บุหรี่ hh

ตอนที่ 1 : จุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 59





























เซฮุนหยิบไฟแซ็คขึ้นมา




จุดมันด้วยความั่นใจ









"น้าดารินเซฮุนอยู่ไหมครับ"เช้านี้ชานยอลขี่จักรยานมาหาเซฮุนที่บ้านด้วยความรีบร้อน








"อยู่จ๊ะอยู่ข้างบนสงสัยเล่นเกมอยู่"ดารินที่กำลังดูรายการทีวียามเช้าอยู่หันมาตอบเพื่อนคนสนิทของลูกชายที่ดูเร่งรีบ








"ครับๆผมขออนุญาตนะครับ"








"เชิญตามสบายจ๊ะ"








ชานยอลเดินตามทางบันไดบ้านสองชั้นที่ตกแต่งด้วยรูปสมัยเด็กของเพื่อนสนิทมากมาย








เขาเดินมายังห้องด้านซ้ายมือสุดบานประตูสลักชื่อเจ้าของห้องเด่นเป็นสง่า








ไม่รอช้าที่ชานยอลจะเปิดประตูเขาเห็นเซฮุนนั่งควงชิบโป้อยู่บนเกาอี้ด้านซ้าย สายตาทอดมองไปยังด้านนอกหน้าต่าง







"ไงมึงอีกสามวันเปิดเทอมแล้ว หาหอได้ยัง"ชานยอลทักทายเซฮุนแบบเกริ่นเรื่อง








"กูหาได้แล้ว มึงละ"เซฮุนตอบด้วยเสียงนิ่งเงียบตามแบบฉบับของตนเอง








ใครๆก็รู้ว่าเซฮุนน่ะ "ไม่ชอบพูดมาก"







"แถวไหนอะ กูยังหาไม่ได้ กูขออยู่ด้วยดิ"ชานยอลถามพลางเดินมานั่งข้างเซฮุน







"กูอยากอยู่คนเดียว"







“โห้มึงถ้ากูอยู่นะกูจะได้ช่วยหารค่าห้องไง”






“ไม่ กูอยากอยู่คนเดียว”







“มึงอะ แล้วกูจะหาหอทันไหมละ”ชานยอลถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด







“มึงก็หาให้ทันสิ”







“ก็กูหาไม่ทันไงเลยมาถามมึงเนี่ย”







“......”เซฮุนนิ่ง






“งั้นเอางี้ มึงให้กูอยู่สามวันรับรองกูจะรีบย้ายออกถ้ากูได้หอแล้ว”ชานยอลเสนอความคิดเผื่อให้เพื่อนตาคมใจอ่อน







“อืม”






“หะ เห้ยยย เอาจริงดิ”ชานยอลที่กำลังทำหน้าสิ้นหวังหันมาทำหน้าตื่นเต้นทันที







“อือ”เซฮุนตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายพร้อมกับใช้มือเท้าคางตัวเอง







“งั้นกูเล่นเกมนะ”






“อือ”





วันนี้เป็นวันที่เหมือนกับทุกๆวันของเซฮุน เขาไม่ชอบใช้ชีวิตแบบหวือหวา







ทุกๆวันของเขาเลยมีแค่






ลงไปกินข้าว ชานยอลมาหา เล่นเกม นั่งทบทวนชีวิตว่ามีอะไรแปลกใหม่ในชีวิตเขาบ้าง ลงไปนั่งคุยเล่นกับแม่สักแปป ขึ้นห้องอาบน้ำนอน







เซฮุนก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปนั่นแหละแต่เขาแค่ไม่ชอบความวุ่นวายเท่านั้น







ใครก็บอกว่าเขาโลกส่วนตัวสูง อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้เพราะในหนึ่งวัน เขาใช้เวลาอยู่กับตัวเองซะส่วนใหญ่







