เส้นทาง ที่ไม่อาจคว้า จุดจบได้

ตอนที่ 10 : พลิกวิกิจที่ถูกยิบยืนมาให้ ให้เป็นโอกาสในการพัฒนา เพื่อจะก้าวข้ามวิกิจครั้งต่อไป [a1-7]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มี.ค. 64

ส่วนใหญ่ถ้าสามารถยืดเวลาในการฝึกสิ่งๆนั้นได้ก็จะทำเช่นนั้น เมื่อวิชาที่แล้วนี้เองจะต้องสามารถอยู่ได้นานถึง 2 ชั่วโมงก็จะสามารถผ่านได้ แต่จะแค่เกือบถึงเวลาที่จะผ่านเท่านั้นก็ตั้งใจล้มลงเพื่อจะสามารถอยู่ในการฝึกต่อไปจนหมดเวลาเอง

แต่ว่ามันจะเป็นอีกเรื่องนึ่งไปเลย ถ้านั้นเป็นวิชาการต่อสู้ก็เพราะว่ามันจะมีคนหนึ่งที่จะชอบวิชานี้ ที่เหมือนกับผมนั้นได้ชอบการฝึกฝนไงล่ะ และมันไม่ใช้เรื่องดีด้วย 

“หมดเวลาพักแล้วไอ้พวกเด็กเหลือขอทั้งหลาย” นั้นเป็นเสียงของอาจารย์สอนการต่อสู้

“ครับ/ค่ะ”

“วันนี้พวกเธอจะต้องสู้กันเองโดยไม่สามารถใช้เวทได้ และมีเครื่องถ่วงน้ำหนักที่จะเริ่มต้นจากน้ำหนักหนึ่งในสิบของน้ำหนักตัว และจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆจนกว่าจะไม่สามารถขยับได้ เราจะมาดูกันสิว่าวันนี้จะเป็น 7 หรือ 9 แต่ 4 กับ 10 ก็มีโอกาสถึงจะน้อยแต่ก็ยังมี คนชนะจะได้ของรางวัล มาเตรียมตัวและหยิบอาวุธที่ชอบไปใช้ได้เลย สู้กันให้ตายไปเลยเขาใจไหม” ก็โอกาสชนะของพวกนั้นสูงนิ เราก็ไม่เคยชนะวิชานี้ได้เลยตลอดเวลาที่อยู่ที่นี้

“ครับ/ค่ะ”

[ใช้เวลาไม่นานในการเตรียมตัว]

[มีกระแสเวทเหมือนเดิมได้พาพวกเราเขามาในที่ต่อสู้] ตอนนี้พวกเราก็ได้ถูกใส่เครื่องพันธนาการยับยังการใช้เวท นั้นรวมถึงการใช้กระแสเวทด้วยนะ ขนาดมันขึ้นอยู่กับปริมาณพลังเวทที่มี ของเราก็มีขนานเท่ากับกำไล ข้อมือสองข้างใหญ่ๆเองนะ แต่มีแค่หมายเลข 2 เท่านั้น เองมั้งที่จำเป็นต้องถูกขังในกล้องป้องกันเวทแบบมิดชิด ไม่งันเธอก็ยังใช้เวทได้อยู่ดี แต่พวกอาจารย์มีข้อตกลงกับเธอ เธอจึงได้มาอยู่ในสนามนี้โดยไม่ถูกขังแยกไปแล้ว นั้นก็เป็นเรื่องเมือตอนเขามาแรกๆ กระแสเวทใช้ยากเพราะผ้าปิดตาแล้วยังจะต้องใส่กำไลนี้อีก ... การฝึกๆ

“ถ้าพร้อมแล้วก็สู้กันให้ตายไปเลย!!” นั้นเหมือนเสียงสัญญาณที่บอกเริ่มการต่อสู้ได้ แล้วเราคงจะใกล้เวลาแพ้แล้วสินะ นั้นก็เป็นเหตุผมที่เราไม่เคยเอาอาวุธมาใช้ด้วย

[ไม่มีเสียงอะไรขยับมาทางนี้] แต่นั้นนะโครตอันตรายเลยระ

[หลบออกมาจากตรงที่ยืนอยู่ได้สำเร็จ] ต้องจับกระแสลมที่จะส่งสัญญาณอย่างเบาบางอย่างมากต้องเร็วในการจับทางของกระแสไม่ไงได้หลบไม่พ้นแน่ๆ

#ตู้ม!!! เสียงกระแทกนั้นเกิดขึ้นตรงที่เราเคยยืนอยู่ มันเป็นฝีมือของ ไอ้บ้า 7 นั้นเองเจ้านั้นมันเล็งผมเป็นคนแรกตลอด ไม่รู้เพราะอะไรแต่นี้เป็นเหตุผลที่ไม่เคยได้ชนะได้เลย ไอ้คาบวิชานี้บ้านี้เลย

#ตู้ม!!! #ตู้ม!!! #ตู้ม!!! #ตู้ม!!! กว่าจะหลบได้แต่ล่ะอัน มันช่างยากเหลื่อเกินให้ตายสิ ทั้งความเร็วทั้งพลังและความเงียบ สิ่งเดียวที่ทำให้เราหลบได้อยู่คือการอ่านกระแสลมอันเบาบางที่มันจะเกิดเป็นเส้นทางที่เจ้าบ้านั้นกำลังมันกำลังจะมา เจ้านั้นคงไม่ใช้อาวุธเช่นเคย เราคงจะมีเสียงเป็นแบบนั้นถ้าเราหลบพลาด

แต่ยังไงเจ้าบ้านั้นก็.... #ตู้ม!!! ....เร็วกว่านี้ได้.... #ตู้ม!!! เจ็บๆๆเริ่มจับกระแสลมไม่ได้แล้ว และน้ำหนักก็มากขึ้นถึงจะนิดนึกแต่เรื่องนั้นผมก็รู้อยู่แล้ว

.... #ตู้ม!!! .... #ตู้ม!!! .... #ตู้ม!!! เจ็บสุดๆเลยและขยับไม่ได้ด้วย

.... #ตู้ม!!! นั้นเป็นเสียง....ที่...ห่างออกไป เจ้าบ้านั้นคงจะไปจัดการคนอื่นต่อแล้ว ส่วนเวลานี้เราคงทำอะไรไม่ได้นอกจาก....รองฝึกการขยับร่างกายที่อยู่ในสภาพที่ขยับไม่ได้...มันฟังดูขัดแย้งกันแต่ก็ดีว่านอนอยู่เฉยๆ แล้วก็รองฝึกการจับสัมผัสในการขยับของคนในสนามนี้ทั้งหมดแล้วเดาการกระทำด้วยดีกว่า....

