่าผมยังให้โอกาสคุณอยู่นะ

“นั้นก็ดีครับ”

[เธอพาผมเดินไปที่คฤหาสน์ของคนที่เทพสถิตในร่างนิ] คงไม่ใช้หลอกนะ

“เดียวสิครับ ที่นี้มันเขตหวงห้ามนิครับ” ใช้ที่นี้ไม่ควรจะมีใคร เข้ามาได้มันจะเป็นการรกกวนเหล่าเทพเปล่าๆ ... หรือนี้จะเป็นกับดัก?

“นั้นสินะ ไม่เป็นไรๆฉันรู้จักคนที่อยู่ที่นี้ อีกอย่างเราไม่ได้เข้าไปสักหน่อยแค่ไปนั่งที่เงียบๆที่อยู่ใกล้ๆแถวนี้เอง” ...นี้เธอจะบอกว่ารู้จักร่างสถิตของเมือง ไม่สิต้องบอกว่าเป็นเทพแห่งน้ำงันเหรอ ไม่ธรรมดาเลย

“คุณไปรู้จักคนนั้นได้ยังไงกันล่ะครับ ผมได้ยินข่าวลือ มาเยอะเลยนะครับ” ผมก็ได้ยินว่าถึงเรื่องพลังและพวกเกี่ยวกับความสวย?...ไม่รู้สิ

[เธอพาเดินมาที่ม้านั่งที่อยู่ใกล้ต้นไม่ริมหาด] บรรยากาศนี้มันเยี่ยมไปเลยนะ มีลมเย็นๆมีแสงแดดอ่อนๆ มีต้นไม้เป็นร้มเงาได้อย่างวิเศษมาก ที่ตรงนี้คงเป็นที่ ที่ดีที่สุดในแถวนี้แล้ว ใช้ถ้าผมไม่ถูกจับตัวไปผมคงจะได้อยู่ในสถานที่ค่ายๆแบบนี้ไปแล้ว ... ในฐานะ ... เก่า

“ถ้าเป็นตรงนี้คงจะเงียบสงบดีนะคะ” ใช้ครับผมยอมรับเรื่องนั้น

“ว้าวเป็นสถานที่ ที่เยียมมากเลยครับ”

“งันนั่นลงก่อนนะคะ”

[ผมนั่งลงบนม้านั่งตามเธอ]

“นี้ก็ผ่านมานานแล้วนะคะ...ไม่สิฉันขอพูดแบบเดิมกับเพื่อนฉันหน่อยนะ” อะไรเหมือนประโยชน์แรกจะพูดกับผมแต่อันหลังไม่ใช้ยังไงก็ไม่รู้สิ

“…ครับ?”

[อยู่ดีๆก็มีถ้าที่ที่เปลี่ยนไป]

“ฮิๆ ฮิ! ฮิ!ฮิ!ฮิ!อิ!" [เธอกำลังหัวเราะโดยใช้มือจับหน้าผาก] "นี้ก็ผ่านมานานจนผมจำวิธีพูดแบบเดิมไม่ได้แล้วสิ” อะไร...ทำไหมผู้หญิงที่เรียบร้อย ถึงได้ทำตัวแบบนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

[เธอนั่งเท้าไขว่ห้างและ...ใช้มือโอบไหล้ผม] นี้มันรวนรามและนะ

“อะไรครับผมปรับตัวไม่ทัน”

“ยังไงเรื่องวันนั้นก็ขอบใจจริงๆนะที่รักษาผมนะ ไม่งันคงไม่สามารถลอดมาจนถึงที่นี้ได้แน่” เรื่องนั้น เป็นคุณจริงๆเหรอครับเนี้ย

“…ครับไม่เป็นไรครับแต่ช่วย...อย่ากอดแน่ขนาดนั้นสิครับ” ก่อนแน่ไปแล้วนะ นี้เป็นแรงของเด็กผู้หญิงจริงๆไหมนี้ ...

