ทอลิกอซ โรงเรียนจอมขมังเวท

ตอนที่ 20 : บทที่ 15 ความลับที่ไม่เป็นความลับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    9 มิ.ย. 56



อาร์โอเทียหลีกทางให้ท่านเนออน

อาร์โอเทียถอยห่างแต่ก็รักษาระยะ  ขาหน้าย่อต่ำหางโบกสะบัดเตรียมพร้อมตะปบเหยื่อ

เนออนฝืนร่างกายเดินตรงไปด้านหน้ามาดมั่น  “อย่าได้ตกใจและจงเก็บไว้เป็นความลับ”ปาลิทอน่ากล่าวมือยังหันธนูตามอีกคนที่เข้าใกล้นายของตน  บาฮาเทลค่อย ๆ คลายปีกซึ่งห่อหุ้มเฟอาร์ราวปกป้อง  ภาพปรากฏเมื่อปีกสวยคลายออกกลับทำให้เนออนตกใจ  ก่อนแสร้งทำหน้านิ่งซึ่งดูเหมือนไม่ค่อยช่วยอะไร

เสียงที่ออกมาจึงดูกระท่อนกระแท่น “นี่...นี่...ใช่เพื่อนข้า...จริง ๆ รึ”

ถามความรู้สึกของท่านเองเถอะ

“ท่านรักษาท่านเฟอาร์ได้ไหม”

“......”

“ท่านเนออน!

“ดะ...ได้”เนออนหลับตานิ่งราวสงบสติอารมณ์ที่พลุ่นพล่าน  ไม่ยอมมองหน้าอีกคน

“งั้นรีบ...!

“ไม่!

รักษาซะ!!’ อาร์โอเทียราคำรามลั่น  เสียงคำรามกึกก้องน่ากลัวจนผมเนออนปลิวไสว

“ไม่ใช่ตอนนี้”

“แล้วต้องตอนไหน  รอจนท่านเฟอาร์หมดลมก่อนรึไงหะ!

“โอติมัสใจเย็นก่อน  ข้าว่าเขาต้องมีเหตุผล”ปาลิทอน่ารั้งมีดสั้นของโอติมัสซึ่งพาดลำคอเนออน  โอติมัสสบถไม่พอใจมองหน้าเนออนนิ่ง  “แล้วท่านมีแผนอะไร”

“เจ้า”เนออนชี้ไปทางมาเจน็อท  เจ้าตัวมองตอบอย่างงง ๆ “แปลงร่างเป็นเฟอาร์ซะ”

“อะไรนะ!

ทำตามที่เขาบอกซะบาทาเฮลสั่ง  แม้ยังไม่เข้าใจถึงแผนการแต่คนตรงหน้ามักพึ่งพาได้เสมอ

“...และ  เจ้าเก็บอาวุธแล้วมากับข้า”ชี้ไปทางปาลิทอน่า  ปาลิทอน่าสะพายธนูไว้ด้านหลัง  “ส่วนที่เหลือคืนร่าง  ซ่อนตัวอย่างที่พวกเจ้าทำประจำ”

“ทำไมข้าต้องทำ  บอกแผนเจ้ามานะเจ้ามนุษย์โอหัง”โอติมัสไม่ยอมเก็บอาวุธแถมยังจะถ่อเข้าไปซัดเนออนถ้าไม่ติดที่ฟลอซและเอดิโฟชจับไว้

“ข้าและเพื่อนเจ้าจะพาเฟอาร์หลบไปอีกทาง  พวกเจ้าจงกลับไปรวมกลุ่มกับคนอื่น ๆ”

“ทำไมข้าต้องปล่อยท่านเฟอาร์ไปกับเจ้า  เจ้าวางแผนอะไรกันแน่!

