เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 12 : ถูกสร้างเพราะต้องการความหวัง [P02-0]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 64

ฉัน...ยังจำวันนั้นได้ .... วันที่ชีวิตของฉันได้เปลี่ยนไป ในวันนั้นก็เหมือนวันปกติทั่วไป...ฉันยังจำเสียง ที่แม่ได้เรียกฉันให้ไปหาตอนที่พวกเราทั้งครอบครัวไปกินอาหารนอกบ้านด้วยกัน วันที่พ่อนั้นได้หยุดงานจากที่ราชวังในประเทศของเรา พ่อนะสุดยอดมากเลยนะ แม่ฉันก็เป็นคนที่สวยมากเช่นกัน ส่วนพี่ชายก็เดินทางไปประเทศข้างๆ ... ในวันนั้นท้องฟ้าที่สว่าง ... แต่กับเป็นวันที่ทุกได้พังทลายลง วันนั้นมีพวกโจร ... แต่ตอนนี้ฉันกับคิดว่าพวกมันเป็นพวกมือสั่งหารที่มาจับตัวฉันไปมากกว่า พวกมันเตรียมตัวมาอย่างดีและมาในวันแบบนี้ พวกมันโจมตีฉันด้วยยาอะไรซักอย่างที่ทำให้พลังเวทของฉันปั่นป่วนจนใช้เวทสักบทยังไม่ได้เลย ... พวกมันฆ่าพ่อและแม่ต่อหน้าต่อตาฉัน ... แล้วจับฉันไปขายให้กับไอ้ นักเวท....น่ารังเกียจนั้น ไอ้บ้านั้นทำการทดลองกับฉันเพื่ออย่างให้ตัวฉัน ใช้พลังเวทมนต์ได้ 6 ธาตุ จากที่มี 4 ธาตุ ฉันนะเป็นผู้ใช้เวทได้โดยกำเนิด ตระกูล ของฉันเป็นนักเวทที่เก่งกาจ จนคนในตระกูลของฉันได้เป็นที่ปรึกษาของราชา .... ผู้ก่อตั้งตระกูลฉันสามารถใช้ได้ 6 ธาตุ ซึ่งของฉัน ใช้ได้แค่ 4 ธาตุ ซึ่งเป็นจำนวนมากที่สุดในตอนนี้ของคนในตระกูลของฉันเอง ...หลังจากที่โดนไอ้โรคจิตน่ารังเกียจนั้น ได้ทดลองซ้ำแล้วซ้ำอีกจน ... ฉันสามารถใช้ได้ 6 ธาตุสมใจของมัน ...ฉันเกลียดตัวเองมากที่มีพลัง แต่ไม่สามารถฆ่าไอ้ น่ารังเกียจ นี้ได้เพราะ มันมียาที่ถ้าฉันโดนมันจะทำให้เกิดอาการพลังเวทเป็นพิษ ซึ่งมันจะทำให้ฉันทรมานจนอยากตายแต่ก็ตายไม่ได้ ฉันอยากจะฆ่าไอ้ น่ารังเกียจ นั้นแต่ก็ทำไม่ได้ ... แต่รู้ไหมมีอยู่วันหนึ่งฉันได้ยินมันบอกว่าจะนำฉันไปขายต่อเป็นอาวุธสงคราม...แต่รู้อะไรไหมไอ้เวรนี้โดนหักหลังวะ 555555 ฉันยังจำหน้ามันได้เลย มันเสียใจที่เสียฉันไปโดยที่ไม่มีอะไรตอบแทนมัน มันนะกำลังจะตายอยู่แล้วแต่ก็ยังคงเห็นแก่ตัวเอง ฉันนะยินดีอย่างยิ่งที่ได้เห็นภาพนี้จากใจจริงเลยนะ ถึงข้างหน้าที่ฉันจะไปนั้นจะเป็นนรกที่ไร้แสงหรืออะไรก็ตามแต่ ฉันก็จะไปเพราะมันก็คุ้มค่าแล้ว ที่พวกนี้ได้ทำพวกมันให้ฉันได้เห็นวาระสุดท้ายของไอ้โรคจิตบ้านี้ .... 55555 55555 5555 5555 5555 555 ...

ในวันนี้ฉันได้มาอยู่ที่ ที่เหมือนโรงเรียน...รวมกับคุก ฉันต้องทิ้งชื่อเก่าไปนั้นคือ \แก้ว\ และรับชื่อไหม่ที่เป็นหมายเลขนั้นก็คือ 2 ...

มีคนที่อยู่ก่อนฉันคือ 1 เจ้านั้นนะถูกจับมาอยู่ที่นี้ เพราะมีความรู้...อะไรบ่างอย่างที่พิเศษอยู่ ... แปลกนะที่ไม่ขโมยความรู้มาแต่กับมาฝึกแบบนี้ ... 

... เหมือนวันนี้ ...

[ฉันมองไปที่ 1] เจ้านั้นดูกลัวฉันอยู่ ก็นะฉันในตอนนี้นะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปนานมากแล้ว ...

ฉันมีพลังที่ผิดปกติอย่างมากจากการทดลอง ฉันอายุแค่ 9 ปีเองนะ แต่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ....

