HOT STORY เรื่องฮ้อนๆ ของเด็กไทยในอเมริกา

ตอนที่ 27 : 17* 'เราตัดสินใจแล้ว เราจะเปลี่ยนโฮส'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,626
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ม.ค. 53





 17* 'เราตัดสินใจแล้ว เราจะเปลี่ยนโฮส'



15
กันยายน 2552

ช่วงดึกๆ ขณะที่มัมและเคธี่เข้านอนแล้ว เราที่อ่านหนังสืออยู่ก็ลงไปข้างล่างเพื่อเช็คมือถือมัม คิดเล่นๆ เผื่อป๊าไม่ก็แม่โทรหา แล้วพบว่ามีสายเข้าจากเมืองไทยมาจริงๆ แม่โทรมาเมื่อประมาณ 30 นาทีก่อน ตอนนั้นก็ได้แต่ภาวนาให้แม่โทรมาอีกที เพราะเราโทรไปเมืองไทยไม่ได้ เรานั่งรอที่พื้นพนมมือไหว้พระขอให้แม่โทรมา อึดอัดใจ อยากพูดคุยกับแม่มากๆ นั่งรอไปได้สักพัก แม่โทรมาอีกทีจริงๆ เรามือไม้สั่นกดรับสาย

"
แม่..."
"ทำไมแม่โทรหาไม่ได้เลย แม่ร้อนใจหมด นึกว่าเป็นอะไร"
"ทำงานบ้านหนักมากเลยแม่... เรียนก็หนัก ต้องอ่านหนังสือทุกวัน พรุ่งนี้ก็มีสอบ ตั่วเหนื่อย... ตั่วอยากพัก.. ตั่วอยากไปเที่ยวเหมือนเพื่อนคนอื่นบ้าง... อยู่ที่บ้านทุกอาทิตย์ โฮสเขาก็ไม่ทำงานบ้าน มีแต่เราทำ..ทำอยู่คนเดียว"
"หนูพูดอย่างนี้ไม่ได้นะลูก ลูกไป... แม่กับป๊าก็หวังให้ลูกเข้มแข็งขึ้น"
"ตั่วก็เข้มแข็งแล้วไง... แต่แม่รู้มั้ยว่ามันเหนื่อยนะ มันจะไม่ไหวแล้วนะ... จะให้ทำยังไง เขาไม่แคร์ตั่วเลย ไม่สนใจจะพาไปที่ไหนเลย.. ปล่อยให้งานบ้านเป็นหน้าที่เรา แล้วก็เรียนหนักอีก ตั่วเรียนประวัติศาสตร์ไม่รู้เรื่อง ตั่วต้องอ่านเองทุกคืน... ถึงตีหนึ่งทุกคืน ไม่ไหวแล้วนะ..." เสียงเริ่มสั่นแล้ว
"มาอยู่บ้านเขาก็ต้องช่วยงานเขา เราทำดียังไงก็ต้องได้ดี แม่เข้าใจที่หนูเหนื่อย เพราะหนูวิ่งมาตั้งแต่ต้นมาตลอด... "

ตอนนั้นรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออก มีแต่น้ำตาที่ไหลลงมา เราเองเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกไป เพราะหากได้พูดแล้ว แม่คงได้ยินและรู้ว่าเรากำลังร้องไห้




17
กันยายน 2552

เดินผ่าน
main room ซึ่งเป็นเหมือนห้องหลักของโรงเรียน มีห้องผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการ และครูผู้ช่วยอยู่ในนั้น Miss Felts ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ช่วยเรียกเราเข้าไปหา พอเราเข้าไปในห้อง มิสเฟลท์ก็จัดการปิดประตูห้องทันที เราตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้น?

"
อยากเปลี่ยนโฮสมั้ยวิคกี้"
.
.

นั่นคือประโยคแรกที่มิสเฟลท์พูดกับเรา

ส่วนอาการถัดมาของเราคือ อาการตาเหลือก ตกใจว่ามิสเฟลท์รู้เรื่อง แล้วรู้เรื่องได้ยังไง
(มารู้ทีหลังว่าธัญญ่าเล่าให้ฟังเพราะธัญญ่าและโฮสสนิทกับมิสเฟลท์)

มิสเฟลท์บอกว่าอยากให้เราอยู่อเมริกาอย่างมีความสุข เขาเข้าใจ แล้วยังบอกว่าถ้าตัดสินใจจะเปลี่ยนโฮสให้แจ้งเขาด้วย เพราะจะช่วยหาคนรู้จักให้มาเป็นโฮสให้เรา ทั้งยังกำชับเราว่า ไม่ต้องกลัวว่าเปลี่ยนแล้วจะเป็นปัญหา เพราะเรามีเหตุผล ประโยคหนึ่งที่พูดแล้วจำได้คือ
"ถ้าเปลี่ยน ฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เธอเอง"

