เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 16 : คำเลื่องลือของที่เป็น ที่รักของ องค์เทพแห่ง สายน้ำ [a1.1-11]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มี.ค. 64

++++++++++++++++++++++++*เปลี่ยน มุม มอง นะ

เช้าวันหนึ่ง...ได้มีเสียงของกระแสน้ำ ในทะเลได้บอกข้ามาที่ข้าที่เป็นผู้ที่ให้คำปรึกษา ให้กับราชาแห่งนี้ ในหน้าน้ำทะเลที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของเมืองแห่งน้ำ ข้าได้ยินเสียงจากท่านเทพ ข้อความนั้นมาจากท่าน องค์พระแม่แห่สายน้ำและทะเลเป็นแน่ ข้อความว่าอีกไม่กี่วันที่จะถึงจะมี...หญิง...สาวหรือเด็ก...(อะไรซักอย่าง)...(อ่านจากเสียงมันยากมาก)...จะมา...ที่นี้!! พระองค์สงค์...สงค์ชื่นชอบ...(ไม่ๆๆ) รักสิ...(ใช้ๆต้องใช้คำนี้แน่น) รัก...หรือเอ็นดู...(อะไรซักอย่าง)

ข้านั้นได้ใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีโดยในการรับใช้ของท่านองค์เทพ มากกว่า 75 ปี ในการบอกข้อความนี้ ให้กับราชาที่ปกครองที่ในเมืองนี้

[ข้าใช้เวลาไม่นานในการบอกข้อความนี้กับราชา] ข้าหวังว่าข้าจะสามารถตอนรับคนที่ท่านเทพบอกมาเป็นอย่างดีนะ ข้าหวังว่า

[เมือถึงเวลาในตอนเย็นข้าก็ได้สวดอ้อนวอนแก่ทางองค์เทพแห่งน้ำเหมือนทุกวัน ข้าหวังว่านักเดินเรือ จะเดินทางปลอดภัยเหมือนทุกที่]

“ท่าน บาทหลวง ครับ!!” ... เสียง .... ตะโกนทำไหมนิ ข้าสวดมนต์อยู่ .... 

“…” ข้าสวดมนต์แด่ท่านองค์เทพอยู่ ไม่ขอตอบ

“ที่ท่าเรือครับท่าน ... มีเรื่องที่คาดว่า...จะเจอคนที่ท่านกำลัง...ตามหาอยู่นะครับ” …นี้มันเร็วเกินไปแล้วนะ ....

“ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง เจ้านะควรใจเย็นกว่านี้นะ และขอบใจเจ้ามากที่มาบอกข้า ...”

“ขอโทษครับท่าน”

[ข้าใช้เวลาในการเดินไป สถานที่นั้น ข้าได้เดินตามเสียงของพระองค์เทพไป...และในที่สุด...] ... นี้มัน

[ตรงหน้าข้าเป็นคน ไม่สิข้าไม่มีคำพูดไหนจะพูดได้] [ข้ารู้ตัวอีกที่ ก็ได้เต้นท่าคลื่นแรกแห่งปีไปซะได้]

[ข้าเดินไปหานาง] นางช่าง...นี้สินะผู้เป็นที่รักแห่งทะเล ...

[ข้าใช้เวลาได้ไม่นาน ในการพานางไปที่โบสถ์ แห่งกระแสน้ำ ในเมื่องนี้] ข้าได้วางนางลงบนแท่นน้ำกลางโบสถ์ เพราะข้านะได้ยินเสียงกระซิบขององค์เทพให้ทำเช่นนี้ ....

[หลังจากที่ข้าได้ทำพิธีต่างๆเสร็จก็กลับไปพักผ่อน] วันพรุ่งนี้ข้าต้องไปรายงานกับราชาแล้วหารือ ถึงสิ่งๆ

++++++++++++++++++++++++*เปลี่ยน มุม มอง อีก หนึ่ง

ดิฉันเป็นแม่บ้านที่พึงจะย้ายเข้ามาใหม่ในปราสาทนี้ ดิฉันทำงานอยู่ที่โบสถ์มาก่อนแต่ก็เพราะ ว่ามีบุคคนสําคัญอย่างมากได้มาที่นี้ ... ดิฉันก็เลยจำเป็นต้องมาช้วยทำงานที่นี้ เพื่อจะตอนรับ บุคคนท่านนั้น