“ข้าเพียงจะทำในสิ่งที่เพื่อนควรทำ”

ถ้อยคำเรียบง่ายแต่หยุดอารมณ์พลุ่นพล่านของโอติมัสได้ชะงัก  สะบัดแขนอีกสองตนที่เกี่ยวตนแน่นจนล้มก้นกระแทกพื้น

เชื่อใจเขา  เราไม่มีทางเลือกอื่น  ชักช้ากว่านี้คนข้างนอกอาจสงสัยได้

ทุกตนทำตามกลับคืนสู่ร่างเดิม  มาเจน็อทแปลงกายเป็นเฟอาร์  เนออนส่ายหัว “ไม่ ๆ” มาเจน็อทเลิกคิ้วสงสัย  “เจ้าต้องมีบาดแผลด้วย”  มาเจน็อททำหน้าอ้อก่อนแปลงร่างใหม่เป็นร่างท่านเฟอาร์ที่มีบาดแผลตามตัวประปราย

“ค่อยดูเหมือนหลังผ่านศึกหนักหน่อย”มาเจน็อทยิ้มภาคภูมิใจ

“อย่าลืม...”เนออนชี้ไปทางเรอเนสผู้หมดสติไม่รู้เรื่องราว

“ได้”มาเจน็อทในร่างเฟอาร์อุ้มเรอเนสพาดบ่า  เนออนนิ่วหน้า

“แค่ประคองคงพอ”

“อะ!  จริงด้วย  ฮะ ๆ โทษทีข้าลืมตัว”มาเจน็อทปล่อยเรอเนสลงกับพื้นอย่างแรง  แรงกระทบส่งผลให้ผู้ไม่ได้สติถึงกับหน้านิ่ว  มาเจน็อทรีบประคองขึ้นมาใหม่มองหัวเรอเนสที่เริ่มโนได้แต่กล่าวขอโทษในใจ

“ใครถามให้บอกว่าข้าไปรักษาตัวเอง”

“รับทราบ!

“เราแยกทางตรงนี้  คลายค่ายเวทมนต์แล้วออกไปข้างนอก  ลากเจ้านี่ไปด้วย”ทุกคนหันไปมองดัมมิว็อทอย่างโกรธแค้น

“ทำไมต้อง...!

“ไม่มีผู้แพ้เกมก็ยังไม่จบ  เมื่อนั้นข้าและเฟอาร์ไม่อาจออกจากสนามได้”มาเจน็อทมองอย่างโกรธแค้น  ลากเท้าคู่อริที่ไม่ได้สติออกไปด้วย

“เดี๋ยวก่อน!!”ทุกตนหันมามองแปลกใจ  “ใครพอรักษาเป็นบ้าง”

“ข้า ๆ ๆ”ฟลอซลอยออกจากหางอาร์โอเทียราวเสนอตัว

“เจ้าไปกับเรา”

“โธ่”ตามด้วยอีกหลายเสียงที่บ่นงึมงัมไม่พอใจ  เดินคอตกจากไปอีกทาง

“เดี๋ยว!!”ทุกคนหันมามองตามเสียงเรียกอีกครั้งอย่างคาดหวัง  ดวงจิตลอยคว้างออกจากร่างอาร์โอเทียรอคอย

“ต้องการองครักษ์อีกใช่ไหม!

“....”

“....”

“อย่าลืมรอยยิ้มประจำตัว  แม้เหตุการณ์เลวร้ายขนาดไหนเจ้านั้นมักยิ้มเสมอ  และคำพูดแสนเรียบร้อยแต่กวนโมโหนั่นอีก  อย่าลืมซะละ”

“...แน่นอน”มาเจน็อทกล่าวหนักแน่น  นั้นสินะแม้เหตุการณ์เลวร้ายขนาดไหนแต่ท่านเฟอาร์ก็ยังยืนยัดตรงหน้าพวกตนเสมอ

เนออนมองเฟอาร์ผู้นอนสงบนิ่งบนพื้น  มองอย่างชั่งใจก่อนเบือนหน้าหนีหลับหูหลับตาแบกอีกคนขึ้นหลัง  ปาลิทอน่าปราดเข้าใกล้

“ให้เราแบกท่านเฟอาร์เถอะ”

“ไม่ได้  พวกเจ้าต้องซ่อนตัวด้วย”

“แต่ว่า...”

“เจ้าคงไม่อยากให้ความลับแตก”

“....”

“....”