[ใช้เวลาไม่นานในการแข่งขันครั้งนี้] ผมก็รู้อยู่แล้วว่าเป็น 7 อีกนั้นล่ะ

“7 นายทำได้เยี่ยม..ไปพักได้แล้ว แล้วอย่าลืมเอาของรางวัลไปด้วยล่ะ”

“...”

“ส่วนคนที่แพ้พวกเธอจะโดน ดาบแทงไปเรื่อย ๆจนกว่าจะหมดเลยเวลา” ...ไอ้โรคจิต...

[เวลาผ่านไปจนการแทงด้วยของมีคมได้หยุดลง] ...ไม่รู้สึกเจ็บแล้วสิ โดนรักษามาหลายครั้ง เพื่อมาโดนแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี้ถือว่าเป็นการฝึกคุมสติในช่วงเวลาที่บาดเจ็บสาหัสไปด้วย ...แต่ยังไงก็ยังเจ็บและเหนื่อยทั้งกายและใจ อยู่ดี ...

[เครื่องมือที่ทำจากวัสดุต่อต้านเวท ได้สลายหายไปแล้ว] จากการที่จับการสลายไปของเครื่องมือพวกนี้ ทำให้รู้ว่ามันเป็นการเคลื่อนย้ายในรู้แบบผิดรูป โดยมันขยับเข้าไปในอาณาเขตที่อยู่กลางอากาศ บนพื้นที่เล็กๆ มันจะเกิดขึ้นแบบสุ่ม ไม่สิต้องบอกว่าเกิดขึ้นรอบตัวพวกอาจารย์ในอาณาเขตไม่กว้างมากคงมีขนาดสัก 5 ถึง 6 เมตร แต่เอาจริงๆนะความรู้เรื่องระยะที่ได้จากทางโบสถ์มันก็ช่วยได้มากเลยที่เดียว แต่ต้องใช้การสัมผัสหลายทางแล้วนำมาประกอบกันเพื่อทำให้เห็นภาพในหัวได้ชัดเจนจนสามารถกะระยะ แล้วค่อยสื่อสารบอกคนอื่นได้ แต่เรื่องพวกนี้นะมันยากๆนะ และมันเหนื่อยมากด้วยอันที่จะบอกมาทั้งหมดนั้นคือ เครื่องมือต่อต้านเวทพวกนั้นเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่การจะหนีไปจากที่นี้ยากขึ้น ถ้ารวมกับเหตุผมอื่นๆ การหนีก็จะเป็นไปไม่ได้เลยล่ะ พวกที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์นั้น จับเด็กที่ไม่ธรรมดามาฝึกแบบผิดปกติ และมีเครื่องมือที่สามารถจัดการและควบคุมพวกเราได้นั้น...มันผิดปกติมาก...อยู่มามากกว่า 1 ปีแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นหนทางในการออกไปจากที่นี้ได้เลย และการสื่อสารกับพวกเดียวกันเองก็เป็นไปได้ยาก 

[อยู่ในเวลาพัก] เดินไปรอบๆห้องที่เราอาศัยอยู่ ที่ตรงนี้เป็นอาณาเขตที่แยกจากที่ฝึก พวกนั้นจะถูกเรียกเราไปในอาณาเขตฝึกก็ต่อเมือถึงเวลาเท่านั้น ต้อนนี้เราออกไปข้างนอกห้องที่เราอยู่ไม่ได้เลย เคยลองสำรวจจนทั่วไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่สามารถออกไปได้ถ้าจะบอกให้ถูก ต้องบอกว่ามันถูกตัดออกจากโลกภายนอกด้วยซ้ำไป ไม่มีการสัมผัสแบบไหนของเราเลย ที่สามารถรับรู้ในนอกระยะห้องนี้ได้เลย ทั้งเสียง ทั้งการสั่นสะเทือนจากวัตถุถึงวัตถุก็ยังไม่สามารถรับรู้จากห้องข้างนอกได้เลย หรือจะกลิ่น...การไม่ได้กลิ่นจากข้างนอกก็ปกตินะและที่นี้ก็ไม่มีหน้าต่างหรืออะไรแบบนั้นเลย นั้นรวมถึงกระแสลมด้วย กระแสเวทก็ไม่สามารถจับอะไรได้เลยถึงจะแผ่กระแสเวทออกไปแล้วอันนี้ไม่แปลกใจหลอกนะ แต่ที่แปลกและนั้นทำให้สรุปได้ว่าห้องนี้ไม่ได้อยู่บนพื้นที่ปกติก็คือ ถ้าลองโจมตีกำแพงหรือพื้นเพดานแล้วแต่ทั้งเสียงหรือจะเป็นแรงกระแทกกับถูกสะท้อนกลับมาแบบว่า เหมือนกับการที่มันเป็นอากาศว่างๆเลย ตรงกำแพงนะมันก็ปกตินะถ้าอีกฝั่งเป็นอากาศโล่งๆ แต่พื้นนะมันไม่ควรเป็นแบบนั้นนะสิ และเพดานก็ด้วย ยังกับว่าห้องที่เราอยู่มันรอยในอากาศว่าง ๆเลย...แปลกจริงๆนะนี้