แต่ว่าฉันคิดในแง่ดีเกินไป

[ตอนนี้ก็ผ่านมา 4 ถึง 5 เดือนแล้ว] มีคนที่ได้มาอยู่ที่นี้มากขึ้น ตอนนี้มีหมายเลขถึง 5 แล้ว แต่ล่ะคนก็ไม่ธรรมดาเลย ที่ผิดปกติจริงๆก็เป็นหมายเลข 5

เจ้านั้นนะไม่มีพลังเวทเลย และไม่มีอะไรที่เกี่ยวกับเวทที่เข้าใกล้เจ้านั้นได้ มันเป็นเรื่องบ้ามาก ในโลกที่มีแต่เวทมนต์ แต่เจ้านั้นกับเป็นตัวตนแบบที่เวทมนต์ไม่สามารถจับต้องได้ แต่ทางร่างกายกับอ่อนแอ จนน่าตลก ...แต่คนอื่นๆ ก็พิเศษนะ อย่างตอนแรกที่ดูถูกเจ้า 1 แต่เจ้านั้นมันเก่งด้านความรู้แบบผิดปกติจริงๆ เลยล่ะเท่าที่ดูอายุก็ยังเด็ก ๆอยู่เลย แต่เท่าที่สังเกตการณ์อยู่ การที่เจ้านั้นมาอยู่ที่นี้ได้ต้องโดนอะไรซักอย่างทำให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ เพราะถ้ามีความรู้ขนาดนั้นทำไหมถึงยังอยู่ที่นี้นะ ถ้าเป็นปกติคงวางแผนหาทางออกไปแล้วจริงไหม .... เหมื่อนกับฉัน ทุกคนที่อยู่ที่นี้จะโดนใส่เครื่องมือพิเศษ เช่นฉันจะมีกำไลสีดำ ที่บังคับระยะห่างจากผลการใช้เวท โดยปกติถ้ามีพลังขนาดนี้สามารถระเบิดที่นี้ให้หายไปได้เลยก็ยังได้ แต่เพราะมีไอ้กำไลนี้ ทำให้การใช้เวทในระยะ ที่เกิน 10 เมตรพลังจะลดลงไปมากกว่า 8 ใน 10 ส่วน ... และอีกอย่างกำแพง หรือของต่างๆ ก็มีคุณสมบัติ เป็นตัวต่อต้านเวทแบบยิ่งกว่ากำไลนี้อีก แถมยังแข็งมากๆ ด้วยเป็นวัสดุที่ไม่เคยเห็นมาก่อน หรือแม้แต่ชื่อก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ในโลกนี้มีอะไรอีกมากที่ไม่ได้เปิดเผยให้ได้รับรู้อยู่อีกสินะ

ส่วนเจ้า 3 ก็...แข็งแรงกว่าเจ้า 1 อยู่แต่ก็ยังนับได้ว่าอ่อนแอที่สุดใน 5 คนที่อยู่ที่นี้ ที่มีดีก็คงเป็นเวทรักษา แต่ส่วนฉัน เพราะถูกทดลองให้สามารถใช้เวทได้จำนวนมาก ทำให้ร่างกายเสื่อมโสมจนอ่อนแอนี้ยังไม่รวมว่า ขยับร่างกายได้โดยใช้เวทเท่านั้น ไม่สามารถเดินหรือขยับได้โดยใช้แต่ร่างกายนี้ มันคือผลรับของโอ้เวรน่ารังเกียจที่สนแต่การยัด การใช้เวทธาตุอีก 2 อย่างมาให้โดยไม่สนใจว่าร่างกายฉันจะรับภาระไหวไหม ....แถมยังยัด ธาตุที่ตีกันเอง อย่าง แสง และ มืด มาใส่อีก จนร่างกายนั้นโดนเวทภายในร่างกายเองตีกันจนมีสภาพเป็นอย่างนี้ .....

ข้ามเจ้า 4 ไปเลย เจ้านั้นมันมีดีแค่  ตัวตนของมันเท่านั้น ถ้าดูรูปร่างก็จะดูไม่ออกหลอกว่าเป็นคน แต่ที่จริงเป็นลูกผสมมีพลังเวทที่ไม่เหมื่อนมนุษย์เท่าไหนเลย เท่าที่แน่ ๆ มีส่วนผสมของพวกแม่มดไม่ก็พ่อมดอยู่ด้วย เพราะฉันเคยเจอพวกเขามาก่อนเลยรู้ว่าเป็นยังไง...แถมเจ้านั้นยังมีผสมอีกเยอะเลย แค่มองก็ ขยะแขยง สุดๆแบบไม่อยากมองด้วยซำ้ไป

ส่วนการฝึกของเจ้าพวกที่ยัดเยียด ให้พวกเราเรียกว่าพวกมันว่าอาจารย์นั้นนะ ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่เลย ฉันเกียดยัยที่สอนเวทนั้นมากที่สุดเลย อ่อนแอก็อ่อน ยังจะมาทำเป็นสอน แต่ถ้าทำอะไรยัยนั้นเดียวฉันก็มีปัญหาได้ แต่ถ้ามีโอกาสก็จะแกล้งนิดหน่อยเอง และอีกอย่างถ้าสามารถที่จะชนะในการทำสิ่งต่างๆในคาบวิชานั้นๆได้ระก็จะได้รับ อาหารและยารักษาที่สามารถบำรุงและบรรเทาร่างกายนี้ได้เลย ถ้าสามารถชนะได้ก็อยากชนะอยู่หลอกนะ พวกนี้ถึงจะมีเวลาแบ่งสอนที่โหดร้าย แต่ก็ดูแลกันดีใช้ได้เลย ถ้าชนะก็สามารถร้องขออะไรเพิ่มในห้องก็ได้ แต่ก็มีของไม่กี่อย่างที่ไม่สามารถข้อไปได้ล่ะนะ แต่ก็ถ้ามีการดูแลที่ดีก็ไม่ได้อยากออกไปไหนหลอก ถึงจะคิดถึงบ้านแต่ว่าฉันที่มีสภาพแบบนี้จะไปเจอใครได้ล่ะ 

ผมที่มีสี น่าขยะแขยง มันดูยังไงก็ดูไม่บริสุทธิ์ เอาเสียเลย ให้หน้าที่ดูเป็นคนขี้โรค ใช้กระจกที่ไรจิตตกทุกที่เลย แต่เพราะมีสภาพแบบนี้เลยสามารถมีพลัง ที่จะได้ไม่ต้องกลัวใครน่าไหนอีกต่อไปแล้ว...ถ้าออกไปได้นะ...ก็แค่อยากอยู่อย่างเงียบ ๆแล้วไปดูว่าพี่ชายเป็นไงบ่าง...ถ้าได้ออกไปจริงๆ....