กลับบ้านก็ไปนอนคิด เราอยากเปลี่ยน แต่
...กลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้น เพราะมัมเป็นครูที่โรงเรียนและยังไงก็ต้องมีคนรู้บ้าง เจอหน้ามัมจะทำยังไง ??? แล้วถ้าเปลี่ยนไม่ได้ล่ะ ถ้าแอลซีเข้าข้างมัมล่ะ การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันต่อไปจะไม่ยิ่งเลวร้ายลงหรือ? แต่จนแล้วจนรอด ยิ่งคิดยิ่งสับสน สุดท้ายลองเสี่ยงดูว่า "จะเปลี่ยน" จะแจ้งแอลซี บอกทั้งหมดที่เกิดขึ้น



19
กันยายน 2552

เป็นวันเสาร์ที่เราตื่นแต่เช้าเพื่อมาพิมพ์อีเมล์ส่งหา
Lisa หัวหน้าของแอลซีเรา เนื่องจากแอลซีแจ้งว่าไปไอร์แลนด์และหากมีอะไรให้อีเมลล์หาลิซ่า

หลังจากส่งเมลล์เสร็จก็ไปทำความสะอาดบ้านอย่างที่ทำทุกอาทิตย์ และระหว่างที่ก้มๆ เงยๆ กับเครื่องดูดฝุ่นอยู่นั้น
..
ฟู่ ฟู่~
เงยหน้าขึ้น พอเคธี่ถือขวดสเปรย์ทำความสะอาดแมวอะไรสักอย่างยืนอยู่ไม่ห่างจากเรานัก
"ฮิๆ" เสียงหัวเราะลอยมา
"เคธี่!!! เธอฉีดสเปรย์ใส่ฉัน"
"ก็ใช่ ไม่เห็นเป็นไรนี่"
"มันเป็นสารเคมี! และมันโดนแขนฉัน! พูดขอโทษเดี๋ยวนี้!!" เคธี่ยังยิ้มเฉย
"ขอโทษฉัน...เดี๋ยวนี้!" เคธี่มองหน้าสักพัก หน้าตายังไม่รู้สึกรู้ร้อนอะไร ก่อนเดินจากไป ส่วนเราละจากความคิดที่จะขย้ำคอเด็กเคธี่ไปล้างแขนตัวเองด้วยน้ำสะอาด อย่างน้อยก็คงปลอดภัยขึ้นมาบ้าง... เรื่องนี้ถึงหูมัมแน่!


"
มัม ไอ้นี่มันอันตรายมั้ย"
"มีอะไรเหรอวิคกี้ ทำไมถามอย่างนี้"
"เอ่อ.. ก็เคธี่น่ะสิ ฉีดใส่ฉันตอนที่ทำความสะอาดบ้านอยู่ โดนแขนฉันด้วย"
มัมดูตกใจ บอกเราให้ล้างน้ำซะ ก่อนแผดเสียงดังลั่นบ้าน "เคธี่!!!!!!!!" สักพักเคธี่ก็เดินมาหามัม พอเห็นเราถือขวดสเปรย์ก็หน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
"ไปฉีดสเปรย์ใส่วิคกี้ทำไม!"
"มันก็แค่อุบัติเหตุ ไม่ได้ทำสักกะหน่.."
"หยุด! เธอตั้งใจทำและไม่ขอโทษฉันด้วย" เราแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ระหว่างนั้นเคธี่เห็นท่าไม่ดีรีบเดินหนีเข้าห้องตัวเองแล้ว มัมเดินตามไปต่อว่า และเราก็เลี่ยงออกมา... ให้รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิดกันซะบ้างสิ!

นี่คือสเปรย์ที่ว่า (เราจำได้ขึ้นใจ)




21 กันยายน 2552

หลังจากที่ตามเช็คอีเมลล์เป็นบ้าเป็นหลังเพื่อติดตามว่าลิซ่าจะตอบกลับเมื่อไร ในที่สุดก็ได้รับอีเมลล์ เปิดอ่านด้วยใจระทึก

Hi Vipawee,

It is important for you to speak to your LC about these issues. Charity is a great LC who can help you with your concerns. I know that you have gone places. You can gone to west Virginia, a water park, musical festival, and a pow wow. How come you didn't mention visiting these places in your email? I am sure you are able to join afterschool activities to keep busy, or you can do your homework while you are waiting if you are concerned about school. Another thing to remember is not to expect your host family to plan special travel or constant activities during your stay. You can tell your host family the places or things you would like to see and do, and see you are able to do them, maybe not all but at least some. You also will be able to do things with your friends you make and your LC. Charity will be getting in touch with you soon to talk about your concerns.
Thanks!

