นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

ราชา : ตัวข้าไม่เคยเป็นแสงสว่าง เป็นเพียงความมืดที่มืดยิ่งกว่าความมืดเท่านั้นเอง

โดย treetrue

(ไม่เกียวกับเนื่อเรื่องเลยซักนิด ที่ได้เขียนอยู่ตรงนี้) ... ไม่รู้สิเอาเป็นว่า มีสติก่อนอ่านเป็นพอ

ยอดวิวรวม

3

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


3

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 มี.ค. 64 / 23:47 น.
นิยาย Ҫ : Ǣʧҧ §״״觡Ҥ״ҹͧ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
(ที่เขียนอยู่ตรงนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลยซักนิด)
... ถ้านับตามเนื้อเรื่องก็ ... ไม่รู้สิ รองไปอ่านดูก่อนก็ได้ ยังไงก็เรื่องสั้นอยู่แล้ว ...
คนเขียนไม่อยากสปอยนะสิ ... 
เอาเป็นว่ามีสติก่อนอ่าน และก็ ถ้าไม่ชอบก็ออกไปได้เลยไม่มีใครว่าหลอกนะ ... ก็ไม่มีใครรู้นิ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 มี.ค. 64 / 23:47


วันนี้ ... ตัวข้า ... ได้เผชิญ ... หน้ากับ ... ช่วงเวลา ... ที่ข้ารอ ... มาทั้งชีวิต

[ข้าลุกขึ้นจากที่นั่งอันน่าเบื่อ] [ข้าใช้แขนของตนเอง ดันร่างที่แก่ชรานี้ให้ขึ้นมา] คนตรงหน้าข้า ก็เป็นคนที่ข้าคุ้นเคย

“เจ้าเองรึ” เขายังคงเด็กหนุ่มจริงๆ

“มันจบแล้ว ราชาแห่งความวิปลาส” ... ใช้ ... 

“แล้วยังไง เจ้าหนู แก่กำลังดูถูก ราชาของแก่อยู่” ... [ข้าถือดาบ แห่งราชาขึ้นมา] 

[ชี้ดาบนั้นไปที่เด็กหนุ่มคนนั้น] ดูหน้าเขาสิ ... มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ... 

[ข้าเดินลงจากบัลลังก์] ข้าต้องแสร้งทำตัวว่ายังแข็งแรงอย่างเช่นเคย ...

[ข้าพุ่งไปหาเจ้าหนูนั้น] ... ร่างกายนี้มันแก่ชรายิ่งนัก แต่นั้นไม่ใช้เหตุผล ...

#ฟิ้ว! [ข้าฟันดาบนั้นลงไป] ฝีมือข้าตกลงไปมาก ...

#กึก [แต่ร่างกายนี้ยังคงไม่เคยลืมวิธีการต่อสู้] ช่างเป็นดาบที่หนังแน่นจริงๆ ... แต่แค่นี้มันยังไม่พอ

“มีฝีมือแค่นี้เองรึไง เข้ามาสิ ข้าจะเป็นคนตัดหัวของเจ้า ด้วยตัวข้าเอง” ...

“อย่ามาพูดมาก”

[เด็กนั้นพุ่งมาอีกครั้ง] ดูสิเข้าดูมีความตั้งใจอีกครั้งแล้ว ... นี้คงจะถึงเวลาที่ข้าจะได้พักแล้วสินะ

#กึก [แต่ขาของข้ากับยกขึ้นมา และถีบเจ้าเด็กนั้นลงไปกองกับพื้น] ให้ตายสิใจข้านะพอแล้ว แต่ร่างกายนี้มันไม่ยอมใครเลยจริงๆ ... แต่ถ้าเจ้าหนูนี้อ่อนแอเกินไปข้าก็คงต้องอยู่ต่อสินะ ... ข้าหวังว่าจะไม่ใช้อย่างนั้น

“มีฝีมือแค่นี้งันรึหะๆ..หะ...” #แอ็บ [ข้าอ้วกออกมาเป็นเลือด] อีกแล้วงันเหรอ ... เอาเถอะยังไงอีกเดียวทุกอย่างก็จะจบแล้ว

[ข้าใช้ผ้าคลุมที่ข้าใส่อยู่ เช็ดเลือดจากปากข้า] ... [ข้าเดินไปข้างหน้า เพื่อไม่ให้เจ้าหนูนั้นเห็นกองเลือดที่อยู่บนพื้น] ... ยังไงข้าก็ไม่ชอบแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นอยู่แล้ว

[ข้าจับดาบด้วยมือทั้งสองข้าง ให้แน่นขึ้น และพุ่งตัวออกไป] มาดูสิว่าเจ้าหนูนี้จะเก่งซะแค่ไหนกัน

[ข้าพุ่งไปจนถึงระยะปะทะ] ... เจ้าหนูนี้ยังไม่ลุกขึ้นมา ... หรือข้าจะหวังสูงเกินไป

[แต่ในชั่วพริบตาเจ้าเด็กนั้นก็ใช้ดาบพุ่งสวนกับมา] ... เยี่ยม ... [แต่ร่างกายของข้ามันได้ยกดาบขึ้นมันกัน] ... ให้ตายสิ ... [ข้าเลยใช้มือตัวข้าเอง กดตัวเจ้าเด็กนั้นลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง] ...

“เจ้ามันอ่อนแอ แล้วยังมาคิดจะสู้กับข้าอีกงันรึ” [ข้าใช้ดาบในมือแทงลงไป] ...