เพื่อนสนิทอย่างชานยอลส่วนมากก็อยู่ด้วนกันบ้างเป็นบางวันเพราะชานยอลเองก็มีเพื่อนคนอื่นอีกไม่ใช่มีแค่เขาและชานยอลเองยังเพื่อนเยอะมากด้วย






ชานยอลและเซฮุนใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนถึงช่วงเย็น ชานยอลจึงขอตัวกลับบ้านก่อนแต่ปาร์คดารินยังใจดีชวนเพื่อนสนิทลูกชายทานข้าวก่อน






แต่ชานยอลได้ปฎิเสธกลับไปด้วยเหตุผลว่าเดี๋ยวแม่เป็นห่วงเพราะช่วงเช้าเขารีบมาจนลืมบอกคุณนายปาร์คที่เคารพ






เมื่อเพื่อนลูกชายกลับบ้านไปโอดารินจึงเดินขึ้นไปตามลูกชายลงมาทานข้าวเมื่อเขาจัดเตรียมอาหารเสร็จ





ก๊อกๆๆ





“เซฮุนลูก ลงมาทานข้าวได้แล้ว พ่อเรากลับมาแล้วนะ”






“ครับแม่”เซฮุนวางจอย์เกมที่เล่นกับชานยอลลงก่อนจะปิดเครื่องเล่นเกมและลงไปตามคำเรียกของมาดาร






“มาๆ นั่งๆ วันนี้แม่ทำของโปรดของพ่อและลูกทานให้อร่อยนะคะ”โอดารินเอ่ยยิ้มๆ






เซฮุนยิ้มรับ






เขาชอบที่แม่เป็นแบบนี้ แม่มักเอาใจใส่เขากับพ่อเสมอไม่ว่าด้วยเรื่องอะไร งานบ้านแม่เป็นคนจัดการหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ แม่ไม่เคยเกี่ยงงาน 




เขาเคยถามแม่ว่าเหนื่อยมั้ยแต่ทุกครั้งคำตอบก็ยังเหมือนเดิมคือไม่เหนื่อย






เซฮุนมักเห็นแม่มีความสุขเสอมเวลาได้ดูแลเขาและพ่อ








ทั้งที่พ่อเคยบอกให้จ้างแม่บ้าน แต่แม่กลับปฎิเสธด้วยเหตุผลว่าหน้าที่นี้เป็นหน้าที่แม่และแม่อยากดูแลพ่อกับเซฮุนเอง ถ้าเรื่องแค่นี้แม่ทำไม่ได้แม่จะเป็นแม่และภรรยาที่ดีได้ยังไง






“พ่อครับสวัดดีครับ”เซฮุนยกมือไหว้บิดาหลังจากพ่อนั่งลงบนโต๊ะทานข้าวส่วนหัวเสร็จ







แม่สอนให้เซฮุนสวัดดีพ่อหลังจากทำงานเสร็จเสมอหรือว่าผู้ใหญ่ให้ของแม่มักจะบอกให้ขอบคุณ






“นั่งทานเถอะ”พ่อพยักหน้ารับแล้วบอกให้ลูกชายเพียงคนเดียวนั่งลงทานข้าวได้







“เซฮุนคือแม่มีเรื่องจะขอร้องลูกน่ะ”ดารินเกริ่นเรียกให้ลูกชายสนใจ







“ครับ”เซฮุนเงยหน้าขึ้นรับรู้







“คือแม่มีเพื่อนอยู่ต่างจังหวัด แล้วลูกชายเขาที่จะเข้ามาเรียนในโซล ลูกชายเขาอายุเท่าเราเลยนะ แล้วก็เข้ามหาลัยเดียวกับลูกด้วย”ดารินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น





“ครับ”เซฮุนเอ่ยรับพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก







“แล้วเขายังไม่มีหออยู่เลย ลูกเองก็ไปอยู่หอ อยู่คนเดียว ไม่มีรูมเมท แม่ก็เลย”








