เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 17 : การฝึกที่ไม่การเป็นตัวเองนี้มันเครียดนะ [a1.1-12]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มี.ค. 64

“ทำตัวตรงขึ้นอีก และก็นิ่งกว่านี้อีกคะคุณหนู \ขอบฟ้า\ คะ ถึงคุณหนูจะเป็นที่รักขององคืเทพแห่งกระแสน้ำ ยิ่งต้องทำตัวให้มีเสียเกียรติ นะคะ”

“ผมเข้าใจครับ” ครูฝึกมารยาทนี้ จะเคร่ง ไปไหนนิ

“ว้าว ดิฉันก็บอกคุณหนูไปแล้วไงคะว่าต้องพูดยังไง ถึงดิฉันจะเคยได้ยินมาบ่างแล้ว แต่คุณหนู ควรจะเลิกสับสน ... ซักที่คะ!!!” ....

“คะ...หนูเข้าใจ...คะ คุณครู” จะเคร่งเครียดไปไหนนี้ 

“วันนี้ฝึกกันแค่นี้ก่อนนะคะ ถ้าทำได้แล้วก็พักได้เลยนะ คุณหนู”

“คะ!”

“ตายแล้ววววว ทำไหมต้อง ตะคอกครูด้วยระ .... ครู....” .... นี้เราทำผิดเหรอเนี้ย

“ไม่คะ...หนู...ขอโทษคะครู”

“ครูขอโทษนักเรียนด้วยวันนี้ครูขอกลับก่อน”

“...”

[แล้วเธอก็เดินจากอย่างรวดเร็ว] ... เดินเสียงดังจังนะ ...

“นี้ก็อีกคนแล้วนะ นายนะทำอะไรกับเธอไป”

“ข้าไม่ได้ทำอะไรนางเลย นางแค่กลัวว่าได้ทำผิดใจเจ้าไปแล้วก็เท่านั้นเอง....เจ้าดูน่ากลัวนะ เจ้ารู้ตัวไหม...”

“เรานะเหรอ...ไม่มั้ง นายคงเข้าใจผิดแน่ ๆ”

“ถ้าเจ้าว่างันก็ตามนั้น เพราะยังไงเจ้าก็ดูน่ารักสำหรับข้าเสมอ”

“นี้มัน...ไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ”

เวลาก็ได้ผ่านไปแค่ 3 วันเองนะ ที่เราโดนฝึกอะไรแบบนี้ มีครูอาจารย์มากมายที่เข้ามาสอนเรา เราก็เรียนรู้พวกนี้ทั้งหมด ... แต่ส่วนใหญ่มันเป็นควรรู้ที่รู้อยู่แล้ว...จากที่พวกนั้นมันได้สอนมา...หวังว่าคนอื่นๆที่หนีไปจะยังสบายดีนะ เพราะเราตอนนี้นะคิดถึงช่วยเวลาแบบนั้นแล้วสิ แล้วก็ดูชื่อของเราสิเจ้าบ้านั้นมันเปลี่ยนชื่อเราไปตอนไหนก็ไม่รู้ จากชื่อ\หินฟ้า\เป็น\ขอบฟ้า\ ...แต่ก็มีคำว่าฟ้าเหมือดเดิม...อืม....ก็เลยได้มีชื่อนี้ที่มีคนส่วนใหญ่เรียกแทน....เดียวนะ

“นี้เราเริมเบื่อๆนะ ขอฝึกอะไรที่มันช่วยพัฒนาการ อะไรจริงๆจังๆ บ่างสิ”

“นี้เจ้ายังอยากจะเก่งให้มากกว่านี้อีกเหรอ ทำไหมล่? ะข้าก็สามารถจะปกป้องเจ้าได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นเลยนะ ใช้ชีวิตสบายๆก็พอแล้ว”

“นายมันโลกแคบจริงๆ เรานะเคยเจอคนที่เก่งกว่าเราแบบผิดปกติเลยล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น นายก็ปกป้องฉันไม่ได้หลอกนะ เพราะงันฉันก็อยากแข็งแกร่งมากขึ้นไปอีก ฉันก็ยังอยู่กับนาย แต่นายก็ยังไม่ฟังคำขอของฉันเลย นายนี้มันโครตจะเห็นแก่ตัวเลย ฉันแค่ต้องการทำในสิ่งที่ฉันอยากจะทำเองนะ”

