เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 13 : ถูกสร้างจากความจริง [P07-0]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 เม.ย. 64

.... วันนี้ก็เหมือนกับวันอื่นๆ ข้าจำเรื่องราวนั้นได้เป็นอย่างดี วันที่ข้านั้นถูกขายโดย พ่อ .. แม่ .... และอีกไม่นานก็คงจะเป็น น้องชาย และน้องสาว ข้านะเกลียดพวกมัน...พวกได้ให้ข้านั้นเกิดมา พวกมันได้เลี้ยงพวกเราเพื่อที่จะเอามาขาย ....พวกเราไม่ต่างกับสัตว์เลีี้ยง ที่ถ้ามีคนอยากซื้อ ก็จะถูกขาย .... แต่นั้นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว ...
“ไอ้โรคจิตถึงเวลาที่แก่ต้องออกไปสู้ได้แล้ว” นั้นก็เป็น ชายา ที่พวกมันได้เรียกข้า ...
[ข้าลุกขึ้นเดิน ออกไปอย่างที่เคย] นี้ก็เป็นอีกวันที่จะต้องสู้ เพื่อให้รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่...
[ข้าได้เดินออกไปในสนามเช่นเคย] สนามที่คุ้นเคย มีคนมากมายที่มาที่นี้ บ่างคนมาเพื่อต้องการพิสูจน์ตัวเอง ... ส่วนข้าก็เป็นแค่เครื่องพิสูจน์ ของพวกมันเท่านั้น
“ออกมาแล้วครับ ไอ้บ้าโรคจิต ชายานี้ไม่ได้มาเพราะเรื่องดีๆนะ ครับ !!! ท่านมาดูสิว่าผู้ที่มาท้าทาย จะผ่านบททดสอบที่ 3 ได้รึป่าว .... ซึ่งคนนี้ เป็นผู้ที่มีอายุน้อยที่สุดใน 5 ระดับเลยนะครับ !!! ในทั้งหมดของการทดสอบนี้เลยนะครับ !!! แต่ฝีมือนั้นไม่ธรรมดาเเน่นอนไม่งันจะได้เป็นระดับ 3 ได้ไงล่ะครับ!!!” พวกมันก็จะพูดแบบนี้ซ้ำๆ นี้คงจะเกินร้อยครั้งหรือจะเป็นพันรอบได้แล้วมั้ง ข้าก็จำไม่ได้ 
[ข้าเดินออกมาที่สนาม ... ที่นี้มีแสงของไฟเวทมนตร์ จำนวนมากเช่นเคย ] นี้ก็จะเป็นอีกครั้งที่จะต้องสู้ ... และยิ่งสู้มากขึ้นข้า ก็จะยิ่งเก่งขึ้นเมือข้านั้นเก่งขึ้น ... ข้าก็จะได้ไม่ต้อง...หวาด...กลัว..อะไรอีก... ใช้แล้วถ้าข้าได้เก่งขึ้นก็พอ แค่เก่งให้มากขึ้นก็พอแล้ว ใช้ๆๆๆๆๆ.....
ก็เหมือนเดิม...พวกที่เข้ามาก็ต่างดูถูกข้า เพราะอายุข้ายังน้อย แต่พวกมันกับไม่เคยคิดว่าเพราะข้านั้นอายุยังน้อยข้าเลย มาได้ถึงตรงนี้
[การต่อสู้เริมขึ้น] ... [อีกฝ่ายเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง] ... จน [ข้านั้นโดนดาบแทงที่คอ] ... นั้นเป็นตัวเลือกในการโจมตีที่ดี แต่ว่า [ข้าได้เอามีดนั้น แทงกลับไปที่หัวใจ..และ..บิดต่อด้วยมีดนั้น] ถึงจะโดนแทงที่คอ แต่มันแค่โดนจริงไหมมันยังไม่ได้ถูกตัดสะหน่อย 555555 ดูหน้ามันสิ สีหน้าที่หวาดกลัวนั้นสิ แต่ข้านะเคยโดนมาเยอะกว่านี้อีก ถ้าพวกมันคิดว่าจะไม่เอาจริงเพราะข้านะเป็นแค่เด็ก ก็จะต้องเจอแบบนี้ 5555555 กลัว กลัวเข้าไป ... ใช้ถ้าแก่กลัวข้า ข้าก็จะความสุข เพราะว่าข้าชนะไงล่ะ ข้าชนะเพราะข้าเก่ง 555555 ...
