ทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 การปะทะที่ต่างชั้น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    23 มี.ค. 56

มาแล้วกับตอน 2 ร้อยเปอร์เซ็นต์  ช่วงนี้ฟิสจัด  ก็ยังมีมาอัพเรื่อย ๆ ค่ะ ใครที่ติดตามอ่านเชิญได้เลยนะค่ะ  ไม่เม้นไม่ว่ากัน  แต่ถ้าอ่านแล้วอย่างติชมตรงไหน  หรือให้กำลังก็เม้นได้ค่ะ
กำลังใจเล็ก ๆ ของท่านแต่มีความหมายมากมายแก่ไรเตอร์ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้ค่ะ  ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกกค่ะ
ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านน่าค่า
>o<!!!!

................................................................................................

 

 อาร์โอเทีย!!!  พอ  พอแค่นี้แหละเฟอาร์ตะโกนเสียงเครียด  คู่ต่อสู้เก่งเกินกว่าที่อาร์โอเทียในตอนนี้จะชนะได้

ร่างเล็กกลับไม่ฟัง  จะทำให้นายน้อยผิดหวังไม่ได้  ร่างเล็กตั้งหมั่นรอรับร่างใหญ่ปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงที่กระโจนพุ่งมาด้วยความเร็ว

ตึก!! ตึก!! ตึก!!

เคร้ง!!!#

ชั่วขณะที่ฮิลลารี่ปะทะเข้ากับอาร์โอเทีย  ร่างของเฟอาร์กระโดดเข้าไปขวางพร้อมกับมีดสั้นที่ถูกเรียกเข้ามาไว้ในมือตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้  เฟอาร์ตวัดมีดสั้นไขว่กันเพื่อรับการป้องกัน  แรงจากการตวัดมีดส่งผลให้ฮิลลารี่กระเด็นไปไกล 

นาวาลเลิกคิ้วสนใจ  มีพลังขนาดสามารถผลักฮิลลารี่กลับมาได้ ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

พวกข้าแพ้แล้วขอรับเฟอาร์พูดพร้อมกับหันไปรับร่างของอาร์โอเทียที่ค่อย ๆ ล้มลง

นายน้อย...ข้าขอโทษ  นอกจากแพ้แล้วยังทำให้ท่านต้องมาเสี่ยงอีกอาร์โอเทียพูดทั้งที่ดวงตาใกล้ปิดเต็มที

ไม่เป็นไรข้าไม่ได้โกรธเจ้า  แล้วอีกอย่างเพื่อนข้ากำลังจะได้รับบาดเจ็บ  ไม่เข้ามาช่วยได้ไงจริงไหมรอยยิ้มอบอุ่นจริงใจถูกส่งให้ อาร์โอเทียใบหน้าผ่อนคลายอย่างดีใจ

ขอบ..คุณนาย...น้อย เพราะแบบนี้ข้าถึง...ได้อยากติดตามท่าน...จนสิ้นลมหายใจพึมพำก่อนที่ร่างเล็กจะหลับไป

นำเฮ็ลเพอร์ของเจ้าไปฝากไว้กับเฮเลนน่า  แล้วเจ้าไปหาข้าที่หลังร้านนาวาลบอกก่อนเดินลับหายเข้าไปหลังร้านพร้อมกับร่างของฮิลลารี่

เฟอาร์พร้อมกับเด็ก ๆ นำอาร์โอเทีย  ไปฝากไว้กับเฮเลนน่าตามคำบอก  ท่ามกลางความตกใจของเฮเลนน่า  เฟอาร์ขอแยกตัวออกมาเพื่อไปพบกับนาวาล

ระหว่างทางเดินเฟอาร์คิดไม่ตก  แพ้ไปแบบนี้เห็นทีเรื่องคทาคงต้องหาเงินซื้อหรือไม่คงต้องใช้เล่ห์ เฟอาร์เดินไปเรื่อย ๆ จนถึงหลังร้าน  พบกับนาวาลกำลังจ้องมองคทาเวอจินัลนิ่งเดาอารมณ์ไม่ถูก