ตอนนี้คงยังทำอะไรไม่ได้เพราะจากการที่ยังขังคนที่เก่งกว่าเราได้ตั้งนานโดยที่พวกนั้นยังไม่หนีหายไปไหน นั้นเป็นคงเป็นขอสรุปว่ายังไงตอนนี้ความสามารถของเราคงยังออกไปไม่ได้อยู่ดี ... และถ้าเราทำอะไรมีโอกาสที่จะออกไปได้ พวกอาจารย์พวกนั้นคงไม่อยู่เฉยๆหลอก เราอยู่แบบนี้ไปก่อน ถ้าทำอะไรเป็นพิรุธระก็คงจะได้ไปอยู่ในห้องที่ออกยากกว่านี้แน่ 

ตอนนี้ทำได้มากสุดก็แค่ฝึกในสิ่งที่ยังฝึกไปต่อได้เท่านั้นเอง จะต้องให้ได้เร็วขึ้นและมากขึ้น...จะต้องระเอียดขึ้นด้วย.... อยู่ที่นี้นานซะแล้ว...เราก็อยากจะกินพวกอาหารที่แม่เคยทำจังนะ....อยากกินปลาทอด...ตัวใหญ่ๆ...

[เดินไปที่มุมห้อง] มุมนี้เป็นมุมอาหารมีแต่ของอะไร ก็ไม่รู้นะรสชาติจืดๆทั้งนั้นเลย...แต่ถึงจะบ่นอยากกินอะไรไปก็คงไม่มีใครได้ยินหลอกนะ

[กินเสร็จแล้วไปที่เตียงนอนต่อ] นอนพักสักหน่อยแล้วกัน

[เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเวลาต่อมา] เราคิดมาดีแล้ว เรามีเหตุผลที่จะไม่อยู่ที่นี้ต่อแล้ว เรานะจะกลับไปที่นั้น ที่เราได้จากมาแล้วจะต้องไปกินปลาทอดให้ได้โว้ย!! สิ่งที่ทำได้ก็คือเก็บเกี่ยวความรู้และการฝึกฝนที่เราอยู่ที่นี้ให้มากขั้น เพื่อจะได้มีความสามารถมากพอในการออกไปจากที่นี้...ใช้...หวังว่านะ

[โดนกระแสเวทที่อ่านได้ยากพาตัวออกมาจากห้องพัก]

“ตื่นได้แล้วพวกเด็กๆทั้งหลายถึงเวลาเรียนได้แล้ว วันนี้ฉันจะสอนแบบสบายๆ นะเข้าใจไหม?” ถึงเวลาวิชาความรู้แล้วสินะ คนนี้นะโรคจิตที่สุดจากพวกอาจารย์ทั้งหมดเลย แต่ก็เป็นอีกวิชาที่สามารถฝึกอะไรแปลกๆได้เยอะเลยล่ะ

“เอาล่ะอาจารย์ของพวกเธอคนนี้ จะให้พวกเธอทั้งหมดได้คิดและลองบอกวิธีการแก้ปัญหาต่างๆ ถ้าพวกเธอได้เจอกับเหตุการผิดปกตินะจ๊ะเด็กๆ” จะมีการลงโทษวิปริตอะไรอีกนี้

“ครับ/ค่ะ” 

“ถ้าอาจารย์ถามแล้วตอบไม่ได้ คนนั้นจะต้องตัดนิ้วด้วยตัวเองมาให้อาจารย์นะ จบการสอนถึงจะอนุญาตให้ทำการรักษาได้เขาใจใช้ไหม” ...ตัดนิ้วเอง...

“ครับ/ค่ะ” 

“เยี่ยมจ๊ะเด็กๆ แต่อาจารย์ไม่ชอบสอนในพื้นที่โล่งๆนะ เดียวข้อเปลี่ยนเป็นห้องอื่นก่อนนะจ๊ะ” ...

#แป๊ะๆ เสียงตบมือสินะ

[จากห้องที่ไม่มีกระแสลม กับมีอะไรบ่างถูกเพิ่มเข้ามาจนกระแสลมได้ขยับนิดนึง] มีอะไรเพิ่มขึ้นมานิ

“นั่งที่ด้วยนักเรียน”

“ครับ/ค่ะ” เริ่มขี้เกียจตอบแล้วนะแต่ถ้าไม่ตอบ เดียวก็โดนหาเรื่องทำร้ายเราอีก

[ใช้การสัมผัสจากคนรอบๆ แล้วคาดคะเนว่าเก้าอี้อยู่ไหน] เดียวนี้ใช้การสัมผัสโดยรวมเป็นปกติได้แล้วแต่ของที่ไม่ขยับและยังไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนนั้น มันก็จำเป็นต้องใช้การสัมผัสที่ยุ่งยากแบบนี้ มันจะทำให้เหนื่อยง่ายด้วยเลยใช้แค่การสัมผัสแบบปกติไปก่อนเช่นการใช้มือสัมผัสแบบนี้ การหาเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่นะมันเหนื่อยเกินไปแล้ว ถ้าใช้สัมผัสระดับสูง เพราะในวิชาตอนนี้นะจะทำให้สามารถฝึกอะไรแปลกๆได้ด้วยเลยไม่อยากจะทำให้ตัวเองเหนื่อยก่อนจะเริมนะ

[เดินไปหาที่น่าจะเป็นเก้าอี้และนั่งลง] ...ก่อนจะได้นั่ง มีอะไรบ่างอย่างได้ขยับเอาเก้าอี้ออกไปนี้เกือบจะได้นั่งอากาศซะแล้วสิ ถ้าไม่รู้ตัวก่อน

[ใช้มือไปทางตำแหน่งของเก้าอี้ที่สัมผัสได้แล้ว และขยับเก้าอี้มาและนั่งลง] ...วิชานี้นะประมาทไม่ได้เลยที่เดียว

“ถ้าพร้อมแล้วก็จะเริ่มถามแล้วนะ” 

“ครับ/ค่ะ”

“งัน 8 เริ่มจากเธอก่อนเลย” ... เอาอีกแล้ว

“ครับ”

“ถ้าเธอติดอยู่ในกับดักหมีของนายพราน”

[มีกระแสเวทเบาบ่างก่อตัวรอบเท้า] ...จะเล่นมุกนี้กับผมไม่ได้อีกแล้วนะครับ...