“โอ้ เจ้าหนูโรคจิต นั้นยังยิ้มอยู่ได้แม้แต่มีมีดปักที่คออยู่เลย ครับ !!!”
[ข้าชนะอีกครั้ง ... มันก็เหมือนทุกที่ ถ้าไม่เจอพวกผิดปกติ ข้าก็จะไม่แพ้] ....
นั้นก็เหมือนทุกวัน ที่ในการสู้ในลานประลองนั้น มันจะต้องฆ่ากัน เพื่อที่จะไปสนองความต้องการของไอ้พวกโรคจิตที่มาดูที่นี้ พวกมันเอาแต่บอกข้าว่าข้าเป็นไอ้โรคจิต แต่ข้ากับคิดว่าพวกมันเองต่างหากที่เป็น บ้า 555555555 ...
ไม่กี่วันต่อมาข้าก็ถูกขายไปให้กับคนกลุ่มอื่น ... ข้าไม่เคยหวังถึงอิสรภาพ ข้าหวังแค่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้น ฉะนั้นข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น จนไม่มีใครที่จะมีความกล้าที่จะเข้ามาสู้กับข้าอีก ... แต่ข้าก็กลัว ... ถึงข้าจะเก่งแค่ไหน ... ก็จะมีคนที่เก่งกว่าข้าเสมอ ... ข้ากลัว ... ว่าที่ข้านั้นได้ทำอยู่มันก็เป็นแค่การดิ้นรน ... ที่ว่างเปล่า ... 
[เวลาผ่านไปจนมาที่ใหม่] ไม่กี่วันมานี้ ข้าได้มาอยู่ในสถานที่ใหม่ ที่มันดีกว่าเดิมนิหน่อย คือมันไม่จำเป็นต้องให้แผลตัวข้านั้นหายเอง ถ้าข้าสู้แพ้ ... 
[ข้ามายืนต่อหน้าผู้คนที่ได้ถูกจับตัวมา มีแต่เด็กที่อายุไม่ห่างกับข้ามาก] ที่นี้เป็นสถานที่...ฝึก...แต่ก็ไม่รู้ว่าข้าจะฝึกไปเพื่ออะไร ข้าถูกใส่เข็มขัด ที่จะทำให้ร่างกายของข้านั้นหนักขึ้น หนักจนข้าขยับยาก แต่แค่นี้นะทำอะไรข้าไม่ได้หลอก ... ถ้าข้าถูกใส่เคลื่องแบบนี้แปลว่าคนอื่นๆก็คงโดนเหมือนกัน มันน่าสนุกดีนิจริงไหม ข้านะชอบวิชาการต่อสู้เป็นอย่างมากเพราะข้าสามารจะฆ่าใครก็ได้ ที่อยู่ในการต่อสู้นี้ และบ่างครั้งก็จะถูกสอนวิชาต่างๆ ด้วยนั้นเยี่ยมไปเลย ข้าไม่จำเป็นต้องไปหัดฝึกวิชาเองอีกแล้ว และยิ่งทำให้ข้านั้นเก่งมากขึ้นไปอีก ถึงข้าจะแพ้ในบ่างวิชา แต่ก็ไม่มีใครที่จะสู้ ในวิชาการต่อสู้กับข้าได้เลย 555555
จนวันหนึ่ง [ก็มีคนเข้ามาใหม่] เจ้านั้นถูกเรียกว่า 8 มันมีอะไรบ่างอย่างที่เหมือนกับข้า ข้ารู้ข้าสัมผัสได้ถึงความกล้า ที่จะประเชิญหน้ากับทุกอย่าง แต่จริงๆมันแค่กำลังเก็บความกลัวบ่างอย่างเอาไว้อยู่ 5555555 ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนประเภทเดียวกันกับข้า 555555
[ข้าเดินไปหา 8] มันนั้นใส่ผ้าปิดตาสีดำ ที่มีตัวอักษรอะไรก็ไม่รู้ถูกเขียนไว้อยู่ 55555555 คงไม่ใช้ว่าพวกมันได้ปิดตาเจ้านี้ เพื่อผนึกอะไรบ่างอย่างหลอกนะ 5555555
[ข้าเดินมาใกล้มากขึ้น] มันยังไม่รู้ตัวอีก 55555 ไอ้น้องแก่นะรู้ไหมว่า แก่นะได้อยู่ในสถานที่ ที่มันโครตจะอันตรายเลยนะโว้ย
[เห็นแล้วอยากแกล้งฉะมัด] นี้คงเป็นความรู้สึกของพวกรุ่นพี่ ที่จะรับรุ่นน้องสินะ 5555555 ขอต้อยสักหมัดหน่อยแล้วกัน
[ต้อยไปด้วยความเร็วสูง] แต่คงต้องออมแรงสักหน่อยแล้ว
#ฟิ้ว .... มัน ... หลบได้ในเสียววินาที่ โอ้เจ้านี้ไม่ธรรมดาเลย
“นั้นใครนะครับ ... ผมมาอยู่ที่เพื่อฝึกการเป็นนักบวชอยู่ใช้ไหมครับ พวกเขาให้ผมเรียกตัวเองว่า 8 นะครับยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” นักบวช 55555 คงโดนหลอกมาที่นี้ล่ะมั้ง แม้ๆน่าสมเพชที่ยังไม่รู้นะว่า ที่นี้มันเป็นแบบไหน
“…” ข้านะเป็นใบ้ตั้งแต่เกิดเลย ตอบคำถามให้เจ้าไม่ได้หลอกนะเจ้าบ้า 5555555            [เวลาผ่านไป] ข้าว่าข้าชอบเจ้านี้แล้วสิ หวังว่าจะเก่งนะในวิชาการต่อสู้นะ มันจะได้ทำให้ข้าสนุกได้บ่าง ไม่เหมือน 2 และ 5 ที่เหมือนพวกมันจะมีแรงกดดันอะไรบ่างอย่างอยู่แต่ เอาจริงๆโครต กระจอกเลย ส่วน 4 นะทำได้มากสุดก็แค่หลบได้ สอง ถึง สาม ครั้งเอง หรือไม่ก็ป้องกันได้แค่ สี่ ถึง ห้า เท่านั้น มันไม่นับว่าเก่งได้เลย ส่วน 6 นั้น ... ข้ารู้สึกเหมือนข้ารังแกเด็ก ที่ไม่รู้จักการต่อสู้ด้วยซำ้ไป ร่างการออกจะดี แต่ไม่ตอบโต้อะไรเลยมันเลยทำให้ข้าน่าเบือสุดๆ
[แต่อีกไม่นานก็คงถึงคาบ ความรู้]“เอาล่ะนักเรียน วันนี้มีนักเรียนมาใหม่ก็ดูแลเขาดีๆระ เข้านะตาบอดนะ เดียวอาจารย์จะแน่นำคนอื่นๆให้รู้จักนะ งันเริ่มจาก 1. นั้น.....................”           [ข้าไม่ได้ฟังที่พวกมันคุยกันข้านะคิด...