“โทษที่ ๆ ก็ไม่ได้เจอคนรู้จักตั้งนานเลยเก็บอาการไม่อยู่นะ” มันไม่ใช้ข้ออ้างที่จะปล่อยตัวแบบนี้นะครับ ผู้ปกครองของคุณอยู่ไหนนิ

“แล้วทำไหมคุณถึงเป็น...ผู้หญิงล่ะครับ....ผมจำได้ว่าคุณเป็นผู้ชายนิ แถมดูน่ากลัวมากด้วย” ใช้ นี้เป็นเรื่องที่ยังไงๆก็ไม่มีเหตุผลเลย

“เดียวจะเล่าให้ฟังนะ แต่ถ้าเล่าแล้วช่วยบอกเรื่องของนายมาหน่อยนะ” ผมขอฟังเรื่องของคุณก่อนแล้วกัน

“ได้ครับๆ”

“หลังการที่แยกย้ายกันตอนนั้น ฉันก็ใช้เวลาเดินทางจนไปถึงชายหาดจนได้ แต่ตอนนั้นฉันหิวมาก ก็เลยลองกินอะไรแถวๆนั้นไปจนอ้วกออกมา จากที่ไม่มีแรงอยู่แล้วเลยขยับตัวไม่ได้แทนเลย แต่ว่าฉันได้รู้สึกว่ามีคนกำลังตามมาเลย ใช้กระแสเวทของตัวเองพาร่างไปที่ทะเล แล้วก็ใช้เวลานานมากว่าจะถึงที่นี้ได้ ก็นึกว่าจะตายแล้ว...” อะไรนะ...นี้ผมได้ยินผิดรึป่าว...ใช้กระแสเวทพาตัวเองมาถึงเมืองนี้ ....เมืองที่อยู่ห่าง ไปตั้งไกลขนาดนั้นมันไกลแบบ ถ้าว่ายน้ำ อย่างดีสุดก็เป็นครึ่งปีเลยนะนี้มันบ้าอะไร แต่ถ้าดูจากทิศทางก็...บ้าเกินไปอยู่ดี

“เดียวนะครับ มาจากที่นั้นจนมาถึงที่นี้มันไกลมาก ๆๆๆๆ เลยนะครับ ...ถึงคุณจะเก่งแต่คุณก็อ่อนแอมากตอนนั้นคุณรอดมาได้ไงนิครับบอกรายระเอียดมาดีๆนะครับ” นี้เป็นเรื่องบ้าที่สุดที่เคยได้ยินมาในบอกกี่ปี่นิ จากเกาะนั้นถึงนี้เมืองนี้ นี่นะ

“ก็ได้ฉันมาได้โดยคนที่รับฉันมานั้นนะ ก็เป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันมีสภาพเป็นแบบนี้ แถมกดพลังเวทของฉันไว้อีกเรื่องของฉันถึงตอนนี้ก็ประมาณนี้” อะไรกัน ก็มีคนช่วยอยู่นิ แต่ว่าโดนกดพลังเวทนี้นะ อย่างคุณ 8 เนี้ยนะ ...

“ให้ผมช่วยไหมครับ ถึงผมจะไม่อยากจะเชื่อว่าความสามารถที่คุณถนัดมากที่สุดกับโดนผนึกไว้”

“ก็ตอนนั้นฉันอ่อนแอมาก และอีกอย่างเจ้านั้นก็รับเลียงฉันเอาไว้และถูกฝึกให้ต้องทำตัวเป็นแบบนี้นะสิ” ฟังดูมีเหตุผล อาดจะช่วยเพื่อมาใช้งาน แต่ก็ทำยังกับคนที่ช่วยมาเป็นสิ่งของเลยนิ ทั้งเปลี่ยนร่างกายและผนึกพลังเวทเอาไว้อีก ต้องเป็นนักเวทที่เก่งมาของเมืองนี้ น่ากลัวซะแล้วสิ

“... เขาต้องเป็นคนเลวและเห็นแก่ตัวมากเลยนะครับคุณ 8 คุณโดนทำอะไรไม่ดีๆ มารึเปล่าครับ เดียวผมจะบอกให้คนอื่นๆมาช่วยคุณเองนะครับ คุณคงต้องทุกทรมานมากสินะครับ ผมยังเห็นคุณแต่งตัวแบบนั้นไปขายของคุณช่างน่าสงสารจริงๆ”  โดนจับมาเป็นคนรับใช้ไม่พอยังจะ ใช้งานให้ไปหาเงินอีก นี้มันจะเลวร้ายเกินไปแล้วนะ

“ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหลอก ถึงจะไม่สามารถใช้พลังเวทได้ แต่ก็สุขสบายดี ถึงจะเบื่อๆอยู่บ่างนั้นล่ะ และก็ไม่ต้องช่วยก็ได้ ถ้าฉันเก่งพอเมือไหรเดียวก็จะหาทางไปเองได้นั้นล่ะนะ แล้วเรื่องของนายล่ะเป็นไงบ่าง” คงจะเจ็บปวดมากสินะครับ คุณนะเป็นผู้มีพระคุณกับผมมากเลยนะ .... แต่ว่า..เรื่องของคนอื่นๆ...อืม...