Lisa

อ่านอีเมล์จบ
...เครียด!
ในจดหมาย ลิซ่าไม่ได้เห็นด้วยเลยที่เราจะเปลี่ยนโฮส แล้วยังพูดไม่เข้าประเด็น เราเล่าทุกอย่าง แต่ลิซ่าไม่กล่าวถึงเรื่องงานบ้านที่เราทำ เรื่องการขับถ่ายของเคธี่ ที่สำคัญยังมีการแนบข้อมูลมาว่าเราเคยไป west Virginia, a water park, musical festival, and a pow wow สามอย่างจากท้ายได้ไปจริงแต่ไปเพราะแอลซีหมดเลย แล้ว west Virginia?? ไม่เคยไป เอาอะไรมาพูดเนี่ย
แต่ตอนนั้นฮึดขึ้นมาแล้ว เลยบอกว่ายอมไม่ได้ล่ะ เราส่งเมลล์ไปหาลิซ่าอีกที อธิบายทุกอย่างเรื่องไม่เคยไป west Virginia แล้วถามเขาตรงๆ ว่าทำไมไม่กล่าวทั้งหมด ทำไมข้ามเรื่องที่เป็นปัญหาโดยไม่พูดถึงมัน...





22 - 23
กันยายน 2552

เป็นช่วงที่วิตกจริตทีเดียว เพราะลิซ่าไม่ได้ตอบอีเมลล์เราเลย ส่วนเราเองก็เหมือนรอชะตากรรมวันใดวันหนึ่งที่ LC จะมาคุยกับเรา และวันที่ 23 กันยายนนั้นเอง แชริตี้ผู้เป็น LC ก็มาหาเราที่โรงเรียน เราตกใจหน่อย เพราะรู้ว่าแชริตี้ไปไอร์แลนด์ ไม่นึกว่าจะกลับไวขนาดนี้

เราเล่าเรื่องให้ฟังทุกอย่าง และแชริตี้ก็รับฟังอย่างตั้งใจ ตอนนั้นเราอยู่ในห้องที่ทั้งห้องมีแค่เรากับแชริตี้ บรรยากาศเหมือนจะอึดอัด แต่ก็ไม่ใช่

"
ถ้าคุณเป็นฉัน คุณจะทำยังไง" เราเอ่ยถามหลังจากเล่าจบ
แชริตี้มีสีหน้าครุ่นคิด "...ฉันจะเปลี่ยน"
"คุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ"
"ใช่ เธอมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ไม่ใช่แม่บ้านนะวิคกี้ ฉันเข้าใจแล้ว และคงไม่เกินอาทิตย์หน้า ฉันจะไปที่บ้านเธอ คุยกับโฮสเธอเอง ตอนนี้หลังจากที่ลิซ่าแจ้งมา ฉันก็เริ่มหาโฮสแล้ว ดูๆ ไว้อยู่"

"
แชริตี้... "
"ขอบคุณนะที่เข้าใจฉัน" แชริตี้เดินมาตบไหล่เราเบาๆ


-------------------------------------------------------------
หลายคนเข้ามาให้กำลังใจผ่านความคิดเห็น ซึ่งจะบอกว่าซึ่งใจนะคะ ขอบคุณมากๆ
แต่มันผ่านไปแล้วค่ะ เราบอกเลยละกันว่า "เปลี่ยนโฮสได้แล้ว" และอยู่กับโฮสใหม่มาหลายเดือนแล้วน่อ
เราเล่าจากอดีตมาสู่ปัจจุบันอะ (บางตอนลงวันที่ที่ชัดเจนไว้อยู่) อย่างตอนนี้ก็ไปเปิดไดอารี่อ่านก่อนมานั่งพิมพ์สรุปลงในนี้
ยังไงติดตามกันต่อไปนะคะว่ากว่าจะเปลี่ยนได้เป็นยังไงบ้าง เพราะตัวอย่างเราเนี่ยมีอุปสรรคเหมือนกัน..

