ทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 การทดสอบ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 เม.ย. 56

มาต่อกันอีกนิดสำหรับบทที่ 4 การทดสอบ อาจจะสั้นไปสักหน่อยต้องขออภัยด้วยน่าค่าาาาาา>o<!!นักอ่านทุกท่าน
................................................................................................................

            “เฟอาร์เสียงเรอเนสดังขึ้นด้านหลังเฟอาร์

ทำข้อสอบช้าจริง  ทดทวนแล้วทดทวนอีกกะจะให้ถูกหมดรึไงกันขอรับเฟอาร์บ่นประโยคท้ายพึมพำกับตัวเองแต่ไม่วานเข้าหูผู้มาใหม่

ข้าได้ยินนะเรอเนสบอก

แหะ ๆ

เราต้องใช้ความชัวร์เพื่อ...บอกข้าที! ว่าข้าไม่ได้ตาฝาด!!”เรอเนสตะโกนเสียงดังจนผู้คนรอบ ๆ หันมามอง  เฟอาร์ต้องยิ้มกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้คนอื่นตื่นตระหนกก่อนจะหันมาพึมพำกับเรอเนสเสียงเข้ม

จะตะโกนทำไมเนี่ยขอรับเฟอาร์มองตามสายตาของเรอเนสที่กำลังเบิกกว้างปากอ้าค้าง  มาจบลงที่จานอาหารข้างกายเฟอาร์

แปลกรึขอรับ

ก็....นั่น  เจ้ากินหมดคนเดียวเลยเรอะ

ขอรับ

เจ้ากินหรือยัดกันแน่

ต้องกินสิขอรับ  ถามแปลก ๆเฟอาร์กินต่อไม่สนใจใคร  แต่แล้ว...

นั่นมัน!!!”เสียงของเรอเนสขัดการกินของเฟอาร์อีกรอบให้เจ้าตัวอารมณ์เสียไม่น้อย(เรื่องกินสำคัญแท้หน้อ ; ไรเตอร์)  แต่ด้วยปากที่อ้าค้างกว่าคราแรกและนัยน์ตาที่เบิกโพลงจนตาแทบหลุดจากเบ้าจ้องโต๊ะ  เฟอาร์มองตามสงสัยอะไรทำให้เรอเนสคนที่ไม่ค่อย(หลัง ๆ ตั้งแต่เจอเฟอาร์เริ่มเป็นบ่อยขึ้น ; ไรเตอร์)ตกใจเป็นได้ขนาดนี้  ก่อนต้องร้อง อ้อ~

แปลกรึเลยขอรับประโยคคำถามไม่ทุกข์ราวคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ 

ก็...ก็เจ้าให้มอนเตอร์ของเจ้ากินอาหารเนี่ยนะ

พวกมันอยากกินนี่ขอรับ  อีกอย่างอาหารที่นี่รสเริ่ดข้าก็อยากให้มอนเตอร์ของข้าได้ชิม

ข้า  ปะป่าวกินนะบาฮาเทลพูดขึ้นตีปีกเลิกลักทั้งที่หลักฐานยังคาปาก  เจ้าตัวคงลืมว่าไม่มีใครได้ยินเสียงที่พูดออกมานอกจากเจ้าของมอนเตอร์กับมอนเตอร์ด้วยกันเอง  อาร์โอเทียเหลือบมองนิดหน่อยก่อนจะ...

นายน้อยข้าขออีกจานขออีกจานอย่างไม่สนใจใคร

ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอกบาฮาเทล  กินเยอะ ๆ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเต็มที่เลยยย!!”

แต่มอนเตอร์ผู้ทำพันธะสัญญาแล้วไม่จำเป็นต้องกินอาหารเรอเนสผู้ไม่ยอมแพ้เถียงคอเป็นเอ็น

ไม่จำเป็น ก็ไม่ได้แปลว่ากินไม่ได้นี่ขอรับ

พวกมันไม่มีวันตายหรอกถ้าไม่ได้กินอาหารนะเรอเนสเถียงเสียงเครียด  มันเป็นเหตุผลที่ไร้สาระมาก  ทำไมเขาต้องยอมรับ

รู้ไหม  การใส่ใจความรู้สึกของมอนเตอร์เป็นเรื่องสำคัญนะขอรับเฟอาร์ชูนิ้วชี้โบกไปมา  สีหน้าจริงจัง

การตามใจมอนเตอร์จนเกินไปก็ผิดเหมือนกันเรอเนสถอนหายใจอย่างจำจนเมื่อคนที่เถียงกับตนหันไปกินข้าวต่อไม่สนใจ  เหมือนกันทั้งเจ้านายทั้งมอนเตอร์

 

..................................................................