มานี่สิเฟอาร์  บางทีเจ้าอาจต้องการมันเฟอาร์สะดุ้งมองนาวาลคาดเดาอารมณ์คนตรงหน้าไม่ถูก  เจ้าอยากได้มันไหม

ต้องการสิขอรับ!!”เฟอาร์เก็บอาการตื่นเต้นแต่ดูยากเต็มที  “ข้าต้องการมันถึง...ข้าจะแพ้ไปแล้ว   ถ้ายังไงข้าขอซื้อมันจะได้ไหมขอรับใบหน้าที่ยิ้มอยู่เสมอเริ่มหดหู่

เจ้าต้องการอย่างนั้นจริงๆหรือนาวาลหันมามองเด็กหนุ่ม

ขอรับ  ข้าต้องการมัน!!”

คทาในตำนานใคร ๆ ย่อมอยากมีไว้ครอบครอง

ข้าจะเก็บเงินขอรับ...แต่กรุณา  ถ้าท่านช่วยลดราคาให้ข้า...สักหน่อยได้ไหมขอรับ

ทำไมข้าต้องลด  ในเมื่อมีคนอีกมากมายพร้อมทุ่มเงินเพื่อซื้อมัน

ก็...ก็ท่านบอกว่าไม่มีใครสามารถจับคทาด้ามนี้ได้  ดังนั้นในเมื่อตอนนี้ข้าสามารถจับมันได้  มันก็สมควรที่จะเป็นของข้าไม่ใช่รึขอรับ

เจ้าคิดงั้น?”

ขอรับ!!”เฟอาร์ตอบไปด้วยแววตามุ่งหมั่น

สองสายตามองกันนิ่งราววัดใจ  นาวาลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เฮ้อ...ที่จริงมันสมควรเป็นของเจ้านาวาลมองเฟอาร์ยิ้ม ๆ เฟอาร์เงียบแม้มีข้อสงสัยมากมาย  จากวิธีที่เขาใช้อ้อนกับท่านพ่อและท่านลุงบ่อย ๆ ถ้าอยากได้ของเร็ว ๆ ต้องเงียบ ๆ ไว้’ “เจ้าของที่ฝากไว้เขาบอกข้าว่า  ใครที่สามารถปลดคทาลงจากผนังได้  ให้มอบคทานี้แก่บุคคลผู้นั้น  คทานี้ควรเป็นของเจ้าถ้าไม่ติดเงื่อนไขที่พวกเจ้าตั้งขึ้นมากันเองซะก่อน ข้าเลยไม่รู้ต้องทำไง

เฟอาร์กุมขมับ  ลาภลอยมาแต่เป็นเขาเองที่ผลักมันออกไป  สมองเจ้าเล่ห์ประมวลผลคิดหาทางแก้ไข “ถือว่าข้าเสนอหลังเป็นโมฆะได้นะขอรับ  ข้าไม่ถืออยู่แล้ว”

ถ้อยคำที่แก้ตัวข้าง ๆ คู ๆ ทำให้นาวาลหลุดขำ “มันจะดีหรอ?

“ดีสิขอรับ!!”เฟอาร์ยิ้มแก้มปริอวดฟันขาว

สุดท้ายเป็นนาวาลที่ใจอ่อนทนสายตารบเร้านั้นไม่ไหว “ตามใจเจ้าละกัน”

“ขอบคุณมากขอรับ!!”เฟอาร์ยิ้มหน้าบานกว่าเดิมให้คนอื่นยิ้มตาม  ถ้าไม่รังเกียจ ท่านช่วยเล่าที่มาของคทานี้ได้ไหม