“ผมนะหลังจากออกมาได้ ก็ได้รู้ข่าวเพิ่มอีกนิดหน่อยว่า 4 กับ 9 หนีออกมาไม่สำเร็จ” ผมก็ตกใจนะ แต่ก็ต้องหนีไปตั้งหลัก

“4 กับ 9 เหรอ ...ก็อยากจะพูดว่าพวกนั้นคงไม่เป็นอะไร แต่ก็รู้ๆกันอยู่ว่าไม่เป็นแบบนั้นแน่ ๆ” นั้นสินะครับถ้าพวกเขาไม่เป็นอะไรก็คงจะดี แต่พวกเราก็รู้ว่ามันคงไม่เป็นแบบนั้น

“ผมก็ตามสืบหา พวกเขากับลัทธิบ้านั้นอยู่ครับ” ใช้ครับนั้นก็เป็นงานลับๆของผมเช่นกัน

“เรื่องพวกนั้น ฉันมีคนที่อาดจะรู้อะไรนิดหน่อยนะ” อะไรนะครับ นี้ผมมาเจอคุณก็โชคดีแล้ว แต่คุณมีเบาะแสอีกนี้มันโชคดีเลยนิครับ

“จริงเหรอครับ!!!” 

“อืมแต่ว่า...นายสามารถไปหาได้รึป่าวนี้ก็อีกเรื่องนึ่งนะ” อะไรครับ คนแบบไหนผมก็ไปหาได้หมดนะครับก็ผมอุตส่าห์ มาตีสนิทกับราชาที่นี้แล้วนิครับ ก็คงไม่มีใครใหญ่กว่านี้และ ยกเว้นแต่...คงไม่ใช้หลอกนะครับ

“ใครครับ คนแบบนั้นคือใครนะครับ” 

“ก็เจ้าของบ้านหลังนั้นไง ฉันนะรู้เรื่องไม่มากหลอก และก็จะพูดไงดีเอาเป็นว่านายต้องไปฟังกับด้วยตัวเอง มันพูดยากๆนะ” ....เอาจริงดิ ทำไหมไม่เป็นคนอื่นล่ะครับ

“บ้าน...หลังนั้นเหรอครับ อันที่ใกล้ๆเรานี้นะครับ....เอาจริงดิครับคุณไปรู้จับกับเจ้าของบ้านหลังนี้ได้ไงครับ...ไม่สิผมเขาใจทุกอย่างแล้ว...คุณนะเป็นคนรับใช้ของที่นั้นสินะครับ...ถ้าเป็นงันถ้าเป็นท่านล่ะก็คงตอบได้ว่าทำไหมคุณถึงมีสภาพเป็นแบบนี้ แต่เท่าที่ดูท่านคง...ชอบคุณมากเลยนะครับ...อืม” เดียวนะถ้าคิดดีๆ ล่ะก็คนที่สามารถผนึกพลังของคุณ 8 ได้ ถึงจะอยู่ในช่วงที่อ่อนแอแต่ก็คงมีไม่มาก และถ้ารวมกับสามารถทำให้เขาคนนั้น มีสภาพเป็นแบบนี้ได้ ร่างสถิตของเทพแห่งสายน้ำ นี้มันโครตเก่งเลยนิ และยังอันตรายแบบไม่ต้องพูดถึงเลยนะนี้