การสอบภาคบ่ายเวียนมาถึง  หลังจากดูรายชื่อผู้สอบผ่านในรอบแรก  เฟอาร์ดีใจเนื้อเต้นเมื่อทั้งคู่สอบผ่าน!!~  ทั้งสองเดินไปรวมตัวกับคนอื่น ๆ เพื่อรอสอบรอบต่อไป  เฟอาร์กระวนกระวายมอนเตอร์ทั้งสองก็ไม่ต่างกันขณะที่เรอเนสยังมีสีหน้าบึ้งตึงเช่นเดิม

จะตื่นเต้นอะไรนักหนา

ข้าไม่เคยทำอะไรที่ตื่นเต้น ๆ แบบนี่ขอรับ  ดูสิคนเยอะแยะไปหมดเฟอาร์ตื่นเต้น  มือไม้อยู่ไม่สุข  ต่างกับเรอเนสที่ถึงตื่นเต้นแต่เก็บไว้  สายตาเฟอาร์ต้องไปสะดุดกับเนออนผู้ทำหน้าตายด้านอย่างไม่สนใจ  ใครข้างกายมีอควาเดนที่เจ้าตัวบอกว่าเป็นองครักษ์ของเนออนสร้างความหมั่นไส้ให้เฟอาร์ไม่น้อย

มองอะไรเรอเนสมองตามสายตาเฟอาร์  ไปหยุดยังเด็กหนุ่มมาดนิ่งผมสีดำและนัยน์ตาเย็นชา  ทุกอิริยาบถที่แสดงออกทำให้เดาได้ไม่ยากว่าคนตรงหน้าหาใช่คนธรรมดาทั่วไป  บวกกับเพื่อนข้างกายผู้คาดผ้าปิดตาสีดำมันวาวข้างหนึ่ง ดาบใหญ่ข้างตัวขับให้คนตรงหน้ามาดมั่นสมเป็นนักรบ

มองคนขี้เก๊ก  น่าหมั่นไส้ชะมัดหยิ่งอยู่ได้ขอรับ

เป็นคนดัง  หยิ่งถือตัวไม่เห็นแปลกตรงไหน

เป็นใครมาจากไหนกันเชียวขอรับ

ก็...คนผมดำเป็นองค์ชายของอาณาจักรยูกามูส  ข้าง ๆ นั่นเป็นองครักษ์ประจำกาย  ไม่หยิ่งบางก็แปลกแล้ว

ไม่จำเป็นขอรับ  เจ้าชายหรือเจ้าหญิงก็มนุษย์เหมือนกันเฟอาร์ขุ่นเคือง  เรื่องตอนเช้ายังติดแน่นอยู่ในหัวรอวันแก้แค้น  สายตาจ้องตรงไปยังคนถูกนินทาจนเจ้าตัวรู้สึกได้หันมามอง  เฟอาร์มองตอบไปไม่ลดละ  แต่ต้องถอนสายตาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำพูดของคนข้างกาย

พูดอย่างกับเจ้าเป็นเจ้าชายเจ้าหญิงเองอย่างนั้นละสายตาเรอเนสดูอ่านยาก

จะเป็นไปได้ยังไงกันขอรับ  ข้าเพียงแค่นักพเนจรธรรมดา ๆ ที่สนใจประวัติศาสตร์เท่านั้น

ข้าล้อเล่น  ถ้าอย่างเจ้าเป็นองค์ชาย  ข้าคงกลายเป็นพระราชาไปแล้วพูดก่อนหัวเราะกับความคิดของตัวเอง  เฟอาร์ตาโตเบิกมองคนข้างกายจนตาแทบค้าง

หัวเราะกับเขาก็เป็นแหะเสียงของอาร์โอเทียดังขึ้น  ซึ่งได้การผงกหัวจากเฟอาร์เป็นการตอบรับ

เจ้ารู้ไหมเสียงเรอเนสดังขึ้นอีกครั้ง  ดังให้เฟอาร์หุบตาและปากตัวเองลงได้

ขอรับ?”

ที่องค์ชายเนออนมีชื่อเสียงโด่งดัง  เพราะได้ชื่อว่าเป็นเด็กอัจฉริยะตั้งแต่เกิด  เป็นเด็กที่มีเวทมนต์กล้าแข็งจนสามารถต่อสู้กับผู้ใหญ่ได้อย่างสูสี
            “.....”

“.....”

ข้าก็...เป็นอัจฉริยะนะขอรับ

หะ?!....”เรอเนสร้องไม่เชื่อหู  “อย่างเจ้าเนี่ยน่ะ”

นายน้อยเสียงบาฮาเทลดังขึ้นเตือน

บอกเขาไปเลย  ไม่เห็นต้องใส่ใจอาร์โอเทียกลับมีความเห็นต่างออกไป

ถ้านายน้อยบอกความจริงไป  เห็นทีข้าต้องพาท่านกลับไปหาท่านพ่อของท่าน...