“เก็บผมนายของพวกเจ้าซะ  มันโดดเด่นเกินไป”ฟลอซรวบผมสีอะมิทิสสวยของเฟอาร์ยัดลงในเสื้อ ดึงหมวกปกปิดใบหน้าผู้เป็นนาย

ฟลอซมองหน้าเฟอาร์อย่างเป็นห่วงเหลือบมองไปยังอีกคน “ท่านสบายดีไหม  หน้าท่านแดง ๆ”

เนออนหันหน้ากลับไปอีกทาง  ละสายตาจากคนบนหลัง  รีบออกเดิน “ข้าไม่เป็นไร”  ฟลอซและปาลิทอน่ามองเฟอาร์อีกครั้งก่อนกลายเป็นดวงจิตค่อย ๆ จางหายไป

เนออนแบกอีกคนเดินหลบเลี่ยงออกจากลานฝึกซ้อม  ด้วยเป็นไม่พูดอยู่แล้วทำให้ตลอดทางไม่จำเป็นต้องทักทายใคร  เนออนพาอีกคนเดินไกลจนถึงห้องพยาบาล  เสียงโอดครวญดังแว่วมาจากห้องแยกหลายห้อง  เนออนกระชับหมวกคลุมอีกคนแน่น  ครั้นเดินได้ไม่ถึงครึ่งทางอาจารย์ห้องพยาบาลซึ่งดูกระวนกระวายเดินสวนออกมาจากห้อง ๆ หนึ่งให้เนออนถึงกับสะดุ้ง

อาจารย์ห้องพยาบาลมองศิษย์คนโปรดอย่างแปลกใจ  “เจ้ามีแผลเหมือนกันรึ”

“ครับ”

“ข้าเคยเสนอท่านจอมปราชญ์แล้วถึงเกมการแข่ง สลาเกชเรนเจสว่ามันรุนแรงและโหดร้ายเกินไปควรเบาลงบาง  แต่ละปีต้องมีนักเรียนนอนรักษาตัวในห้องพยาบาลเป็นอาทิตย์  ข้าละไม่เข้าใจท่านจอมปราชญ์จริง ๆ ...แล้วนั่น...”

“ผู้แข่งขันจากเกมสลาเกชเรนเจส  ข้าจะรักษาตัวเองและคนผู้นี้ด้วย  ขอยืมห้องสักห้องนะครับ”

“ตามสบาย ๆ จะเอายาก็หยิบเองนะ”อาจารย์ฝากฝังศิษย์คนโปรดซึ่งมักมาช่วยตนรักษาเสมอยามยุ่ง ๆ   เนออนเข้าออกที่นี่บ่อย ๆ และด้วยเทคนิคการรักษาแสนคล่องแคลวทำให้เป็นที่ชื่นชอบของอาจารย์ห้องพยาบาล

“ขอบคุณครับ”

เนออนแบกเฟอาร์หลบเข้าห้องลึกสุด  เสียงโอดครวญห่างไกลออกไป  เมื่อเข้าห้องฟลอซและปาลิทอน่าออกมาอย่างร้อนใจ  บาฮาเทลอยู่ไกลตัวท่านเฟอาร์อาจทำให้ท่านเฟอาร์อาการแย่ลงได้  เนออนวางเฟอาร์ลงบนเตียงอย่างเบามือ  แววตาห่วงใยถูกส่งให้แม้เพียงแวบเดียวแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นตาโตด้วยความไม่เชื่อ  เนออนผละจากคนป่วย  สาละวนกับการจัดแจงสมุนไพรและปรุงยา  เนออนส่งบางอย่างให้ปาลิทอน่า  สมุนไพรกลิ่นฉุนทำให้ฟลอซย่นจมูก

“ให้เฟอาร์ดม”ปาลิทอน่าทำตาม  สักพักสีหน้าซีดเซียวของเฟอาร์จึงดูดีขึ้น

เนออนสาละวนกับการปรุงสมุนไพรรักษาไม่หยุดหลายชั่วโมง  ให้เฟอาร์ดื่มนั้นดมนี่จนฟลอซและปาลิทอน่างงไปหมด  เมื่อสมุนไพรในหม้อสุดท้ายเดือดเนออนจึงปาดเหงื่ออย่างโล่งใจ  ยกหม้อยาลงจากเตา  “ข้าจะอยู่ดูอาการอีกสักพัก  จากนั้นเป็นหน้าที่ของพวกเจ้าอยู่เฝ้าต่อ”

“แล้วถ้าคนอื่นเข้ามาเห็น  ข้าจะต้อง...”