เช้านี้ดิฉันต้องเข้าไปดูว่าบุคคนสําคัญนั้นตื่นรึยัง ถ้ายังฉันก็จะได้ไปทำงานอย่างอื่นเพื่อรอ แล้วจะมีการเหลียนให้ แม่บ้านคนใหม่มาทำการมาดูแทน

[ดิฉันเคาะประตู]

#ก๊อกๆ

“ขออนุญาตนะคะ” ไม่มีเสียงตอบรับ แปลว่าคงยังไม่ตื่นสินะคะ แต่ดิฉันขอเสียมารยาทหน่อยนะคะ ดิฉันก็เองก็อยากจะรู้ว่าบุคคนสําคัญนั้นคือใคร ... หน้าตาจะเหมือนในข่าวลือไหม นะคะ ดิฉันเองก็อยากรู้จริงๆ นะคะ

“หวัดดีครับ ช่วยบอกผมได้ไหมครับว่าผมอยู่ที่ไหน” ...แย่แล้ว... บุคคนสําคัญที่ว่าตื่นแล้ว...ดิฉันจะรอดไม่นิจะโดนไล่ออกอีกครั้งไหมนิคะ

“...คุณหนูตื่นแล้วเหรอค่ะ ดิฉัน...ต้องจะต้องพาคุณหนูไปหา...ใครบ่างคนนะคะ...คุณหนูสะดวกไหม” ฉันตายแน่ ๆ จะต้องโดนย้ายไปอีกที่แน่

“ไปก็ได้ครับ” ทำไหมยิ้มกว้างแบบนั้นล่ะคะหน้าสวยๆนั้นดูน่ากลัวไปเลยนะคะ

“…คุณหนู...ทำไหมทำถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะคะ ดิฉันทำอะไรผิดงันเหรอคะ ดิฉันขออภัย” ดิฉันก็รู้อยู่แล้วว่าต้องโดนตำหนิ ดิฉันจะยอมรับผิด" 

“ผมขอโทษด้วยนะครับมันเป็นนิสัยเสียนะครับ” นิสัยเสีย...ดิฉันว่านั้นคงจะรวมไปถึงเรื่องที่ว่าทำตัวเหมือนผู้ชายด้วยสินะคะ อุตส่าห์เป็นเด็กน่ารักและคงจะโต้ขึ้นมาเป็นคนสวยมากแน่ๆดิฉันล่ะแปลกใจจริงๆคะ

“...คะ...” นี้ทำไหมทำหน้าอย่างกับอ่านใจของดิฉันได้ล่ะคะ

“ไปกันเถอะครับ” คุณหนูได้บอกเสร็จก็ได้เดินจากไปเลย นิคุณหนูนะรู้ทางไปแล้วรึคะ

“คะคุณหนู”

        [ดิฉันได้มาเดินนำทางได้สักพักแล้ว] ทำไหมคุณหนู ... คนนี้ไม่ลืมตาซักที่ล่ะเนี้ยและจะเดินหกล้มไหมนี้คะ?

“มีอะไรจะพูดกับผมเหรอครับ” นี้คุณหนูคนนี้...อ่านใจดิฉันได้จริงด้วยคะ

“...” ทำไหมหลับตาเดินระคะ ตั้งแต่เจอหน้ากันก็หลับตาตลอดเลยนะคะ นี้ก็คงจะเป็นนิสัยเสียอีกอย่างสินะคะ

“ปกตินะครับ เพราะผมตาบอด” ...นี้ดิฉันเสียมารยาท...อีกแล้วสินะคะ

“…” ดิฉันต้องพูดขอโทษ... แต่หวังว่าคุณหนูคงจะไม่ไปบอกหัวหน้าดิฉันเลยนะคะ ดิฉันจะไม่ถามอะไรอีกแล้วคะ

“เดียวผมจะลืมตาตอนเดินให้นะครับ ถ้าคูณผู้หญิงไม่สบายใจ นะครับ” ไม่ต้องทำขนาดนั้นเพื่อทำตามที่ดิฉันบอกก็ได้หลอกนะคะ