ว่า] ที่จริงข้านะชอบที่นี้นะ เพราะมันไม่ต้องมากดดันตัวเองเหมื่อนที่เก่า แถมข้ายังสามารถฝึกตัวเองให้เก่งมากขึ้นได้อีกด้วย ... ถึงส่วนใหญ่มันจะหน้าเบื่อสุดๆ ที่นี้นะทำให้ข้าได้เรียนหนังสือ ถ้าเป็นเมือก่อนจะถูกสอนแค่ความรู้ง่าย จากพวกมันที่ได้ขายข้า พวกมันก็แค่ให้เหตุพลว่าง่ายๆว่า จะได้มีราคาดีและจะได้ขายออกไปง่ายๆดีกว่าพวกที่ไม่เข้าใจภาษาคน 55555555555 นั้นโครตแย่เลยวะ ถูกขายตอนอายุได้แค่ 3 ปีและต้อง ต่อสู้ถูกขายเปลี่ยนที่ไปเรื่อย ๆตอนนั้นคงจะอายุได้ 14 ปีแล้วมั้ง แต่ก็จำวันเกิดไม่ได้หลอกนะ 555555555555 ไม่อยากจำด้วยซ้ำไป
“เอาล่ะนักเรียนรองอ่านและแก้โจทย์ปัญหาพวกนี้ตามที่เขียนอยู่ในกระดาษนะ” ต้องมาอ่านอีกแล้วสินะ ถ้าข้าทำไม่ได้ข้าก็จะโดนทรมาน...ข้าไม่ค่อยชอบเท่าไหน ถ้าเป็นการต่อสู้จะจบไม่นาน แต่การโดนทรมานมันใช้เวลาที่นาน แต่ถ้ามันไม่ได้ผลพวกบ้านั้นก็จะหาวิธีไหมๆมาอีก โครตแย่เลยถึงจะชินกับความเจ็บปวดแต่มันก็ทำให้ข้ากลัวการไร้พลังอยู่ดี
[ข้าตั้งใจในการทำงานที่พวกมันบอก] คิด สิ คิด ปวดหัวฉะมัด
#“มันไม่ได้!!!” อะไร...เกิดอะไรขึ้นเสียงดังอะไร
[ข้าตังใจฟัง]
“แต่ผมทำได้นะครับ” เสียงของ 8 
“แต่อาจารย์ไม่เชื่อเธอหลอกนะ นี้มันเป็นเรื่องบ้าๆ” คุยอะไรกันนะ ไม่มีหมายเลขไหน ๆที่อยากจะมีปัญหากับพวกบ้าๆนี้...
“ผมทำได้จริงๆนะครับ”
ยกเว้นแต่เจ้าบ้า 8 นั้น ที่ชอบจะมีปัญหา
[หลายวันผ่านไป] ข้านะชอบแกล้ง เจ้า 8 ถ้าจะบอกให้ถูกต้อง ต้องบอกว่ากะเอาให้ตายเลยต่างหาก มีแต่เจ้าบ้า 8 นี้ที่ชอบมีปัญหากับพวกบ้านั้นจังเลย ไม่ว่าจะเป็นวิชาไหน ๆเจ้าบ้า 8 นี้ก็จะสร้างแต่ปัญหา และรู้อะไรไหมถ้าเจ้าบ้า 8 นั้นโดนลงโทษมันก็จะมีความสุข ... ข้าว่ามันมีคนโรคจิตยิ่งกว่าข้าอีกนะในที่นี้ ข้าเป็นแบบนี้เพราะสถานที่ทำให้เป็น แต่เจ้าบ้า 8 นั้นมันเป็นด้วยตัวมันเอง มันทำให้ข้าแอบกลัวนิดๆนะ แต่เรื่องการต่อสู้เจ้า 8 ไม่สามารถจะต่อสู้ได้มันเอาแต่หลบเจ้าบ้านี้ก็ ไม่สามารถทำให้ข้าสนุกได้เลย ถ้าชนะก็ได้แค่ของรางวัล มันก็คือยาที่ทำให้ร่างกายข้าแข็งแกร่งขึ้น แต่ว่าร่างกายของข้าจะไม่ฟื้นสภาพเร็วเท่าเมือก่อน ... มันทำให้ร่างกายของข้าแย่ลง ... ในระยะยาว