“ก็ใช้นะ อืมแลดูยุ่งยากจังว่าไหม” ...นั้นสินะครับยากจริงๆ ก็อีกฝ่าย หนึ่งมีพลังของเทพ แล้วถ้าเราทำอะไรที่ไม่พอใจล่ะก็ ...คงเป็นสงครามกับอาณาจักรที่มีนับถือเทพแห่งน้ำแน่ บ่างที่ถ้าเลวร้ายที่สุดคงจะเป็นศัตรูกับเทพทุกองค์แน่ แต่ถ้าเข้าพบก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี ถ้าทำอะไรผิดไปก็คงจะเรื่องใหญ่อยู่ดี และจะเข้าไปพบยังไงนิ เมืองนี้ยิงไม่อยากให้คนนอกเขาไปหาท่าน อยู่ด้วย ได้ยินว่าคนในยังเข้าไม่ได้เลย แต่ 8 คงเป็นคนโปรดที่หรือไม่ก็คงเป็นคนรับใช้ส่วนตัวเป็นแน่...คิดเหตุผลอื่นไม่ออกแล้วสิ

“ใช้ครับ ผมจะสามารถเข้าพบท่านได้ยังไงนิครับ .... ยุ่งยากจังเลย”

“นายก็เข้าแบบปกติไม่ได้เหรอ เดียวฉันเรียงให้ไหม” ...ก็คุณเป็นคนรับใช้นิ ถึงเข้าไปปกติ ผมได้ยินว่า ร่างสถิตคนนี้เก่งมากๆแบบมากๆเลย คงเก่งกว่า ผมแน่ ๆ

“ไม่ๆครับ ผมไม่อยากรบกวนท่านนะครับ...แต่ก็อยากจะเข้าไปเพื่อถามจริงๆนะครับ...นี้ 8 บอกผมเลยได้ไหมครับ” ใช้จะทำเรื่องให้ยากทำไหมล่ะครับคุณ 8 แค่บอกมาก็พอผมจะได้ไม่เข้าไป

“เนื้อหามันเยอะนะ เอาเป็นว่าถ้าไม่เข้าไปเดียวจะเขียนส่งไปให้นะกัน” อย่างนั้นก็ดีนะครับ แต่จะรู้ที่อยู่ผมไหมนิ

“...งันเหรอครับ...ผมจะอยู่ที่เมืองนี้อีกแต่ สอง วันเท่านั้นเองนะครับแล้วเดียวผมต้องกลับ”

“ไปไหนล่ะ ฉันก็อยากจะออกจะเมืองนี้นะ” คุณคงเบื่อจริงๆนั้นล่ะก็คุณไม่ใช้คนที่จะติดแหงกได้นิ

“เป็นถึงระดับอย่างคุณก็ยังโดนจัดการอย่างอยู่หมัด แปลว่าท่านต้องแข็งแกร่งมากแน่ ๆสินะครับ” ผมว่าท่านต้องเป็นระดับผิดปกติแน่ ๆก็มีผลังของเทพแห่งน้ำด้วยนะสิ

“ถ้าฉันไม่อ่อนแอเพราะสู้กับเจ้าโกเลมบ้านั้นมานะ และรวมถึงเหนื่อยล้าจากการที่ต้องลอยอยู่ในทะเลล่ะก็ อย่างน้อยฉันก็สามารถหนีไปได้ล่ะนะ” นั้นสินะครับ

“…ไม่รู้สิครับแต่ระดับอย่างคุณต่อสู้กับเจ้านั้นได้...ผมก็คงยังไม่สามารถต่อก่อนได้อยู่ดีสินะครับ” ใช้ผมว่าคุณเก่งที่สุดในหมู่พวกเราล่ะนะ

“น่าจะเป็นแบบนั้นนะ” และนั้นก็เป็นการบอกว่าคนที่เก่งกว่าคุณนะโครต อันตรายเลย แต่ถ้าเอามาเป็นพวกได้คงจะเยี่ยมไปเลยแต่ก็อันตรายเกินไป แต่นั้นก็ผ่านมาหลายปีแล้ว คนอื่นๆ ผมก็คงสามารถต่อก่อนได้บ่างล่ะนะ

“แล้วนายนะอยู่ที่ไหนเหรอ เท่าที่ดูคงมาแค่เทียวสินะ” ก็ไม่ผิดล่ะครับ

“ผมอยู่เมืองแห่งศูนย์กลางนะครับ แล้วคนอื่นๆก็อยู่แถวๆนั้นด้วย” ก็อยู่แถวๆนั้นอีก สอง สาม คน

“เยี่ยมไปเลยนิฉันว่าปีหน้า ฉันจะไปเรียนต่อที่นั้น” ???????? มีอะไรที่คุณต้องเรียนเพิ่มเหรอครับ

