เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 15 : ความรักที่ร่างกายมันก็เรียกว่าความรักได้ แต่คงไม่ใช้ทั้งหมด [a1-10]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 มี.ค. 64

[เสียงกระซิบอีกแล้ว]

“…ท่านว่าข้าดูผิดไปเหรอ ค่าว่านางน่าจะ...สับสน...อะไรบ่างอย่างเป็นแน่”

[หันหน้าไปท่างคนที่ได้พามา] พวกเขาพูดถึงคำว่า เธอ เหรอ ก็จริงที่ว่าเธอคนนั้นที่พาเรามาค้อนข้างจะ สับสนนะ ตอนแรกๆที่พวกเราเจอกัน นั้นเธออาดจะพาคนมาผิดก็ได้ คนที่จะต้องพามา อาดจะไม่ใช้ผมก็ได้ ....อืม ๆ

“ท่านนะก็เป็นคนที่บอกข้าเองนะว่า ท่านองค์เทพแห่งวารี ในที่แห่งนี้ได้นำทางนางมาที่เปรียบดังเป็นผู้ช่วยของพวกเรา ” เห็นไหมบอกแล้วว่าพามาผิดคน

“แต่วันนั้นข้าได้พานางมาเองเลยนะ ต้องใช้นางแน่ ๆ แต่ทำไหมนางถึง...เป็นแบบนี้” นี้คงไม่ได้พูดถึงผมหลอกใช้ไหมนะ ก็ผมนะเป็นผู้ชายยังไงล่ะ 

[มันมีกระแสเวทอะไรบ่างอย่าง...ที่เป็นธาตุน้ำ?...อยู่แถวนี้...กำลังมองดู?เราอยู่?] ...เจ้านี้เองเหรอ ตอนนี้พอจะมีสติแล้ว สัมผัสกระแสเวทในระยะใกล้ๆ ก็คงจะเป็นเจ้านี้เองที่เป็นกระแสเวทที่นี้ทั้งหมด... มันคืออะไรซักอย่าง ....

“นี้คุณนะ คงจะเป็นสิ่งที่ช่วยผมไว้สินะครับ ผมก็ไม่รู้ว่าคุณนะอยู่ตรงนี้รึเปล่า ยังไงก็ต้องขอคอบคุณมากนะครับ”

[สิ้นเสียงพูดจบ กระแสเวทรอบๆนี้ก็ได้รวมตัวกันจนเกิดเป็น] ...มีอานุภาพ ค่ายกับเจ้าโกเลมนะ แต่เป็นธาตุน้ำธาตุเดียว และดูมีเจตจำนง...มีความคิดเป็นของตัวเอง ... ไม่บ้าคลั่งเหมือนเจ้าโกเลมที่เจอมาเลย ... ก็ในสายกระแสเวทเจ้าโกเลมบ้านั้นคือที่สุดที่เคยเจอมาแล้วนิก็ไม่รู้จะเปรียบเทียบกับอะไร

[มีเสียงที่เกิดขึ้นจาก...การสันของกระแสเวทในอากาศจนกลายเป็นเสียง] ...ว้าว มันสามารถจะทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี้ย

[เสียงที่ออกมาจากการสันของกระแสเวท]“ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว เจ้ายังสามารถสัมผัสถึงตัวเราได้อีกนี้นับว่าเยี่ยมมาก เราจะบอกทุกอย่างให้เจ้าฟังเอง ที่รักของข้า” ....อะไรวะเนี้ย

“ผมว่าผมไม่เคยรู้จักคุณนะ ยกเว้นแต่ตอนนี้”

[เสียงที่ออกมาจากการสันของกระแสเวท]“ใจเย็นๆที่ รัก ตอนที่เจ้านะ เจ้าน่ารักมากๆเลย” ขยะแขยงโครตจะแย่เลย นี้สินะที่เรียกว่าโดนรวนรามทางคำพูด 

“ขยะแขยง!! มีอะไรก็บอกมาซะ ผมเริ่มจะไม่ชอบคุณแล้ว”


 

[เสียงที่ออกมาจากการสันของกระแสเวท]“งันเอาเป็นว่า ข้าจะเล่าให้ฟัง เจ้านะได้อยู่กลางทะเลมาอย่างยาวนานสินะ ข้านะได้ช่วยให้เจ้ามาถึงเมืองนี้อย่างเร็ว ถ้าเจ้าเอาแต่ทำแบบนั้นสุดท้ายเจ้าก็จะตายแน่ ๆ พอมาถึงที่นี้ ข้าก็บอกสาวกของข้าให้มารับเจ้า แต่ด้วยมีสิ่งที่ข้าไม่ชอบในตัวเจ้าข้าก็เลยได้เปลี่ยนเจ้าให้เป็นสตรีเพศ ตามที่ข้าต้องการในอย่างที่เจ้าเป็น”

 

“...น่ารังเกียจ...”