 “ได้”เฟอาร์ตั้งใจฟังสีหน้าสนใจเกิดเหตุทำให้คนมองได้แต่ขำอยู่ในใจ ถอดแบบกันมาราวกับแกะ          คทาด้ามนี้เป็นคทาประจำตัวเจ้าหญิงมิคาเอลแห่งอาณาจักรไบทรอซันต์พระนัดดาแห่งท่านบาร็อคโฮม  คทาได้ถูกมอบให้ข้าหลังจากที่เกิดสงครามชิงร่างเจ้าหญิงมิคาเอลนาวาลหันไปมองคทานิ่ง  ราวระลึกความหลังเจ้าหญิงมิคาเอลท่านมีสายเลือดแห่งทูตไหลเวียนอยู่ในร่างกาย  สายเลือดที่ทำให้เหล่าสรรพสัตว์ต่างเคารพนับถือ  เพราะเหตุนี้จึงมีร่างที่บริสุทธิ์เป็นเหตุให้เหล่าผู้บ้าอำนาจมากมายต่างต้องการยึดครองร่างของท่าน  ให้วิญญาณร้ายของจอมมารโอเดสซียึดครองร่างเพื่อควบคุมเหล่ามอนสเตอร์ให้ทำตามคำสั่ง

ท้ายที่สุดเพื่อยุติสงครามเจ้าหญิงมิคาเอลจึงปลิดชีพตัวเอง กระนั้นมีข่าววงในว่าพวกบ้าอำนาจยังเก็บร่างกับพลังชีวิตของท่านไว้เพื่อไว้ต่อรองกับจอมมารฟีโรซัส  เอสเทรลาพระสวามีของเจ้าหญิงมิคาเอล  ให้มอบพระธิดาเพื่อแลกกับชีวิตและร่างของเจ้าหญิงมิคาเอล

“.............”

 ว่ากันว่าแรกเกิดพระธิดา  สามารถควบคุมทั้งสัตว์เทพและสัตว์พิภพภูมิได้ตั้งแต่ลืมตาดูโลก  ทั้ง ๆ ที่เจ้าหญิงมิคาเอลเองสามารถควบคุมได้แค่สัตว์เทพ     อาจเป็นเพราะได้สายเลือดแห่งทูตจากเจ้าหญิงมิคาเอลและสายเลือดแห่งปีศาจจากจอมมารฟีโรซัสทำให้สามารถควบคุมได้ทั้งสัตว์เทพและสัตว์พิภพภูมิ  น่าเศร้าเด็กน้อยผู้ไม่ประสีประสาจึงต้องกลายเป็นที่รังเกียจและหวาดกลัวของคนรอบข้างเพราะสายเลือดในกาย  แถมต้องคอยหวาดระแวดเหล่าผู้บ้าอำนาจที่จ้องจะชิงตัวเพื่อใช้ร่างเป็นภาชนะบรรจุวิญญาณ

“ชาวเลือดผสมรึขอรับ?”นาวาลพงกหัวรับ  “พวกเลือดผสมมีแต่จะนำภัยพิบัติมาสู่ผู้คนรอบข้าง  แล้วใยถึงได้แต่แย่งชิงกัน  ต่อสู้เพื่อให้ได้ซึ่งพลังที่น่าสะพรันพรึงนั้น”ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของเด็กหนุ่มเริ่มหมองลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับตกอยู่ในภวังค์  มันน่ากลัวและน่ารังเกียจตัวเขาเองยังรู้สึกหวาดกลัวพลังนั้น

“ถึงจะน่ารังเกียจ  แต่มันทรงพลังมาก  ถ้าควบคุมได้โลกทั้งโลกยังเล็กไปด้วยซ้ำสำหรับการครอบครอง”

“..........หวาดกลัว  น่ารังเกียจ!  น่ารังเกียจ!! อะ!!#  ขะ ข้าขอโทษขอรับ”เฟอาร์พยายามปั้นยิ้มแต่ฝืนเต็มที

“บางทีเจ้าอาจมีประสบการณ์ไม่ดีเกี่ยวกับมัน  ข้าเข้าใจ รังเกียจมันคงไม่แปลกมีบุคคลมากมายที่ต้องเสียบุคคลที่รักเพียงเพราะพลังมากเกินควบคุมของชาวเลือดผสม”

“ถึงไงข้าก็ไม่ชอบมันขอรับ สายเลือดที่น่ากลัวนั่น  ไม่ว่าใคร ๆ ไหน ๆ ก็ไม่มีใครอยากจะให้อยู่  หรือแม้กระทั่งพบเห็น พูดจาด้วยยังรู้สึกเป็นลางร้ายด้วยซ้ำ”

“มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นเสียหน่อยเฟอาร์  เจ้าคิดมาก  กาลเวลาล่วงเลยมานานแล้วคนรุ่นใหม่เริ่มเข้าใจและอยู่ร่วมกันได้อย่างปกติสุข  ข้ายังคิดว่ามันเป็นพลังที่วิเศษมาก ด้วยซ้ำ”

“ขอรับ  ความสัมพันธ์ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนจริง ๆ...  แต่ยังมีคนหัวโบราณอีกมากเช่นตัวข้าที่ยังไม่อยากจะยอมรับมัน”

“พวกเลือดผสมไม่ได้เลวร้ายไปซะหมดหรอกนะ”

ท่านรู้เรื่องเหล่านี้ได้ยังไงกันขอรับเฟอาร์มองนาวาลนิ่ง  คน ๆ นี้เป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ นะเหรอ  เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ

ถึงข้าจะเป็นคนสร้างคทา  แต่เมื่อก่อนข้าเคยมีอาชีพเป็นนักพเนจรมาก่อน  ดังนั้นเรื่องเหล่านี้ข้าย่อมรู้เป็นธรรมดา

จริงหรอขอรับ!!”สีหน้าเฟอาร์ที่บ่งบอกว่าถูกใจปนตื่นเต้นทำให้นาวาลหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้  “ละ...แล้ว!!  ถ้าข้าจะศึกษาเรื่องเหล่านี้บ้าง  ต้องไปศึกษาจากที่ไหนขอรับ

เจ้าไปหอตำราหลวงที่เมืองไบทรอซันต์สิที่นั่นมีหนังสือประวัติศาสตร์เก่าแก่มากมายให้เจ้าศึกษา”เฟอาร์พงกหัวอย่างตื่นเต้นสีหน้าคาดหวัง  “แต่มีข้อแม้ว่า จะเข้าไปที่นั่นได้ต้องเป็นระดับนักปราญช์หรือเจ้าหญิงเจ้าชายเหล่าเชื้อกษัตริย์เท่านั้น  ไม่งั้นต้องจ่ายเงินเป็นจำนวนมากให้แก่เจ้าหน้าที่หอตำราจึงลักลอบเข้าไปได้  ใช่ว่าการลักลอบเข้าไปจะทำให้อ่านหนังสือได้อย่างมีความสุข  วันทั้งวันต้องคอยหลบจนอ่านไม่รู้เรื่องกันพอดี

ต้องใช้เงินสักประมาณเท่าไรกันขอรับเรื่องหลบซ่อนนั้นเป็นเรื่องถนัดของเฟอาร์  เมื่อเห็นอีกคนไม่เดินตามเกมนาวาลจึงหว่านล้อมอีกทาง

ข้าว่ามีทางออกที่ดีกว่าการเสียเงินไปมากมายเพียงวิ่งวุ่นทั้งวันในหอสมุด

“จริงหรอกขอรับ!!  ข้าอยากจะศึกษา  ที่จริงข้าออกเดินทางก็เพื่อศึกษาเรื่องราวสงครามในอดีตขอรับ”

“โอ้!!  จริงรึ  งั้นเป็นผู้สืบทอดต่อจากข้าได้เลยนาวาลยิ้มกว้างราวเจอคนถูกใจ  เป็นไปตามแผน

“ขอรับ!  ข้ารักการศึกษาประวัติศาสตร์ที่สุด  แล้ววิธีที่ว่านั้นคืออะไรหรือขอรับ”

เจ้าควรไปหอสมุดอีกแห่งหนึ่ง  ที่นั่นมีข้อมูลมากกว่าที่หอตำราหลวงของไบทรอซันต์ซะอีก

ที่ไหนกันบอกข้าหน่อยได้ไหมขอรับเฟอาร์ถามอย่างกระตืนรือร้น

โรงเรียนทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท  ที่นั่นเป็นหอตำราจอมเวทที่ใหญ่ติดอันดับหนึ่งในสิบของหอสมุดที่รวบรวมเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เชียวนะ

“อู้หู!  จริงรึขอรับ!!”เฟอาร์นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้น แล้วข้าต้องทำยังไงบ้างขอรับ!!”