#กึก…[ดาบของข้าได้แทง ปักลงบนพื้นอย่างจงใจ] ... เยี่ยม

#ฉึก...  [ข้าต้องฝืนร่างกายนี้ไม่ให้ขยับ เพื่อจะการโจมตีนั้น] ... ในที่สุด ... ใกล้ถึงเวลาของข้าแล้ว ... แต่ ... ข้ายังเหลืองานอีกอย่าง

[ข้าใช้มือจับที่บาดแผนที่ตัวของข้า] เป็นมีดเล่มเล็ก ที่บาง ...

“ไอ้เจ้าเด็กสารเลว” เจ้าทำได้ดีมาก

[ร่างกายนี้เหนื่อยเกิดไปที่จะขยับแล้ว] [ข้าเห็นเจ้าหนูนั้นถือดาบแห่งราชาขึ้นมา] ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้วสินะ

[เจ้าหนูนั้นใช้ดาบฟันลงมาที่คอของข้า] ... ข้ามีความสุขนะ ... ที่มันได้จบแบบนี้

[มีความคิดมากมายเข้ามาในหัวของข้า ทุกอย่างในชีวิตข้า] 

ข้ายังจำวันนั้นได้ วันที่ข้าได้เล่นอย่างมีความสุขกับเพื่อนๆ ในวัยเด็ก ... และก็เป็นเวลาเดียวกัน ที่ข้าได้ทุกข์ทรมานกับการที่รู้ความจริงว่าข้านั้นเด็กที่ถูกขาย เพื่อมาเป็นตัวตายตัวแทนให้กับลูกชายคนโตของบ้าน ที่ข้าอยู่

หรือจะเป็นช่วงความรัก ที่ข้าได้มีโอกาสได้รักใครสักคน ... และก็เป็นความจริงที่ว่า ลูกชายคนโตนั้นได้ชอบเธอเช่นกัน ข้าต้องฝืนทนกับการเห็นภาพบาดตาบาดใจพวกนี้ แต่ต้องเสแสร้งออก ... มันเจ็บปวดจริงๆ

ฮะๆ แต่ตอนนี้ข้าล่ะตลกกับความเสียใจของตัวเองครั้งนั้นมากเลย

พอคิดไปคิดมาช่วงเวลานั้นก็ดีนะ ตอนที่ข้าได้ออกรบครั้งแรก มันทำให้ข้ารู้สึกว่าข้านั้นมีความหมาย รู้สึกเท่าเทียม ... และก็เช่นเคย ข้านะถูกพักให้โดนดาบพุ่งมาแทง แทนที่เจ้าลูกชายคนโตของบ้านข้า ... ข้ายังมีแผลนั้นอยู่เลย

[พอคิดถึงตรงนี้ จากร่างกายหนักๆ กับเบาขึ้นมา] ... นี้มันบ้าอะไรกัน ข้ามองไปรอบๆ ทุกอย่างดูดีขึ้นนะ ... เจ้าหนูนั้นรู้ความจริงแล้วสินะ ... เจ็บปวดงันเหรอ ... แต่ข้าไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลย ... ข้าก็ช่วยอะไรเจ้าหนูนั้นไม่ได้อีกแล้ว

[ข้านำตัวเองที่เบาหวิว ลอยไปที่หน้าต่างของปราสาท] ...  ทุกอย่างดูดีขึ้นจริงๆ ... 

ข้าได้นึกย้อนกลับไปในสงคราม ตอนนั้นเป็นช่วงที่ฝีมือข้าดีที่สุดแล้ว ข้าสามารถสู้กับศัตรูได้ครึ่งกองทัพได้ด้วยตัวคนเดียว ... ใช้นั้นเลยเป็นเหตุผลว่า ในสงครามครั้งนั้น ข้าถึงได้เหลือเป็นคนสุดท้ายในสงครามครั้งนั้น ... ตัวคนเดียว 

หลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยถอดเกราะอีกเลย ... ก็เป็นเวลาที่เจ็บปวดเช่นเคย

[ข้าเบื่อจากการนั้นดูท้องฟ้าแล้ว ข้าลอยไปดูราชาคนใหม่ดีกว่า] จากเด็กน้อยคนนั้นได้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ ... เดียวนะเจ้านั้นเลือกคู่ครองแล้วงันรึนี้ ... ทำไหมข้าถึงไม่ได้สังเกตเลย ... นั้นเจ้าหญิงของราชาองค์ก่อนๆนิ 

#หะ...หะ..ฮะ [ข้าไม่สามารถ อดหัวเราะได้จริงๆ] เจ้าเด็กนั้นคงไม่รู้สินะ ว่าพวกราชาองค์ก่อนหน้าข้านั้น มันมีแต่พวกน่ารังเกียจทั้งนั้น ข้าถึงได้เลือกที่จะเป็นราชาที่ไม่มีราชินีไงล่ะ ... แต่พวกเขาอายุห่างกันมากเลยนะ ... เอาเถอะ...ข้าเชื่อใจเจ้าหนูนี้ว่ามันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง ...

[ข้ามองไปรอบๆ] มันได้หมดยุคของข้าแล้วจริงๆสินะ ...