“พวกเจ้าบอกว่าเป็นผู้ช่วยของข้า  ค่อยดูแลคนป่วย”  ฟลอซและปาลิทอน่าพยักหน้าเข้าใจ “ที่สำคัญอย่าให้ใครเข้ามาในห้องนาน ๆ รีบไล่ออกไป  บอกว่า อาจเป็นการรบกวนผู้ป่วย”

“แล้วท่าน  ท่านจะไปไหน”

“...นายของพวกเจ้าคงไม่ยินดีให้ใคร ๆ เห็นตัวเองในร่างนี้”ทั้งสองสะอึก  ใช่แล้วคนตรงหน้ารู้ความจริง  ความลับไม่เป็นความลับอีกต่อไป  พวกตนต้องทำยังไงต่อไปกันดี  ใบหน้ากระวนกระวายส่งไปถึงเนออนเจ้าตัวถอนหายใจ  “ข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ”

“จริงรึ”

“ท่านช่างมีน้ำใจยิ่งใหญ่”

“....แต่ถ้าเจ้าและนายของเจ้าทำตัวแสบสน  ข้าก็ไม่แน่ใจว่าความลับ...จะเป็นความลับต่อไปรึไม่”

“.....”

“.....”

“บอกนายของพวกเจ้าว่า  พวกเจ้าลอบออกจากเกมและมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่  และบอกว่าเจ้าเป็นคนรักษา”

“ข้า”ฟลอซชี้ตัวเองงง ๆ ก่อนต้องร้องอ้อ  ที่อีกคนพกตนมาด้วยเพราะเรื่องนี้นี่เอง  ทั้งที่ตัวเองเป็นคนรักษาทั้งหมดแท้ ๆ  เป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ น่าท่านเฟอาร์

เนออนหันไปมองคนป่วยอีกครั้งแววตาห่วงใยมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ อาจเป็นเพราะรูปร่างเปลี่ยนไปของเพื่อนร่วมห้องและภาพนั้นที่ยังติดตรึงในหัวไม่ลืมเลือน  เนออนเบิ่นหน้าหนี  เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

 

เฟอาร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยอาการเจ็บแปล่บทั้งตัว  เวทมนต์ของดัมมิว็อทที่ลงบนตัวดาบดูดพลังของเฟอาร์ไปมาก  จนอ่อนล้าไปทั้งตัว  ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาเป็นเพดานสีขาวสะอาด  โต๊ะสีขาวสะอาด  ทุกอย่างสีขาวสะอาดและฟลอซกับปาลิทอน่า 

“พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ไง!

เฟอาร์ประมวลความคิดก่อนตนจะหมดสติ  เขาต่อสู้กับดัมมิว็อท  ดื้อดึงต่อสู้จนใช้แรงเฮือกสุดท้ายซัดอีกฝ่ายจนสลบไป  หลังจากคุยกับบาฮาเทลสักพักและ....ใช่!!  เขาสลบไปทั้งที่อยู่ไกลจากบาฮาเทล “งั้น!  ไม่จริงน่า!!!”เฟอาร์ปราดไปมองตนเองในกระจก

ตากลมโตสีอะมิทิสดูหวานล้ำ  ผมสีเดียวกันยาวสลวยจนจรดสะโพก  ร่างอ้อนแอ้นงดงามปรากฏแก่สายตา  เฟอาร์ตาโตมือจับกระจกแน่นแทบสิ้นสติ  หันไปมองฟลอซและปาลิทอน่าซึ่งมองตอบกลับมาตาแป่ว  “ทำไม…!

 

50%

 

“ท่านสลบไป  แล้วท่านก็...”