“เจ้ายังไม่พอใจอะไรอีกเหรอ ข้านะอุตส่าห์ รักษาเจ้า ไม่ให้เลือดในตาเจ้าออก เจ้ายังไม่ขอบคุณข้าเอาแต่ด่า ข้า ถึงเจ้าจะน่ารักแค่ไหนก็ควรมีขอบเขตกันมั้งนะรู้ไหม”

“ผมขอบคุณ คุณไปแล้ว...แต่ช่วยพูดให้มันดีๆหน่อยครับ และทำไหมถึงเปลี่ยน เพศ ผมไปล่ะ” .... ถึงเราจะไม่รู้ว่ามันต่างมากแค่ไหนก็ตาม

“...เพราะข้า ชอบให้เจ้าเป็นแบบนี้...”

“...ผมว่าผมไปดีกว่า ยังไงผมก็ไม่ชอบคุณอยู่ดี...และที่นี้ด้วย”

[เราเดินหนีไป] ... [มีเสียงกระซิบดังมาก...คุยกันทั่วเลย] นี้มันอะไรกันนิอุตส่าห์ กำลังรู้สึกดีๆที่อยู่ที่นี้ แต่เจอกับเจ้ากระแสเวทแปลกๆที่มีเจตจํานงที่ น่าขยะแขยง ไอ้พวกแบบนี้นะจะเรียกว่ามีพลังเป็นอย่างมาก แต่ส่วนพวกนี้นะชอบทำตัวเป็นใหญ่ แต่เอาจริงๆก็เป็นอันตรายมาก แต่สำหรับผมมันก็แค่ระดับต่ำลงมาจากเจ้าโกเลมบ้าตัวนั้นเอง

[มีเสียง ไม่สิมันคือกระแสเวทที่มันมี เจตจำนงชัด จนรู้สึกได้] รู้สึกถึงคำที่มันจะพูดเลยว่า “เจ้าเป็นของข้า” อะไรแบบนั้น ถ้าจะสู้ก็มาเลย

[ควบคุมกระแสเวท....]

[เสี...ยง...ก..ระ...ซิ..บ] “เจ้านะอยู่ในอาณาเขตของข้านะองค์หญิงที่น่ารักของข้า ในร่างกายของเจ้าก็มีพลังเวทของข้าที่เจ้าได้นำเข้าไปเอง ยังจำได้ไหมข้าทำให้เจ้าเป็นหญิงได้แล้วทำไหมข้าจะควบคุมเจ้าไม่ได้ ข้ารักนะเจ้า ข้ารักร่างกายของเจ้าด้วย มันจะต้องเป็นของข้า ถ้าเจ้ายอมเชื่อ... ”

“ไม่!!!”

[ร่างกายเรากำลังโดนกระแสเวทบ่างอย่างที่อยู่ภายใน ที่ได้ผสมกับกระแสเวท...มันกำลังชีกกระชากอยู่ภายใน...] ...เพราะกระแสเวทในร่างกายของเราผสมกับเวทภายนอกจำนวนมาก มันถึงได้ทำให้เจ้าตัวบ้านี้มันสามารถควบคุมตัวเราได้ ... แต่ที่แย่มากสุดก็คือการที่มันทำให้เราไม่สามารถตอบโต้ได้ เราจะต้องทำให้ร่างกายของเรามีแต่กระแสเวทของเราที่บริสุทธิ์มากพอที่จะสามารถควบคุมร่างกายของเราได้

ตอนนี้ร่างกายเรามีกระแสเวทของเราจริงๆ ไม่ถึง 32% จากทั้งหมดนี้อุตส่าห์ ฟืนตัวมาได้แล้วนะ ส่วนที่เหลื่อมันคือการชักนำกระแสเวทข้างนอกเข้ามาใช้ ......