มันทำให้ข้าได้นึกถึงช่วงเวลานั้นเลย ช่วงเวลาที่ข้าได้ฆ่าราชาองค์ก่อน แต่ข้าได้เริ่มต้นจากเจ้านั้น มันมีแต่ความเห็นแก่ตัวเจ้าบัญชาการ มันได้ทิ้งกองทหารของตัวเองไป เพื่อจะหนี้ไปคนเดียว ... แต่มันก็ได้ทำให้ข้าได้รู้ว่าตัวเองนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน ... หลังจากที่ข้าพักจากสงครามครั้งนั้น ข้าแถบจะเป็นบ้าเลย ข้าไม่เคยนอนได้สนิทอีกเลย ขนาดตอนนี้ข้าก็ยังหลับไม่สนิทอยู่ดี แต่ข้าก็ชินกับมันไปแล้ว ... ทั้งเสียงร้องขอชีวิต ทั้งเลือด ทั้งความเจ็บปวด และทุกๆอย่างข้าชินกับมันหมดทุกอย่างไปแล้ว ... ข้าได้ฆ่าเจ้าผู้บัญชาการในครั้งที่เจอกับมันได้ ถึงมันจะแลกมาด้วยกับการถูกตามล่า มันเป็นช่วงเวลาที่ข้าได้รู้ความจริงง่ายๆของอาณาจักรมนุษย์ทั้งหมด ... ถึงข้าจะฆ่าคนได้ง่ายเหมือนกับการกินอาหารเช้า แต่รู้อะไรไหม ข้านะสามารถเห็นความมืดมิดในตัวของเด็กเล็กได้ด้วยซ้ำไป ข้าเคยเห็น ขุนนางที่แต่งงานกับลูกของตัวเอง ข้าเคยเห็น ชายโง่ที่หวังจะครอบครองโสเภณี แต่สุดท้ายก็ฆ่าโสเภณีและตัวเองลง หรือจะเป็นอะไรที่ข้าเกลียดที่สุด อย่างการโดนหักหลัง ข้ารู้จักเด็กชายคนนึ่งเขาเชื่อใจพ่อแม่ของตัวเองหมดหัวใจ แต่สุดท้ายก็ถูกขายให้กับขุนนางที่เป็นชายแก่คนหนึ่ง ... มัน ... เอาเถอะ

หลังจากที่ข้าได้รับรู้ความมืดที่มีอยุ่ในทุกคน ... ข้าก็ไม่เคยเสียใจเลยที่ได้ฆ่าใคร ข้าเลยได้ฆ่าคนมากขึ้น...มากขึ้น ... ทุกคนที่ข้าได้ฆ่าไปก็สมควรแล้ว ... นั้นรวมถึงคนที่ขวางทางข้าด้วยเช่นกัน ... จนในที่สุดข้าก็คิดได้ ... เอาจริงๆตอนนี้ข้าก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไปทำไหม ... ในเวลานั้นข้ากับมีความตั้งใจที่จะฆ่าทุกคนจริงๆ แบบหมดอาณาจักรมนุษย์ทุกคนเลย ... ข้าเลยได้ไปฆ่าราชา ... แต่ข้าก็ไม่หยุดเท่านั้น ... 

ข้าเป็นความหวาดกลัวของทุกสิ่ง ... และเป็นฝันร้ายของเด็กทุกคน ... แต่ข้าก็ยังไม่ได้เป็นราชาในเวลานั้นหลอกนะ

[ข้ามองออกไปนอกหน้าต่าง] ...เจ้านั้น มีเด็กๆ แล้วเหรอนี้ นี้ข้าแค่นึกถึงวันเก่าๆ เวลาได้ผ่านไปขนาดนี้เลยเหรอ ดูเด็กชายคนนั้นสิ... ชั่วร้าย ... และเด็กชายบอีกคน ... เห็นแก่ตัว ... เอาเป็นว่าถ้าเป็นเด็กหญิงนั้น ... มีความต้องการไม่มีที่สิ่งสุด ... ข้า ...

[ข้ามองดูเด็กหญิงคนสุดท้าย] ... ความโศกเศร้าและความเห็นใจ ... เอาเป็นว่าข้าไม่เคยเห็นเด็กพวกนี้ก็แล้วกัน ...

ข้าแค่ดูก็รู้แล้วว่าเด็กพวกนี้เป็นเป็นลูกของราชินี ... ทำไหมข้าถึงได้เศร้าใจแบบนี้กันนะ ...

[ข้าลอยไปหา ราชาคนปัจจุบันน่าจะดีกว่า] ...เจ้าเด็กนั้นได้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ ... [ข้าสัมผัสได้ถึงเด็กในท้องของราชินีองค์ปัจจุบัน] ... ความหวัง ...ให้ตายสิ เจ้าเด็กนี้ ... ข้านึกว่าจะไม่มีซะแล้ว ... ความหวัง ... งันเหรอ ...

มันทำให้ข้านึกถึงเรื่องเก่าๆเลย ข้าเคยเห็น ความกล้า ใช้มันเป็นอะไรที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ในตัวมนุษย์

ข้าขอนึกก่อนนะ ... จำได้แล้ว ทำไหมข้าถึงได้ลืมช่วงเวลาแห่งการแปลนแปลงของข้ากันนะ หรือเพราะข้าแก่แล้ว ... แต่ตอนนี้ข้าได้ไปตายแล้วนะสิ ... เอาเถอะ

วันนั้นหลังจากที่ข้าได้ฆ่ามนุษย์ ไปมากมาย ... จนข้าไม่เห็นมนุษย์คนไหนอีกเลย ... พวกมันได้หลบหนี้ไปจากข้า ... กระจายตัวหายไปหมด ตอนนั้นอาณาจักรมนุษย์ได้จบลงแล้ว ... แต่ตัวข้าต้อนนั้นก็ยังรู้สึกไม่พอ ข้าได้เดินท่างไปที่ต่างๆ ...ฆ่าไปก็เยอะ ... จนสุดท้ายก็ไปที่ อาณาจักรของพวก ... ไม่รู้สิข้าจำไม่ได้ เดียวขอเวลาคิดนะ ... ปีศาจ ... ใช้ปีศาจ ข้าได้ไปหาราชาของพวกปีศาจ ... และข้าได้เห็น มนุษย์อยู่ที่นั้น ... เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นมนุษย์ ... เธอคือราชินีของที่นั้น ... ตอนแรกข้าก็ไม่ได้สนใจเธอมากนั้น ข้าเกือบจะฆ่าราชาของพวกปีศาจได้แล้ว ... เธอได้เขามารับการโจมตีสุดท้ายไว้ ... นั้นเป็นครั้งแรกเลย ที่ข้าเหมือนได้หลุดจากภวังค์ มันรู้สึกเหมือนการตื่นจากฝัน ... ข้ามองดูที่ร่ายกายของตัวเอง ... มันเป็นไปด้วยเลือด ...