“ข้าเองฟลอซ”ฟลอซหุบปากฉับพลัน  ยอมรับจริง ๆ ว่าเรื่องพูดโกหกช่างไม่เหมาะกับตน

“ท่านเฟอาร์สลบไป  บาฮาเทลหาท่านเจอและวางแผนให้มาเจน็อทแปลงเป็นท่าน  และพวกข้าพาท่านลอบออกมา”

“...จริงรึ  น่าแปลกที่อาร์โอเทียไม่ขัดความคิดของบาฮาเทล”

“มันฉุกเฉินมาก  พวกข้ารีบพาท่านออกมาหลบซ่อนที่นี่”

เฟอาร์หน้าหมองลงนิด ๆ “เหนื่อยพวกเจ้าจริง ๆ  แล้วตอนนี้เราอยู่ที่ไหน”

“ข้าคิดว่าน่าจะเป็นห้องพยาบาล  ฟลอซเป็นคนรักษาท่าน” เฟอาร์หันไปยิ้มขอบคุณ 

“ข้าเพียงอยากช่วยท่าน”ฟลอซยิ้มตอบกลับแหย่ ๆ  รับสัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือผู้เป็นนายอย่างเต็มใจ

“รีบเถอะท่านเฟอาร์  เราควรรีบออกไปก่อนมีใครมาเห็น  อีกอย่างเพื่อนของท่านอาจเป็นห่วง”

“ใช่สิ!!  พวกนั้นจับความข้าได้แน่”เฟอาร์ตาโต  ก่อนร่ายคาถาแปลงกาย

“คาปุสลาเนีย  อะปอคุสเซีย!”แสงจันทราสาดส่องร่างผู้ร่ายเวทมนต์  เฟอาร์คนเดิมกลับมาอีกครั้ง  ผมเหยียดตรงอะมิทิสสวยสั้นขึ้นจนปะบ่า  ตามตัวยังปรากฏบาดแผลให้เห็น  “ไปกันเถอะ  อย่าลืมซ่อนตัว”

“ค่ะ” // “ค่ะ”

ทั้งสองร่างจางหายไป  เฟอาร์เดินออกไปข้างนอกเร็ว ๆ ไม่หยุดพัก  พยายามไม่มองหน้าไม่ทักทายใคร  ออกไปจวนจะพ้นประตูกลับถูกทักด้วยใครบางคน

“นั่นเจ้าหายดีแล้วรึ!  เฟอาร์ผ่อนลมหายใจลดอาการตื่นเต้นอย่างคนมีสะนักติดหลัง  หันมองชายคนหนึ่งผู้นอนอยู่บนเตียง  คอถูกและขาซ้ายเข้าเฝือกไว้  “สีหน้าเจ้าดูดีขึ้นเยอะ”

“ขอรับ”

“แล้วเพื่อนเจ้าละ...”

“....”เฟอาร์อ้ำอึ้งเพื่อนนี่หมายถึงปาลิทอน่ากับฟลอซใช่ไหม

“เห็นเขาเป็นห่วงเจ้ามาก  คนที่แบกเจ้ามานะ”

“....ออ  คือว่า”

“ข้าเห็นเขาออกไปแล้วละ”ชายเตียงข้าง ๆ รีบตอบ  ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจหันมายิ้มให้เฟอาร์

“เป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ น่า  ดูแลกันดี ๆ ละ...แต่เอะ!  เมื่อกี้ผมเจ้าเหมือนสั้นกว่านี้รึเปล่า”

“ไม่นี่ขอรับ  ผมข้าก็ยาวแบบนี้  งั้นข้าต้องขอตัวไปกล่าวขอบคุณเพื่อนสักหน่อยขอรับ”

“ลาก่อน”

“ลาก่อนขอรับ  ขอให้หายไว ๆ”เฟอาร์เดินพ้นประตูพลางถอนหายใจยาว  “ทำไมผมข้าถึงสั้นละ...”