เรื่อง....กินไงขอรับ  เรื่องกินข้าเป็นที่หนึ่ง!!”

เฮ้ออ..’ / ‘น่าเสียดาย

ไม่มีใครยัดข้าวลงกระเพาะแบบเจ้าหรอกเรอเนสตอบตามความจริง 

มีสิขอรับ  ที่บ้านข้าใคร ๆ เขาก็กินกันแบบนี้

ข้าคงไม่กล้าเลี้ยงข้าวครอบครัวเจ้า  มีหวังบ้านข้าหมดตัวพอดี

การสนทนาของทั้งคู่ต้องจบลงเมื่อการประกาศชื่อผู้เข้ารับการทดสอบเริ่มต้นขึ้น  พร้อมกับความตื่นเต้นของเฟอาร์ที่กลับมาอีกครั้ง 

การทดสอบยังดำเนินต่อเรื่อย ๆ พร้อมกับความตื่นเต้นของเฟอาร์ที่มีมากขึ้น  สีหน้าของผู้เข้าสอบหลังเข้าทดสอบยิ่งทำให้เฟอาร์ใจแป่ว  บางคนมีสีหน้าดีใจ บางคนกลับมีสีหน้าหม่นหมอง บางรายถึงกับร้องไห้ไม่อายใคร  ถึงกระนั้นกลับมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน  คือทุกคนราวกับผ่านการออกกำลังมาอย่างหนัก  เฟอาร์ชักหวั่น ๆ

เราต้องทำอย่างไงบ้างนะขอรับ  ข้าหมายถึงพอเข้าไปในห้องทดสอบ

ข้าจำได้ว่าข้าบอกเจ้าไปสิบกว่ารอบได้เรอนเสบอกอย่างอารมณ์เสีย  บอกไม่เคยจำ

ก็...ข้าตื่นเต้นจนลืมหมดนี่นาขอรับ  จำไม่ได้

เฮ้อ...เอาละ  นี่เป็นครั้งสุดท้ายจำให้ดี”เรอเนสถอนหายใจมองเฟอาร์พงกหัวตั้งใจ  “เจ้าแค่เข้าไปใกล้ ๆ หนังสือ  วางมือลงไปบนหน้าปก  หลังจากนั้นวิญญาณของท่านจอมปราชญ์พลาโต้จะปรากฏตัวขึ้น  หลังจากนั้นเจ้าต้องใช้ความสามารถของเจ้าเอง  การทดสอบของแต่ละคนนั่นไม่เหมือนกัน สำหรับเรอเนสการสอบข้อเขียนยังยากกว่าการสอบรอบนี้ซะอีก  บางคนอาจไม่รู้แต่ที่จริงการสอบรอบนี้เป็นเพียงการทดสอบพลังเวทที่อยู่ในตัวของผู้เข้าสอบเท่านั้น ว่าควรค่าแก่การเข้าเรียนเพื่อพัฒนาให้เก่งกว่านี้หรือไม่  ซึ่งเขามั่นใจว่าตัวเองมีมากพอ

เท่านั้นเองหรอขอรับ  ไม่มีอะไรอย่างอื่นแน่นะขอรับ!!”

หรือเจ้าคิดจะเอาดาบเข้าไปประลองกับผู้ทดสอบเราละ

ก็...  ข้าไม่มั่นใจนี่ขอรับ

มั่นใจในตัวเองหน่อย  เชื่อมั่นในตัวเอง

ขอบคุณขอรับ

ขอบคุณทำไม!”

เจ้าให้กำลังใจข้า  ข้าต้องขอบคุณสิขอรับ

ข้าประชดเจ้าต่างหาก  เจ้านิแปลก!!”เรอเนสเกร็งน้อย ๆ เฟอาร์สังเกตเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีนิด ๆ ของเรอเนสโดยเจ้าตัวคงไม่รู้  แค่นี่ก็เขินแหะ

ข้าก็แปลกแบบนี่แหละขอรับเฟอาร์พูดอย่างอารมณ์ดีขึ้นเยอะ  ความตื่นเต้นหายไปเกือบหมด

เนออน  ซัมบัสเว  แห่งอาณาจักรยูกามูสเสียงจ้อกแจเงียบลง  พร้อมกับร่างเจ้าของชื่อเดินเข้าห้องทดสอบ  ก่อนกลับมาจ้อกแจอีกครั้งเมื่อเนออนเดินหายลับไปหลังประตู  คราวนี้ดูเหมือนหัวสนทนาของทุกคนจะเหมือน ๆ กัน

อควาเดน  ไลนัม  แห่งอาณาจักรยูกามูสตามติด ๆ ด้วยองครักษ์ข้างกาย  สงสัยการเข้ารับการทดสอบรอบนี้คงเรียงตามเลขหมายผู้เข้าสอบซะมากกว่าจะเป็นผลสอบกระมั้ง  เฟอาร์คิด