“แม่ก็เลยอยากให้เขามาเป็นรูมเมทผมใช่ไหมครับ”เซฮุนเอ่ยตัดมารดาอย่างรู้ทัน







“ใช่จ๊ะ”







“ครับ แต่ต้องอยู่ใครอยู่มันนะครับ”เซฮุนเอ่ยรับอย่างง่ายดาย เพราะแม่คือผู้หญิงที่เขารักที่สุด และแม่คือข้อยกเว้นในทุกๆเรื่องของเขา








“จ๊ะ ลูกเองก็เคยเจอกับลู่หานแต่ตอนนั้นเด็กมากเซฮุนคงจำไม่ได้”ดารินชวนลูกชายคุยอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้รับคำตอบที่พึ่งพอใจ





“ตอนนั้นน่ะแม่กับพ่อพึ่งแต่งงานกันใหม่ๆเลยละ ใช่ไหมคุณ”







“ครับตอนนั้นคุณสวยมาก”เซฮันเอ่ยเย้าภรรยาคนสวย






“แม้คุณก็อายลูก เซฮุนตอนนั้นลูกน่ะน่ารักมากๆเลย ทั้งคุยเก่ง กินเก่งเลยละ ผู้ใหญ่เอ็นดูกันเป็นแถว”






“ตอนเจอกับลู่หานครั้งแรกนะ ลูกน่ะเดินมาบอกแม่ว่าอยากซื้อดอกไม้สวยๆสักช่อ  แม่เองก็ถามว่าทำไม”







“รู้ไหมลูกตอบว่าอะไร ลูกตอบว่าจะแต่งงานแน่ะ แม่ตกใจมากเลยรู้ไหม แม่เองก็ถามว่าคนไหนลูกเองก็ชี้ที่ลู่หาน ต่อจากนั้นลูกก็ตามลู่หานไม่ห่างเลยรู้ไหม ผู้ใหญ่เขาขำกันใหญ่เลย”เซฮุนมองหน้าแม่ที่เล่าเรื่องราวในอดีตที่ไม่เคยเบื่อของตัวเอง






แม่มีความสุขเสมอเมื่อพูดถึงเรื่องราวเล่านั้น







เซฮุนไม่เคยพูดว่าแม่เล่าเรื่องราวเล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเซฮุนชอบที่จะฟังแม่เล่าไปเรื่อยๆ






เซฮุนคิดว่าแม่เริ่มจะเข้าสู่วัยชราที่มีความสุขกับการเล่าเรื่องราวเก่าๆซ้ำไปซ้ำมาพร้อมกับรอยยิ้ม







ถึงแม้เซฮุนจะรู้สึกว่าไม่เคยเห็นหน้าลู่หานคนนั้นก็ตาม








เขาอยากจำมันได้แต่ความทรงจำช่างเลือนลางเหลือเกิน…..








เมื่อทานอาหารเสร็จเซฮุนก็นั่งดูทีวีกับพ่อและแม่ต่ออีกนิดหน่อยและขอตัวขึ้นมาอาบน้ำนอน








แต่ก่อนที่เขาจะนอนมีบางสิ่งที่เขาต้องทำก่อน








ไม่งั้นตัวเขาจะกระสับกระส่ายและไม่รู้ว่าจะหลับลงหรือไม่

นั้นคือการเสพติด








และสิ่งเสพติดที่เซฮุนชอบมากที่สุดคงจะเป็น “ บุหรี่ ”








มื่อเวลาเขาสูบมันเขามักจะรู้สึกเหมือนตัวเขาเองล่องลอยไปในอากาศสมองเริ่มเบาขึ้นทีละนิดๆและผ่อนคลายลง








ยิ่งเขาสูบมันมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองฝันดีมากขึ้นเท่านั้น ในแต่ละคืนเขาไม่รู้เลยว่าเสพติดมันไปกี่ม้วนต่อกี่ม้วน























0 ความคิดเห็น