“...เรื่องนั้นข้าขอไปคิดดูก่อน เพราะยังไงข้าก็อยากเห็นเจ้า เจิดจรัส กว่าอยู่ดี”

เรื่องมากซะจริงๆให้ตายสิ ให้ทำแต่ที่มันอยากจะให้เราทำ เราอยากจะทำอะไรแบบจริงๆก็ไม่ได้ทำเลย

“เจ้า...งอน ข้าอยู่เหรอ”

หะมันเข้าใจอะไรผิดไปนิ

“ไม่ อะไรนิ ทำอย่างกับเราจะ งอนนายเพราะเรื่อแค่นี้ หะ!”

“ข้าขอโทษ ข้านี้ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ข้าควรจะให้เจ้าทำอะไรก็ได้ ตามที่เจ้าอยากจะได้ เพื่อให้เจ้าอยู่ที่นี้อย่างสบายใจ”

อะไรของมันอีกนี้ ทำอย่างกับเราคบกันอยู่อย่างไง อย่างนั้นเลย

“ไม่!”

“เดียวข้า ขอเวลาคิดดี ๆเดียวข้าจะให้เจ้าแน่ ๆ”

“พอๆ เราของอยู่คนเดียว ไปไหนก็ไป”

“จ๊ะๆ ที่รักของข้า”

[เราเดินออกไปจากห้องฝึกแล้วได้เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง] ...เพราะเจ้านี้มันเลยทำ หงุดหงิดตลอดเลย

[เราเดินไปนั่งที่ขอบหน้าต่าง] ... [ฟังเสียงต่างๆ] มีคนที่อยู่ข้างนอกนั้นกำลังเป็นอิสระ .... ทำไหมถึงได้เป็นแบบนี้นะ

เดียวนะพอคิดๆดีๆแล้ว ...ถ้าเป็นแผนนี้มันก็มีโอกาส ที่จะออกไปได้ ... ต้องรองไปดู

[ควบคุมกระแสเวทหมุนวน] หวังว่าจะยังอยู่นะ 

[เดินไปในเส้นทางที่คาดวังว่ามันจะถูก]

... เดินไปสักพักแล้ว ... มันถูกซ่อนไว้ที่ไหนกันนะ

[ใช้เวลาในการหาที่ซ่อนนานพอสมควร]

... เจอแล้วๆอยู่ตรงระเบียงของฝั่ง นี้นี่เอง

“เจ้ามาอยู่ตรงนี้ทำไหมกัน” ... แย่แล้ว

“เราก็แค่ชอบที่ตรงนี้เท่านั้นเองนะ ทำไหม นายมีปัญหารึไง”

“ถ้าเจ้าชอบข้าก็ชอบ แต่ข้าชอบเจ้ามากกว่าอีกนะเจ้ารู้ไหม”

“เราไม่ได้ถามความเห็นนายสักหน่อย” เจ้านี้มันจะหยอดคำพูด แบบนี้ตลอดเลยให้ตายสิ

“ข้ารู้..”

เราสัมผัสได้ว่า เจ้านั้นอยู่ตรงข้ามของกำแพงตรงนั้น ถ้าเราสามารถหาทางเข้าไปได้ล่ะก็....แต่เดียวค่อยคิดแผนต่อแล้วกัน

[ได้ไปฝึกมารยาทต่อ]

[การฝึกสิ่งๆเสร็จลงแล้ว]

[ถึงเวลาไปอาบน้ำ]

[ลงไปในอ่างน้ำ] เพราะที่นี้เป็นเมืองแห่งน้ำสินะ...ถึงมีน้ำใช้ได้เยอะขนาดนี้เลย..แต่น้ำที่ใช้นิเป็นน้ำจืดไม่ใช้น้ำทะเลนิ แปลกจริงๆเลยนะ...