[ตอนนี้ก็อยู่ที่นี้เกือบ 8 เดือนแล้ว] มีคนมาใหม่เป็น 10 คนแล้ว มีคนเพิ่มเมือเดือนที่แล้ว 3 คนติดเลย เดียวนี้พวกมัน จับคนมาถี่แบบผิดปกติเลย

คนที่มาใหม่ เป็นน้อง 6 ระเธอตัวใหญ่มากและมีผมที่สลวยสวยเก๋ จนน่าอิจฉา เลยล่ะ เท่าที่ได้ยิน น้องแก้พึงอายุได้ 5 ปีเองล่ะ ฉันอยากมีน้องสาวมานานแล้ว ถึงตัวจะใหญ่แต่น้องก็น่ารักมากเลยนะ แถวมีพลังเวทบริสุทธิ์สุดๆเลย น่าจะเป็นภูติต้นไม้นะ ช่างเป็นตัวตนที่จะเจริญหูจะเจริญตามากเลย แต่ดูน้องกลัวฉันนะ....แย่จังเลยนะ...

ไม่เหมือนกับไอ้ 7 มันเป็นตัวอันตราย ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล แถมในวิชาการต่อสู้ เจ้าบ้านี้ก็กำจัดทุกคนแบบอารมณ์ดียิ้มแย้มจนน่าขนลุก แต่เจ้าบ้านี้เป็นใบ้...ในวิชาของเวทมนต์ เลยจัดหนักจัดเต็มเจ้าบ้านี้ให้มันรู้ว่าใครเป็นใครไปเลย....แต่สุดท้ายก็เจอเจ้านี้จัดการในวิชาการต่อสู้อยู่ดี...

ส่วนตัวน่าขนลุกที่สุดในหมายเลขทั้งหมดที่อยู่ที่นี้ นั้นก็คือ 8 เอาจริงๆนะเจ้าบ้านี้มันตาบอด...นั้นแย่แล้วแต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือมันสามารถใช้การควบคุมพลังเวทภายในได้...นี้มันเป็นความสามารถที่มีแต่พวกในตำนานยังหาได้ยากเลย ไอ้พวกนั้นจับเจ้าบ้านี้มาได้ไงกัน...แต่ที่ทำให้เจ้านี้น่าขนลุกที่สุดนั้นคือมันใช้พลังเวทภายใน แทนการมองเห็น ตอนนี้เข้าใจปัญหารึยัง เจ้านี้มันกำลังใช้เวทของมันมาสัมผัสร่างกายของคนอื่นโดยตรงนี้มันโครตโรคจิตเลย ถ้าเรื่องนั้นก็พอเข้าใจได้ว่าเพราะตาบอด แต่ว่าถ้ามันเจอสถานะการที่ผิดปกหรือแย่มันจะยิ้ม แถมรอยยิ้มโครตสยองเลยนะแถมเจ้า 7 กับเจ้า 8ไม่ถูกกันอีก แต่พวกมันก็ชอบอยู่ด้วยกันกายเป็น คู่หู ยิ้มสยองเลยล่ะ มีแต่พวกแปลกๆ ทำไหมไม่มีคนอย่าน้อง 5 อีกระนะ

ส่วนคนต่อมาก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ อีกคนคือ 9 คนนี้นะสามารถก็อบปี้ ความสามารถของคนอื่นได้ แต่เป็นแบบเฉพาะเลย แบบที่เปลี่ยนแปลงหรือประยุกต์อะไรไม่ได้ มีพรสวรรค์แต่ก็ยังอ่อนหัด

ส่วนคนสุดท้าย 10 เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าทำไหมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี้ เธอตัวเล็กแต่เธอก็ดูจะกลัวไปทุกอย่าง ดูๆไปก็น่ารักไปอีกแบบแต่เธอมีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดสูงแถมไหวพริบสู้มาก ฉันก็อยากจะช่วยเธออยู่นะ แต่เธอเจอตัวฉันก็จะร้องไห้อยู่แล้ว ตอนที่ฉันจะเข้าไปใกล้เธอ ฉันก็อยากจะสนิทกับพวกเธอเพราะพวกเราเป็นผู้หญิงที่อยู่ที่นี้ด้วยกัน หนู 6 กับ 10 เธอชอบอยู่ด้วยกัน อาดเป็นเพราะ 10 คิดว่าอยู่กับหนู 6 คงปลอดภัย ฉันก็อยากไปอยู่ตรงนั้นด้วยแต่ดูพวกเธอกลับฉันมาจนเศร้าใจเลย

แต่หลังๆมานี้ ไอ้น่าขนลุก 8 มากมันชอบไปจุ้นจ้าน กับน้อง 6 ของพวกเรา ไอ้เจ้า 8 ชอบไปรวนรามด้วยการจับผมของน้อง ฉันก็อยากไปจับมั้งแต่แค่เดินเข้าไปนิดเดียว 10 ก็รู้ตัวซะแล้ว มันแย่จริงๆ

[ตอนนี้ก็ผ่านไป 1ปี 11 เดือนแล้ว] รู้ไหมวันนี้พิเศษกว่าวันอื่นเพราะว่าวันนี้นะ พวกที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์นะ จะบอกเรื่องการเรียนจบหรือก็คือ จุดจบของการที่อยู่ที่นี้ จะได้รู้วันที่จะได้ออกไปสักที่ ....แต่ว่านะนี้มันก็นานมากแล้วที่ไม่มีคนมาเพิ่มก็ไม่รู้ทำไหม...ทำไหมถึงมีกันแค่ 10 คนเอง หรือพวกนี้มันจะขโมยคนมาได้แค่นี้กันแน่ ... หรือห้องจะเต็ม?

