พระเจ้าส่งผมไปรบ (INTO THE BATTLEFIELD)

ตอนที่ 50 : หนีตาย 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,662
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    21 ม.ค. 63

เป็นไปอย่างที่อิทธิคิดจริง ๆ เพียงชั่วโมงถัดมา ทหารจักรวรรดิก็ย้อนกลับมา แต่อิทธิกับคนที่เหลือก็หนีไปใช้เส้นทางอื่นแทน

"ข้าว่าจากนี้ไปอีกไม่เกิน 2 วัน เราก็ถึงชายแดนซาร์เฟียแล้ว" อิทธิกางแผนที่ออกดู หลังจากได้สอบถามเส้นทางจากชาวบ้าน ก็ทำให้เขารู้ถึงเส้นทางที่จะไปยังชายแดนได้เร็วที่สุด เป็นเส้นทางเล็ก ๆ ของพ่อค้าที่มักใช้หลีกเลี่ยงทหารหรือโจร

อิทธิและคนอื่น ๆ ต่างตกอยู่ในสภาพย่ำแย่เต็มทน ทั้งบาดแผลและความผิดโหย โดยเฉพาะอาแจ็กซ์ที่อาการแย่ลงเรื่อย ๆ บาดแผลที่ถูกฟันเข้าที่กลางอกก็มีเลือดไหลซึมออกอยู่บ่อย ๆ ใบหน้าก็ซีดเซียว อาการไม่ค่อยดี

"อาแจ็กซ์ทนหน่อย เราใกล้ถึงชายแดนแล้ว" อิทธิพูดให้กำลังใจอาแจ็กซ์ที่ดูไม่ดีเอาเสียเลย

"ข้ายังไหว ยังไหว" อาแจ็กซ์ตอบกับด้วยเสียงที่แพ่วเบา ดูท่าอาการบาดเจ็บของเขาจะรุนแรงไม่น้อย อิทธิได้แต่กัดฟันควบม้าไปต่อ จนถึงเวลาเที่ยงวัน อิทธิก็ให้ทั้งหมดพักผ่อน เอาม้าเข้าไปแอบในป่าข้างทาง

"เราพักกันก่อน ใครที่ยังไหวก็ดูแลคนเจ็บด้วย ข้าจะไปดูรอบ ๆ ก่อน" อิทธิอาสาออกไปดูรอบ ๆ เพื่อจะมีอะไรที่กินได้ หรือเจอทหารจักรวรรดิอยู่รอบ ๆ ปล่อยให้คนของอิทธินักพัก นอนพัก อิทธิจึงตรวจเช็ดปืนกับดาบที่สภาพย่ำแย่มาก มีรอยแตกรอยบิ่นเต็มไปหมด ก่อนที่อิทธิจะออกเดินลึกเข้าไปในป่า หวักเพียงจะมีอะไรที่พอจะกินได้

ในป่ายิ่งเดินก็ยิ่งลึก แต่ก็เงียบสงบไม่มีวี่แววของคนเลย อิทธิจึงคลายความกังวลมองหาสิ่งที่พอจะกินได้แต่ก็ยังไม่พบอะไร จนกระทั้ง เห็นต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่งเมื่อมองขึ้นไปบนยอด ก็เห็นผลของมันเต็มต้นไปหมด แล้วเขาก็จำได้ว่าเคยเห็นผลไม้ชนิดนี้มาก่อน มันเห็นลูกมะม่วงที่มีสีแดง แต่เนื้อด้านในมันนิ่มมีรสชาติหวานมาก ๆ

อิทธิเห็นก็ไม่รอช้ารีบวิ่งไปใต้ต้นไม้ พยายามปีนขึ้นไป แต่ก็ติดดาบที่เอวทำให้มันไม่สะดวก อิทธิจึงถอดเข็มขัดออก วางไว้ใต้ตนไม้ แล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนต้นไม้

" มันจะอยู่สูงไปไหมวะเนี้ย" อิทธิบ่นออกมาเบา ๆ ด้วยผลไม้ที่ต้องการอยู่สูงขึ้นไปจากพื้น เกือบเท่าตึกสองชั้นได้ แต่อิทธิก็มองไปยังกิ่งใกล้ ๆ แล้วพยายามไต่ขึ้นไป แต่ที่ยากยิ่งกว่าผลไม้นั้นกับอยู่ตรงปลาย อิทธิจึงได้แต่นั่งคร่อมกิ่งไม้เอาไว้ แล้วค่อย ๆ เขยิบตัวไปอย่างช้า ๆ