“ท่านเน... ข้าคิดว่ารวบผมท่านเฟอาร์ไว้ในฮูดน่าจะไม่เป็นที่สะดุดตา”

“เยี่ยมฟลอซ เจ้าฉลาดมาก”เฟอาร์เริ่มมั่นใจในตัวเองมากขึ้น  ความลับยังเป็นความลับต่อไป  เฟอาร์ฮัมเพลงอารมณ์ดี  ต่างจากอีกสองตนที่ปาดเหงื่อหน้าซีด  บางทีคงต้องรออีกสักพักค่อยบอกท่านเฟอาร์ว่า ความลับที่เฝ้าเก็บมานาน  แตกโพล๊ะอย่างไม่อาจแก้ไขได้

เฟอาร์ลัดเลาะตามเส้นทางแสนคุ้นเคย  เมื่อปลอดคนจึงถามขอสงสัย “ข้าสลบไปนานเท่าไร”

“ราวสองชั่วโมงได้”

“จริงรึ!  แล้วฝั่งโน้นเป็นยังไงบ้าง  แล้วคนอื่น ๆ บาดเจ็บสาหัสไหม!!”เฟอาร์นึกขึ้นได้  มีเพื่อนหลายคนที่สะบักสะบอม  มาเซซ  ลองกัส เรอเนสไม่เว้นแม้กระทั่งเนออนและซูซานทั้งหมดจะเป็นยังไงบ้างนะ

พูดไม่ทันขาดคำ  ใกล้ถึงห้องกลับต้องรีบหลบเข้าหลืบเมื่อคนมากมายมะรุมมะตุมอยู่หน้าห้อง  แต่ช้าไปหน่อยเมื่อหนึ่งในคนเหล่านั้นเห็นเฟอาร์เข้าแล้ว

“นั่นแม่หญิงของข้า!!”ราชุลรีบปราดเข้าหาผู้มาใหม่  เฟอาร์ตกในวงล้อมอย่างรวดเร็ว  มีสาว ๆ ประจำห้องยืนสังเกตการณ์อยู่รอบนอก

“บอกมานะเฟอาร์เจ้าทำอะไรกับลอร์ดฝั่งนั้น  เอาซะเจ้านั่นเพ้อเชียว”

“ใช่ ๆ พูดถึงแต่ไม่เป็นความจริง ๆ  แล้วก็หน้าซีดเผือด ฮาชะมัด”

“หมอกนั้นคืออะไร  ข้ามองไม่เห็นเจ้าตากแผนที่  คนอื่น ๆ ก็หาเจ้าไม่เจอ  เนออนก็หายไปตอนตามหาเจ้า”

“เออ...คือข้า...”เฟอาร์ถอยหลังติดประตู  อับจนหนทางกับคำถามมากมายและสายตาคาดคั้นรอคอยคำตอบ

“เรานึกว่าเจ้าจะสะบักสะบอมกว่านี้”

ขณะกำลังประมวลความคิดกลับมีมือประหลาดดึงเฟอาร์หายเข้าไปหลังประตู

“เฮ้ย!!  อะไรอ่ะ  ออกมาเล่าก่อนสิเฟอาร์!!

ปึง!!!  ๆ ๆ

“ถามเจ้าเรอเนสก็ไม่ยอมบอก”

เฟอาร์ฟังเสียงด้านนอกที่ยังดังเป็นระยะ  แต่เมื่อรู้ว่าประตูไม่มีทางเปิดแน่จึงพึมพำจากไปอย่างเสียดาย  เฟอาร์ถอนหายใจโล่งอก

สายตาคู่ใหม่อีกหลายคู่มองสบกลับมา  มอนเตอร์และเหล่าเทพผู้พิทักษ์นั่งเรียงแถวหน้าสลอนพร้อมกับร่างเหมือนตนเองซึ่งนั่งเจี่ยมเจี๋ยมอยู่บนเก้าอี้  เฟอาร์แทบอยากหันหลังกลับโดยไว  ถ้าไม่ติดที่เสียงเพื่อนร่วมห้องดังขัดไว้

“จะไปไหน  เฟอาร์!!!”ดังออกมาอย่างพร้อมเพรียง

“ปะ...เปล่าขอรับ”เฟอาร์เหงื่อตกมองสายตาคาดคั้นของเพื่อนร่วมห้อง

“เราคงมีเรื่องต้องคุยกัน”