“นี้ ฉันรู้นะว่านายได้ยินอยู่ ... ” เจ้านั้นจะยังค่อยดูฉันอยู่ไหมนี้

“…” ... คงไม่ทำแบบนั้นหลอกนะ แต่ต้องรองเพื่อความมันใจ

“มีเรื่องจะคุยด้วย” ... หวังว่านะ

“อืม”

“ไอ้โรคจิต เอย!! นึกแล้วเชียว” ไอ้เวรนี้มันแอบดูฉัน ... มันเป็นเรื่องที่พวกอาจารย์ที่สอนมารยาทได้บอกมา ว่าต้องทำพวกแบบไหน และ ... การที่มีคนมาดูเราอาบน้ำมันเป็นคนที่เลวสุดๆ ใช้มันก็คือเจ้าบ้านี้ไงล่ะ!!!!

“ก็ถ้าเจ้าไม่เรียกข้ามา ข้าก็คงไม่เข้ามาเหรอกนะ” มัน! คือ !ข้อ! อ้าง!!!

“แต่นี้ก็รู้แล้วว่าแก่นะเป็น ไอ้โรคจิต เห็นๆ” นึกแล้วเจ้านี้มันสนแต่ร่างกายบของเราเท่านั้นเอง เลวสุดๆ

“แต่เจ้าก็เรียกข้ามาเพือด่าข้า เจ้าก็ผิดด้วย”

“ไม่หลอก ผมก็รู้อยู่แล้ว ...”

“พูดให้เหมาะสมด้วย”

“ขอโทษ แต่ก็มีเรื่องจะคุยด้วยจริงๆเพราะว่า ....ฉันเหงานะ” ...

“...” ... ไม่พูดอะไรเลยสินะ

“ฉันนะแถบจะไม่ได้เจอใครเลยนะ นอกจากพวกคุณครู ส่วนนายเราก็ไม่ขอนับ”

“ข้าก็ไม่อยากให้ คนของข้าไปเจอคนอื่นนิ ก็ที่นี้เป็นอาณาจังที่ข้าดูแลนิ”

“มันก็ใช้...แต่ฉันก็เหงานะ อยากมีเพื่อนด้วยนิ”

“เจ้านะมีแค่ข้าก็พอแล้ว”

... ไอ้นี้นิ ที่นี้มันแย่กว่าที่นั้นอีก ที่นี้นะไม่มีอะไรให้ทำเลย แย่ๆ

“ฉันจะบอกนะว่าฉันไม่ชอบมัน เพราะมันชอบทำตัวน่าเบื่อมากๆ แถมยังกับว่าเรานั้นโดนขังอยู่ที่นี้เลย” ใช้ที่นี้แย่กว่าที่อื่น ๆอีก

“ข้าขอโทษ แต่ข้าก็ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับเจ้านิ เจ้าเป็นของข้าเพียงเท่านั้น”

“เรื่องนี้ก็ไม่ได้ เรื่องนั้นก็ไม่ได้ นี้ควบคุมฉันเหมือนเดิมเถอะ ถ้าจะไม่ให้ทำอะไรเลยแบบนี้นะ” แย่เอาแต่ใจสุดๆเลยเจ้าบ้านี้

“...ข้าขอเวลาคิดนะ...” ชอบใช้แต่คำพูดแบบนี้ ... โครตจะหนีหนีปัญหาเลย

“อีกแล้วเหรอ”

“...”

เจ้านี้มันแย่จริงๆเลยให้ตายสิ 

[เวลาผ่านไป]

ตอนนี้ก็มาอยู่ในห้องแล้ว ... เบื่อโว้ย 

[เดินไปที่มุมห้อง แล้วไปหยิบหนังสือมาขึ้นมาดู] มาหาฝึกวิธีที่จะอ่านเจ้านี้ดีกว่า ยังไงก็เบื่อ ๆอยู่ดี

[หลังจากที่หาวิธีการต่างๆ] มันไม่ง่ายเลยนะ การทำแบบนี้

[เหนื่อยแล้วสิ] ใช้กระแสเวทก็ไม่ได้จะต้องใช้วิธีที่ใช้ร่างกายในการสัมผัสมันยากๆจริงนะ

[นอนดีว่า]

...