"ถ้าตกลงไปหลังหักแน่ ๆ " อิทธิชะโงกหน้าลงไปดู ก็รู้สึกเสียววาบขึ้นมา แต่เมื่อเห็นอาหารอยู่ห่างไปไม่ไกล ก็ตัดสินใจนอนลงแนบกิ่งไม้แล้วค่อย ๆ เขยิบไปช้า ๆ จนกระทั้งอยู่ในระยะที่พอจะเอื้อมถึง อิทธิจึงหยุดนิ่งแล้วยื่นมือหมายจะคว้าผลไม้ลูกนั้น

อิทธิยื่นมือเข้าใกล้ จวนจะคว้าไว้ได้ก็มีนกตัวใหญ่มาจากไหนไม่รู้โฉบเอาผลไม้ตัดหน้าอิทธิไป ทำให้เขาตกใจอย่างมากไม่เพียงทำให้ตกใจ ต้นไม่ก็สั่นไหวอย่างรุนแรง จนอิทธิที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้พลัดร่วงลงจากต้นไม้

อั่ก

อิทธิร่วงจากต้นไม้ในระดับความสูงเท่าตึกสองชั้น จนสลบไปอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะรู้สึกตัว

"อ๊าก อ๊าก โอ๊ย ไอ้นกบ้านั้นมันมาจากไหนกันวะ โอ๊ย" หลังลืมตาตืนอิทธิก็ตะโกนด่าออกมาเสียงดัง ก่อนจะเริ่มขยับตัวโดยความเจ็บที่หลังที่ตกกระแทกพื้น

แต่เมื่อจะขยับตัวอิทธิก็รู้สึกหนักที่หน้าอกจนยกตัวไม่ขึ้น จึงก้มลงไปมองก็เห็นเป็นนกตัวใหญ่ที่ตรงเท้าของมันมีผลไม้สีแดงลูกหนึ่งอยู่ อิทธิรู้ทันทีว่านกตัวนั้นเป็นตัวเดียวกับที่ทำให้เขาตกจากต้นไม้

"เห้ย ไอ้นกบ้านี้ ขโมยผลไม้คนอื่น ไม่พอทำให้คนตกจากต้นไม่อีกแล้วนี้ยังจะมาเยาะเย้ยกันอีกหรอ" อิทธิรีบยกมือขึ้นหมายจะจับนกตัวนั้นแต่เหมือนนกตัวนั้นจะรู้ทันชิงกางปีกบินหนีออกไปก่อน ขึ้นไปบนกิ่งไม้จากต้นที่อิทธิพึ่งตกลงมา

เขาจึงลุกขึ้นอย่างยากลำบาก จับจ้องไปที่นกตัวนั้นก่อนจะตะโกนด่านกออกมาด้วยความโมโห

"หน่อย ยังไม่ไปอีก ถ้าจะได้นะ ฉันจะจับกินแกแทนผลไม้พวกนั้น อย่าหนีไปไหนนะ" ราวกับคนบ้าอิทธิตะโกนด่านกตัวนั้นก่อนจะพยายามหยิบก้อนหินจากบนพื้น มาเขวี้ยงใส่ แต่นกตัวนั้นก็หลบไปซ้ายทีขวาทีทำให้หินของอิทธิพลาดเป้าไปหมด

หลังจากได้ระบายอารมณ์ออกมา อิทธิก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยจึงหยุดที่จะทะเลาะกับนกตัวนั้น

"ดูท่าตูจะใกล้บ้าไปทุกที มาทะเลาะกับนก เสียเวลาชะมัดเลย" อิทธิบ่นออกมาก่อนจะเดินไปใต้ต้นไม้ เพื่อไปเอาเข็มขัดกับอาวุธ โดยที่นกตัวนั้นก็ยังจ้องมองอิทธิอยู่บนกิ่งไม้ ไม่ขยับไปไหน

อิทธิเดินมายังใต้ต้นไม้จุดที่เขาถอดเข็มขัดวางเอาไว้ แต่กลับไม่พบ อิทธิจึงนิ่งคิดก่อนจะมองหาไปรอบ ๆ ก็ไม่เจอเข็มขัดกับอาวุธของตน