ถึงเจ้าราชาปีศาจนั้นจะดูโกรธข้ามาก แต่มันก็อ่อนแอเกินไปอยู่ดี ... ข้าเห็นความกล้า ในตัวของเธอที่เป็นมนุษย์ แต่ในภานะราชินีของพวกปีศาจ ... ความกล้านั้น ... มันกำลังส่งไปให้ ราชาของพวกปีศาจ ... ข้าเห็นมันเป็นเช่นนั้น

ข้ารู้สึกตัวอีกที่ ... ทุกอย่างก็จบไปลง ...ไม่มีปราสาทของอาณาจักรปีศาจ อีกแล้ว ... ข้าถึงกับมองดูตัวเอง ...เกราะข้าพักไปหมด ... แขนข้าหัก กระดูกแตกหลายที่ แต่ข้ายังไม่ตาย ... แต่เป็นราชาปีศาจตนนั้นได้ตายลงไปแล้ว ... ตายอยู่เคียงข้างราชินีของตน ... ข้าอยากยื่นมือไปช่วย ... แต่ ข้าได้เอามือนั้นกลับคืนมา ข้าทำได้แต่เดินจากไป ... ข้าไม่สามารถช่วยใครได้เลย ข้าทำได้มาสุดคือฆ่า ... และฆ่า เท่านั้น ... มันคือตัวตนข้า

จนข้าคิดจะข้าตัวตาย ... แต่ร่างกายนี้มันได้ผ่านอะไร ต่างๆนาน จนมันไม่ยอมที่จะตาย ... ข้าลองแล้ว แต่สุดท้ายร่างกายนี้ มันก็ยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ... ข้าไม่โทษร่างกายนี้หลอกนะ เพราะมันเลยทำให้ข้าได้รู้สึกถึงความจริงพวกนี้ ... ข้าอาดจะไม่รักตัวเองมากมายอะไร แต่ ... ข้าก็ ...

[ข้าเลิกคิด ข้าได้มองออกไปอีกครั้ง] เวลามันได้ผ่านไปเร็วจริงๆเลย ตอนนี้พวกเด็กนั้นได้โตกันเป็นหนุ่ม เป็นสาวกันหมดแล้วสินะ ... แต่ ... เรื่องลาวมันไม่เคยง่ายและบริสุทธิ์เลยสินะ แต่ว่าเด็กน้อยแห่งความหวังนั้น ยังมีชีวิตอยู่ ...

[ข้ามองไปที่บัลลังก์] เจ้าเด็กขี้เถียงคนนั้นได้การเป็นราชาที่แม้แต่ข้า ก็ไม่สามารถเป็นได้ ... แต่จะเป็นแบบนั้นได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ... ข้าหวังว่ามันจะนานมากพอที่จะทำให้แผนดินนี้หายจากความโสมมซักที่ ...

มันทำให้ข้านึกถึง ... ครั้งแรกที่ข้าได้เจอกับเจ้าเด็กนี้ ... มัน ... ภาพมัน ... ทำไหมมันถึงร่างๆจังนะ แต่ข้าว่าข้ายังจำได้นะ ... ให้ตายสิ เริ่ม ... แล้วสินะ ...ยังไงก็คงใกล้เวลาของข้าแล้ว ... แต่ก่อนอื่น ข้าของนึกเรื่องราวก่อนที่ข้าจะไปให้ได้ก่อนสิ ... 

ข้าจำได้แล้ว ... มันก็เหมือนทุกวัน ที่ข้าลองฆ่าตัวตายอีกครั้ง ... ข้าได้ไปที่เมืองๆของพวกมนุษย์  ใช้ในที่สุดข้าก็หาพวกมันเจอ ... แต่ข้าก็ได้จะฆ่าพวกมันหลอกนะ ในวันนั้นมีพวกโจนมาที่เมื่องเล็กๆนั้น เพื่อทำการขโมยของ ... ข้าก็ไม่สนใจพวกมัน เพราะยังไงมันก็ไม่ใช้เรื่องของข้า ... แต่ข้ากับเห็น เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังบ่นกับพวกโจนพวกนั้น ... เด็กหนอเด็ก ... แต่ข้ากับเห็นความยุติธรรม ในตัวเด็กนั้น ... ข้าก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไหมข้าถึงได้เห็น ว่าเจ้าเด็กนั้นมีความยุติธรรม กันนะ และไอ้คำว่าความยุติธรรมนี้มันก็แค่เรื่องโกหกที่เอาไว้สอนพวกเด็กๆเท่านั้นนิจริงไหม ... แต่ข้าก็ได้ไปหยุดเจ้าพวกโจนพวกนั้นเอาไว้และขับไล่พวกมันออกไป ... และนั้นก็เป็นครั้งแรกที่ข้าไม่ได้ฆ่าใคร ... ยังไงข้าก็ยังอยากจะเชื่อ ข้าเชื่อว่าเด็กนี้จะสามารถทำสิ่งที่ข้าไม่สามารถทำได้ ข้าเห็นถึงการเปลี่ยนแปลง ...หลังจกาวันนั้น ข้าก็ลองไปสอนสิ่งต่างๆ ให้เจ้าเด็กนั้น ถึงตอนแรกเจ้าเด็กนั้นมันจะใสซื่อ เกินไปหน่อย แต่เพราะข้าเห็นอะไรต่อมิอะไรมามาก ข้าก็เลยได้สอนสิ่งที่ถูก ... ที่จริงตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ ... แต่ข้ารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ผิด ข้าได้สอนไปสอนมา เจ้าเด็กนี้ก็ได้แสดงความหมายของคำว่าสิ่งที่ถูกให้ข้าได้เห็นข้ารู้ว่าเจ้านี้ต้องทำได้ ... ข้าได้ฝึกเจ้าเด็กนี้อยู่หลายปี ... 