แต่เอาเถอะ เจ้าพวกอาจารย์บอกว่าให้ฉันทำการทดสอบเพื่อแสดงให้พวกที่จะให้เราไปทำงานเมื่อได้ออกไปดู แต่ได้ยินก็รู้แล้วพวกนั้นนะ ฝึกพวกเราให้เป็นอาวุธเพื่อทำสงครามอะไรสักอย่างแน่นอน แต่ถ้าเป็นพวกที่ต่อสู้ไม่เก่งก็อาดเป็นอย่างอื่นแทน 

สิ่งที่พวกนั้นให้ฉันจัดการคือการทำลายโกเลมที่ทำมาจากหินต้านเวททั้งหมด....แล้วเจ้าโกเลมที่ใช้เวทในการขยับทำไหมถึงมีทั้งตัวเป็นวัสดุต้านทานเวทล่ะนี้ ไม่เข้าใจเลยจริงๆยังไงคงเป็นประเภทของโกเลมสักชนิดล่ะนะ เหมือนที่พวกนั้นสอนมามั้ง

[โกเลมสีดำตัวใหญ่เดินมาทางนี้ด้วยความช้า] ...คงต้องกำจัดแกนกลางให้ได้ คงเป็นตรงกลางตัวล่ะมั้ง ไหนขอดูสิว่าจะแน่แค่ไหน

[ร่ายเวทโดยไม่จำเป็นต้องร่ายคาถา] นี้เป็นวิชาขันต่ำที่ต้องทำได้เมือมาอยู่ที่นี้

ส่วนผสมของเวทเอาเป็นเวทไฟ รวมกับ ดิน กลายเป็นเวทลูกบอลหินไฟ แบบขนาดยักษ์

#ตู้ม ...

[ฝุ่นหินและควันไฟลอยคลุ้งแต่ยังเห็นเค้าลางร่างอยู่] ...ก็ไม่แปลกใจถ้าง่ายๆมันก็คงไม่ใช้การโชว์ฝีมือนะสิ

ฉันนะมีเวทธาตุ พื้นฐาน ทั้งหมดคือ ดิน น้ำ ลม ไฟ นั้นเลยสามารถใช้เวทประสานได้ง่าย

แต่พอมีเวทธาตุเพิ่มขึ้นนั้น คือ แสง และ ความมืด ยิ่งใช้เวทได้เกือบหมดทุกอย่าง ยกเว้นเวทที่เป็นธาตุพิเศษ จริงๆ

แต่พอมาเรียนที่นี้จากการใช้ได้แค่เวทประสาน กลายเป็น การผสมเวท ได้และ ลำดับการใช้เวทพื้นฐานในการประยุกต์ นี้ยังไม่รวมจำนวนเวทต่างๆที่ฉันจำได้จากการเรียนที่สามารถผสมกันหลายๆ เวทจนเป็นบทเวทเฉพาะที่ไม่มีใครสามารถสร้างได้ หรือย่างมากที่สุดก็ต้องมี นักเวทที่เชี่ยวชาญ ธาตุ ตามจำนวนชนิดที่ฉันใช้แถมต้องสามารถใช้เวทประสานกันเองอีกด้วย ซึงมันเป็นเรื่องยากมากๆที่จะสามารถทำเวทแบบฉันได้

“เวทบทที่ 0 จุดเริ่มต้นและจุดจบ” นี้คือบทเวทสุดความสามารถของฉันเลย ใช้ลำดับเวท ดิน วนไปหา น้ำ น้ำวนไปหา ไฟ ไฟวนไปหา ลม ลม วนไปหา ดิน ทั้งหมดวนเป็นวงกลมขนาดใหญ่ และ แสง วนไปหา ความมืด ความมืด วนไปหา แสง นั้นคือองประกอบของวงเวทข้างใน

#.....

[ไม่มีเสียงไม่มีแสงหรืออะไรเลย แต่ถ้าจับสัมผัสเวทได้ บทเวทนี้ สร้างความเสียหายจำนวนมากจนมิติสั่นสะเทือนจนยังกับจะฉีกเป็นกระดาษเลย]

[แต่ว่าก็มันก็แค่ได้สร้างรอยสีถลอกนิดหน่อย] ...บ้านะนี้ขนาดใช้บทเวท 0 เลยนะ....ทำไงดี ๆคิดสิ ๆ...ไม่อยากใช้อันนั้นเลยแต่ถ้าเอาให้คิดนะมันก็มีความเป็นไปได้อยู่ แต่จะให้ทำจริงๆฉันยังไม่รู้ว่าจะมีความสามารถถึงรึเปล่าเลย แต่ถ้าไม่ทำแล้วฉันจะไปได้ยินเรื่องที่พวกนั้นจะบอกว่างานที่เราได้จบออกไปจะยังไง มันจะต้องเสียงแล้วสิ ถึงยังไงตอนนี้ร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้นมามากแล้ว และอีกอย่างฉันนะยังใส่กำไลเว้นนี้อยู่เลยนะมันจะแรงพอไหมนิ

[โกเลมขนาดใหญ่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ] เดียวนะเจ้าโกเลมเวรนี้มันกิน อณูเวทที่ฉันปล่อยไปนิ แล้วมันก็ทำการรักษาตัวเองได้ด้วย....จะชนะยังไงนิ