"จำได้ว่าวางไวตรงนี้ นี้หว่า หายไปไหนกัน?" อิทธิเดินหารอบ ๆ ต้นไม้ก็ไม่เจอก็ทำเอาอิทธิหัวเสียไม่น้อย

"เออ..ตอนแรกก็ตกต้นไม้ ตอนนี้ของหายอีก อะไรกันนักกันหนาวะเนี้ย" อิทธิบ่นออกมาอย่างหัวเสีย แล้วออกเดินหาไปรอบ ๆ เพื่อว่าถูกตัวอะไรคาบไป แต่ก่อนที่จะได้ไปไหนไกล นกบนต้นไม่ก็ร้องออกมาเสียงดัง ทำให้อิทธิหันไปมองก็ต้องเบิกตาโพร่งเมื่อเห็นเข็มขัดและอาวุธของตัวเองห้อยอยู่บนกริ่งไม้

"เฮ้ย มันขึ้นไปอยู่บนนั้นได้ยังไง?" อิทธิรีบวิ่งเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นเข็มขัดและอาวุธของตนเองจริง ๆ แต่ก็ต้องนิ่งคิดด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองที่นกตัวใหญ่ตัวนั้น ทำให้คิดขึ้นได้ว่าต้องเป็นนกตัวนั้นแน่ ๆ ที่เอาขึ้นไปห้อยเอาไว้บนกิ่งไม้

"นี้เป็นแกใช่ไหม หน่อยขโมยผลไม้ไม่พอ ยังจะขโมยของ ๆ คนอื่นอีกงั้นหรอ ไอ้นกขี้ขโมยเอ้ย เดียเหอะ ๆ อยู่นั้นเลยนะ เดียวจะขึ้นไปจับมาทำอาหารเลย รอเลยนะ" อิทธิโว้ยวายออกมา แต่ดูเหมือนนกตัวนั้นจะไม่ได้สนใจอะไรอิทธิ ยังคงจ้องมองอิทธิที่กำลังจะปีนต้นไม้ขึ้นมาอีกครั้ง

อิทธิวิ่งกลับไปที่ใต้ต้นไม้ หมายจะปีนขึ้นไปเอาของ ๆ ตัวเองคืน แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างจากพุ่มไม้ใกล้ ๆ อิทธิจึงหยุดนิ่งจ้องมองเข้าไป แต่ก็ต้องตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อที่แหวกพุ่มไม้ออกมาเป็นหมาป่าสีดำตัวใหญ่ ก้าวออกมา ทั้งยังจับจ้องมาที่อิทธิ ดวงตาสีแดงฉาน หมาป่าสีดำตัวใหญ่แยกเขี้ยวข่มขู่ มันเดินตรงเข้ามาหาอิทธิ ทำให้เขาหน้าถอดสี ในชีวิตไม่เคยเห็นหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ขนาดเท่ารถมอเตอร์ไซค์เลยทีเดียว

อิทธิที่นิ่งไปด้วยความกลัวก็เรียกสติตัวเองกลับมา เขามองไปที่เข็มขัดของเขาที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้คู่กับนกตัวใหญ่ที่จับจ้องมองมาที่อิทธิ อิทธิตัดสินใจได้ทันที เขาจับจ้องไปที่หมาป่าตัวนั้นที่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาหาอิทธิอย่างช้า ๆ ทั้งคู่จับจ้องกัน มือเท่าของอิทธิเย็นยะเยือก ถ้ามีอาวุธอยู่เขาก็ยังพอจะตอบโต้หรือยิงปืนขู่ไล่ให้มันกลัวได้บ้างแต่ตอนนี้มือเปล่า เขาไม่มีทางสู้หมาป่าตัวนั้นได้เลย แต่เขาก็ไม่อยู่นิ่งรอให้เป็นเหยื่อของหมาป่าตัวนั้นแน่ แต่เขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไรที่จะเป็นการยั่วยุหมาป่าตัวนั้น

หลังจดจ่องกันอยู่นั้นเอง นกตัวเดียวตัวเดิมก็ร้องออกมาเสียงดัง ทำให้อิทธิตกใจหันไปมองที่มัน เป็นจังหวะเดียวกับที่หมาป่าพุ่งเข้าใส่อิทธิอย่างรวดเร็ว