แต่ว่าข้าก็คิดได้ ... ถึงสุดท้ายข้าจะทำให้เจ้าเด็กนี้เป็นคนที่ข้าหวังไว้แล้ว ...แต่มันยังไม่พอที่เจ้านี้จะสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ... ข้าเลยต้องออกเดินทางอีกครั้ง แต่ก่อนไปข้าก็ได้ให้ของขวัญเล็กน้อยๆให้เจ้าหนูนี้ ... มันก็คือมีดที่เอาไว้ปอกผลไม้ ... ข้าก็ไม่รู้นะว่าทำไหมต่อนั้นข้าถึงได้คิดให้มีดแบบนั้นไปให้กันแน่ ...แต่ข้าเดาว่าก็คงอยากจะให้เจ้าหนูนั้นจับมีดนั้นแทนที่จะไปจับดาบ ล่ะมั้ง ... แต่เพื่ออะไรข้าก็จำไม่ได้แล้วสิ หลังจากนั้นข้าก็ออกเดินทางไปรวบรวมเมืองต่างๆ ให้กลับมาเป็นอาณาจักรอีกครั้ง และข้าก็ขึ้นมาเป็นราชาที่ไร้ซึ่งราชินี ... ก็มันมีแต่พวกนางงูพิษ ข้าไม่ชอบพวกนาง ส่วนวิธีในการปกครองของข้าก็ง่ายๆ ใครเห็นต่างก็ตายแค่นั้นง่ายๆ ข้าเป็นนักรบ ไม่ใช้นักปกครองสักหน่อย ... แผนที่ข้าได้ว่างไว้นั้นเสร็จแล้ว

ข้าใช้เวลารอมาหลายปี ... และต้องค่อยปกป้องบัลลังก์นี้ ที่ข้าได้เตรียมไว้ให้เจ้าเด็กนั้น ... จนในที่สุด ... ข้าก็ตาย มันก็เป็นไปตามแผนของข้า ถึงเด็กรุ่นต่อมาจากเจ้านั้นมันจะ แย่ซะส่วนใหญ่ก็ตามที่

[ข้ามองไปรอบๆ ...] เวลาได้ผ่านไปเร็วจริงๆ ข้ารู้สึกง่วงๆแล้วสิ ... ตอนนี้ข้ารู้สึกได้เลย ว่าถ้าข้านอนไปทุกอย่างคงก็จะจบลง ... แต่ยังก่อนข้ายังอยากจะเห็นผู้คนที่มีจิตใจเหมือนท้องฟ้าที่สว่างยังกับแสงของอาทิตย์ ... ข้ายังอยากจะเห็นผู้คนที่มีความสุข ... ข้าอยากจะเห็นมากกว่านี้ ...

[ข้ากำลังเพ้อเจ้อตามประสาผีแก่ตนนึ่ง] ข้ายังอยากจะเห็น... เดียวนะเกิดอะไรขึ้นทำไหมมีเสียงดังในปราสาท

[ข้าใช้เวลาหาต้นตอของเสียงพวกนี้ไม่นาน] [สิ่งที่ข้าเห็นนั้นก็คือเด็กๆในวันวาน พวกนั้นกำลังสู้กันอยู่] ... เจ้าพวกเด็กพวกนี้นิ พอไม่มีสงครามกับอาณาจักรอื่น ก็มาตีกันเองนี้นะ โง่จริงๆ ข้าบอกได้แค่ว่าเด็กพวกนี้โง่สุดๆ [ข้าทำได้แต่ส่ายหัวไปมา]

“เจ้าน้องชายสาระเลวนี้ แก่ใช้ไหมที่ไปแย่งของๆข้า”

#เปียง!! [ดาบของคนเป็นพี่นั้น ได้ฟาดดาบไปที่น้องชายของตน] ... [แต่น้องชายที่ว่านั้นก็มีฝีมืออยู่พอตัวได้กระโดดหลบออกมาและกระโดดเขาสู้จนเกิดเป็นเสียงดาบประทะกันเช่นนี้] ... ช่างเป็นการต่อสู้ที่ ... มีฝีมือกันแค่นี้เนี้ยนะ ตอนข้าอายุเท่าพวกเจ้า ข้าได้สู้กับกิ้งก่ายักษ์มีปีก ที่มีลมหายใจเป็นพายุด้วยตัวคนเดียวแล้วนะนี้ ... แย่ๆ เด็กสมัยนี้มันอ่อนแอจริงๆ

“พี่เรียกเธอว่าเป็นสิ่งของงันเหรอ ไอ้พี่ชั่ว” ... นี้แย่งผู้หญิงกันเหรอ ... ให้ตายสิ