ผ่านเรื่องเปลี่ยนโฮสแล้วจะพาเที่ยว The World Chicken Festival ค่ะ :))

577 ความคิดเห็น

  1. #427 เฌอแตมป์ (@four-romeo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2553 / 11:37

    ถึงจะให้กำลังใจช้าไปหน่อย
    แต่ก็อยากเม้นนะ เพื่อจะเป็นกำลังใจให้พี่ได้บ้าง ^^

    #427
    0
  2. #386 the.pyeol (@tuituii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 13:30
     ง่ะ -_-; ทำไมมันเป็นแบบนั้นล่ะตั่ว
    ตอนแรกก็ดูเหมือนจะน่ารัก อบอุ่นดี 
    แต่ไปๆมาๆกลายเป็นแบบนี้ซะได้ เฮ้ออ~

    แต่ก็อย่างว่าละนะ.. อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย 
    แต่บางทีมันก็เกินไปอ่ะ ดีนะหมัดแมวไม่ขึ้นหัว 
    ถ้าถึงขั้นนั้นคงร้ายแรงสุดๆอ่ะนะ - -

    แต่ถ้าเป็นเรานะ - -
    ต้องทนไม่ไหวเผลอกระชากหัวเคธี่แน่ๆเลยอ่ะ (ออกแนวโหด)
    วิซ่าก็ช่างไม่เข้าใจอะไรเล๊ยยย แต่แอลซีดี๊ดีอ่ะ

    สุดท้าย.. ยินดีด้วยที่ได้เปลี่ยนโฮส ^^
    #386
    0
  3. #341 lunlaaa (@lunlaaa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 17:10

    ดีจัยด้วยนะที่เปลี่ยนโฮสได้อ่า
    ตอนแรกๆที่เราอ่าน เราก้อรู้สึกแปลกๆไงไม่รู้ ตอนที่โฮสให้เทอทามงานบ้านเยอะ
    แล้วตอนที่ไปเที่ยวฮ่องกง เดือนธันวา แล้วไม่พาเทอไปอะ
    เราว่าจากที่อ่านๆมาอะ เทอดูเปนคนมองโลกในแง่ดีเน๊อะ 
    แล้วก้อเข้มแข็งด้วย กับเรื่องต่างๆที่เจอ
    ยังไงเราก้อเอาใจช่วยนะ

    #341
    0
  4. #298 Krittima (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 เมษายน 2553 / 04:08
    I really understand what do you feel at that time! I'm an exchange student too. I have been through that part just last year. It was a bad time I have got while im in Louisiana. I was staying with an old couple, they are selfish people i havent seen befor. but now i changed host family. Everthing getting brtter but still not feel good.



    hope you enjoy being in us!!!
    #298
    0
  5. #264 RODERICK (@Roderick) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 11:13
    I'm jealous!!! PUN
    #264
    0
  6. #224 ซินญอร่า (@signora) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:45
    LC น่ารักมากกก ใจดีจริงๆ
    #224
    0
  7. #150 paraloy (@paraloy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 16:42
    ดีใจด้วยคะ
    เป็นเราเราก็จะเปลี่ยนนะ
    เอ่อ เราอยากรู้ว่า ARKANSAS นี่ ผู้คนที่นั่นเป็นผิวดำเหรอค่ะ
    ช่วยตอบด้วย ขอบคุณคะ
    #150
    0
  8. #149 Katt (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 09:00
    ดีใจด้วยนะ ที่ได้เปลี่ยนโฮสแล้ว

    ถ้าเป็นเราคงดอทนไม่ได้ขนาดนี้



    เธอเจ๊งไปเลย
    #149
    0
  9. #148 HIZANA (@Ac2236) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2553 / 20:06

    ดีใจด้วยนะคะ

    #148
    0
  10. #147 PLAAA (@plaperunya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2553 / 19:48

    สู้ ๆ นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ : ]

    #147
    0
  11. #146 ~♥@ddii3~ (@Addiii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มกราคม 2553 / 17:38

    สู้ๆๆๆๆๆๆ คะ
    ดีจัยด้วยได้ยู่ก่าโฮสใหม่แร้ว
    เปนเราเราคงทำไรไม่ถูกแน่ๆเลย เก่งมากเรยคะ
    ^^

    #146
    0
  12. #145 Tokyo_zzz (@skyblue_zzz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มกราคม 2553 / 21:44
    อ่า  ..สู้เค้าจ้า !
    #145
    0
  13. #144 มุมมอง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 มกราคม 2553 / 19:07
    เด็กไทยสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆลูกไทยหลานไทยไว้ลายพระนเรศวร ..พระเจ้าตากสินมหาราช..คนบางระจันทร์>>>>สู้ๆตายไทยแลนด์
    #144
    0
  14. #142 sun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มกราคม 2553 / 21:28
    กำลังรออย่างใจจดใจจ่อ คับ



    555 เราเปน เดก AYC อ่า จะไปปีนี้ :D



    สู้ ๆคับ
    #142
    0