ทำเอาอิทธิถึงกับหน้าถอดสี รีบวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ ทันที แต่หมาป่าก็ตามติดมา อิทธิจึงรีบปีนต้นไม้ หมายจะหลบขึ้นไปบ้นต้นไม้ แต่ไม่ทันจะได้ก้าวปีนขึ้นไป แววตาสีแดงฉานสองดวงก็ปรากฎขึ้นด้านหลัง ทำให้อิทธิรีบดีดตัวหลบไปด้านข้าง ทำให้กรงเล็บที่หมายจะข่วนเข้าที่แผ่นหลังของอิทธิ พลาดเฉี่ยวไปโดนที่สีข้างแทนทิ้งรอยแผลเป็นทางยาวสามรอย

"โอ๊ย" อิทธิไม่วายร้องออกมาเสียงดัง ก่อนจะค่อย ๆ ล้มลงที่พื้น เล็บของมหาป่าสีดำตัวนั้นไม่ต่างจากใบมีดที่ทั้งยาวและคม อิทธิไม่แม้แต่จะเสียเวลา พยายามลุกขึ้น แต่หมาป่าสีดำตัวนั้นก็พุ่งเข้าใส่อิทธิ มันอ้าปากกว้าง โชว์คมเขี้ยวที่แหลมคมของมัน หมาป่าพุ่งเข้าจนประชิดตัวอิทธิ มันอ้าปากออกหมายจะปลิดชีวิตเหยื่อตรงหน้า แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่ออิทธิหวดกิ่งไม้เข้าใส่ปากของมันอย่างจัง จนทำให้หมาป่าตัวนั้นกลิ้งกระเด็นไปด้านข้าง

มีเพียงเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดออกมาเบา ๆ จากมัน อิทธิลุกขึ้นอย่างยากลำบากในมือกำกิ่งไม้ท่อนใหญ่ในมือแน่น จับจ้องไปยังหมาป่าที่กำลังลุกขึ้น จ้องมองมาที่อิทธิด้วยแววตาที่กระหายเลือดมากกว่าเดิม แต่ครั้งนี้มันไม่ได้เข้ามาโจมตีอิทธิโดยตรงมันค่อย ๆ เดินวนรอบอิทธิ ไม่พลีพลามเข้าใส่อิทธิเหมือนครั้งที่แล้ว

อิทธิจับจ้องหมาป่าตัวนั้นอย่างไม่คลาดสายตา จนกระทั้งมันเริ่มพุ่งเข้าใส่อิทธิอีกครั้ง แต่มันไม่โดยพุ่งเข้าใส่ตรง ๆ มันวิ่งซิกแซกไปมาเพื่อสร้างความสับสน แต่อิทธิก็จับจ้องมันนิ่ง จนกระทั้งมันเข้ามาใกล้มากพอ อิทธิจึงเหวี่ยงท่อนไม้ในมือออกไป หมายฟาดใส่ศีรษะของมันอีกครั้ง แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อมันกระโดดถอย หลบท่อนไม้ของอิทธิทำให้มันพลาด แล้วมันจึงค่อยพุ่งเข้าใส่อิทธิ ทำเอาเขาตกใจต้องกระโดดหลบไปด้านข้างแทน แต่ก็ไม่เร็วมากพอ หมาป่าตัวนั้นใช้กรงเล็บของมันตะปบเข้าที่ต้นขาของอิทธิอย่างจัง ทิ้งแผลขนาดใหญ่เอาไว้

"อ๊าก ไอ้หมาบ้านี้ โอ๊ย" อิทธิร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ไม่อาจพยุงตัวเองเอาไว้ได้จนต้องลงไปคุกเข่ากับพื้น อิทธิเหนื่อยหอบไปด้วยความเจ็บปวดจนต้องกัดฟันเอาไว้เพื่อทนความเจ็บปวด เขาจับจ้องไปที่หมาป่าตัวนั้นไม่วางตา มือที่ถือท่อนไม้เอาไว้สั่นไปหมด เรี่ยวแรงที่เคยมีหายไปจนแทบสิ้น

หมาป่าสีดำตัวนั้นรู้ว่าเหยื่อของมันอ่อนแรงลง มันหยุดยืนจ้องมองไปที่อิทธิ น้ำลายของมันก็ไหลออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อิทธิอีกครั้ง เมื่อเข้าใกล้มันก็กระโจนเข้าใส่ อิทธิใช้ทั้งสองมือยกท้อนไม้ขึ้นยันเอาไว้ แต่ด้วยขนาดและน้ำหนักของมันทำให้อิทธิล้มลงไปนอนที่พื้น โดยมีหมาป่าสีดำตัวใหญ่นอนดับอยู่ มีเพียงท่อนไม้ที่กั้นขวางอิทธิแล้วเขี้ยวเล็บของหมาป่าเอาไว้