เจ้าต้องเข้าเป็นนักเรียนของโรงเรียนจอมขมังเวท  เข้ารับการทดสอบแม้อาจต้องใช้เงินในการสมัครแต่น้อยกว่าค่าคิดสินบนมาก  คำเตือนจากผู้มีประสบการณ์

ขอบคุณสำหรับข้อแนะนำนะขอรับ  ถ้ามันจำเป็นข้าก็พอหาเงินได้คงต้องไปทำภารกิจ หรือถ้าหาไม่ได้จริง ๆ คงต้องใช้วิธีนั้น  แม้บาฮาเทลจะไม่ชอบวิธีนี้ก็เหอะ

เจ้าปลดคทาเวอจินัลลงมาสิ  ข้าจะห่อมันให้นาวาลพูดก่อนจะเดินถอยหลังออกห่างเพื่อเลี่ยงทางให้เฟอาร์

 คทาด้ามน้อยเปล่งแสงนวลชวนมองในความคิดของเด็กหนุ่ม  ลวดลายบนตัวคทาช่างสวยงามหมู่เหล่าสัตว์ที่ล้อมรอบนางฟ้าในภาพราวกับขยับเคลื่อนไหวได้  คทาอุ่นขึ้นอีกคราจากสัมผัสของมนุษย์ตัวน้อยที่จับมัน  สัมผัสที่มันโหยหามานานหลังจากผู้เป็นนายคนเก่าของมันได้ละทิ้งมันไป           
            ตอนนี้มันอบอุ่นอยู่ในฝ่ามือน้อย ๆ ของนายคนใหม่  นายที่มันคิดว่าคงจะพามันออกไปท่องเที่ยวหาประสบการณ์ใหม่ ๆ ดังที่นายคนเก่าของมันเคยทำ  นำมันร่วมต่อสู้กับเหล่าผู้กล้าทั้งหลายถึงนายคนเก่าของมันจะไม่ค่อยใช้มันต่อสู้เท่าไรนักก็เถอะ  แต่มันหวังว่านายคนใหม่คงพามันร่วมต่อสู้บ้าง

นำมันมานี่สิข้าห่อให้  บางครั้งข้าน่าจะหาถุงที่เก่าสักหน่อยเพื่อให้มันไม่เป็นที่สะดุดตานาวาลวุ่นวายกับการค้นหาถุงในชั้นเก็บของ

ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี  ข้าสามารถทำอะไรตอบแทนท่านได้บ้างไหมขอรับเฟอาร์มองคทาอย่างตื่นเต้นโดยปิดไม่มิด  ในที่สุดเขาก็ได้มันมา

“เรียกข้าว่านาวาลเถอะ  ตอบนี้เรารู้จักกันแล้ว  ยิ่งไมกาเหมือนชอบเจ้ามาก

“แต่ว่า......”

“อย่าถือเป็นคนอื่น  คนไกลสิ”

“ข...ขอรับ  ขอบคุณขอรับ  คุณนาวาล”เฟอาร์ตื้นตันใจจนพูดอะไรแทบไม่ออก  เขาไม่ได้รับการปฏิบัติแสนอ่อนโยนแบบนี้นานเท่าไรแล้วนะ

นาวาลมองเฟอาร์ที่ตื่นเต้นกับคทาด้ามใหม่เหมือนเด็กได้ของเล่น  เหมือนกันไม่มีผิดสินะ  แต่เข้าตามแผนเขาพอดี

เจ้าสอบเข้าโรงเรียนทอลิกอซให้ได้   ไปศึกษาหาข้อมูลในนั้นเอามาเล่าให้ข้าฟังบ้างอย่างน้อยก็ไม่ไปเถลไถลไกล  อยู่ในสายตาเรา

ท่านไม่ต้องห่วงขอรับ  ข้าคิดว่าถึงสอบไม่ได้  ก็แฝงตัวเข้าไปหาข้อมูลในนั้นอยู่ดี  หรือไม่ก็แอบเข้าไปดื้อ ๆเฟอาร์พูดเพราะเขายังไม่รู้เลยสักนิดว่าข้อทดสอบนั้นจะยากมากแค่ไหน