มีแต่ต้องลองเท่านั้นแล้ว หวังว่าร่างกายจะยังไหวนะ

[รวบรวมเวทในร่างกาย] ถ้าเวทบทที่ 0 เมือกี่เป็นระดับประสาน งัน มหาบทเวทที่ 0 อันนี้เป็นระดับ ผสมเวท

[สร้างวงเวท 49 ชนิด] ใช้ระดับ ผสมเวท 2 ชนิด ทุกธาตุ ก็เป็น 49 ชนิด แต่ว่าถ้ามีแค่นั้นมันก็แค่ใช้เวท 49 ชนิดพร้อมกันมันก็คงจะสร้างความเสียหายได้น้อยกว่าเดิมเวทบทที่ 0 สักอีกฉะนั้นจะต้องเรียงการประสานกันทั้งหมด 49 ชนิดรวมกันเป็นวงเวทเดียว...แล้วจะรวมกันไงนิ

[ใช้เวลาคิดและรองผิดรองถูกนานพอควร] [โกเลมมาใกล้จนรู้ได้ว่าแค่เท้าของมันก็สูงกว่าตัวฉันเสียอีก]

[สร้างเสถียรภาพสุดได้แค่นี้ล่ะไม่งันได้โดนเยียบตายแน่ก่อนที่จะได้ยิ่งมหาบทเวทที่ 0]

“เอาไปกินมหาบทเวทที่ 0”

#เปรี้ยง! เสียงอะไรแตกนะ [มีเสียงที่ดังมากได้ดังขึ้น ส่วนเวทที่ยิ่งใส่นั้นมีสีของทุกอย่างหมุนวงเจาะเข้าไปในตัวโกเลม]

...ทำไหมฉันได้ทำถึงขนาดนี้แล้วแต่ก็ยังไม่สำเร็จ ....โกเลมนั้นมีรูตรงกลางตัวแต่ว่าร่างกายของมันก็กับกำลังซ่อมแซมตัวเองอยู่....แม้แต่ตรงกลางก็ยังไม่ใช้แกนกลางงันเหรอ ...กำไลนั้นได้แตกเป็นเสียงๆ ไปแล้ว และกำแพงก็มีรอยบุบ ร่างกายของฉันตอนนี้ก็พังไปหมดจากแรงกระแทกกลับของมหาบทเวทนั้น.... 555555 นี้ฉันกำลังจะแพ้งันเหรอ แย่ๆฉันว่าฉันจะเป็นคนแรกๆที่ได้ออกไปซักอีก....ฉันว่าก็พอเข้าจะความรู้สึกของเจ้าพวก 7 และ 8 แล้วล่ะ ยังไงฉันก็คงไม่ตายหลอกเพราะพวกนั้นคงไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น งันฉันมาทำอะไรที่มันบ้าดีกว่า...งัน...ก็...

[ตรวจสอบพลังเวทในร่างกาย] ใช้ไปตั้ง 7 ใน 20 เองร่างกายยังแย่ขนาดนี้ งันก็...มาใช้พลังเวทจนหมดเลยดีกว่า ฉัน...จะ...ใช้....ทุก....อย่าง...ที่...มี...ใน...ครั้ง...นี้

[รีดพลังเวททั้งหมดที่มี] เจ้าโกเลมนั้น อยู่ที่ปลายสุดของกำแพงเป็นเพราะเวทบทเมือกี่ของฉัน...ฉันว่าคิดชื่อเวทนี้ได้แล้วและก็วิธีการสร้าง

[สร้างเวททั้งหมดที่สามารถสร้างได้] จุดหลักคือความสมดุลของธาตุที่เกี่ยวโยงกัน ถ้ามีธาตุไหนมากว่ากันมันจะไปทำลายธาตุที่มันชนะทางและวงเวททั้งหมดก็จะพังลง จากจำนวนเวทที่สร้างได้เกือบ 343 วงเวท มันคือจำนวนเวทที่ผสม 3 ชนิดกัน และนั้นคือทั้งหมดที่มี แต่มันคงยังไม่แรงพอแต่ว่าพลังเวทของฉันสร้างได้แค่นี้เองฉะนั้น จะต้องยัดพลังเวทลงไปให้เข้มอีก มาเริ่มกัน

“เวทสุดท้าย ลำดับที่ -1 ทุกสิ่ง ”

#.... ฉันร่ายเวทเสร็จก็ [ทุกอย่างมืดลง]...

[รู้สึกตัวอีกที่ก็...]

“ตื่นได้แล้วครับ 2 คุณควรจะตื่นได้แล้วนะครับ ช่วยตื่นขึ้นมาที่เถอะครับ!! ...ผมขอร้องนะ!!!....” อะไรเสียงใครนิ

“อะไรเกิดอะไรขึ้น” เจ็บๆนี้มันเกิดอะไรขึ้น ไอ้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนฉะมัดเลย

“ผมนึกว่าจะช่วยคุณไม่ได้ซะแล้ว”

“อะไรนั้นนายเองเหรอ 3 .....มันเกิดอะไรขึ้นแล้วเจ้าตัวบ้าอะไรบินบนนั้นนะ” ...