[โดนกระแสเวทภายนอกชีกกระแสเวทของเราจากภายในร่างกาย และภายนอกร่างกายด้วย] ส่วนที่เหลื่อที่เป็นกระแสเวทในร่างกายเราโดนควบคุมโดยเจ้าบ้านั้น มันแย่งการควบคุมร่างกายกับเราจนกระแสเวทในตัวเราตีกันไปหมด ถ้าไม่รีบเราจะต้องโดนควบคุมทั้งร่างกายแน่ 

[คิดสิคิด] ในกรณีที่แย่ที่สุดเราจะโดนควบคุมจนในร่างกายเราไม่มีกระแสเวทของเราอีก เพราะถ้ามันกดกระแสเวทของเราลงไปจนไม่สามารถใช้ได้ ต้อนนั้นเราคงไม่ต่างอะไรกับ ทาส ที่โดนมันควบคุม...ร่างกายโดยกระแสเวท

[…เลือกระหว่า เป็น ทาส ของกระแสเวท ที่ขยะแขยง หรือจะ...ตาย...] เป็นคำถามที่ ... แย่ทั้งคู่

ผมนะเชื่อในพลังของตัวเองมากนะ ผมยอมเลือกที่จะตายดีว่าจะเป็นทาสเจ้าน่าขยะแขยงนั้น แค่รู้สึกถึงการที่มันได้ขยับรอบๆ ร่างกายก็รู้สึกว่ามันกำลัง รวนราม ทางกระแสเวทเลย แค่เจอมันแค่แป๊บเดียว ก็โครตรู้สึกแย่ ถ้าอยู่ที่นี้โดยโดนเจ้านี้ได้ทำแบบนี้ไป ตลอด 

ขอตาย ใช้ตายดีกว่า แถมพูดจาก็ ราวกันเราเป็นแค่สิ่งของ ที่อยากจะทำอะไรก็ได้ 

 

“ถ้าอยากได้นักก็เอาไป แต่ผมนะ ขอสู้ยังดีว่า”

“ทำไหมเจ้าไม่ยอมรับ รัก ข้าสักที่!!”

“ก็เลิกทำตัวน่าขยะแขยง สิโว้ย ทำตัวดีๆนะเป็นไหม หะ!! ถ้าไม่มีมารยาทก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว ผมอุตส่าห์ให้มีเกียรติแล้วนะ ยังจะมา รวนราม อีกไอ้บ้าเอ้ย”

[ควบคุมกระแสเวทในตัวทั้งหมดแล้วรวบรวมกันภายในร่างกายและพุ่งมันออกมา] รู้เลยเจ้ากระแสเทเวนนี้มันสู้ยากกว่าเจ้าโกเลมบ้านั้นตรงไหน ก็เพราะตัวเราไม่มีสภาพที่พร้อม และเจ้ากระแสเวทเวรนี้มันมีความคิดเป็นของตัวเองด้วย

[ร่างกายและกระแสเวทถูกแยกออกจากกัน] เจ้ากระแสเวทเว้นนั้นก็ไปควบคุมร่างกายเรา

พอมีแต่กระแสเวทของเราอย่างเดียวแล้วถึงจะ...ไม่มีร่างกายแต่ก็คงถึงเวลาที่จะตอบโต้บ่างแล้วสินะ

[เราได้บอกเจตจำนงมันของเราไป] “มา!! จะได้รู้ไปเลยว่าผมนะไม่ได้อ่อนแอขนาดที่จะไปยอมไอ้เวรแบบคุณหลอกนะครับ”

[กระแสเวทที่ออกมาจากร่างกายนั้นก็คือ เลือดจำนวนมาก...] ยังไงก็ต้องสู้

[มีเสียงตะโกน] “นั้นมันอะไร...มันคือ วิญญาณร้ายที่อยู่ในตัวของสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่น้ำของพวกเรานิ”

...ไอ้พวกบ้านี้ มาเรียกใครว่าวิญญาณร้ายกัน หะ! ผมกำลังโดนคุกคามอยู่ต่างหากโว้ย!!

[เจ้ากระแสเวทบ้านั้นก็บอกเรามาอีกว่า] “นี้มันเป็นเมืองของข้า เจ้านะมีร่างที่ทำให้ข้ารักแต่ข้าก็เกลียดตัวตนของเจ้า ถ้างันข้าจะผนึกเจ้าลงไป และข้าจะดูแลร่างกายนี้เป็นอย่างดี 555555 ถ้ายอมเชื่อฟังกัน ทุกอย่างคงจะไม่เลวร้ายขนาดนี้หลอกจริงไหม ที่รักของข้า ถ้าเจ้ายอมอ่อนข้อให้ ข้าจะยกโทษให้ก็ได้นะที่รัก”

“.....ไม่ไอ้โรคจิต ...” [ใช้กระแสเวทบอกเจ้านั้นไป] 