...

“เจ้านอนยัง”

“ยัง”

“ข้ารู้ว่าข้ายังไม่ใช้ ... ข้านะดูแลเจ้าไม่ดีเลยสินะข้ารู้ดี แต่เจ้านะพิเศษกว่าคนอื่นๆ พิเศษมากเกินไป จนขนาดข้านะรู้ว่าสักวันเจ้าจะต้องหนีจากข้าไป...ข้ารู้...ว่าเจ้าไม่ได้ชอบข้าเลยสินะ”

“ฉันว่าฉันเกลียดนายสุด ๆเลยอะ”

“ข้ารู้...แต่ข้าก็กลัวว่าจะเสียเจ้าไป”

“เพราะนายทำแบบนี้ไง ฉันถึงอยากจะหนีไป”

“ก็ข้ากลัวว่าเจ้าจะหนีไป ... ข้ากลัว”

“ใช้ถ้าฉันหนีไปได้นะ ฉันจะไม่กลับมาที่นี้อีก ไม่สิถ้ากลับมาฉันจะมาฆ่านายไม่ก็ผนึกนายให้หายๆ ไปเลย”

“…เจ้าเกลียดข้ามากสินะ...ข้าขอโทษ...แต่ข้าก็รักเจ้ามากๆ มันเป็นเรื่องจริง”

“นั้นก็อีกเรื่องนึ่งด้วย”

“…” เงียบ ... หนีอีกแล้วรึไง

“อย่าพึงหนีไป! มาคุยให้มันจบๆไปเลย! ถ้ายังคุยกันไม่รู้เรื่องอีก! มันก็จะเป็นแบบนี้เรื่อย ๆ นายชอบที่เป็นแบบนี้เหรอไงหะ!!! ”

“ก็ข้านะ...”

“มาคุยกันนนนน !!!!! เดียวนี้!!!!”

[เวลาผ่านไป]

[ไม่ได้นอนเลย] คุยกว่าจะรู้เรื่องนี้มันใช้เวลานานจริง แต่ก็เสร็จซักที่

มันก็มีเรื่องหายเรื่องที่คุยกัน ก็นะเราโดนบังคับให้มาอยู่นี้ แต่ถ้าเจ้านั้นไม่สามารถดูแลเราให้มันดีๆได้ล่ะก็ มันก็แค่โจรใจทรามที่หวังแต่ร่างกายเรา เท่านั้นเอง

ต้องคุยให้มันรู้เรื่องไปเลย เพราะเรานะมีความสามารถที่มากพอที่จะหนีไปได้ ถ้าตอนนี้เรามีพลังที่มากพอล่ะนะ ไม่สิถ้าพร้อมฉันจะกำจัดมันไปเลย แบบลบให้หายไปเเบบไม่มีใครรู้

[เหนื่อยจังนะ] เจ้าบ้านั้นคุย วนไปวนมากว่าจะคุยกันรู้เรื่อง ใช้เวลานานสุดๆ 

ฉันนะได้ขอไปโรงเรียน ว่าจะกาเพื่อนแบบปกติๆ รู้ไหมที่นี้นะการเป็นคนตาบอดมันก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่นั้นหลอกนะ แต่ถ้าเป็นที่แห่งนั้น....แสง....ยังไงก็อยากกลับไปอยู่ดี......ล่ะนะ

“นี้เจ้าบ้า”

“เจ้าช่วยพูดดีๆหน่อยสิ”

“... อืม ขอโทษที่” ... ยังไงเจ้านี้ก็ควบคุมตัวเราอยู่ดี ....

“... มีอะไรรึที่รักของข้า ...”
 