แต่ว่า...ตาของคุณหนูคนนี้ สีฟ้าใส่ สวยจังนะคะ ... แต่ว่าไม่มีแววตาเลยนี้สิ ต่างจากสีขอเส้นผมที่เป็นสีฟ้าสว่างราวกับเส้นของขอบฟ้าโพ้นทะเลยามเช้าเลยล่ะคะ สวย สวยตั้งแต่เด็กจริงๆนะคะใบหน้าที่อ่อนช้อย ... ดิฉันว่ายิงพูดยิงทำให้ตัวของคุณหนูคนนี้ต่ำ...ลงนี้สิ เธอดูสูงเกินกว่าที่ดิฉันจะสามารถพูดจริงๆนะคะ

“ตาของคุณหนูสวยจังเลยนะคะ เสียดายที่ไม่สามารถมองเห็นได้ .... ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท ดิฉันพึงได้เป็นคนรับใช้เมือไม่นานมานี้...แล้วก็ต้องมาดูแลคุณหนู กะแรก เลยตกใจที่คุณหนูตื่นแล้วคะ....ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทอีกครั้งค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ” ...ดิฉันขอโทษที่วิจารณ์ไปนะคะ

[เดินมาถึงสักที่]

“ใกล้ถึงแล้วคะ ดิฉันได้รับคำสั่งว่าถ้าคุณหนูตื่นแล้วต้องให้มาพบกลับท่าน เจ้าเมืองแห่นี้คะ”

[ดิฉันได้บอกคุณหนูไปแล้ว ดิฉันก็ต้องรอให้พวกทหารเปิดประตูให้]

[พาคุณหนูเดินไป][อยู่ดีๆคุณหนูก็พูดขึ้น]

“สวัสดีครับ ผมขอแน่นำตัวก่อนผมชื่อ \หินฟ้า\ ขอคอบคุณอย่างมากที่ช่วยผมไว้ ผมนึกว่าจะตายซะแล้ว” ....ดิฉันขอตัวก่อนนะคะดิฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้นะคะ

อะไรคะดิฉันไม่เกี่ยวอะไรเลนนะคะ เดียวนะคะคุณหนูมองดิฉันทำไหมคะ...

“ในที่สุดเจ้าก็ตื่น แล้วสามารถสัมผัสตัวเราได้อีกนี้นับว่าเยียมมาก เราจะบอกทุกอย่างให้เจ้าฟังเองที่รักของข้า”

[อยู่ดีๆก็มีเสียงของเบาๆ...] เกิดอะไรขึ้นนี้คะ!!  [วิ่งหนีออกมา]

ถึงจะโดนไหลออกก็ไม่เป็นไรดิฉันผิดเอง ยังไงมันก็ช่วยไม่ได้นิ มีเสียงดังแบบนั้นดิฉันก็ตกใจเป็นนะคะ ขอหนีไปดีกว่า

++++++++++++++++++++++++*เปลี่ยน มุม มอง

ข้านะเป็นราชาของที่แห่งเมืองนี้มาก็หลายสิบปี แต่ก็ไม่เคยเจอ...องค์เทพแห่งกระแสน้ำ ...สักครั้งแต่ครั้งนี้เจอท่านโดยเป็นการ แสดง ประณิธาน จนข้าไม่กล้าขยับตัวเลย ... 

[ได้ความว่า เด็กคนนั้นเป็นนะ ที่รักเป็นอย่างมาก แก่องค์เทพ แต่นางโดนอะไรบ่างอย่างควบคุมเลยเป็นเช่นนั้น]

นางได้ประกาศตัวว่า ให้เรียกน่าว่า สาวก แห่งสายน้ำ ...ข้าก็ไม่อะไรมากมายหลอก ก็นางได้บอกว่าชื่อ \หินฟ้า\ นิก็เหมาะกันดี ... แต่ในเวลาไม่นาน นางก็ได้ชื่อไหมจากองค์เทพว่า \ขอบฟ้า\ ... ยังไงข้าก็ตัดสินอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่แล้ว...