ฮ่า ๆ ๆ  ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำแบบนั้นจริง ๆ หรอก  เพราะการแอบเข้าไปในโรงเรียนทอลิกอซยากซะยิ่งกว่ากระตุกหนวดจอมมารฟีโรซัสซะอีก  ที่นั้นมีทั้งเคเบอลอส*สัตว์เฝ้ายามแสนร้ายกาจที่พร้อมจะขบหัวเจ้าให้กุด ทั้งบาซิลลิกซ์**ที่แค่เพียงมองตาก็กลายเป็นหิน  ค่อยเฝ้าอยู่  แล้วเจ้าคิดว่าจะเข้าไปได้รึ

(*สุนัขสามหัว ที่คอยเฝ้าประตูนรกให้เฮเดสมีหางสามหางซึ่งมีลักษณะคล้ายมังกร)

(**งูใหญ่ที่น่ากลัวและน่าสยดสยอง  มีมงกุฎสีทองเล็กๆบนหัวแค่มองผ่านเหยื่อก็ทำให้เหยื่อตายได้)

ท่านอย่าดูถูกข้าเกินไปขอรับ  ข้าไม่กลัวหรอก  ตอนเป็นเด็กข้าหนีท่านพ่อออกมาเที่ยวเป็นประจำ  ท่านพ่อข้านะน่ากลัวยิ่งกว่าเคเบอลอสกับบาซิลลิกซ์รวมกันซะอีกขอรับเด็กหนุ่มพูดพลางกระซิบเหมือนกลัวคนเป็นพ่อจะได้ยิน

ฮ่า ๆ ๆ  เจ้านี่ช่างถูกใจข้าจริง ๆ  เหมือน เหมือนกันยิ่งนักนาวาลพูดกลั้วหัวเราะ

ใครกันขอรับ  จะเหมือนข้าสักขนาดไหนกันเชียวเด็กหนุ่มพูดทำหน้าขมวดคิ้วคิดหนักแต่กระนั้นใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม  ยิ่งทำให้ผู้ที่มองอยู่ก่อนหัวเราะมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก  เหมือนกันซะจริง ๆ ชอบทำหน้าซื่อ ๆ ทั้งที่ใจจริงนั้นทั้งบ้าบิ่นและดื้อดึง

พอถึงเวลานั้นเจ้าจะรู้เอง  เจ้าควรไปดูเฮ็ลเพอร์ตัวเล็กของเจ้าสักหน่อยน่ะก่อนจะส่งคทาที่ห่อในถุงหนังเก่าๆให้แก่เด็กหนุ่ม

นาวาลมองเด็กหนุ่มร่างบางที่สะพายคทาไว้บนหลังก่อนที่จะเดินห่างออกไป  นาวาลพึมพำตามหลังแผ่วเบา

บางทีลูกของเจ้าอาจคลี่คลายปัญหาต่าง ๆ ให้ดีขึ้นก็เป็นได้  เมื่อถึงวันนั้นทุกอย่างคงดีขึ้นกว่าเดิมเป็นแน่

 

 

............................................................................

จบไปแล้วกับตอนที่สอง

ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยน่าค่ะ

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านน่ะค่า>o<!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

357 ความคิดเห็น

  1. #261 Ek'z Ekarat (@26370) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:23
    สนุกมากๆๆๆๆ
    #261
    0
  2. #126 สายลมแห่งการเริ่มต้น (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:52
    โอ้วววววววว นาวาลคือใครกันแน่นะ ???
    #126
    0
  3. #120 Sokenyo Chi-el (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:47
    สนุกมากเลยน่ะ ขอรับ
    #120
    0
  4. #69 SinSora (@bigcinbig) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 17:29
    สนุกอ่าา >< สู้ๆนะไรเตอร์
    #69
    0
  5. #38 KuroiYuki (@--francis--) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 17:20
    ใครคือพ่อของเฟอาร์กันเจ้าค่ะ เอ้ย ค่ะ
    #38
    0