[ยกเท้าขึ้นก่อนที่กระแสเวทที่ก่อตัวจะทำการขยับอย่างเร็วมาถึงขา]

# แก๊ก

“ผมว่าผมไม่ได้ติดกับดักนะครับ” ถ้าแค่นี้นะยังอ่อนไปอาจารย์ แต่คงจะมีอีกเพียบเลยต่อไป

“..เยี่ยม..งันเธอก็จะเจอกับนายพราน เก้าคนและเธอตอนนี้ก็ติดอยู่ในกรงขนาดใหญ่ด้วยนะ” ...ฉิบหายแล้ว...

[กำลังจะลุกจากที่นั่งพอจบคำพูดสุดท้าย] ถ้าเป็นประโยคแรกมันจะไม่น่ากลัวเท่าไหลเลยนะแต่ประโยคหลังนะมันโครตแย่เลยแถมพูดที่หลัง

[มีมือใครบ่างคนมากดไหล่จนลุกไม่ทัน] อะไรอีกนิ

#ตู้ม แย่ๆนี้มันโครตแย่เลย

“ที่นี้เธอก็หนีจากกรงไม่ได้แล้วนะ 55555555” ....ไม่จริง....

“ถ้าไม่มีใครจับผมไว้ผมคงไม่โดนจับหลอกครับ”

“แต่ทุกคนที่นี้ก็เห็นนะว่าไม่มีอะไรมาจับเธอสักหน่อยนิ” ..งันมันจะเป็นอะไรไปได้นอกจากเธออีกล่ะหะ?...ยังไงก็แล้วแต่ ตอนนี้ก็คงได้แต่เดินตามทางที่อาจารย์ให้เดินเท่านั้นเอง

“ครับๆผมโดนจับอยู่ในกรง และมีนายพราน อีกเก้าคน แล้วยังไงต่อระครับ” เอาล่ะถ้าหนีจากการโดนไม่ได้ก็เผชิญกับมันไปสิจะได้รองฝึกอะไรแปลกๆด้วย

“เธอดูสนุกนะที่อยู่ในนั้น”

“ผมก็ปกตินะครับ เร็วเข้าสิครับผมจะเจออะไรอีกนิ”

“ฉันก็ไม่ได้เกลียดคนอย่างเธอหลอกนะ แต่โครต!!เกลียดเลยต่างหากล่ะ เอาล่ะนะนายพรานทุกคนยิงธนูที่ไม่ว่ายังไงก็จะยิ่งโดนเธอ และกรงนี้จะเล็กลงเรื่อย ๆ”

[มีเสียงอะไรบ่างอย่างพุ่งมาอย่างเร็ว] นั้นคงเป็นธนูสินะ

“นั้นฟังดูดีเลยที่เดียว”

[ใช้แขนให้ไปโดนลูกธนู] ยังไงก็ต้องโดนอยู่แล้วก็ให้มันโดนแต่แขนข้างเดียวอย่างไปเลย

[ใช้แขนอีกข่างไปรับลูกธนูแล้วมาแทงที่แขนที่โดนแต่ลูกธนู] ถ้าทิ้งลูกธนูไปเลยตอนที่จับได้เดียวมันก็จะพุ่งมาโดนตำแหน่งอื่นของร่างกายอีกอยู่ดี จะต้องบังคับให้มีความเสียหายแค่ที่เดียวก็พอแล้ว

“แล้วยังไงต่อล่ะครับอาจารย์ ผมว่าตอนแรกอาจารย์ว่าจะถามอะไรนิครับ แล้วก็จะให้ผมตอบคำถามนิแต่ตอนนี้มีแต่เหตุการที่ผมเจอนะครับ” เจ็บๆ แต่ถ้าบังคับให้โดนแค่แขนข้างเดียวล่ะก็ เราจะมีร่างกายที่พร้อมกว่ามากถ้าเทียบกับการโดนลูกธนูไปทั่วร่างกายแบบควบคุมตำแหน่งไม่ได้ จริงไหม

“...ก็ได้อาจารย์จะถามเธอ...ว่าเธอจะตายเพราะอะไรล่ะหว่างโดนธนูยิงตาย หรือโดนกรงที่ลดขนาดลงบีบเธอจนตายกันแน่...อันไหนคือสิ่งที่ถูกนะ...” ...รู้ไหมถ้าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งล่ะก็มันจะผิดนะสิ เพราะอะไรนะเหรอก็เพราะเคยถูกหลอกมาแล้วหลายรอบไงระ ฉะนั้นคำตอบก็คือ...

“ผมขอตอบ....”

“เดียวก่อนนะ เธอนะฆ่าตัวเองจะไม่นับนะ” ....รู้ได้ไงนิ....

“…”

“555555!!! อาจารย์รู้นะว่าเธอคิดอะไรแบบนั้นอยู่นะ เธอทำแบบนั้นไม่ได้แล้วนะ... เลือกมาสะดีๆ ว่าเป็นอันไหนความตายของเธอในครั้งนี้นะ” ทำไงดีระที่นี้

[ธนูยังคงถูกยิงเข้ามาเรื่อยๆ กรงนั้นก็กำลังบีบลงมาเช่นกัน] ...คิดสิคิดจะทำยังไงให้ชนะได้ล่ะ

“มันยากรึไงที่เธอจะตอบอาจารย์นิ” ........รู้แล้วนะ.......ให้ตายสิ

[ใช้มือที่ยังใช้งานได้จับเก้าอี้แล้วก็รวบรวมกระแสเวทในตัวนั้นแล้วจับเก้าอี้ไปฟาดกับกรง] 

“ถ้าเธอหวังว่ามันจะพังระก็คงจะไม่ได้หลอกนะ กรงนะจะไม่สามารถถูกทำลายได้เข้าใจไหม” ยุ่งยากแล้วสิ

[ตีจนเก้าอี้พังเป็นชิ้นๆ] หวังว่าจะสำเร็จนะ

[สัมผัสไปรอบๆ] ยังอยู่นิ

“นี้อาจารย์ ผมขอตอบว่าผมจะตายโดยไม่ใช้ สอง วิธีที่อาจารย์ได้บอกมานะ” ไม่รู้จะสำเร็จไหมแต่ถ้าไม่รองก็ไม่รู้ยังไง ก็จะมีคนรักษาเราได้อยู่แล้ว

[โยนเศษเก้าอี้ไปทางหนึ่ง]

“นี้ 7 นายมัน งี่เง่า นายมันบ้า นายมันโรคจิต ....”