[จากที่อยู่ที่นี้มานานทำให้ข้ามีความรู้เรื่องพื้นฐานต่างๆ] ตอนนี้ข้าสามารถเขียนหนังสือได้แล้ว นั้นก็รวมถึงอ่านได้ด้วย ถ้าข้าได้ออกไปข่างนอกข้าก็สามารถจะเป็นนักผจญภัยได้เลย ข้าจะได้มีเงินเพื่อซื้ออาหารดีๆ และการเป็นนักผจญภัยมันจะทำให้ข้าเข็งแกร่งมายิ่งขึ้นไปอีก แค่ข้าคิดก็โครต ตื่นเต้นแล้ว ... และที่สําคัญข้าจะได้ไปฆ่าไอ้เวรสองตัวนั้น ที่ขายข้าและพี่น้องข้า เพื่อที่ตัวเองจะได้สบาย ... ใช้มันจะต้องเป็นไปได้ ถ้าข้าสามารถเรียนรู้และฝึกความรู้ต่างๆที่อยู่ที่นี้ไปอีกข้าจะได้สามารถไปใช้ชีวิตปกติได้เสียที่ ที่นี้มันได้ทำให้ชีวิตของข้าดีขึ้น ข้าชอบที่นี้นะ
[วันแล้ววันเล่าผ่านไป] มีคนเพิ่มมาอีกเป็น 10 คนแล้ว และมันก็ไม่เพิ่มไปมากกว่านี้อีก
[ในการฝึกการออกกำลังกาย] ข้านั้นสามารถขยับร่างกายด้วยความชิน กับเข็มขัดเวรนี้แล้ว แต่ข้าว่าจะฝึกจน ให้ไม่รู้สึกถึงมัน
ส่วนเจ้า 9 มีพรสวรรค์ที่น่าสนุกเมือสู้ด้วย มันสามารถใช้พลังของคนอื่นได้ด้วยแต่แย่กว่า ข้าชอบที่มันสามารถ ใช้พลังเดียวกับข้าเพื่อสู้กับข้ามันทำให้ข้าได้รู้จุดอ่อนของตัวเอง
ต่อมาก็ 10 เป็นตัวไรประโยชน์ เหมือน 1 กับ 3 ไม่มีค่าที่จะต้องสนใจ
[เวลาได้ผ่านไปอีก] …ตอนนี้เริ่มเบื่อสุดๆ ไม่มีใครที่จะตามพลังในการต่อสู้ของข้าได้ทันเลย แต่รู้อะไรไหม ข้าได้สนิทกับเจ้า 8 พวกเราสนิดกันมาก เหมือนพี่ชายและน้องชายเลยข้าว่านะ พวกเราได้สร้างภาษาในการคุยกัน เพราะการคุยกับคนอื่นข้านะต้องใช้ภาษามือที่ข้าได้เรียนรู้จากพวกบ้านั้นที่ให้ข้าอยู่ที่นี้ คนอื่นๆเลยสามารถรู้ว่าข้ากำลังบอกอะไร แต่กับเจ้า 8 นั้นมันมองไม่เห็นข้าก็เลยคุยกับมันไม่ได้ แต่ตอนนี้หมดปัญหาไปแล้วด้วยการสื่อสารนี้ จากการที่ข้าเคาะเป็นจังหวะด้วยภาษานี้ทำให้ข้ากับ 8 คุยกันรู้เรื่องโดยแค่การจับมือกัน ข้านะก็ชวนมันหนีจากที่นี้ไปกับข้าเพราะข้าเองก็เริ่มจะเบือแล้ว แถมเจ้านี้ก็มีทั้งความฉลาด ไหวพริบ และเรียนรู้ได้รวดเร็ว มีแต่มันเท่านั้นตอนนี้หลบการโจมตีแบบเต็มกำลังของข้าได้ แต่เจ้านี้มันยิ่งบ้ามากขึ้นเข้าไปทุกวันมันทำให้ข้าได้เห็นตัวเองในอดีต ....