“เรื่อง...อะไรขอรับ”

“เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับเจ้าพวกนี่”ลองกัสส่งสายตาคาดโทษว่าถ้าไม่พูดความจริงได้เห็นดีกันแน่ 

“แล้วก็นะ...” สายตาวิบวับยิ่งกว่ามาจากมาเซซซึ่งมองจับผิด “...เรื่องตระกูลเทอริเซีย  ฮันเตอร์ชื่อดังของอาณาจักรควอไซท์เนี่ย...  เจ้าอาจมีคำแนะนำตัวมากกว่านี้”

“อะไรนะ!...ฮันเตอร์ชื่อดังของอาณาจักรแห่งตำนานนักดาบนะรึ”

“เปล่า!! ๆ ๆ พวกเจ้าคงเข้าใจผิดขอรับ  ตระกูลข้าอาศัยอยู่ในอาณาจักรชื่อดังก็จริงแต่บ้านข้าเป็นเพียงฮันเตอร์ปลายแถวเท่านั้นขอรับ”

“งั้นรึ...”มาเซซยิ้มกริ่ม “ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเราคงได้เห็นกับตา...เพราะพวกเราวางแผนกันว่า  ปิดเทอมนี่จะไปเที่ยวอาณาจักรเจ้า”

“ไม่ได้นะขอรับ!!!”มาเซซไม่ฟังคำค้าน  หันไปถามอีกสองคนหน้าตาเฉย 

“ลองกัสเจ้าอยากรู้เคล็ดลับฝีมือต่อสู้ของเฟอาร์ไม่ใช่รึ”ลองกัสตาลุกวาว

“แน่นอน!!

มาเซซยิ้มกริ่มเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผน  “ว่าไงเนออน?!...”เฟอาร์หันขวับไปมองอีกคนผู้เงียบอยู่นาน  ใบหน้านิ่งขรึมมองเฟอาร์ไม่วางตาตั้งแต่เจ้าตัวเข้ามาในห้อง  เฟอาร์มองตอบใบหน้าวิตกกังวลไม่ได้รับรู้ถึงสายตาแปลกไปของอีกฝ่ายสักนิด  ใบหน้าวิตกกังวลจนเกินเหตุทำให้เนออนยิ้มมุมปากน้อย ๆ รอยยิ้มแบบที่เฟอาร์กลัวนักหนา

“พักผ่อนต่างแดนบ้างคงดี”เฟอาร์เบิกตาโตมองหน้าเนออนผู้ไม่น่าเล่นตามเกมบ้า ๆ ของมาเซซ  เฟอาร์กุมขมับคิดหนัก

ทำตามที่เขาบอกเถอะนายน้อย อาร์โอเทียบอกเฟอาร์สีหน้าดูวิตกกังวลไม่แพ้ผู้เป็นนาย  หรืออาจมากกว่าด้วยซ้ำ  เทพผู้พิทักษ์ไม่ยอมมองหน้าเฟอาร์แต่ลอบมองเนออนด้วยความหวาดระแวง  เฟอาร์มองบาฮาเทล  เจ้าตัวพยักหน้าอย่างจำยอม

“เวลาสำหรับการเสาะหาความจริงนะยังอีกยาวนัก”ใบหน้ายิ้มกริ่มของมาเซซชั่งน่ากลัวเหลือเกินในความคิดของเฟอาร์

 

........................................................................................................................................................

เรื่องราวชักเข้มข้นเมื่อความลับค่อย ๆ เริ่มเปิดเผย  เฟอาร์ของเราแท้ที่จริงแล้วเป็นใครกันแน่  ติดตามตอนต่อไปค่า>o<!!!!!!!

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่คอยเป็นกำลังใจ  และขอบคุณนักอ่านนักเขียนทุกคนที่ติดตามผลงานค่า

 

ไร้สาระ + แชร์ประสบการณ์(เรื่องจริงที่ทุกคนต้องระวัง!!!!)