[จะตกใจอะไรก่อนดี ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ในห้องมืดๆที่เป็นห้องพักแล้ว หรือห้องเรียนหรืออะไรเลยแต่ตอนนี้อยู่ที่ป่า...โล้งๆ หรือจะตกใจการต่อสู้ทางเวทบนท้องฟ้าที่มีความรู้สึกกระอักกระอ่วน...อะไรแบบนี้]

“อันนั้นผมก็ไม่รู้นะครับแต่ที่รู้ๆคือ ที่นั้นนะได้พังไปแล้วครับ เจ้าตัวนั้นกับอะไรบ่างอย่าง ก็กำลังสู้กันอยู่ แล้วพื้นที่โดยรอบก็พังไปหมดเลยครับ”

“…” เจ้าตัวพวกนั้นที่สู้กันกันอยู่...บ้าอะไรกันถ้ามาเทียบกับเวทของฉันล่ะก็ เทคนิคของฉันนะดีว่าเห็นๆแต่ดูคุณภาพเวทที่เข้มข้นจน ฉันจะอ๊วกนั้นบ้าอะไรนิมันคือตัวอะไร .... น่ากลัว ...

“ผมรู้แค่ว่าคนอื่นๆก็อยู่แถวนี้ 7 ได้นำพวกเราส่วนใหญ่มาที่ป่านี้ครับแล้วเขาคงอยากให้ผมรักษาคนอื่นๆก่อนที่จะหนีไปครับ”

“หนีงันเหรอ” ...เวลานั้นมาถึงไวจนน่าตลกเลยล่ะ 555555 ฉันจะได้เป็นอิสระแล้วสินะ

“คูณ 2 รอให้ผมถอนยาคำสาปพิษก่อนนะครับ” ...อะไรล่ะนั้นนะ

“มันคืออะไร”

“ตอนที่ผมมาที่นี้ผมได้ทำการสังเกต และระวังตัวตลอด พวกนั้นใส่ยามาให้เรากินนั้นรวมถึงอาหารและของรางวัลที่เราชนะด้วยล่ะครับ มันจะทำให้พวกเราต้องการยานั้นมากขึ้นจนเสียสติ ผมว่ามันคงจะควบคุมพวกเราด้วยเจ้าสิ่งนี้ แต่ผมสามารถรักษาอาการนั้นได้ครับ”

“สุดยอดไปเลยนายนะ” ว้าวแต่ล่ะหมายเลข นี้มันมีขอดีแตกต่างกันสินะถึงได้มาอยู่รวมกัน ฉันไม่ควรจะดูถูกพวกเขาสิ แต่ควรจะให้อยู่ในระดับเดียวกัน

[พักฟื้นสักพัก]

“มีอะไรให้ฉันช่วยไหม” ตอนนี้ร่างกายดีขึ้นแล้วพลังเวทก็ค่อยๆฟื้นขึ้นมาบ่าง

“ไม่มีนะครับคุณ 2 ผมก็กำลังรอคนอื่นๆนะครับ”

“งันฉันว่าฉันจะไปช่วย 7 หาคนอื่นๆดีว่า”

“มันคงเป็นเรื่องที่ยากเกินไปครับสำหรับคุณ 2” ...ทำไหมล่ะฉันว่าฉันมีประโยชน์นะหรือว่า ... 

“เพราะเจ้านั้นที่บินอยู่บนฟ้านะเหรอ”

“ใช้แล้วล่ะคุณผู้หญิง” ....เสียงใคร

[หันไปดู...นั้นเจ้า 1? นิ]

“ไม่ต้องตกใจไปผมขอโทษด้วยนะสำหรับกิริยาแย่ๆ ที่ผมได้แสดงไปเมือตอนที่อยู่ในนั้น ผมโดนมอมยานะครับ” ก็ฟังดูมีเหตุผล

“แล้วเจ้านั้นคืออะไร”

“เท่าที่ผมดูมันคือโกเลมขั้นพัฒนาระดับวิปลาสที่เกิดจากโกเลมเวทจำนวนมากที่รวมกัน... แต่เท่าที่ดูวันคือโกเลมเวทหลายชนิดแบบผิดปกติได้รวมกันแบบโครตจะผิดปกติ นั้นล่ะครับคือเจ้านั้น”

“ระดับผิดปกติบอกแค่นี้ก็พอแล้ว 1”

“โทษที่ครับๆ ผมก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ 2”

“แล้วตอนนี้มีใครบ่าง 3” ฉันอยากรู้หมายเลข ที่เหลือเป็นไงบ่างแต่พวกนั้นคงไม่เป็นไรหลอกมั้ง

“ตอนนี้ผมรักษาไปแล้ว คือ 1 2 และผมเอง 3 และก็ 7 แค่นี้ครับ” นั้นมันก็น้อยอยู่นะ

“พวกเราไม่สามารถไปช่วยได้เลยเหรอ ถึงฉันจะรู้ว่าถ้าเข้าไปในนั้นมันจะอันตรายโดยฉะเพราะฉัน” ฉันรู้ถ้าฉันเข้าไปในอาณาเขตพลังเวทนั้น พลังเวทของฉันจะโดนดูดออกไปและนั้นอาดจะทำให้ฉันตายได้เลย

“พวกเราทำได้มากสุดแค่นี้ครับ พวกเราจะต้องปกป้อง 3 ไว้ไม่งันถ้าพวก ลัทธิ นั้นเจอและจับ 3 ไปได้พวกเราจะเสียเปรียบมากในการที่จะหนีไปได้ พวกเราต้องรวมมือกันนะครับ”

“ลัทธิอะไรที่จับพวกเรามาล่ะ 1”

“มันเป็นลัทธิที่มีตั้งนานแล้วครับ พวกมันจะจับเด็กที่มีพรสวรรค์ที่โดดเด่มามากสุดที่เคยได้ยินมาและไม่เกิน 10 คนครับนำมาฝึกเพื่อเตรียมรับมือกับเหตุการณ์พิเศษนะครับ ผมรู้ประวัติไม่มากนะครับเพราะพวกนี้มีตัวตนบ่างอย่างคอบช่วยอยู่”