[ในวันนั้นเป็นวันที่ข้าไม่รู้เลยว่าข้าจะได้ออกจากที่นี้] ข้าได้วางแผนที่จะออกไปอยู่แล้ว แต่วันนี้ไม่จำเป็นที่ข้าจะต้องทำอะไรเลย เพราะมีเหตุการที่ข้านั้นสามารถออกไปได้ ถ้าข้าออกไปได้ข้าว่าจะรองเป็นนักผจญภัยในเมืองที่อยู่ไกล ๆจากที่นี้หน่อย ข้าจะไปเริ่มชีวิตใหม่ ถ้าข้ามีเงินมีอะไรแล้วข้าจะกลับไปฆ่า....พวกนั้น...พ่อและแม่...ไอ้พวกขายลูกกินนั้นไม่ควรจะมีชีวิตอยู่...แต่มันก็เป็นเรื่องในอนาคต
วันนั้นข้าต้องสู้กับก้อนเวทที่มีความสามารถโดยรวมสูงกว่าข้า แต่ข้าเรื่องนั้นมันก็เป็นแค่เรื่องที่พวกบ้านั้นได้คิดแบบนั้นเท่านั้นเอง ข้าจัดการมันด้วยพลังที่แท้จริงแป๊บเดียวมันก็จบ ข้าออกมาจากในห้องขนาดใหญ่นั้น โดยมีพวกที่สอนข้ามานานมาดูข้าอยู่ ข้ารอไปอีกสักพัก ก็เจอ 10 และ 5 พวกนี้คงจะเก็บความสามารถจริงๆ ไว้ ก็เลยได้เจอกับพวกสู้ง่ายๆ เมือสู้จริงก็เลยออกมาแบบนี้
[แต่อยู่ ๆกำแพงก็สั่น...ไม่นานกำแพง...ก็] และคนต่อมาก็เป็น 2 ที่สภาพโดนฉีกเป็นชินๆ พวกที่ดูแลที่นี้ประเมินยัยนี้สูงสินะ 
[แต่เพียงไม่กี่ลมหายใจมันกับเกิดเสียงดังขึ้น] [ยังไม่ทันที่ข้าจะได้จับทิศทางก็เกิด....] มีแสงสว่างได้สว่างมากขึ้น และทุกอย่างก็ พังลง ....
[ข้าอยู่ในห้องที่แตกออกและเห็นโลกภายนอก...] ... นี้มันบ้าอะไรเรื่องทุกได้เกิดขึ้นเร็วมาก ... [สัญชาตญาณของข้าบอกให้ ข้าฆ่าพวกที่ดูแลที่นี้ให้หมดทั้งเคยเห็นหน้าและไม่...] ... ข้าได้เห็นโลกข้างนอก...ข้า...ตกใจ แต่ที่ข้าเห็นตรงหน้าคือ กลุ่ม..ก้อน...พลัง..เวท..ที่ทำให้ข้าเวียนหัวได้เลย แต่ข้าก็ยังเห็นถึงจะร่างๆแต่เป็นเจ้า 8 เจ้านั้นทำบ้าอะไรอยู่นี้ แต่ข้าอยู่ที่นี้ไม่ไหวแล้ว 
[ข้ามองรอบๆตัว] ข้าเห็นแค่ 5 ที่นอนสลบอยู่กับกองซากกำแพงส่วน 2 ...ข้าควรจะหนีเลยไหม....ไม่ ถึงข้าจะดูไม่ได้เป็นคนดี แต่ข้าก็ทิ้งคนที่ได้รวมชะตากรรมเดียวกับข้าไม่ได้หลอก ยังไงข้าก็ไม่ได้เกลียดพวกนี้สักหน่อย แค่เสียเวลานิดหน่อยในกการช่วยก็คงไม่เป็นไร จริงไหม?