ช่วงนี้ไรเตอร์ฝึกงานจนถึงวันเสาร์เลยค่ะทุกคนนนนน  เหนื่อยมากกกก  ขึ้นฝึกที่หอผู้ป่วยเด็กทั่วไป 1 มีตั้งแต่เด็กเพิ่งเกิดเก้าวัน ไปจนถึง 14-15 ปี  โรค Top 5 ของเด็กคือ  pneumonia(ปอดอักเสบ)  Diarrhae(ท้องร่วง)  Dengue haemorrhagic fever(ไข้เลือดออก) 

ช่วงนี้โรคไข้เลือดออกมาแรงมากค่ะทุกคน  ทุกอาทิตย์ต้องมีผู้ป่วยหนึ่งถึงสองคน  แถมโรคนี้ยังเป็นได้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่  ถ้าเป็นในผู้ใหญ่จะอันตรายมาก  ยิ่งถ้าอยู่ในช่วงมีประจำเดือนเกร็ดเลือดจะลดต่ำอย่างรวดเร็วเลือดออกง่ายแถมหยุดยาก  ถ้าเข้ารับการรับษาไม่ทันอาจช็อกและเสียชีวิตได้ค่ะ  แต่ไม่ต้องตกใจนะค่ะทุกคนเพราะโรคนี้รักษาให้หายได้ 

อาการสำคัญของโรคไข้เลือดออกคือ  มีไข้สูงนานติดต่อกัน 5-7 วัน อาจมีอาการเบื่ออาหาร คลื่นไส้อาเจียน  น้ำหนักลด  มีเลือดออกตามไรฟัน  ถ่ายเป็นเลือดหรืออุจจาระเป็นสีดำ  ท้องร่วง  มีจุดจ้ำเลือดเล็ก ๆ ตามตัว

ฉะนั้นไรเตอร์จึงขอรณรงค์ให้ทุกคนช่วยกันทำลายแหล่งเพาะพันธุ์  ป้องกันโดยการไม่อยู่ในที่ ๆ ยุงชุกชุม  เมื่อบุคคลใกล้เคียง  คนใกล้บ้านหรือเพื่อน ๆ ในโรงเรียนเป็นไข้เลือดออกต้องระมัดระวังตัวเองเป็นพิเศษไม่ให้ยุงกัด  เพราะโรคไข้เลือดออกจะติดต่อกันได้ต่อเมื่อยุงดูดเลือดคนเป็นไข้เลือดออก  สารนั้นจะเจริญเติบโตยุงตัวนั้นจนกว่ามันจะตายเมื่อยุงที่มีเชื้อไปกัดใครก็ทำให้เป็นโรคไข้เลือดออกได้ค่ะและที่สำคัญหมั่นสังเกตตัวเอง  เมื่อเจ็บป่วยไม่ควรปล่อยละเลยจนเป็นหนักขึ้น  ฉะนั้นเมื่อพบความผิดปกติควรรีบรับการรักษาจึงดีที่สุดค่ะ  เพื่อการรักษาที่ทันท่วงทีและช่วยเหลือได้อย่างเหมาะสมค่ะ

นักอ่านนักเขียนทุกคนรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ>o<!!!!

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

357 ความคิดเห็น

  1. #213 Tea2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 09:28
    สนุกมากเลยครับ
    #213
    0
  2. #178 Molli Phynyou (@devil-nonay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 23:38
    555 ความลับแตกโพ้ะ เฟอาร์รักนะ จุ้บๆ
    #178
    0
  3. #121 Sokenyo Chi-el (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:49
    เนออน พ่อยอดขมองอิ่ม ทะมายเปนคนดี เยี่ยงนี้ ข้ารักท่าน กรี้ด (พูดแล้วเขิล) รุความจริงแล้ว ก็จีบเลยพวก จีบแข่งกะเรอเนสเล้ย fighting
    #121
    0
  4. #85 SinSora (@bigcinbig) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 00:09
    สนุกดีค่ะ สู้ๆนะ
    #85
    0
  5. #44 chonlasa (@chonnichar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2556 / 18:48
    สนุกมากค่ะอัพอีกนะคะ^_^
    #44
    0
  6. #42 chonlasa (@chonnichar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2556 / 21:17
    สนุกมากค่ะ
    #42
    0