“นี้เธอหวังจะให้เพื่อนโจมตีเธอเหรอ เขาทำยังนั้นไม่ได้หลอกนะคนอื่นเป็นแค่ผู้ชมเท่านั้น”

“เสียแผนหมดเลยอ๊ะ” แย่ๆ

“นายมันโง่เองนิ 55555 แพ้ซะ”

[ในระหว่างที่อาจารย์พูดอยู่ มือข้างนึ่งก็ยังกันลูกธนูอยู่ ส่วนอีกข้างได้เปิดตาที่ถูกผ้าพันแผลปิดไว้ แล้วใช้มือนั้นที่ถือเศษของเก้าอี้มาแทงตา] ..เจ็บสุดๆเลย 5555

ถ้าถามว่าจะตายเพราะธนูหรือกรงบีบตาย ขอเป็นการเสียเลือดจนตายอีกว่า

....

[เริ่มคุมสติไม่อยู่แล้วสิ...]

... ตอนที่ตายแบบนี่ทุกครั้งจะฝันเห็น ... อะไรบ่างอย่าง .... เรื่องราว...แปลกๆ ที่เหมือนว่าจะเคยเกิดขึ้น ....

 

[รู้สึกตัวอีกที่ร่างกายก็กำลังนอนอยู่กับพื้น..] เยี่ยม ... ฝันแปลกๆอีกแล้ว ...แต่ก็จำไม่ได้อยู่ดี ... แปลกๆใช้ได้

“ผมชนะใช้ไหมครับ” หวังว่าจะชนะนะ

“ไม่เธอนะแพ้ เธอฆ่าตัวนะ” อะไรนะ

“ไม่ๆ ผมเลือดไหลจนตายต่างหากนะ”

[ใช้มือจับตา มีผ้าพันแผลอยู่..และผ้าปิดตา...เยี่ยมไปเลยนิ] ตอนเปิดผ้าไม่รู้สึกอะไรเลย แต่พอแทงโดยเศษของเก้าอี้เข้าไป มันเจ็บตรงกลางหัวฉะมัด

“ไม่เธอแพ้ ยังไงเธอก็ต้องโดนลงโทษอยู่ดี แล้วนี้เธอจะยิ้มกว้างขนาดนี้เลยเหรอไง อาจารย์ว่าเธอมันโรคจิตมากๆนะรู้ตัวไหม” อะไรผมไม่ได้มีความสุขจนต้องยิ้มสักหน่อยสิ

“ผมว่าอาจารย์ดูผิดแล้วนะครับ ผมว่าผมไม่ได้ยิ้มสักหน่อยที่จริง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายิ้มเป็นยังไง”

“อาจารย์ว่าเธอควรพักดีกว่า อาจารย์อนุญาตให้เธอพักก่อนเลยได้เลย เธอน่าจะไม่ไวนะนี้”

[มีกระแสเวทที่อ่านยากเหมือนเดิมได้เขามานำตัวเราไป] เดียวสิแล้วการลงโทษล่ะนั้นมันจะต้องเป็นการฝึกที่ดีเลย

“ไม่ๆเดียวสิครับ แล้วการลงโทษผลล่ะ....”

[ยังไม่ทันได้พูดจบก็โดนส่งมาที่ห้องพักซะงั้น] แย่ๆเอาเถอะฝึกที่ห้องเอาเองก็ได้

[นั่งฝึกการสัมผัสสิ่งต่างๆในห้องพัก]

[เวลาผ่านไปนานแล้วนะทำไหมยังไม่ถูกส่งไปวิชาต่ออีก] แปลกๆนะถึงเราจะถูกส่งมาก่อนแต่เวลามันไม่ควรนานขนาดนี้ เกิดอะไรขึ้น

[มีกระแสเวทนำตัวเราไป น่าจะที่ฝึกนะ] มาแล้วสินะ เราคงกระเวลาผิดไปเอง

“เอาล่ะนักเรียนของฉันคาบเรียนวันนี้มีความพิเศษนิดหน่อย มีคนที่อยากซื้อพวกเธอจะดูการเรียนในคาบนี้ ถ้าทำตัวดีๆต้อนจบไป อาดจะมีคนรับพวกเธอไปทำงานก็ได้นะ ตั้งใจเรียนดีๆและแสดงความสามารถให้เห็นล่ะ” นี้มันเรื่องบ้าอะไรอยู่มาตั้งนานพึ่งรู้ว่า มันเป็นอย่างนี้นี้เอง เข้าใจแล้วเข้าใจทุกๆอย่างแล้ว ไม่สิยังมีเรื่องอีกนิดหน่อยที่ยังไม่เข้าใจ ต้องดูไปก่อนแต่คำถามส่วนใหญ่ได้คำตอบแล้ว....

“ขอถามครับ หมายความว่ายังไงครับเรื่องทำงาน” ใช้ขอบใจที่ถามให้นะ 4 

“ผมยังไม่ได้อนุญาตให้คุณพูดได้เลยนะครับ”

“ขอโทษครับ” ...อันตรายๆ 

“ไม่เป็นไร เรื่องพวกนี้ผมก็จะมาบอกพวกคุณในวันนี้อยู่แล้ว แต่จะเป็นหลังจากการสอนแล้วนะ”

“...” ...ว้าวพวกเราสามารถออกจากที่นี้โดยวิธีนี้ด้วยสินะ น่าสนใจแต่คนอื่นจะคิดเห็นว่ายังไงนะ อย่างสื่อสารกับคนอื่นๆจัง แต่เดียวจะทำให้พวกอาจารย์จะนั้นรู้ตัวนะสิ แย่ๆ ...