 

“เราตกลงกันแล้วนะอย่าลืมล่ะ”

“ข้าก็ไม่รู้จะทำให้ได้ไหม”

“ทำได้สิ เดียวนายจะได้รู้ว่าฉันทำอะไรได้บ่าง”

“ยังไงข้าจะเชื่อใจเจ้านะ”

“อืม”

[เราไปเตรียมตัว เพื่อทำสิ่งต่างๆของวันนี้] อีกไม่กี่วันฉันจะได้ไปทำอย่างอื่นๆ ที่อยากจะทำได้ซักที่

[ถึงเวลาพัก...] ถึงเวลาในการที่เราจะไปไหนก็ได้ ... และนี้ก็มีในข้อตกลงด้วย

[เดินเข้าไปในนั้น] เราหาวิธีเข้าไปในนั้นตั้งนานรู้ไหม

ฉันนะรู้วิธีที่จะเข้าไปในนั้นแล้ว 5555 เจ้าโง่นั้นบอกฉันเอง ... แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่ทำแบบนี้แต่ว่า ... เพื่อสิ่งที่อาดจะเกิดขึ้นในอนาคต แต่ยังไงก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง บ่างที่เราอาดจะหวังมากไป ... แต่ก็ดีกว่าไม่รองไปดู ถือว่าเป็นหลักประกัน

[เราเดินเข้าไปในห้อง..] ห้องเล็กๆที่เงียบจนรู้จนรู้สึกได้ว่ามันแปลกๆ

[เราเดินไปหา ที่มีกระแสเวท ที่เข้มที่สุดในห้อง] ... ฉันสัมผัสได้ ...

[รองกระซิบดีว่า] ไม่รู้ทำไหมถึงทำงี่แต่ว่า ... เรารู้สึกได้ว่า ...

“เป็นไงบ่าง” เราจะลอดได้ไหมนิ ... 555 ฉันหวังอะไรอยู่นิ นี้ก็แค่พลังส่วนนึ่งของฉันเอง

“ว้าว” อะไรนะ มีเสียงตอบกับด้วย....

“ว้าว” เอาจริงสิ .... แต่ก็ไม่รู้สึกแปลกใจ...เหมือนรู้สึกว่าจะเป็นแบบนี้เลย

“นี้เป็นความจริงเหรอนี้” นี้ขนาดรู้สึก....อยู่แล้ว แต่ก็ยังตกใจอยู่ดีนะนี้

“ตกใจหมดเลยนึกว่า จะมาเสียเที่ยวแล้ว” ใช้นี้มันเป็นความหวังเล็กๆเลย

“นี้เป็นความจริงเหรอนี้” แต่ก็....มันเกิดขึ้นได้ไงนิ

“เป็นไงบ่างอึกอัด ไหมอยู่ในนั้นนะ” เท่าที่จับๆดูอยู่มีแต่กล้องเล็กๆเอง

“ก็ไม่เท่าไหร่ แล้วทำไหมถึงเป็นอย่างงี้” ใช้ทำไหมเป็นแบบนี้ล่ะ เราก็ไม่รู้ด้วยสิ

“ไม่รู้สิแล้วเธอนะ ยัง...ดื้ออยู่สินะ...แล้วเป็นไงบ่างชนะได้ยัง” นี้ฉันหวัง เยอะนะ

“ยัง ทำไหมครับอยากจะให้ผมเปลี่ยนใจไปทางนั้นรึไงครับ” ... ถ้าเป็นแบบนั้นคงแย่นะสิ

“ฉันดีใจที่เธอยังคงเป็นแบบนี้ มันทำให้ฉันมีความหวังและก็ไม่อยากยอมแพ้เธอด้วย” ฉันจะไปเรียนรู้ทุกสิ่งในที่นี้ และจะฝึกทุกอย่างให้มันสุดๆไปเลย ฉันนะจะแข็งแกร่งให้มากว่านี้

“...แล้วทำให้ผมออกไปจากที่นี้ได้ไหม...” มันเป็นเรื่องยากนะ แต่ก็มีวิธีอยู่ ... มันมีแค่สิ่งนี้เท่านั้นที่ยังไงก็ไม่โดนควบคุมจากเจ้านั้นอยู่ดี ... หรืออะไรก็ตาม