อิทธิออกแรงดันหมาป่าเอาไว้ ทำให้มันพยายามอ้าปากงับใบหน้าของอิทธิ ระยะห่างของคมเขี้ยวห่างจากอิทธิไปไม่กี่นิ้ว อิทธิสัมผัสได้ถึงลมหายใจของมันด้วยซ้ำ

"อ๊าก ออกไปนะเว้ย" อิทธิร้องออกมาเสียงดัง พยายามดันหมาป่าตัวนั้นให้ออกห่างแต่ก็ไม่สำเร็จ อิทธิจึงพลิกตัวออกมา เป็นจังหวะให้หมาป่าตะปบใส่อิทธิแต่เขาก็ยกท่อนไม้ขึ้นกันเอาไว้ได้ทัน แต่ท่อนไม้ถูกเล็บของหมาป่าหักออกเป็นสองท่อน เปิดโอกาสให้มันอ้าปากกว้างหมายจะกัดอิทธิให้ตาย แต่อิทธิก็ตัดสินใจยกแขนขึ้นทำให้มันกัดเข้าที่แขนของอิทธิแทย คมเขี้ยวของมันฝังเข้าไปในแขนของอิทธิจนเขาต้องร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

"อ๊าก โอ๊ย ปล่อยนะเว้ย อ๊าก" แต่หมาป่าตัวนั้นก็ไม่ยอมถอนเขี้ยวออกแต่พยายามลากอิทธิไปแทน ทำให้อิทธิยิ่งเจ็บปวด อิทธิที่แขนขวาถูกกัดจมเขี้ยว ใกล้จะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ จริง ๆ มือซ้ายของอิทธิที่ถือท่อนไม้ที่หักออกก็ตัดสินใจแทงท่อนไม้นั้นเข้าที่ดวงตาของหมาป่าอย่างจัง

ด้วยที่ยังคงกัดแขนของอิทธิอยู่ทำให้มันหลบท่อนไม้ที่พุ่งเข้าใส่ดวงตาไม่ทัน มีเพียงเสียงร้องอย่างโหยหวนและเลือดที่ฉีดพุ่งออกมาของหมาป่าตัวนั้นที่เกิดขึ้น มันค่อย ๆ คลายปากที่กัดอิทธิออก ก่อนจะลงไปดิ้น ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดอยู่บนพื้น

อิทธที่กัดฟันทนความเจ็บปวดก็ลากร่างกายลุกขึ้นแล้วคว้าท่อนไม้ที่หักออกที่ท่อนหนึ่ง เข้าไปหาหมาป่าตัวนั้นแล้วอิทธิก็คร่อมตัวหน้าป่าเอาไว้ ง้างปากของหมาป่าตัวนั้นออก ทำให้มันดิ้นต่อต้านแต่ก็ไม่ทันแล้ว อิทธิทิ่มท่อนไม่นั้นเข้าที่หัวของหมาป่าอย่างแรง ก่อนจะกดกระแทกใส่อีกหลายครั้งจนมันแน่นิ่งไป อิทธิจึงทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น บาดแผลที่เกิดขึ้นทำให้เขาเสียเลือดไปมาก ทีเดียวอิทธิหน้าตาซีดเซียวและรู้สึกดวงตาพร่ามัวดวงตาก็ใกล้จะปิดลง อิทธิเหลือบไปมองหมาป่าที่ตนเองพึ่งจัดการลงได้ แต่ก็ต้องแปลกใจ เมื่อหมาป่าตัวนั้นค่อย ๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงคล้ายขี้เถ้ากองหนึ่ง ทำให้อิทธิมองอย่างประหลาดใจก่อนพยายามยื่นมือไปจับที่กองขี้เถ้านั้นมาดู หมาป่าตัวนั้นกลายเป็นกองขี้เถ้าจริง ๆ เขาได้แต่สับสน ในขณะนั้นเองก็มีเสียงผู้หญิงพูดขึ้น