“เอาล่ะมาเรียนๆ ขอแยกพวกเธอเป็นห้อง ๆนะครับ แล้วรองจัดการกับปัญหาของแต่ล่ะคนนะ แสดงฝีมือให้เต็มที่”

เอาจริงดิ

[มีกระแสเวทที่อ่านไม่ออกได้นำตัวเราไป] ... ... ... เดียวนะ ... ถ้ามันเป็นอย่างงันยุ่งยากแน่ ๆ

[หลังจากกระแสที่นำมาได้จ่างลงไป] 

[มีเสียงพูดก้อง ๆในห้อง] อยู่ในห้องที่มีขนาดใหญ่ๆ ไม่มีใครอยู่ที่นี้เลย แต่กระแสเวทที่นี้ปั่นป่วน อย่างมาก

“เอาล่ะนะ 8 สิ่งที่เธอต้องทำก็คือการทำให้กระแสเวทที่อยู่ในห้องทั้งหมดสงบลง และก็จะต้องกำจัดอุปสรรคทั้งหมดมันจะมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นถ้าเวลาผ่านไป เอาใจนะ?”

นั้นมันโครตยากเลยไม่ใช้เหรอไงนี้

“ถ้าเธอตายหรือยอมแพ้ อาจารย์จะส่งตัวเธอกับไปที่ห้องพักทังที่เลยนะ และเธอก็จะไม่รู้ว่าครูจะบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องการเรียนจบเข้าในนะ” ... อยากรู้อ๊ะ ถึงมันจะเป็นวิธีที่เราไม่อยากออกไปแบบนั้น แต่ก็คงต้องเอาจริงนิดๆแล้วสินะ

ถ้านับการต่อสู้ของหมายเลขทั้งหมด มีตัวอันรายที่ผิดปกติอยู่แค่ไม่กี่หมายเลข นั้นคือ 2 และ 7 แต่ถ้าเราใช้ความสามารถทั้งหมดก็ไม่แน่ล่ะนะ แต่ก็อย่างที่รู้ๆกันไม่มีใครคิดที่จะใช้ความสามารถที่แท้จริงในที่แบบสักคนนิ แต่เอาเถอะทำให้เรื่องนี้จบๆดีกว่า

[สิ่งที่สัมผัสได้มีแต่สิ่งที่ปล่อยกระแสเวทต่างๆนั้นมีทั้งหมด 26 ตัว] เพราะพวกนั้นขยับได้ คงจะเป็นโกเลมเวทสินะ มันเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นจากฝีมือของนักเวท หรือจากธรรมชาก็มีนะ บ่าง แต่ยังไงพวกมันก็เป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนด้วยแกนเวทที่เป็นจุดศูนย์กลางของพวกมัน ถ้าเราทำร้ายทั้งหมดได้ทุกอย่างก็จบแต่นั้นคือโกเลมปกติ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้คือพำวกไม่มีแกนกลางที่เป็นวัตถุ แต่มันคือไอเวทที่อยู่รอบๆตัวของพวกมันเองที่ทำให้พวกมันนั้นสามารถขยับได้ ถึงจะโจมตีพวกมันไปก็มี แต่จะทำให้ร่างกายพวกมันระเอียดขึ้นและมันยิ่งจัดจะจัดการได้ยากขึ้นไปอีก ถ้าโชคร้ายหน่อย ของรอบๆตัวก็จะโดนำวกมันนำมาใช้เป็นร่างกายมันแทนด้วย

บ่นมานานมากแล้วมาเริ่มเลยดีว่า

[ใช้มือจับผ้าปิดตาออกข้างหนึ่งส่วนผ้าพันแผนนั้นได้เอาออกตั้งแต่อยู่ในห้องตั้งนานแล้ว] ถ้ากระแสเวทโดยรอบปั่นป่วน เราก็ต้องใช้กระแสเวทภายในควบคุมมันไม่ได้หลอกนะตอนนี้ แต่ถ้าเป็นของที่อยู่ในร่างกายอยู่แล้วอย่างเลือดนะ มันมีกระแสเวทของเราไหลเวียนเป็นปกติอยู่แล้ว ยิ่งเราสามารถใช้เวทพวก น้ำ และ น้ำแข็ง ได้มันยิ่งใช้งานแบบง่ายๆเลยล่ะ

[เลือดที่ไหลออกมาไม่ได้ตกลงพื้น แต่กับรวมกันอยู่ตรงหน้า]

หายใจเขาลึกๆ เลือดไหลออกมาจนเริ่มหน้ามืดแล้วสิ 

[ใช้เลือดที่ออกมาไม่หยุดมาเคลือบที่ตาข้างที่เคยเอาผ้าขึ้น] เลือดมันโดนผ้าดูดไปแล้วสิ....แต่ช่างมันเถอะ ใช้เวลาเตรียมตัวนานพอควรจนจำนวนจาก 26 ตัวเป็น 167 ตัว มันเพิ่มจำนวนเยอะไปแล้วนะนี้

[เอาล่ะมาเริ่มกันเลยจะได้จบไวๆ] จะต้องทำลายพวกมันเพื่อให้ไอเวทที่อยู่ในตัวโกเลม ออกมา แล้วดึงกระแสเวทที่พวกมันควบคุมออกมาจากนั้นก็คือวิธีกำจัดโกเลมประเภทนี้ล่ะนะ

[มีอะไรต่างๆมากมายขยับมาอย่างช้าๆ แต่มีกระแสเวทที่เข้มข้น] 

[จับตำแหน่งทุกอย่างแล้วก็ วิ่งพุ่งเขาไป โดยในมือข้างขาวได้มีลูกบอนเลือดอยู่]

[วิ่งเขาไปหาตัวที่ใกล้ที่สุด] มีการควบแน่นของกระแสเวทโดยรอบ มันจะใช้เวทสินะ เราควบคุมบอนเลือดไห้ไหลผ่าช่องว่างของกระแสเวท เพราะกระแสเวทพวกนี้มันเกาะกลุ่มกัน การที่ไหลผ่านช่องว่างระหว่างกลุ่มของกระแสเวทมันจะทำให้การเคลื่อนที่นั้นไปไว้แบบสุดๆเลยล่ะ พอถึงระยะของกระแสของตัวที่เราเล็งไว้ก็บังคับให้พุ่งเขาไปเลย และบังคับบอนเลือดให้เป็นเส้นๆ เพื่อเขาไปตัดการถ่ายโอนเวทและทำร้ายระบบการรวบรวมกระแสเวทไปซะ กระแสเวทที่ไม่เสถียรภาพและยังมีความเข้มข้นกว่ากระแสรอบๆมันจะทำให้เกิด....