“ฉันไม่สามารถใช้เวทของฉันได้เลย ฉันนะโดนควบคุมอยู่นานนะ...กว่าจะให้ฉันควบคุมร่างกายเองได้นะ” ใช้และฉันก็มาที่นี้เพราะฉันหวังว่า...ไม่รู้สิแต่มันคงจะให้เป็นแบบนี้ .... ฉันจะต้องออกไปให้ได้ ... แต่นั้นก็เป็นเรื่องของอนาคต ... ไม่รู้ด้วยซำ้ว่าจะเป็นไงต่อไป

“ถ้าสู้กันต้อนนี้คิดว่าจะชนะไหมถ้ารวมกัน” ว้าว ... นั้นมันเป็นเรื่องยากนะ

“ไม่...มันไม่เหมือนที่เราสู้กับโกเลมนั้น...ที่เราประเชิญอยู่คือประเทศ และถึงจะไม่ใช้ปัญหา แต่...เป็นผู้พิทักษ์ แห่งน้ำเลยนะ ไม่สามารถชนะได้เลยตอนนี้” มันก็จะยากๆหน่อย แต่ถ้าไม่ฝึกมาดีๆก็สู้ด้วยยาก แต่เอาจริงๆถ้าร่างกายและพลังพร้อมมันก็ไม่แน่ แต่ตอนนี้ยังไงก็แพ้

“นั้นก็ไม่ต่างกับให้ยอมแพ้นิ พวกเราจะฝึกกันทำไหมในเมือก็จะแพ้อยู่ดี” ...นั้นก็จริง...แต่มันก็ไม่ใช้เรื่องที่จะต้องไปยอมแพ้ตอนนี้นิ

“ไม่...ถ้าเธอยังเชื่ออยู่ และคิดว่าฉันมาที่นี้ทำไหมกัน” ใช้ฉันนะหวังกับนายมากเลยนะ

“อะไร ถ้าผมออกไปได้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี” หะ ฉันรู้ว่า นายทำอะไรได้บ่างไม่ต้องมาพูดมากเลย

“ใช้ แต่ว่าฉันก็ยังเชื่อนะว่าจะสามารถเป็นอิสระจากที่นี้ แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ได้เพราะไม่มีพลัง ก็เธอคือพลังของฉันนิจริงไหมจ๊ะ” ใช้แต่ฉันก็จะพยายามให้มากขึ้นอีกจนแข็งแกร่งกว่านี้....แต่ก็คงไม่สามารถหลุดไปจากที่นี้ได้อยู่ดี

“ช่วยอย่าทำแบบนั้นที่มันโครตรู้สึกแย่ที่เห็นเลย” เอ้ โทษที่ ๆฉันโดนฝึกมาเยอะนะ จนเป็นแบบนี้ ...เดียวนะ เห็นเหรอ บ้านะ 

“ว้าวเธอเห็นได้แล้วงันเหรอ.....มีเวลาอีกไม่มากเดียว..เขาจะรู้ตัว” เจ้าบ้านั้นมันเริมตามหาฉันแล้ว ... ดีนะที่ตกลงไว้ ไม่งันมีปัญหาแน่

“ใครอ่ะ” ถ้านายรู้นายต้องไม่ชอบใจกับไอ้เจ้าบ้านั้นแน่

“ถ้าเธอรอดไปได้แล้วส่งจดหมายมาหาเดียวเขียนให้ฟังว่าเขาคือใคร~~นะ” คิดวิธีติดต่อ ไว้แล้ว แต่จะสื่อสารกันรู้เรื่องไหมนั้นก็อีกเรื่องนึ่ง

“5555 นี้มันอะไรจะ ให้ผมหนี้ไปเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขั้นแล้วกับมาช่วยเจ้าหญิงนี้นะ 555555” เป็นคำพูดที่เจ็บสุดๆไปเลย ไอ้บ้าเอยให้ตายสิ นี้มันเป็นตัวฉันจริงๆเหรอนี้

“ก็ฉันทำอะไรไม่ได้นิ อยู่ที่นี้ฉันก็ฝึกอะไรได้ไม่มาก เพราะ...ให้เวลาฝึกแต่เวลาเฉพาะเท่านั้นเอง จะฝึกมาดีๆเพื่อรอนายเลยนะ หวังว่านะ” ฉันนะจะฝึกแบบจริงๆจังๆสุดๆไปเลย ไอ้เวรนี้ เดียวเจอกันแน่ ไอ้พลังเวรของฉันนี้