“นี้มันแย่ไม่ใช้เหรอนี้พวกเราจะหนีไปได้เดียวก็ถูกพวกมันตามจับมาได้อยู่ดีนิ”

“ถ้าจะให้พูด ผมว่าพวกเราหนีนะดีแล้วครับ ถ้าพวกเราอยู่พวกเราจะเป็นได้มากสุดก็แค่หมากที่ถ้าใช้ไม่ได้ก็จะถูกทิ้งนะครับ และถึงพวกเราจะหนีไปได้ก็คงไม่ถูกตัวตนที่คอยช่วยลัทธินี้มาจับหลอกครับ มากสุดคนของลัทธิคงมาจับเราเอง เพราะว่าพวกเราถูกฝึกมาเพราะให้ไปเจอกับเหตุการพิเศษและตอนนี้พวกเราก็พร้อมแล้วนิครับ”

“นายคิดงันเหรอ 1”

“ผมไม่ได้คิดแต่ผมรู้ว่าจะเป็นอย่างนั้นครับคุณ 2” ...คงทำได้มากสุดแค่เชื่อเท่านั้นสินะ

[7 ได้มาที่นี้พร้อมกับ ผลึกสีแดงที่มีพลังเวทของ 8 นิ] อะไรเกิดอะไรขึ้น

“คุณ 7 มาเดียวผมรักษาให้คุณก่อนนะครับ” เจ้า 7 ดูถ้าว่าจะไปเจองานหนักนะนี้

“ผมขอดูเจ้าสิ่งนี้หน่อยนะครับ...ผมว่าผมสามารถบอกได้นะว่ามันคืออะไร” 1 ยืนมือขอผลึกสีแดงนั้นไปถือแล้ว..

#“หวัดดี ได้ยินไหม..ที่ฟังอยู่นะเป็นหมายเลข..รึป่าว..ฉันเอง 8 ฉันมีปัญหา..กับการทดสอบ..นิดหน่อย..เรื่องเลยเป็นแบบนี้..ก่อนจะหนีช่วยสร้าง..ความวุ่นวายให้ได้..มากที่สุดที่ฉันยื้อ..กับเจ้าบ้านี้มานานแล้ว..ถ้าทุกอย่างเรียบร้อย..ฉันจะได้หนีสักที่.......”

“แย่แล้วล่ะถ้าคุณ 8 หนีไปตอนนี้ โดยที่ผมไม่ได้ทำการรักษาล่ะก็คุณ 8 จะต้องมีปัญหาแน่ ๆ เลยครับ” นั้นสินะแต่ตอนนี้ก็รู้ได้แล้วว่าใครที่ทำให้เกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น เป็นพวกหมายเลขเอง...8 งันเหรอ ไอ้ตัวน่าขนลุกนั้นมีความสามารถถึงขนาดนี้เลยเหรอ..ก็ตกใจนิดหน่อยแต่ เจ้านั้นมันก็เป็นคนที่มีความสามารถล่ะนะ

“ใช้แล้ว และจะตอนกลับเจ้านั้นยังไงนิ” ฉันได้แต่ถาม 1 เพราะคนที่ดู จะสามารถตัดสินใจได้ดีที่สุดในตอนนี้คือ 1

“รู้แบบอักขระ เฉพาะ...เป็นคนที่มีความสามารถมาก แต่การจะนำไปใช้กับสิ่งอื่นคงไม่ได้..ผมรู้แล้ว...น่าจะเป็นแบบนี้นะ” ...เจ้าบ้านี้ดูผลึกสีแดงนั้นและบ่นคนเดียวอะไรก็ไม่รู้

“รู้รึยังว่าจะตอบกลับไปยังไง”

“ผมรู้แล้วครับ แต่คงต้องใช้คุณ 2 เป็นคนตอบนะครับเดียวผมบอกวิธี” ...ทำไหมเป็นฉันล่ะฉันทำเป็นซะที่ไหน

“ฉันว่าฉันทำไม่เป็นนะ”

[1 ยื่นผลึกสีแดงมา] ฉันก็ได้แต่รับไว้ ... [นี้มันน้ำแข็งนิ..]

“คุณ 2 แค่เขียนอักขระ ตัวนี้ และเดียวผมจะเป็นคนบอกเขาเองครับ”

[ไม่ได้ใช้เวลามากเลยในการเขียนแต่ที่ยากคือ ตัววงเวทภายในมันไม่ได้ดูเหมือนวงเวททั่วไป...แต่มีโครงร่างที่คลายๆอยู่เท่าที่ดูนะ]

“งันผมจะบอกนะครับฟังดีๆนะครับคุณ 2 เพราะระบบนี้นะมันจะให้คนที่เขียนเวทแล้วจับคำลงไป แล้วมันจะส่งให้เป็นคำพูดนะครับ มันเป็นระบบที่ยุ่งยากพอควรนะครับ” “นี้พวกเราเป็นพวกเดียวกัน ถ้าไม่ลงมา นายจะต้องแย่มาก นี้เป็นเรื่องสำคัญมากเลยนะครับจาก 1” พูดซะยาวเลย...