[ก่อนที่จะได้พูดจบมีกระแสเวทจำนวนมากที่มาบีบ สร้างเป็นผนึกเราเป็นชั้นๆขนาดใหญ่] ถ้าแถวนี้ไม่เป็นกระแสเวทของเจ้าบ้านี้ล่ะก็ เราก็คงจัดการกับกระแสเวทพวกนี้ได้ง่ายๆไปแล้ว แค่จะตั้งรับก็ยังยากแล้ว ถึงจะจัดการผนึกได้ง่ายแต่ก็ไปไม่ถึงไอ้เวรนั้นอยู่ดี 

ข้าจะมาเอาร่างกายของตัวเองคืนแน่

 

[ถูกผลึกลงในลูกบาศก์ เวทธาตุน้ำ] ...ให้ตายสิแพ้จนได้ เราคงใช้โชคไปหมดแล้วสินะ ในการสู้กับเจ้าบ้าโกเลมนั้น ... และเราไม่มีทางเลือกมาก เราต้องเจือจ่างกระแสเวทของตัวเองเพื่อใช้ในการเดินทางด้วยสิ ... โดยรวมๆที่แพ้เพราะเราไม่ได้พร้อมในการสู้...แต่นี้มันเป็นขออ้างชัดๆเลย...แต่มันก็คือความจริง...

[มีเสียงจาก...ร่างเรา]  “ยอมแพ้ซะที่ นี้ที่รักข้าว่าเจ้าก็ดูน่ารักดีนะตอนที่อยู่เงียบๆนะ”

... ผมขอสาบานเลยว่า ผมจะฆ่ามันให้ได้ไม่ว่าจะใช้เป็นวิธีอะไรก็ตามแต่ ถ้าผมแข็งแกร่งกว่านี้นะมันจะต้องถูกฉีกเป็นชินๆแน้

[ใช้กระแสเวทของตัวเองทำให้เลือดที่เราควบคุมอยู่ในสภาพน้ำแข็งเป็นผลึก] ฝึก ๆๆๆๆๆๆๆ ถ้าอ่อนแอก็ต้องฝึก จำไว้เลยนะไอ้เวรนี้

[เวลาผ่านไปหายวัน] -จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี-

....

[นี้มันนานแค่ไหนกันแล้ว] ผมที่ไม่สามารถที่จะควบคุมร่างกายของตัวเองได้อีกแล้ว สิ่งที่ผมรู้ก็คือการเป็นตัวเองนั้นคือการที่รับรู้ถึงกระแสเวทของตัวเอง ในการสัมผัสกระแสภายนอกมีแต่กระแสเวทที่ทำให้สบายตัว แต่นั้นก็คือเจ้าโรคจิตที่มันขโมยร่างกายเราไป...นี้ผมยังมีชีวิตอยู่จริงรึป่าวนะ หรือ ตรงนี้เป็นวิญญาณที่แยกออกจากร่างกาย ... ผมไม่รู้สิ...แต่ถ้ายอมรับเจ้าบ้านั้นไปแต่แรกก็คงจะสามารถออกไปได้...ไม่ ไม่!...ไม่.....ออกมาจากบ้านไป ก็ต้องไปอยู่โบสถ์ ...พ่อแม่ก็เลยตาย....ถูกพาตัวไปที่ฝึกแปลกๆ....ที่ยังกับคุก แล้วดูตอนนี้สิ นี้มันคือคุกจริงๆที่เป็นการผนึกกระแสเวทของเราไว้ .... อีก ....

[มีอะไรบ่างอย่างที่ขยับ] ผมนะไม่สามารถใช้การจับกระแสเวทได้เพราะทั้งหมดที่จับได้ก็มีแต่กระแสเวทของเจ้าบ้านั้น จึงได้เรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าการมองมาใช้การมอง การที่ใช้ตารับแสงเพื่อบอกระยะทางถึงจะไม่รู้ว่าที่เห็นนะเป็นแบบเดียวกับของคนอื่นไหม แต่มันก็คือสิ่งนี้ที่สามารถใช้ได้แล้ว จะสามารถรับรู้ถึงสิ่งๆจะต้องใช้การจับสัมผัสที่ไม่ใช้เวท ถ้าการมองคือการรับรู้ถึงแสง เสียงคือการรับรู้ถึงการสัน กลิ่นคือการรับรู้ของอนุถาค สัมผัสคือการที่ตัวเราจับหรือรับรู้ถึงบ่างสิ่งที่เป็น ส่วนรสชาติคือการรับรู้ถึงตัวมัน ... แต่ยังไงก็ใช้เวลาตั้งหลายปีถึงจะสามารถใช้กระแสเวทในการทำสิ่งต่างๆที่ร่างกายสามารถทำได้ ...