#ตู้ม! การระเบิดของกระแสเวทมันทำให้เกิดระลอกเวททำให้กระแสเวทโดยรอบๆนั้นโดนพักออก ทำให้เกิดการกระจายตัวของกระแสเวทและนั้นคือโอกาสของเรา ใช้มือข้างซ้ายใช้กระแสเวทภายในค่อยแทรกแซง และชักนำกระแสเวทภายนอกอื่นๆที่อยู่รอบๆ นั้นจะเป็นการที่เราควบคุมกระแสเวทอื่นๆได้ แต่นี้ก็ไม่ใช้กระแสเวทของเราอยู่ดี และเป็นการตัดกระแสเวทของโกเลมไปด้วย ถ้าตัดได้หมดก็เท่ากับจบแต่ยิงควบคุมกระแสเวทยิ่งมากเท่าไหลนั้นก็จะยิ่งควบคุมยากเท่านั้นไปด้วย แล้วพวกโกเลมนั้นก็ได้ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้นด้วย ... มันจะหมดก่อนหรือเราจะจบก่อนนิให้ตายสิ!!

[วิ่งไปกลางห้องพร้อมกับกำจัดการรวบรวมกระแสเวทของโกเลมรอบๆที่มีเป้าหมายในการโจมตีมาที่เรา และต้องคอยควบคุมกระแสเวทที่อยู่รอบๆตัวด้วย]

มือข้างหนึ่งรวบรวมและจัดระเบียบ มืออีกข้างบังคับพุ่งจู่โจม ถ้าเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆได้งานล้นมือแน่ ๆ แต่ตอนนี้จำนวนพวกโกเลม เหลือแค่ 76 แล้ว

[งันคงต้องมาจัดรูปแบบในการควบคุมกระแสเวทภายนอกอื่นๆ โดยต้องมาโจมตีด้วยการชักนำของกระแสเวทของเราที่เป็นหัวหอกคอยพุ่งโจมตีไปรอบๆและรวบรวมกระแสเวทรอบๆไปด้วย] ตอนนี้กระแสเวทของเราแล้วกระแสเวทที่ควบคุมได้พุ่งโจมตีโดยรอบๆแล้ว แต่เพราะมันมีขนาดใหญ่มาก มันเลยทำให้ควบคุมได้ยากและระยะในการขยับพวกมันก็ต้องน้อยลงไปด้วย ...เดียวนะคิดวิธีดีๆแล้ว

[เดินไล่หาโกเลมและทำการจัดรู้แบบใหม่] ถ้ามันควบคุมยากเพราะมีหลายชนิดงันทำไหมเราไม่แยกชนิดมันไปเลย และค่อยควบคุมให้มันไปโจมตีกระแสเวทที่ไม่ใช้กระแสเวทเดียวกัน ถ้าคิดได้ก็รองทำเลยก็แล้วกัน

[ใช้ความพยายามในการทำมันนะ แต่มันยุ่งยากมากและต้องนี้เริ่มเหนื่อยล้าในการความคุมกระแสเวทขนาดใหญ่แล้วสิ] ถ้าเป็นแบบนี้เราคงจะถึงขีดจำกัดก่อนที่จะกำจัดได้หมดแน่ ๆ เหลือ โกเลมแค่ 52 ตัวและเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อีก เพราะต้องใช้สมาธิเป็นจำนวนมาในการควบคุม ทำให้เหลือสมาธิในการเดินไปมานั้นน้อยมาก กระแสเวทที่ขยับด้วยการควบคุมของเรามันมากจนทำให้เกิดกระแสลมกระโชกแรงมากซะจนยืนลำบากด้วยอีก

...คิดสิคิด..อยากจะทำการปล่อยการควบคุมจากการกระแสเวทภายนอกพวกนี้และก็ แต่ถ้าทำงันเดียวกระแสเวทภายนอกทั้งหมด นั้นจะทำให้เกิดพวกโกเลมขึ้นมาอีกนะสิ......

[เดินไปเยียบอะไรสักอย่างที่เป็นน้ำ...] แย่ล่ะตอนนี้ปล่อยการควบคุมเลือดในการปิดตาซะแล้วสินี้จะแย่ไปไหน เราต้องรีบคิดและต้องจัดการแล้วสิ .... ยากจังโว้ย