ผู้เข้าสอบเริ่มลด จนซาลงเรื่อย ๆ

เรอเนส เวกาดิฟ  แห่งอาณาจักรลิทัวเนียร่างของเรอเนสหายลับไปหลังประตูเหลือทิ้งไว้แต่เฟอาร์และมอนเตอร์ทั้งสอง  คนรอบข้างเริ่มกระเถิบมาใกล้จนเฟอาร์รู้สึกได้  ตายละสิ ไม่มีเรอเนสปั้นหน้ายักษ์อยู่ใกล้ ๆ แล้วใครจะค่อยกันเขา(เห็นข้าเป็นไม้กันหมาเรอะ!!:เรอเนส )จากพวกนี่ละเนี่ย  แต่แล้วเสียงสวรรค์ดังขึ้นช่วยเฟอาร์ซะก่อน

เฟอาร์  เทอร์ริเซีย  แห่งอาณาจักรควอตซ์เฟอาร์วิ่งติดจรวดเพื่อเข้าห้องสอบ  จนบาฮาเทลกับอาร์โอเทียตามแทบไม่ทัน

แล้วพวกข้าละ  จะไปอยู่ที่ไหนกันบาฮาเทลถามเมื่อรู้สึกว่าตัวเองต้องถูกทิ้งให้อยู่ข้างนอก

อยู่แถว ๆ นี่แหละอีกสักแปบเรอเนสคงออกมา  พวกเจ้าค่อยไปอยู่กับเรอเนส

ท่านผนึกเราไว้ก่อนก็ได้  พวกข้าจะเหงาเอานะถ้าไม่มีนายน้อยอาร์โอเทียยังอดโต้แย้งไม่ได้  ใครจะทนอยู่กับฝูงสัตว์ร้าย(ฝูงคน)น่ากลัวเหล่านี้ได้

พวกเจ้า...คงไม่อยากให้ใครเห็นร่างของพวกเจ้าหรอกนะ

 แต่ข้า...อาร์โอเทียร์เริ่มเครียด  โอ้ ไม่นะทำไมชีวิตช่างแสนสั้นเช่นนี้  ยังไม่มีแม่หญิงมาเป็นคู่ใจก็ต้องจากไปเสียแล้ว

ข้าได้ยินนะ อาร์โอเทีย  แล้วอีกอย่างเจ้าจะตายได้อย่างไรในเมื่อเจ้าทำพันธะสัญญากับข้าแล้ว  อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยเฟอาร์บ่นกลับอย่างรู้ทัน

 ขะ ข้าไม่อยากอยู่ข้างนอกตนเดียวบาฮาเทลอดพึมพำเสียงอ่อยไม่ได้  เมื่อเห็นว่าตัวช่วยสุดท้ายเริ่มจะทอดใจเสียแล้ว

 อยู่กับอาร์โอเทียนี่ไง  ตนเดียวซะที่ไหนกันก่อนที่มอนเตอร์ทั้งสองจะได้ทันต่อรอง  เฟอาร์ได้เดินมาถึงหน้าห้องทดสอบเสียแล้ว  มอนเตอร์ทั้งสองจำต้องจากเฟอาร์อย่างอาลัย

เฟอาร์เดินเข้าไปในห้องสอบ  สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเครื่องหอมลอยฟุ้งอบอวนให้ความรู้สึกชวนมึนงงอย่างประหลาด  ในห้องตกแต่งด้วยสีโทนเรียบ ๆ ไม่มีอะไรโดดเด่นมากมายนอกจากโต๊ะขอบฉลุด้วยทองบริสุทธิ์ตั้งอยู่กลางห้อง  บนโต๊ะมีหนังสือเก่าคร่ำครึเล่มใหญ่วางอยู่  เฟอาร์เขยิบเข้าไปใกล้พลางยื่นมือออกไปในใจชักหวั่น ๆ  แต่แล้วหนังสือกลับเปิดออกทั้งที่เฟอาร์ยังไม่ทันใช้มือแตะ!! 

.......................................................................
การทดสอบของเฟอาร์จะผ่านเป็นอย่างไร  ความลับที่เจ้าตัวกังวลจะถูกเปิดเผยหรือไม่  ติดตามอ่านได้ตอนต่อไปค่าาาาา>o<!!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

357 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 01:34
    เรื่องราวเริ่มน่าตื่นเต้นขึ้นแล้ว><
    #245
    0
  2. #72 SinSora (@bigcinbig) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 18:45
    สนุกมากค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตามแฮะ
    #72
    0
  3. #16 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 13:26
    มาต่อไวไวน้า
    #16
    0