ข้าหวังว่านางจะสามารถช่วยพวกเรา พวกเราได้สงค์บูชาองค์เทพแห่งกระแสน้ำ ทะเล ฝน ข้าหวังว่านางจะสามารถช่วยพวกเราได้ ข้าหวังเช่นนั้น ... 

++++++++++++++++++++++++*เปลี่ยน มุม มอง กลับมาหาตัวเองที่ ...

...นี้มันนานแค่ไหนกันแล้ว...

“ข้าว่าเรามาคุยกันอีกรอบ ดีไหม” ...นั้นเสียงใครนะ

“...ใครนะ...”

“...ข้าขอโทษที่ข้าได้ทำเจ้าไปเช่นนี้ ข้าแค่รักเจ้ามากๆเท่านั้นเอง  ข้าเลยต้องทำเช่นนี้ ช่วยเข้าใจด้วยที่รักของข้า” ...ที่รัก?...จำได้แล้วไอ้เว้นนี้นี่เอง

“…ทำไหมถึงทำกับผมแบบนี้...” ...[ตอนนี้ใช้กระแสเวทไม่ได้เลย] โดนกระแสเวทของเจ้านี้กดทับไว้ จนไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย

“ข้ารักเจ้า เจ้าเป็นรักแรกของข้า ข้าอยู่มานานมากแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรที่เหมือนเจ้ามาก่อนเลย ทั้งความเข้ากันได้ของพลัง ทั้งความสามารถหรืออื่นๆ ข้าชอบเจ้าที่สุดแล้ว ไม่มีอะไรในอาณาเขตที่ข้าอยู่ จะเหมือนเจ้า...รับรักข้าเถอะ ...ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า”

“…แต่ตอนนี้ นายก็กำลังบังคับผมอยู่นะ”

“ข้าขอโทษ แต่ถ้าปล่อยเจ้าไป ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่กลับมาหาข้าอีก .... ข้าคิดได้ว่าข้ามันเห็นแก่ตัว...แต่ข้าก็อยู่ที่นี้ปกป้องที่นี้มานานมากแล้ว นานจนข้าคิดว่า ถ้าข้าได้หายไปก็คงจะ ไม่มีใครจดจำข้าได้เลย ... ข้าแค่ขอเห็นแก่ตัวแค่ครั้งนี้เท่านั้น...ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปไหนอีกแล้ว ...”

“นั้นก็เป็นแค่การที่ขังผมไว้ที่นี้เท่านั้นเองนิ ผมไม่ใช้ของนายนะ”

“ข้ารู้ ข้านะรู้สึกผิดมากๆที่ทำกับเจ้าไปแบบนั้น ข้าเลยจะไม่ควบคุมเจ้าตัวอีกเจ้าสามารถ ทำอะไรก็ได้ในอาณาเขตของข้า แต่ข้าคงไม่สามารถให้เจ้าใช้พลังของเจ้าได้”

“...ผมก็มีแต่เสียกับเสียสิ ถึงผมจะไม่ได้เกลียดที่นี้ แต่เพราะนายทำแบบนี้มันเลยมีแต่เรื่องแย่ๆ...”

“...ข้ารู้ ข้ารู้เรื่องนั้นดี แต่ตอนนี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว นั้นก็เป็นความจริง ข้าให้เจ้าแสดงความคิดเห็น ก็เพราะข้ารู้ว่าข้าทำนั้นได้ทำเกินไปแต่...”

“...สุดท้ายผมก็ยังโดนขังอยู่ที่นี้สินะ...แล้วยังไง...ผมคงต่อรอง อะไรไม่ได้อีกแล้วสินะ...มีอะไรก็ว่ามา”

“...ข้ารักเจ้ามาก...และเจ้าก็เป็นของข้าแล้ว...ข้าอยากจะ...เห็นเจ้า...เจิดจรัส.......ข้ารู้ ข้ารู้ ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่...แต่ว่า...”