"แหม แหม นึกไม่ถึงว่าจะฆ่าหมาป่าเงาได้ทั้ง ๆ ที่ไม่มีอาวุธด้วยซ้ำ ดูถ้าข้าจะประเมินฝีมือท่านต่ำเกินไป" อิทธิหันไปหาต้นเสียง ก็ไม่เห็นใคร มีเพียงนกตัวเดิมที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้จ้องมองลงมา

"ดูท่าจะเสียเลือดจนหูแว่วไปหมดแล้ว" อิทธิบ่นออกมาเบา ๆ ก่อนจะพยายามลุกขึ้น แต่ก็ต้องหันกลับไปมองอีกครั้งเมื่อมีเสียงผู้หญิงคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้ง

"ไม่เอาน่า อย่าเมินกันสิ" แต่คราวนี้อิทธิก็เห็นนกตัวนั้นขยับปากของมันพูดออกมาเป็นเสียผู้หญิง ทำให้อิทธิจ้องมองอย่างตกใจ แล้วนกตัวนั้นก็กลายเป็นกลุ่มควันสีดำ แล้วเพียงไม่นานนกตัวนั้นกลับกลายเป็นหญิงสาวผมยาวสีดำ ในชุดหนังยาวรัดรูปสีดำ ใบหน้าขาวซีด ดวงตาสีฟ้าสว่างจับจ้องมองมาที่อิทธิ พร้อมรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่มองดูอิทธิราวกับมองดูเรื่องสนุก

"บาดแผลนั้น ถ้าไม่รีบรักษาท่านคงไม่รอดออกไปจากป่าแห่งนี้" ริมฝีปากสีแดงนั้นขยับ ทำให้อิทธิได้สติอีกครั้งก่อนจะมองเธออย่างระมัดระวัง

"เจ้าเป็นแม่มด?" อิทธิพูดออกไปอย่างระมัดระวัง จับจ้องไปที่เธออย่างไม่วางตา แต่หญิงสาวกับนั่งไขว่ห้างเท้าคางมองดูอิทธิ โดยในมือถือถือผลไม้สีแดงลูกนั้นเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ กัดลงไปที่ผลไม้ โดยที่ยังคงจ้องมองที่อิทธิอย่างไม่วางตา ก่อนจะตอบคำถามของอิทธิ

"ไม่ใช่ ข้าเป็นเพียงแค่นกน้อยในป่าแห่งนี้" น้ำเสียงที่ตอบกลับอย่างยั่วยวนของเธอ ทำให้อิทธิรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา ดูแล้วก็รู้เลยว่าเธอนั้นไม่ธรรมดา

"ถ้าอย่างนั้น นกน้อยมีชื่อหรือไม่? ข้าชื่อ ชาร์..." อิทธิถูกขัดขึ้นขณะจะที่แนะนำตัว

"ข้ารู้ท่านเป็นใคร ท่านคือผู้สังหารจักรวรรดิ ชาร์ล ลี เบอแกรน" คำพูดของเธอทำเอาอิทธินิ่งเงียบไป

"ส่วนข้าคือ ชาร์ลอต ชาริส" เธอแนะนำตัวเสร็จ ก็โยนผลไม้ที่เธอพึ่งกัดลงไปทิ้ง

"ข้ามาเพื่อจับท่านไปให้จักรพรรดิ" เมื่อเธอพูดจบท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป อิทธิที่ได้ยินอย่างนั้นก็รู้แล้วว่าคนที่มาไม่ได้มาดี เขาพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องตกตะลึง เมื่อหมาป่าสีดำตัวใหญ่ คล้ายกับตัวที่เขาพึ่งฆ่าไปโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ล้อมรอบอิทธิ หลายสิบตัว ดวงตาสีแดงของมันจับจ้องมาที่อิทธิเป็นตาเดียว

"ชิบหาย แค่ตัวเดียวยังแทบตาย ถ้ามาขนาดนี้ก็..." อิทธิจับจ้องมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นทางที่จะรอดไปได้อีก จึงได้แต่เงยหน้าขึ้นมองไปที่หญิงสาวที่นั่งมองอิทธิอย่างสบายใจ แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นอิทธิค่อย ๆ คุกเข่าลงทั้งยังชูมือทั้งสองข้างขึ้น