[ข้านำ 2 และ 5 ออกไปข้างนอกก่อนเพราะที่นี้มันกำลังพัง] ถึงข้าจะบาดเจ็บที่โดนเศษกำแพงที่แข็งขนาดที่ข้าไม่สามารถทำร้ายทิ้งได้ ข้าโดนที่ขาและลำตัว แต่ถ้าเอาเศษออก ข้าว่าร่างกายข้าก็จะรักษาตัวเองได้ ข้าไม่เห็นเจ้า 10 เลยแต่เดียวค่อยหา ตอนนี้ต้องหาเจ้า 3 ให้เจอก่อนเพราะมันสามารถรักษาคนอื่นได้
[ใช้เวลาไม่นานในการนำคนอื่นๆเข้าไปในป่า] ข้าเจอคนเกือบจะหมดแล้วตอนนี้ มีแต่ข้าที่ต้องต่อสู้กับพวกคนที่ดูแลที่นี้ และมาต้องช่วยพวกของข้าอีก แต่ที่รู้ในสถานะการคือถ้ายิ่งมีพลังเวทมากยิ่งเสียเปรียบเมืออยู่ที่นี้
[ใช้เวลาในการช่วยคนไปมา]
“นี้ 6 มาช่วยยกตรงนี้หน่อย น่าจะเป็น 10 นะ” นั้นเป็นเสียงของ 5 ข้าให้เจ้านั้นมาช่วยด้วยเพราะเจ้านั้น ขยับในพื้นที่นี้สะดวกที่สุด ส่วน 6 นั้น ยัยนั้นดูจะไม่มีปัญหาอะไรกับการใช้เป็นแรงงานไป ส่วนข้าจะต้องเป็นคนไปส่งคนที่เจ็บไปให้เจ้า 3 รักษาที่อยู่นอกเขตนี้ 
“อะไรนี้ไอ้ผลึกสีแดงๆนี้” ข้าหันไปมองดูว่าเจ้า 5 ว่ามันพูดเรื่องอะไรเพราะข้ากำลังระวังเจ้าพวกที่ดูแลที่นี้ พวกมันยังเหลื่ออยู่ข้าต้องเคลื่อนไหวอย่างระวังที่สุด
[ข้าใช้ภาษามือถามว่ามันคืออะไรกับเจ้า 5] 
“ไม่รู้สิอยู่ดีๆมันก็ลอยมา” 
“ฉันรู้..ว่ามันคือ...อะไร..มันเป็นของที่ 8 เขาน่า...จะสื่อสารกับ...พวกเรานะ” 6 พูดงันเหรอ
“งันต้องส่งให้ 1 คงจะรู้ว่าจะต้องทำยังไง” นั้นเป็นความคิดที่ดี
[ข้าจับผลึกนั้น และนำไปให้ 1 ที่อยู่ข้างนอกอย่างเร็ว] ต้องรีบกลับมาเดียวถ้าเกิดมีปัญหา จะได้มาช่วยได้ทัน แต่เจ้านี้มันเย็นจังนะ
[ข้ากลับมาถึงก็เจอเจ้าพวกคนดูแลที่] เจ้า 5 และ 6 กำลังโดนล้อมไว้ ต้องรีบกำจัดพวกนี้ก่อน
[ข้าใช้เวลาในการต่อสู่ไม่นาน] แต่พวกนี้มันแปลกๆ ข้าบอกไม่ถูก แต่ยังไงก็ต้องย้ายที่ก่อน
[ใช้ภาษามือบอกให้ย้ายไปที่อื่นเพื่อหาคนอื่นต่อไป]
[ใช้เวลานานพอสมควรในเคลื่อนที่เพื่อหาคนอื่นๆ]
[ข้าเห็น 3 กับ 1 วิ่งมาทางนี้] พวกมันมาทำอะไรที่นี้ ข้าบอกว่าให้อยู่ข้างนอก
“พวกเรามีเรื่องจะบอกครับ” เจ้า 1 กับ 3ดูรีบร้อนมาก
“มีอะไรทำไหมถึงมาที่นี้ พวกนายก็รู้นิว่ามันอันตรายเกินไป สำรับพวกที่ไม่ได้เก่งการต่อสู้” 5 พูดซะยาวเลย ข้าไม่เคนเห็นเจ้านี้พูดยาวๆเลยนะนี้
“มีเรื่องเกี่ยวกับ ....”
[ก่อนที่พวกนั้นจะได้บอกอะไรข้า ข้าเห็นใครบ่างคนถูกจับตัวไป ข้าตัดสินใจพุ่งเข้าไปหา]
[พุ่งด้วยความเร็วสูงและเงียบ] [กระโดดจาก เศษกำแพง และเศษพื้นและเส้าไปอย่างเงียบๆ]
ข้าเห็นนั้นมันคือเจ้า 4 กับ 9 นิไม่น่าข้าถึงหาพวกมันไม่เจอ พวกมันกำลังโดนจับตัวไปอยู่แม้ แต่ตอนนี้จะเป็นซากศพแล้วก็อยู่ก็ตามที่
[ข้าพุ่งเข้าไปเพื่อหวังจะช่วย] [ข้ามีความรู้สึกได้ถึงอะไรบ่างอย่างกำลังตวัดมาที่คอ] [ข้าหลบออกไป] ... [ข้าเห็นชายที่ใส่ทุกอย่างสีขาวทั้งตัว ถือดาบเล่มบางเล็กแปลกตา]
“เอาไปแค่นี้กอนเร็วๆข้าจะรั...”