“เอาสินี้ก็เสียเวลามานานแล้วเดียว เจ้าคนนั้นก็รอพอดีใช้ไหม” ไม่ๆฉันคุยกับนายสนุก กว่าไอ้บ้านั้นอีก แต่ก็เป็นอย่างที่ นายบอก มันนานมากไปแล้ว

“อืม ขอให้โชคดีนะพลังของฉัน ฉันจะฝึกฝนตัวเองเพื่อ รอ เธอนะพลังของฉัน” จำไว้เลยถ้าเจอกันอีกที่ นายจะเสียใจแน่ ๆ ... ก็มาช่วยฉันหน่อยนะ

“จะบอกลาทำไหม เดียวพวกเราก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว ไม่ทางใดก็ทางนึ่ง ร่างของผม” ก็จริง 

[เอาเข็มกลัดที่เป็นเครื่องประดับในห้องที่หยิบมา แทงที่แขนตัวเอง] ต้องเอาเลือดออกมาซัก 1 หยดและหลดลงไปใส่ที่กล้องเล็กๆนั้น

“นี้ฉันรู้ว่ามันจะทำให้เธอออกไปได้แต่ช่วยออกไปตอนที่ฉันไม่อยู่นะ เดียว ทาง....5555 เจ้าบ้านั้นจะรู้ว่า... อ๊ะฉันไม่ได้ว่าอะไรทางเลยนะคะ กำลังบ่นคนเดียวเอง ไม่ฉันอยู่ตรงหน้าระเบียงเอง ก็ตรงนี้มันเป็นที่สบายใจที่สุดนิคะ คะ ๆ....” ให้ตายสิเจ้านั้นรู้ตัวเร็วจริงต้องรีบออกไปแล้วสิหวังว่าเลือดหยดนั้น จะได้ผลนะ

ให้ตายสิแค่บอกว่าเจ้านั้นว่า บ้า ก็รู้ตัวแล้วจะต้องรีบออกไปแล้ว ฉันโบกมือลา เจ้ากล้องบ้านั้นด้วยสิ ก็รุ็นั้นว่าเห็นแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรอยู่ดีนี้สิ 

[เราคุยกับเจ้าบ้านั้น]

“ทำไหมมาอยู่ตรงนี้”

“ฉันแค่มาทำหลักประกันนะ แล้วเป็นไงบ่างเรื่องพวกนั้นนะ \น้ำ\”

“…ข้ารู้ว่าเจ้าทำอะไรแต่มันคง....”

#ฟิ้ว ... อ่าาาา...ให้ตายสิ 

“นี้เธอ ทำอะไรลงไปนิ นี้พวกเราสัญญากันแล้วนะ”

“ขอโทษนะ แต่สิ่งนั้นก็ใช้ว่าจะมีอะไรซักหน่อยนิ นั้นก็เหมือนเศษของฉัน ฉันก็แค่หวังว่า ส่วนหนึ่งของตัวฉันก็ได้เป็นอิสระนะคะ ท่าน”

“เธอโดนทำโทษ!!!”

“เค้าขอโทษ คะท่าน\น้ำ\”

“ไม่ต้องเสแสร้งเลย”

“อืม ใช้ ฉันผิดเองแล้วไง”

“...”

ก็ยอมรับความจริงไปง่ายๆ สิฉันก็เป็นคนแบบอยู่แล้ว ... แต่ทำไหมรู้สึกว่าจะเจอเรื่องแย่ๆ

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่13

อืมจบไปอีกส่วนหนึ่งจะไปเขียนอีกฝั่งต่อสักที่อีกแค่บทเดียวจะได้ขึ้น บทหลักสักที่ อืมบนนี้ดูน่าเบื้อหน่อยๆนะเพราะ หลักจริงๆคือ อันฝั่งนั้นต่างหากล่ะ ... 

//////////////////////

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น