"โอเค ยอมแพ้แล้ว จับไปเลย ยอมแล้ว" อิทธิยอมแพ้อย่างง่ายดาย จนแม่มดสาวชาร์ลอตถึงกับแปลกใจ กระโดดลงจากต้นไม้ แต่ก่อนจะถึงพื้นตัวเธอกับลอยอย่างช้า ๆ ลงพื้น ก่อนจะเดินเข้าใกล้อิทธิโดยมีหมาป่าติดตามเข้ามา

"ท่านทำข้าแปลกใจอีกครั้ง ไม่นึกว่าจะยอมให้จับง่าย ๆ แบบนี้ ข้านึกว่าจะต้องให้หมาป่าที่น่ารักของข้าพวกนี้ฉีกแขนหรือขาท่านซะก่อนถึงจะยอม แต่นี้ท่านกับยอมแพ้เสียแล้ว ทำข้าผิดหวังไม่น้อย" แม่มดสาวพูดขึ้นพร้อมจ้องมองอิทธิก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใช้มือของนางคว้าเข้าที่ปลายคางของอิทธิให้เงยหน้าจับจ้องไปที่นาง

อิทธิได้เพียงนิ่ง ก่อนจะตอบกลับ

"ข้ายังไม่พร้อมจะตาย หรือ เสียแขนขาไป เมื่อไม่มีทางจะชนะ จะดื้อให้เจ็บตัวไปทำไม เพราะงั้นจับข้าไปได้ตามสบาย" อิทธิพูดออกมาอย่างไม่แยแส แต่ในใจเขาก็คิดหาทางเอาตัวรอดจากสถานะการณ์นี้ไปให้ได้ก่อน แม่มดสาวยิ้มออกมาแล็กน้อย

"ท่านนี้รักตัวกลัวตายจริง ๆ " แม่มดสาวยิ้มออกมา ก่อนจะพ้นลมหายใจของเธอ เข้าใส่อิทธิแล้วเขาก็หลับไปทันที

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #174 chinako (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 17:48

    สนุกมากเลยค่ะ ลองอ่านตอนเดียวมาถึงนี่ได้ไงไม่รู้
    #174
    0
  2. #168 joker198 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 17:11
    เสร็จงานนี้มีงานล่าแม่มดต่อเปล่าอะ เอาแบบเผาไฟตายคือคน ไม่ตายคือแม่มด 5555 รู้เลยว่าทำไมแม่มดถึงถูกล่า
    #168
    0
  3. #166 tanaponkangjai (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 06:29
    ยืดชิบหายเลยดีนะที่ไม่เสียตังค์อ่าน ตอนแรกๆพระเอกก็ฉลาดดีอยู่หรอกแต่ทำไมตอนนี้มันโง่ไม่สมกับเป็นคนในโลกอนาคตเลยวะ
    #166
    1
    • #166-1 Glassbits(จากตอนที่ 50)
      29 มีนาคม 2564 / 07:33
      รู้สึกเหมือนกันโง่ขึ้นแทนที่ตอนแรกจะแค่เข้าหมู่บ้านแล้วซืัออาหาร กลับไปซ่อนในป่าน นี่อะไร นอนโรงแรม... และการเข้าหมู่บ้านให้ลูกน้องมาซื้อก็พอ นี่ต้องหิ้วคนมาเป็นจุดสังเกตุทำไม
      #166-1
  4. #165 ฟัดแมว (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 05:41
    เกลียดแแม่มดจริงๆ เหมือนสูตรโกงเลย
    #165
    0
  5. #137 boommerrangboom (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 13:38
    ติดเหรียญรัวๆเหมือนเรื่องจะไม่จบ
    #137
    0
  6. #135 พลฯ รัตนโชติ ท.บ (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 12:01
    เห็นพระเอกหนีแล้วเหนื่อยขัดใจ555
    #135
    0
  7. #128 plaikaidum42 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 23:47
    กุไม่หน้าโง่เสียเงินซื้อเลย
    #128
    0
  8. #126 GeorgesGG (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 18:49

    Wtf ถ้าเป็นจ้าจะจับแม่มดทำเมียให้รู้แล้วรู้รอดแสบจริงๆ

    #126
    0
  9. #122 ยักษ์แดง (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 07:41
    โชคชะตานำพามาแต่แม่มดนะเนี่ยอิท จบนี้คงแค้นแม่มดอีกยาว //บางทีก็ลืมว่าแฟนตาซี ได้แม่มดมาเตือนตลอด โผล่ถูกจังหวะทุกรอบเลย55555
    #122
    0