[มีเสียงกระซิบ] “เป็นไงบ่าง”

[กระแสเวทนี้...ถึงจะบางแต่นี้มันเรื่องบ้าชัดๆเลย][คุยตอบกลับ] “ว้าว”

[มีเสียงกระซิบ] “ว้าว”

[คุยตอบกลับ] “นี้เป็นความจริงเหรอนี้”

[มีเสียงกระซิบ] “ตกใจหมดเลยนึกว่า จะมาเสียเที่ยวแล้ว”

[คุยตอบกลับ] “นี้เป็นความจริงเหรอนี้”

[มีเสียงกระซิบ] “เป็นไงบ่างอึกอัด ไหมอยู่ในนั้นนะ”

[คุยตอบกลับ] “ก็ไม่เท่าไหร่ แล้วทำไหมถึงเป็นอย่างงี้”

[มีเสียงกระซิบ] “ไม่รู้สิแล้วเธอนะ ยัง...ดื้ออยู่สินะ...แล้วเป็นไงบ่างชนะได้ยัง”

[คุยตอบกลับ] “ยัง ทำไหมครับอยากให้ผมเปลี่ยนใจไปทางนั้นรึไงครับ”

[มีเสียงกระซิบ] “ฉันดีใจที่เธอยังคงเป็นแบบนี้ มันทำให้ฉันมีความหวังและ...ก็...ไม่อยากจะยอมแพ้เธอด้วย”

[คุยตอบกลับ] “...แล้วทำยังไงให้ผมออกไปจากที่นี้ได้ไหม...”

[มีเสียงกระซิบ] “ฉันไม่สามารถใช้เวทของฉันได้เลย ฉันนะโดนควบคุมอยู่นานนะ...กว่าจะให้ฉันควบคุมร่างกายเองได้นะ”

[คุยตอบกลับ] “ถ้าสู้กันต้อนนี้คิดว่าจะชนะไหมถ้ารวมกัน”

[มีเสียงกระซิบ] “ไม่...มันไม่เหมือนที่เราสู้กับโกเลมนั้น...ที่ฉันประเชิญอยู่คือประเทศ และถึงจะไม่ใช้ปัญหา แต่...เป็นผู้พิทักษ์ แห่งน้ำเลยนะ ไม่สามารถชนะได้เลยตอนนี้”

[คุยตอบกลับ] “นั้นก็ไม่ต่างกับให้ยอมแพ้นิ พวกเราจะฝึกกันทำไหมในเมือก็จะแพ้อยู่ดี”

[มีเสียงกระซิบ] “ไม่...ถ้าเธอยังเชื่ออยู่ และคิดว่าฉันมาที่นี้ทำไหมกัน”

[คุยตอบกลับ] “อะไร ถ้าผมออกไปได้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”

[มีเสียงกระซิบ] “ใช้ แต่ว่าฉันก็ยังเชื่อนะว่าจะสามารถเป็นอิสระจากที่นี้ได้ แต่ตอนนี้ฉันทำไม่ได้เพราะไม่มีพลัง ก็เธอคือพลังของฉันนิจริงไหมจ๊ะ”

[คุยตอบกลับ] “ช่วยอย่าทำแบบนั้นที่มันโครตรู้สึกแย่ที่เห็นเลย”

[มีเสียงกระซิบ] “ว้าวเธอเห็นได้แล้วงันเหรอ.....มีเวลาอีกไม่มากเดียว..เขาจะรู้ตัว”

[คุยตอบกลับ] “ใครอ่ะ”

[มีเสียงกระซิบ] “ถ้าเธอรอดไปได้แล้วส่งจดหมายมาหาเดียวเขียนให้ฟังว่าเขาคือใคร~~นะ”

[คุยตอบกลับ] “5555 นี้มันอะไรจะ ให้ผมหนี้ไปเพื่อทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขั้นแล้วกับมาช่วยเจ้าหญิงนี้นะ 555555”

[มีเสียงกระซิบ] “ก็ฉันทำอะไรไม่ได้นิ อยู่ที่นี้ฉันก็ฝึกอะไร ได้ไม่มากเพราะ...ให้เวลาฝึกแต่เวลาเฉพาะเท่านั้นเอง จะฝึกมาดีๆเพื่อรอนายเลยนะ หวังว่านะ”