“... เรื่องนี้ผมว่าจะถามมานานแล้ว ทำไหมคุณถึงใส่ชุดนี้เหรอครับ ความรู้ที่พวกนั้นยัดใส่พวกเราก็มากกว่าการศึกษาทั่วๆไปในทุกทวีปนี้แล้วนะครับ หรือมีเหตุอะไรพิเศษรึเปล่าครับ” ผมว่าไม่มีที่ไหนจะสามารถสอนพวกเราได้แล้วนะครับ

“นายคิดงันเหรอ ฉันคิดว่าการที่ไปโรงเรียนนะมันฝึกอะไรบ่างอย่างนะ ความรู้อาดจะไม่ดีพอแล้ว แต่เรื่องอื่นๆนะมันก็ยังมีอะไรที่น่าเรียนรู้ด้วยนะ และที่สำคัญที่สุดก็เพราะ เบือนะ” ...นี้คงเป็นเหตุผมอย่างดีเลย

“เบื่อสินะครับ”

“ใช้ โครตแย่เลยนะ” ก็นะคุณก็ยังคงเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะครับ

“ก็คนแบบคุณนะ คงไม่ชอบอยู่ที่เดียวๆไปนานๆสินะครับ คงลําบากแย่”

“ใช้ฉันนะอย่าจะเทียวฝึกฝนตัวเองไปทั่วทวีป ไปฝึกวิชาต่างๆให้หมดเลย แต่ดูฉันตอนนี้สิติดแหงกอยู่ที่นี้ แถมยังมีสภาพเป็นแบบนี้อีก แย่ๆ แล้วอย่างงี่ฉันจะไปเอาชนะเจ้าบ้า 7 ได้ยังไงกันดิ” 7 งันเหรอ ฮะๆ..ฮะๆ เข้านะไปในระดับที่สูงจนพวกเราไปไม่ถึงแล้วนะครับ

“คุณคงไม่ชนะเขาแล้วล่ะครับ”

“แย่จริง” ก็คงโทษคุณไม่ได้ก็เพราะคุณมีสภาพแบบนี้ไปแล้วนิครับ แถมโดนผนึกพลังเวทอีก

“…” ...[นี้ก็คงเป็นช่วงเวลาที่ ... เงียบสงบ ...]

“นี้คงถึงเวลาแล้วฉันคงต้องไปก่อนนะ” งานของคนรับใช้สินะครับ

“ครับๆเดียวผมจะส่งจดหมายมาหาท่านนะครับ เดียวถ้าท่านตอบรับผม ก็จะพาคนอื่นๆมาเยี่ยมนะครับ” คงจะเหง่า เดียวจะพาคนอื่นๆมาเล่นด้วย นะครับ

“นั้นก็ดีเลยแล้วเจอกันนะ”

เอาล่ะมีเรื่องเอาไปเหล่าให้คนอื่นๆฟังกันแล้ว 55555 พวกข้าต้องชอบคุณในตอนนี้แน่ ๆเลยนะครับ

[แยกย้ายกันกลับ] ทุกอย่างกำลังขยับไปอีกครั้งสินะ

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่16-1

จบไปอีกหนึ่งตอนนี้ก็ไม่แย่อะไรแต่ ก็ไม่ดีมากมายอะไรเช่นกัน ยังหาเหตุการณ์ว่างๆให้ใส่พวกตัวใหม่หรือ อะไรใหม่ๆยังไม่ได้เลย แต่ถ้าเนื้อเรื่อง มีแค่นี้มันก็น่าเบื่อ แต่ถ้ามีเยอะเกินไปก็คงจะควบคุมยาก ... เดียวจะคิดมาดีๆหาโอกาสเหมาะๆ เอาแต่เขียนพวกของคนแล้ว พวกอื่นๆยังไม่จับเลย เดียวต้องคิดดีๆแล้วว่าจะทำยังไงไม่ไห้ ขัดกันเอง

//////////////////////

หมดการสอบสักที่ จะได้เขียนตอนเพิ่มต่อจากเดิมแล้ว

(ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้แล้วแปลว่าคุณได้อ่านไป 284,441ตัวอักษร แล้วนะ ยินดีด้วยคุณเสียเวลาชีวิตในการอ่านนิยายเรื่องนี้ไปมากแล้วนะ)

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น