[ก่อนที่มันจะได้พูดอะไรมากไปว่านี้ ข้าพุ่งตัวหลบไปด้านข้างและทิ้งระยะ จากนั้นก็พุ่งด้วยความเร็วสูงไปที่เจ้า 4 ก่อน] ใกล้จะได้ตัวแล้วแต่
[มีความรู้สึกถึงมีอะไรกำลังตวัดมาที่คออีกแล้ว] ต้องหลบ ข้าตัดสินใจพุ่งกลับ [มีดาบที่เหวี่ยงด้วยความเร็วและมีออร่าที่ข้าไม่เห็นสีแต่ข้ากับรู้สึกได้ถึงมัน] 
[ข้าพลิกตัวหลบ แล้วใช้มือตวัดไปที่เอวของมัน] [มันก็หมุนตัวหลบและใช้การหมุนตัวนั้นเป็นการตวัดดาบคืนมาอีก] ต้องกระโดดสร้างระยะห่าง
[ข้ากระโดดออกไปแต่ใกล้ๆ] [มันก็พุ่งตัวตามมาด้วยความเร็วสู้ที่มากกว่าความเร็วข้าแล้วกำลังตั้งถ้าดาบขึ้น] แย่แล้วจากทิศทางมันกำลังเล็งเป้าเป็นที่กลางลำตัว [ข้าใช้เท้าข้างขาวกระแทกพื้นแล้วบิดขอเท้า] ข้าจะหลอกมันว่าข้ากำลังจะกระโดดขึ้น แล้ว [ทำการบิดตัวเพื่อเปลี่ยนระยะจากความสูง] นั้นก็เลยทำให้ข้า [พุ่งไปหามันอย่างเร็วแทนเพื่อที่ข้าจะโจมตี] [มันได้โจมตีไปทางทิศด้านบนที่ข้าคิดไว้] ทำให้ตอนนี้ระดับของดาบ คือเป็นทางด้านตวัดดาบที่ด้านคมหันขึ้นบนเฉียงด้านหลังจากตามแรง 
#ตู้ม! มันยังจะกันได้อีก แถมยังไม่จะไม่เป็นไรอีกด้วย
[ข้าพุ่งไปอีกครั้ง] [มันกลับกระโดนลอยหลังไป] ....มันกระโดดเข้าไปในวงเวท...คงเป็นเวทเคลื่อนย้าย...ข้าพลาดไปพวกมันได้นำตัว 4 กับ 9 ไปแล้ว...
[ข้าเดินมาบอกพวกของข้าว่าได้เกิดอะไรขึ้น ในตอนที่ข้าไม่อยู่]
[เมือทุกย่างจบลงแล้ว ก็แยกย้ายกันหนีไปคนระทิศทาง] ข้ามีลางสังหรณ์ว่า พวกเราจะต้องกลับมาเจอกันอีกแน่ ... ข้าจะเตรียมตัวในวันนั้นอย่างดีเลย
[เวลาได้ผ่านไป]
...
**-**
จบตอนที่9-2
รู้ว่าตอนนี้มันน่าเบื่อไปหน่อยและมันก็ซ้ำซาก และการเขียนก็ไม่ได้ยาวเท่าที่ควร อาดจะเป็นเพราะ เขียนวนในเหตุการณ์เก่าๆทำให้ต้องเขียนให้สอดครองกัน และจะข้ามอะไรยิบย้อยไปมากเลยมีแต่มุมมองไม่มีรายนะเอียดอื่นๆเลย งันขอจบบทนี้แค่นี้ระ ต่อไปจะเข้าเนื้อเรื่องหลักแล้วและจะพยายามเขียนให้มีอะไรมากขึ้นจะใสรายระเอียดอีก
//////////////////////

จะกลับมาเขียนเรื่องขิงตรงนี้ไหม่อยู่แต่คงจะเป็นตอนกลางเรื่องแล้ว ถ้าไม่ลืมก่อนนะ
 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น