[คุยตอบกลับ] “เอาสินี้ก็เสียเวลามานานแล้วเดียว เจ้าคนนั้นก็รอพอดีใช้ไหม”

[มีเสียงกระซิบ] “อืม ขอให้โชคดีนะพลังของฉัน ฉันจะฝึกฝนตัวเองเพื่อ รอ เธอนะพลังของฉัน”

[คุยตอบกลับ] “จะบอกลาทำไหม เดียวพวกเราก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว ไม่ทางใดก็ทางนึ่ง ร่างของผม”

*หญิงสาวที่ผมสีฟ้าสลวยผมที่ยาวจนปิดตา นั้นมีกิ๊บหนีบผม สีฟ้าสวยรูปพระจันทร์ทั้ง 4 นำมันมาที่แทงนิ้วตัวเองจนเลือดออก เลือดหยดลงบน ... กล้องสีแดงที่เต็มไปด้วยอักขระนับ ไม่ถ้วนที่หมุนวนรอบกล้องสีแดงนั้น*

“นี้ฉันรู้ว่ามันจะทำให้เธอออกไปได้แต่ช่วยออกไปตอนที่ฉันไม่อยู่ที่นะ เดียวทาง....5555 เจ้าบ้านั้นจะรู้ว่า ... อ๊ะฉันไม่ได้ว่าอะไรท่านเลยนะคะ กำลังบ่นคนเดียวเอง ไม่ฉันอยู่ตรงหน้าระเบียงเอง ก็ตรงนี้มันเป็นที่ทำสบายใจที่สุดนิคะ คะ ๆ....”

กำลังคุยกับเจ้าบ้านั้นสินะ...

ตอนนี้ยังไม่สามารถจับอะไรได้นอกจากกระแสเวทที่น่ารังเกียจนี้

[เธอออกไปแล้ว...]

คงใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ แต่เจ้าเลือดหยดเดียวจะช่วยอะไรได้มั้งนะ

[จับกระแสเวทที่ออกมาได้มัน...] รู้วิธีแล้ว

[ควบคุมเลือดที่อยู่นอกการผนึกเราควบคุมให้มันไปตัดกระแสเวท] ...เอาจริงๆนะเจ้ากระแสเวทบ้านี้มันอยู่ไปทั่วก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีสัมผัสทั่วทั้งหมดในอาณาเขตของมัน มันเลยมีช่องโหว่อยู่ แต่ถ้าไม่ระวังตัวก็โดนเจอง่ายๆ อยู่ดี 

และการที่ตัดกระแสเวทของผนึกนี้นะ มันจะทำให้เจ้าบ้านั้นรู้ตัวแน่ ๆ

[ควบคุมกระแสเวทตัวเองให้พุ่งผ่านกระแสเวทออกไป] ต้องผ่านกระแสเวท ผ่านวัตถุต่างๆ เพื่อที่จะออกไปให้ได้

ตั้งสมาธิ...

#ฟิ้ว ตรงไปพุ่งตรงไป.........

[เวลาผ่านไปจนออกมาจากอาณาเขตกระแสเวทบ้านั้นได้] เดียวผมจะกลับมารับแน่ ๆตัวผม

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่11

…ผมไม่รู้ผมคิดเนื้อเรื่องนี้ออกมาได้ไงแต่มันแปลกๆนะ หวังว่าจะไม่มีอะไรขัดๆ หลักการเหตุผมหรือทับกันเองหลอกนะ หวังว่า แล้วก็ อีกไม่นานจะได้เข้า บทหลักสักที่ ปูเนื้อเรื่องมานานจังนะ ยังไม่เข้าตัวหลักเลยให้ตายสิ แต่นี้แค่ตอนที่ 11 เอง...น้อยจังนิ

//////////////////////

ไม่ค่อยว่างเอาตอนที่เขียนมาแล้ว แก่คำผิดมาลงแล้วกัน  ถ้าอ่านๆจะรู้นะว่าคำพูดหรือสิ่งต่างๆ จะใช้คำไม่เหมื่อนเดิม ต้องเรียกว่าการใช้คำที่ยังไม่คงที่ แต่ก็นะนี้คือการ เปลี่ยนแปลง

มี15ตอนแต่มีคนเข้ามาดูแค่ 21 นี้น้อยนะ แต่ก็ไม่คิดอะไรมากหลอกเพราะยังไงที่เขียนก็เพราะว่าง 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น