[ข้ามองดูไปซักพัก] ... ข้าสัมผัสได้ถึง อะไรแปลกๆ [ข้ามองไปที่หญิงสาวที่โตสุดในห้อง] ... เธอกำลังว่างแผนอยู่ ... เดียวนะ นางนี้เอาจริงรึ ... ให้ตายสิ [ข้ามองไปรอบๆ] ... ไม่มีใครรู้ตัวเลยสินะ

#ตู้ม!! [อยู่ๆก็มีปีศาจโผล่ออกมา] ... ข้ารู้ข้าเห็นนะโว้ย ว่าเจ้าเป็นคนเอามันออกมานะ ไม่ต้องแสดงว่าตัวเองโดนทำร้ายเลย ผู้หญิงใน อาณาจักร นี้มันเป็นพวกแสดงละครกันเช่นทุกที่เลย

“ปี...ศาจ...” เธอที่เป็นเด็กผู้หญิงที่เศร้าหมอง นั้นได้พูดขึ้น ... แต่ทำไหมเจ้าดูดีใจแบบนั้นล่ะ

“กำจัดพวกนั้นซะ แกลมเร ” [สิ่งคำพูดของหญิงสาวที่ได้เชื่นมันออกพวกนั้น] ... พวกปีศาจก็ยังคงอ่อนแอเช่นเคย ... แต่ก็สามารถฆ่าเจ้าพวกนั้นลงไปอย่างง่ายๆเลย ... สมัยนี้มันมีคนเก่งๆ ไหมนิ แล้วพวกทหาร หรืออะไรแบบนั้นล่ะ ไม่ออกมาปกป้องพวกนี้เลยรึไง ... ทำไหมสมัยข้าตอนนั้น ในปราสาทมีแต่ทหารมีฝีมือ ถึงจะมี แต่ข้าก็สามารถฆ่าราชาในสมัยนั้นได้อยู่ดี ... มันคงหมดยุคของข้าจริงๆแล้วสินะ

[หลังจากเจ้าปีศาจ นั้นฆ่าสองคนนั้นได้]

“จัดการพวกเธอไปด้วย  ที่นี้บัลลังก์ก็จะเป็นของข้าคนเดียวแล้ว โห ๆ ๆ” ...

#ฉึก [นั้นไงโดนปีศาจแทงตัวทะลุซะงัน] ... ข้าไม่แปลกใจเลย ...

“ข้าไม่ฟังคำสั่งใครทั้งนั้น ... หิ ๆ ๆ ที่นี้ข้าก็จะเป็นวีรบุรุษแห่งปีศาจที่สามารถฆ่าพวกแก่ได้ ความแค้นของพวกเราเหล่าปีศาจจะได้สะสางซักที่” ... รู้สึกว่าข้าทำเกินไปจริงๆสินะต้อนนั้น ... ข้าควรจะฝังศพพวกข้าสินะ

[แล้วเจ้าปีศาจนั้นก็เดินไปหาหญิงสาวอีกคน ... ไม่สิเธอวิ่งไปหามันด้วยตัวเองต่างหาก และตอนนี้ก็เหลือกหญิงสาวคนสุดท้ายในห้องซะแล้ว] ... ข้าต้องช่วยนางสินะ ... ถ้าเธอตาย ... ทุกอย่างที่ข้าทำมาก็คงจะไม่มีประโยชน์

 แต่ว่า [ข้ามองที่มือของตนเองที่จางไปมากแล้ว] ... เอาเถอะ ยังไงข้าก็กำลังจะหายไปอยู่แล้ว ข้าก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจซักหน่อย 

[ข้าลอยไปหานาง ... และได้พูดกับนางว่า] “ข้าขอยืมร่างหน่อยเพื่อตัวเจ้าเอง”

[หลังจากที่ได้บอกไป ข้าก็ลอยถับเข้าร่างของนาง] ข้าต้องใช้เวลาที่จะสามารถควบคุมร่างกายนี้ได้ ... ข้าก็ไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไงแต่ข้าคิดว่าข้าทำได้มันก็ต้องทำได้สิ

[ใช้เวลาไม่นาน] การที่มีร่างกายนี้มันหนักจริงๆ ...

“ให้ตายสิ ปีศาจอย่างเจ้านี้รึ ที่จะคิดเป็นวีรบุรุษแห่งเหล่าปีศาจ เนี้ยนะ ข้าล่ะรู้สึกตลกจริงๆ”

“แก่...”[ก่อนที่มันจะได้พูดข้าก็พุ่งตัวไปหยิบดาบจากศพ ของเจ้าชายโง่ๆ พวกนั้น] ร่างนี้มีเรี่ยวแรงที่น้อยนิจริงๆ ถ้าสู้ยืดเยื้อก็คงเสียเปรียบ ทำให้มันจบๆไปเลยดีกว่า ตอนนี้เจ้าปีศาจนั้นยังไม่รู้จะรับมือของเรา

[ถือดาบขึ้นมาและพุ่งไปสุดแรง ตวัดดาบสะบั้นคอให้ขาด] ...[หมุนตัวกลับและพุ่งส่วนตัดขั้วหัวใจ] 

#ตุ้บ … ตายง่ายๆแปลกๆ [สะบัดเลือดที่ติดอยู่ที่ดาบออก] ... [เดินไปที่ปีศาจ] ... [ใช้เท้าเล็กๆเหยียบลงไปที่หัวของมันสุดแรงจนหัวมันแหลกแล้] ...[ใช้มืดจับไปที่ตัวมัน] ... กะแล้ว [ใช้ดาบแทงอย่างช้าๆลงไปที่ท้องของมัน] ... จนไม่มีเสียงหรืออะไรขยับอีก ... จบแล้วสินะ มันไม่ได้เก่งอะไรแต่ก็ไม่ควรประมาณอยู่ดี 

[พอข้ารู้ว่าทุกอย่างได้จบลง...] ... ทุกอย่างก็มืดไปหมด

[ข้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง] ... 

“เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วสินะลูกข้า ... เจ้าพักซะนั้น เจ้าผ่านเรื่องเลวร้ายมามากเกินพอแล้ว เดียวพ่อจะปอกผลไม้ให้เจ้าได้กินเอง” ... จากเด็กน้อยในวันนั้นได้การเป็นชายแก่ที่ใจดีไปเสียแล้วสินะ

“ข้าจำได้แล้ว ... ข้าให้มีดนั้นกับเจ้าเพราะอะไร”

“… ลูก ...ข้า”

“ข้าให้เพราะเจ้าชอบนั้นชอบที่จะกินผลไม้จากต้นของมัน ... ข้าเลยซื้อมีดนี้ให้เจ้า เพราะหวังให้เจ้าปอกมันก่อนที่จะกิน ...ข้าได้ให้มันกับเจ้าก่อนที่ข้าจะจากเจ้าไป เจ้ายังจำมันได้ไหม ... ข้าจำมันไม่ค่อยได้แล้ว”

“ท่าน ... นั้นท่านจริงเหรอ ...ข้าขอโทษเพราะข้าไม่รู้ ข้าเลยได้ฆ่าท่านลงไป ... ข้าขอโทษ ...” ใบหน้าที่มุ่งมั่นที่เคยอยู่กับเจ้าตลอดมานั้น มันได้หายไปไหนกันล่ะ ... 

“อย่าได้เสียใจไป ข้าต้องการให้มันเป็นเช่นอยู่แล้ว”

[ข้าลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยร่างกายของเด็กสาว] [และมองออกไปนอกหน้าต่าง] ...

“... ท่าน ...”

“วันนี้พระจันทร์สวยดีจริงๆ”

“ข้ารู้ท่านชอบมันมาก” 

[ข้ายังคงพูดโดยที่มองพระจันทร์อยู่] “ข้าจะบอกอะไรให้เจ้าฟัง ข้าเคยทำร้ายอาณาจักรนี้ด้วยมือตัวเอง และสร้างมันขึ้นมาใหม่ ... แต่ข้ารู้ว่าตัวข้านั้นเป็นนักรบ ไม่ใช้นักปกครอง แต่ข้าก็อยากจะให้ ผู้คนมีความสุข ข้านั้นได้เห็น แต่ความชั่วร้ายในตัวมนุษย์มายาวนาน กว่าที่เจ้าจะคิดได้ ...” 

“ข้ารู้ ... ท่านต้องการตัวแก้ตัว ท่านเลยทำสิ่งพวกนี้ขึ้นมาก เพราะท่านรู้สึกผิดใช้ไหม”

“นั้นก็จริง ... ข้าขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าลูกๆของเจ้ามีแค่คนนี้เท่านั้น ที่เหมื่อนเจ้า”

“ข้ารู้ ... ก็ราชินิของข้านางได้เล่นชู้ไปทั่ว ... มีแต่เด็กคนนี้เท่านั้นที่เป็นลูกของข้ากับนางจริงๆ ... ข้ารู้ทุกอย่างดี”

“เจ้ารู้ทุกอย่าง แต่กับปลอยผ่าน ... ความยุติธรรมของเจ้าได้หายไปแล้วสินะ”

“… ข้าไม่รู้” ...
“ยังไงก็ตามข้าหมดห่วงแล้ว ข้าคงจะได้หลับอย่างสงบเสียที่”

“ท่านจะไปแล้วเหรอ ... ท่าน! ... ”

“ข้านะ ไม่เคยเป็นแสงสว่าง ข้าเป็นได้มากสุดแค่ความมืด ... ความมืดที่มืดยิ่งกว่าเท่านั้นเอง”

[มีอะไรบ่างอย่างมาโอบกอดข้าไว้] มันเป็นความอบอุ่นที่แปลกดีนะ ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยมีใครกอดข้าเลย ... 

“ท่านเป็นแสงสว่างให้ข้าเสมอมา ... ท่านเป็นดังอาจารย์ เป็นดังพี่ เป็นดังครอบครัว .... ท่านคือจุดหมายของข้า” ง่วงแล้วสิ

“... ถ้าข้า ... เป็นแสง ... งันอย่างน้อย ... ก็เป็นแสงจันทร์ ... ก็ยังดี”

[ทุกอย่างได้มืดลง] จบแล้วสินะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

#เสียงตบมือเบาๆ  เกิดอะไรขึ้น

[เสียงที่แยกตัวตนไม่ออก] “นายนี้มันเยี่ยมไปเลย เราชอบนาย ถ้าถึงเวลาคัดเลือกเทวดา ขึ้นมานายต้องผ่านแน่ ๆ” ใคร?