[เท่านี้คงเรียบร้อย] พอทำทุกอย่างเสร็จ [ผลึกน้ำแข็งสีแดงก็รอยไปทางที่นั้น ที่มีการปันป่วนของพลังเวทระดับผิดปกติ]

[รอไม่นานมากเจ้าผลึกน้ำแข้งสีแดงก็กลับมา] มันมาหาตรงฉันเลยและก็มีเสียง

#“ลงไปไม่ได้รับเมือกับเจ้านี้อยู่และอีกอย่างว่าจะกำลังจะหนีแล้ว”

“แย่แล้ว 8 เข้ากำลังจะสู้ไม่ไหวเหรอ ... ถ้าเขาลงมาจริงๆก็คงคงจะพาเจ้านั้นมาด้วยสินะ....ทำไงดี”

“ผมว่าเราบอกเรื่องของ ยา นั้นและก็วิธีแก้ให้และก็ให้คุณ 3 ไปหานะครับ”

[เมือตัดสินใจได้ ก็พากันส่งขอความอีกรอบ] เนื้อความก็เป็น “มีเรื่องของยา ที่ควบคุมพวกเราอยู่มันทำให้นายหนีไม่ได้ต้องไปหา 3 เขาจะสามารถช่วยได้”

[ส่งไปอีกครั้ง...และก็ใช้เวลานานกว่าเดิมนิดหน่อย] 

#“ลงไม่ได้โว้ย ทำได้มากสุดก็แค่วนไปรอบ ๆไม่งันก็หนีไปเลย” …แย่แล้ว [มีเสียอีกครั้งหลังจากที่ผ่านไปแป๊บนึ่ง] “มาช่วยจัดการเจ้านี้หน่อยสิ ถือว่าเป็นค่าที่ช่วยให้ออกมาได้ ส่วนทำยังไงก็ให้ส่ง 5 ไปยังแกนกลางเจ้าบ้านี้ ส่วนจะทำแบบไหนก็ทำไปเลยจะได้หยุดสักที่เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”

“งันคงต้องทำตามที่ 8 บอกล่ะนะ ยังไงความจริงที่ว่าเขาช่วยพวกเราให้ออกมาได้นั้นก็ถูก แต่เขาหยุดมันไม่ได้นี้ก็เข้าใจอยู่คงทำได้มากสุดแค่ยื้อ ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน พวกเราต้องหา 5 ให้เจอแล้วส่ง 5 ไปในแกนกลาง เจ้านั้น เรื่องจะได้จบๆไปครับ” ก็ตามที่ 1 บอกนั้นล่ะ แต่ฉันก็อยากช่วยด้วยแต่คงเข้าใกล้ไม่ได้นี้สิ

“งันเอาแบบนี้ผมจะไปเอง ครับ จะไปตามหาคนอื่น ๆ ด้วย ส่วนคุณ 2 และ 1 ถ้าเกิดทุกอย่างจบไปได้ด้วยดี พวกคุณก็ไม่ต้องรอนะครับ หนีไปเลย ผมจะไปข้างในนั้นกับ คุณ 7 เอง ถึงมันจะแย่หน่อยๆสำหรับผมแต่ว่า นี้คงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด” ...

“ผมก็เห็นด้วยกับ 3 นะ แล้วคุณล่ะ 2” ...

“ฉันคงต้องรอก่อนสินะ ทำอะไรก็ทำไปเลย...แต่ว่า 7 ล่ะหายไปไหน”

“คุณ 7 คงกลับไปช่วยคนอื่น ๆแล้วล่ะครับ” แล้ว 3 ไปคนเดียวมันจะไม่เป็นอะไรเหรอ

“งันทำไงดีระ”

“ผมมีวิธี คุณ 2 คงเข้าไปไม่ได้สินะครับ เพราะถ้ายิงมีพลังเวทสูงยิ่งโดนดูดไปมาก ยิ่งคูณที่มีร่างกายที่ไม่พร้อมด้วย ผมอยากให้คุณหาที่ซ่อนตัวก่อนเลยนะครับ แต่ผมว่าก็คงไม่มีอะไรทำอันตรายคุณได้นอก จากเจ้าตัวนั้นอีกแล้วครับ”

 “ฉันเข้าใจแล้ว ไปเลยเดียวฉันอยู่ที่นี้เองถ้าทุกอย่างจบฉันก็คงหนีได้แล้วสินะ” ฉันจะได้มี อิสรภาพ แล้ว แค่รอดูคนอื่นๆ อีกแป๊บเดียวก็พอ 

[พวกเขาก็ได้จากไป]

[เวลาผ่านไปไม่นานฉันก็ไม่สามารถจับพลังเวท ที่อยู่ตรงนั้นได้]

คงถึงเวลาแล้วสินะ...หวังว่าถ้าหนีไปจะไม่โดนพวกนั้นพากลับมานะ....

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่9-1

ทุกอย่างดูราบรื่น มากเลยจริงไหม แต่ล่ะคนที่อยู่ที่นั้นก็มีแต่พิเศษๆ แต่ว่ามาอยู่ได้แค่ 10 ก็ไม่ใช้ว่าข้างนอกนั้นจะไม่มีมากกว่านี้หลอกนะจริงไหม นี้ยังไงก็ไม่ได้รวมพวกเก่าก่อนนะ มีอะไรให้เขียนอีกเยอะเลย คงเขียนบทต่อไปด้วยมุมมองอื่น แค่เป็นรายวันบ่างดีกว่า เปลี่ยนไปเรื่อย ๆจะได้ไม่หน้าเบื่อ ...ตัวเองถ้ามองในมุมมองอื่น ก็คงเก่งล่ะนะแต่คงไม่โกงใช้ไหม เพราะตัวโกงนะมันต้องไม่ใช้ตัวเอกอยู่แล้วสิ จริงไหมไม่งันก็คงน่าเบื่อแต่ว่า...ไม่มีคนอ่านจริงไหมเรื่องนี้นะ คนเขียนจะเขียนยังไงก็ได้ดูเง่าๆดีนะ แต่ก็สนุกดี

//////////////////////

ก็นะยังไงก็จะเขียนเพิ่มให้ละเอียดอยู่แล้วไม่ใช้ในมุมมองของตัวเองแล้วคงจะเป็นตอนกลางเรื่องนู้ล่ะ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น