*ในห้องที่พลังเวทเข้มข้นสุดขั้วนั้นได้หมุนวน ในใจกลางห้องนั้นอยู่ดีๆ ก็ค่อยๆกำลังสลายไป พวกกระแสเวทเหล่านี้กำลังรวมตัวกันแล้วและค่อยๆ ทำการยึดเศษต่างๆที่เป็นเศษซากขอโกเลมตัวที่ได้พังไปแล้ว ตอนนี้ถึงพลังเวทโดยรอบจะจับตัวกันเป็นจำนวนมากทำให้พวกมันผสานกันจนเกิดอะไรบ่างอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้มันกำลังค่อยๆ กินพลังเวทที่อยู่รอบๆเพื่อที่จะสร้างแกนกลางของมันเอง มันมีพลังของทุกธาตุทุกอย่างที่อยู่ในห้องนี้ ซึงในห้องนั้นมีพลังเวทธาตุที่มนุษย์และไม่ใช้มนุษย์ได้เคยสามารถสร้างเอาไว้ มันกำลังขนายตัวใหญ่ขึ้น จนได้กินพลังเวททุกอย่างในอากาศไปหมดแล้ว แต่อยู่ดีๆ กับมีเสียงเด็กคนหนึ่งที่อยู่ในห้องนั้นพูดด้วยความตกใจว่า “คิดออกแล้วจะควบคุมทั้งหมดไปทำไหมในเมือ....” เสียงการระเบิดดังขึ้น นั้นคือการเกิดที่ทำให้เกิดการหลอมโกเลมธาตุหลายชนิดในจำนวนมากได้ควบแน่นจนเกิดเป็นโกเลมที่อยู่ในระดับ..........คงเรียกว่าโกเลมไม่ได้แล้ว*

 

[มีการระเบิดเวทจนเกิดเสียงดังขึ้นแต่ไม่มีระลอกเวทเลย] ดังจัง...แต่ว่ารู้วิธีชนะแล้วแต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลไหมยังไงก็พึ้งคิดได้เมื่อกี่เองเอามาลองทำดีกว่า การฝึกทั้งหมดที่ผ่านมามันกำลังจะแสดงผลของมันแล้วตอนนี้!!! ถ้ามันทำสำเร็จนะ

[ตั้งสติและควบคุมสิ่งต่างๆตั้งแต่เริ่มแรก] ห้ามเลือดที่ตาได้แล้ว แย่จริงๆเลยนะตานี้นะรักษาปกติก็ไม่หายเลือดไหลเลย

[มาสังเกตดีแล้ว...] เจ้านั้นมันตัวบ้าอะไรนะ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเรามันคืออะไร ไอ้กระแสเวทที่รวมกันอยู่ตรงนั้นนะมันมีความเข้มขนาดร่างกายปกติยังรู้สึกได้เลยแบบนี้ ไม่ต้องตั้งใจจะ สัมผัสก็รู้ถึงการมีตัวตนของมันเลย นี้หรือที่เขาเรียกว่า บอส?ไม่หลอกมั้ง แบบว่าเราทำพลาดไปพวกอาจารย์จะให้พวกกระแสเวทต่างๆมารวมกันและก็เกิดเป็นตัวนี้ก็ได้ แต่น่ากลัวจังนะนี้ แย่..แต่ก็...น่าสนุกดีนะ ว้าวถ้าเป็นขนาดนี้ถ้าไม่เอาจริงแบบจริงจังสุดๆคง แพ้แน่เลย แต่ว่าถ้าใช้ไปก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนะ แต่ถ้าไม่ทำงันก็จะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้สู้กับตัวแบบนี้อีกไหม โอกาสดีๆแบบนี้มันหาได้ยากนะ ...

[มีกระแสเวทจำนวนมากได้ก่อตัวขึ้นซึ่งมีหลายชนิด] เดียวนะมันเคยมีชนิดนั้น กับอันนั้นแล้วก็อันนั้นด้วยเหรอ ตอนเป็นโกเลมตอนแรกๆมันไม่มีนิ อาจารย์นี้มันเป็นการลงโทษแรงไปแล้วนะ ผมยังไม่แพ้แต่ส่งตัวนี้มานี้คืออะไรกัน มีอันที่อ่านไม่ออกด้วยตั้ง 3 ถึง 4 ชนิดด้วยและก็อันนี้กับอันนี้ก็ไม่เคยเห็นอีก 7 ถึง 9 อันอีกนี้มันบ้าอะไร แล้วถ้าสังเกตดีๆ กระแสต่างๆกำลังจัดเป็นรูปแบบเป็นวงเวท ...มีแต่เป็นวงเวทโจมตีทั้งนั้นเลย แถมเล็งมาทางนี้อีกบ้าเอย...ใช้วงเวทรวมด้วยดีว่ามันน่าจะทำให้เสถียรภาพดีขึ้นนะในการใช้กระแสเวทภายในนะ...จะรอดไหมนิ

งันมาเริ่มยกที่ 2 กันดีกว่า

[เวลาได้ผ่านไป]

...

**-**

จบตอนที่8

บทหน้าจะเป็นบทสุดท้ายของ การโดนขังนะ ตามเนื้อเรื่อง แต่ว่าดูสิมันโครตสั้นเลยบทโดนขันนี้นะสู้บท โบสถ์ยังไม่ได้เลย ฉะนั้นจะขอหยุดเนื้อเรื่องหลังไว้ที่บทหน้าแล้วจะทำการขยายเนื้อเรื่องของบน โดนขัง นี้อีกนานพอตัวเลยแต่ว่าจะเป็นมุมมองของตัวอื่นนะเพราะว่าตัวเองมันมองไม่เห็นใช้ไหมทำให้สิ่งที่สื่อ ออกมามันจะเป็นการคิดแล้วเข้าใจของตัวเอกเองมันไม่ใช้ภาพรวมที่ตัวระคอนอื่นเขาใจ มันมีอะไรให้เขียนตั้งเยอะเลยและก็บทนี้มันยาวไปแล้วนะจริงก็ยากจะให้จบ ลงที่บท8 นี้แต่มันคงจะยากสัก 10 หน้ากว่าๆแน่ ฉะนั้น รออ่านได้เลย

//////////////////////

ตอนเขียนก็สนุกดีนะแต่พอกลับมาอ่านและต้องแก่คำผิดและรูปประโยคที่คนเขียนคิดว่ามันแปลกๆ... มันโครตใช้เวลานานเลย และอ่านอีครั้งมั้นก็ดูน่าเบื่อหน่อยๆ ก็นะเรื่องนี้เขียนแบบไม่มีมุกตลก ไม่มีเรื่องความรักหรืออะไรแบบนั้นมันก็ต้องน่าเบื่อเป็นธรรมดา ... 

กินเนื้อเรื่องไปเถอะเรื่องนี้คงมีดีแค่นั้น

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น