“ถ้าเป็นเรื่องแย่ ผมขอตายตรงนี้เลย ยังไงก็คงไม่พ้น อะไรแย่ ๆ แน่ ๆ”

“5555 ไม่ ไม่หลอก ข้าชอบเจ้ามาก ถึงขั้นรักเลย แล้วทำไหมข้าต้องให้เจ้าทำเรื่องที่เจ้าไม่ชอบด้วยล่ะ แค่นี้เจ้าก็เกลียดข้าจะแย่อยู่แล้ว 5555”

“ก็รู้ตัวนิ ถ้าพูดดีๆแต่แรกก็จบไปนานแล้ว”

“ข้าขอโทษที่ ที่ทำอะไรที่มันกะทันหันไปหน่อย อีกอย่างเจ้าก็มีฤทธิ์เดชมาก จนข้าไม่สามารถจะคุยดีๆได้ แต่ถ้าเป็นตอนนี้ ร่างกายเจ้านะเป็นของข้าแล้ว แต่ยังไงข้าก็รู้ว่าข้าได้ทำเกินไป....ข้าก็แค่อยากเก็บเจ้าไว้ไม่ให้ไปไหน .... ข้านะะเห็นแก่ตัวแต่แค่ครั้งนี้เท่านั้น...เอง...”

“แล้วยังไง ผมต้องมีชีวิตที่เหลืออยู่ที่นี้เหรอ ผมคงเบื่อตายแน่”

“ข้าขอโทษนะที่มันอาดเป็นแบบนั้น เพราะข้าไม่สามารถทิ้งที่นี้ไปได้”

“ช่างมันเถอะ”

[ผมได้ยื่นขึ้นออกจากที่นอน...ที่นอนอยู่] ต้อนนี้ก็มาติดแหงก อยู่ที่นี้ ...

[เริมสำรวจรอบๆ] นี้คงเป็นห้องของผมสินะ...ตื่นแล้วต้องอยู่ที่นี้ตลอดเลย...ให้ตายสิ!!

“ผมเบื่อแล้วสิ ไปหาอะไรทำได้ไหม นายคงจะไม่ว่าสินะ”

“ข้าไม่ว่าเจ้าหลอก ถ้าเจ้าไม่ได้หนีข้าไป ... ถ้าเจ้าเบื่อข้าว่าเจ้าไปฝึกการเป็น กุลสตรี ที่สวยงามแห่งน้ำดีกว่า ยังไงเจ้าก็ต้องทำนะเพื่อที่จะ เจิดจรัส ที่สุดเลย 55555 ข้าอยากเห็นวันที่เจ้าเติบโต จนถึงวันนั้น ใช้นั้นคืองานของเจ้า”

“นี้ผมต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ....”

“ใช้”

[ใช้มือจิกผมแบบไม่รู้ตัว] ให้ตายสินี้มันบ้าอะไรกันโว้ย ที่ผมต้องมาทำอะไรแบบนี้จริงดิ! เอาจริงดิ!! นี้ผมหนีออกจากที่นั้นทำไหมกันนนนนนนน!!! หะ!!!!!

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่12

ตอนนี้สั้นไปหน่อยนะ เพราะต้องเขียนมุมมองอื่นเลยทำให้เนื้อเรื่องของ ร่างกายตัวเอก มันยาวเกิดไป ถ้าเขียนต่อเดียวมันจะหาจุดลงยากมาก แล้วก็เนื้อเรื่อง จะถูกแบ่งเป็น 2 สายนะ จะเขียวนๆ ให้มาสอดคล้องกัน(ก็หวังว่า) แต่เอาจริงๆก็ ไม่ยากหลอก แต่คนอ่านจะ งง นะสิแน่ ๆ คิดสะว่า มันเป็นการตัดเนื้อเรื่องไปมาก็แล้วกัน นะ ดูตรง a1.1 กับ a1.2 แล้วกันนะว่าอันไหนเป็นอันไหน ...เดียวต้องคิดบทให้ตัวระครเก่าๆด้วยสิ หวังว่าตอนนี้เนื้อเรื่องจะไม่ได้ออกทะเลนะ เพราะก็ไม่ได้กำหนดอะไรไว้แต่แรกอยู่แล้วนิ

//////////////////////

…. จะทำการแยกสายเป็นสองสายนะครับ... หวังว่าจะมีคนข้อความนี้ ... แบบไม่อ่านข้าม แต่ถึงจะข้ามมาก็คงจะจับเนื้อเรื่องไม่ได้อยู่ดี ก็ เนื้อเรื่องมันกระชับ จนน่าตลกเลยระ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น