[ข้ามองไปทีเสียงนั้น ... ข้าเห็นแต่ร่างเงาบางๆ ... ที่ข้าดูไม่ออกว่าคืออะไร] ที่นี้ไม่ปกติ ... ข้าอยู่ที่ไหน หรือที่นี้คือสิ่งที่รออยู่หลังความตายอีกที่ ... ข้าไม่รู้

“… ข้าอยู่ที่ไหน่? ท่านเป็นใคร”

 [เสียงที่แยกตัวตนไม่ออกได้บอกมาอีกครั้ง] “นั้นสินะ เอาเป็นว่าผมมีหน้าที่ ดูภาพรวมของทุกอย่าง ในสถานที่ของนายนะ แต่นายนี้ฆ่าเผ่าพันธุ์ตัวเองไปเยอะเลยนะนี้ ... แต่เอาเถอะ เรื่องนั้นผมยังพอรับได้ ที่จริงก็ไม่ได้แย่อะไรด้วยซ้ำไป” ... ข้าไม่ข้าใจ แต่ที่แน่ ... ดูภาพรวมของทุกอย่าง ... ดูงันเหรอ ในสถานที่ของข้า ... พระเจ้าเหรอ? ข้าไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ...

“ท่านทำตัวอย่างกับพระเจ้าเลย ... หรือท่านเป็น ถึงจะเป็นข้าก็ไม่นับถือท่านหลอกนะ ... และข้ามาทำอะไรที่นี้”

[เสียงนั้นได้พูดขึ้นอีกครั้ง] “ไม่ๆ ผมไม่ใช้พระเจ้า ถ้าใช้คำนั้นมันเหม่ารวมเกินไป เอาเป็นว่า คนดูแลและคัดเลือกทรัพยากรบุคคล ดีกว่านะ” ข้าก็ยังไม่ข้าใจอยู่ดี ข้าไม่ได้เรียนมาเยอะอะไรอยู่แล้ว ข้าเป็นรักรบนะ ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

“ข้าไม่เข้าใจ”

[เสียงพูดนั้นเต็มไปด้วยความไม่แยแส] “ก็นั้นสินะ ... อีกเรื่องที่ผมเรียกนายมาเพราะ ต้องการคุยด้วยเท่านั้นเองนะ ถึงยังไงนายก็ต้องลืมเรื่องที่ได้คุยกับผมอยู่ดี ผมแค่อย่ากจะคุยเท่านั้นเอง และก็จะได้จำนายไว้ได้ด้วย ถ้าเกิดผมรู้ตารางเวลาในการคัดเลือกเทวดา เหมือไหร่ จะได้จัดให้ตัวนายไปอยู่ในช่วงเวลานั้นพอดี ผมหวังในตัวนายมากเลยนะ ที่จริงผมรู้ว่ายังไงนายก็ต้องผ่าน”

[ข้าไม่เข้าใจที่เจ้านี้บอกมาเลย] คัดเลือกเทวดา? เป็นผู้ดูแล?ทรัพยากร?บุคคล? ผู้คนเป็นสิ่งของตั้งแต่เมื่อไหรกัน

“ข้าไม่เข้าใจ...จริงๆ”

[เสียงพูดนั้นดูเบื่อๆแล้ว สิข้าว่านะ] “ไม่เป็นไรๆ จริงสิ นายควรจะมีชื่อ เอาเป็นว่า \ราชา\ ดีไหมกว่า ยังไงเรื่องราวของนายก็เป็นเรื่องราวแบบนี้อยู่ดี” หะ อะไรนะข้ามีชื่ออยู่แล้วนะโว้ย ข้าชื่อว่า ...........

#เสียงตกมืออีกครั้ง

/////////////////////////////////////////////////////////////////////

อันนี้ของคนเขียนนะ

ได้จบไปแล้ว...นี้นั่งเขียนมาตั้งแค่บายจนถึง สองทุ่มเลย ให้ตายสิถ้าถามว่าเรื่องนี้คืออะไร ก็ขอตองง่ายๆว่าเป็นเรื่องของตัว .....

ในเรื่องหลัก ... ประวัติจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ก่อกับเรื่องหลักแบบจริงๆ ก็เลยเอามาเขียนแยก(ความจริงที่เอามาเขียนก็คือ อยากเขียนเจ้านี้มากกว่าไปเขียน เนื้อเรื่องหลักนะสิ) ยังไงก็แล้วแต่ผมรู้ว่าเรื่องนี้เขียนถึง ราชา แต่ไม่ใช้คำราชาศัพท์เลยซักนิด ... เอาเป็นว่าถ้าใช้คนเขียนไม่อิน แค่นั้นล่ะใช้คำง่ายๆ สบายๆ ดีกว่ากันตั้งเยอะ .... ก็มันไม่อิน 

ด้วยความวางที่มีเลยได้เป็นตอนนี้ขึ้นมา

/////////////////////////////////////////////////////////////////////

อันนี้ของคนแก่คำผิดและเรียบเรียงอีกนิดหน่อย(ก็คนเขียนนั้นล่ะ)

ให้ตายสิกว่าจะเสร็จ นี้ก็ ห้า ทุ่มครึ่ง ไปแล้ว จะไปเขียนเนื้อเรื่องหลักทันไม่นี้ แย่ๆ

ถ้าถามว่าอันนี้สนุกไหมสำหรับคนแก่คำผิดล่ะก็ ... ตอนท้ายๆนี้จะร้องไห้เลยนะ ... แต่ก็มีบ่างที่อ่านสะดุด จะอยากจะเดินไปตบคนเขียนให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ... ก็ไม่อยากจะตบตัวเองเพราะมันเจ็บล่ะนะ ...

ขอให้สนุกนะ ... และช่วยมีสติกันด้วยตอนอ่าน ที่จริงก็รู้นะถ้าขเยนพวกเกี่ยวกับราชามันต้องใช้พวกราชาศัพท์ แต่คนแก่คำผิด  ไม่รู้สึกอินกับพวกคำราชาศัพท์เลยนะ ... เอาเป็นว่าช่วยอ่านเพื่อสนุกก็พอ ... 5255 คำ … 17579 ตัวอักษร

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ treetrue

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น