พระเจ้าส่งผมไปรบ (INTO THE BATTLEFIELD)

ตอนที่ 47 : หนีตาย 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    18 ม.ค. 63

พระอาทิตย์เริ่มสว่าง สาดส่องเข้ามาในร้านอาหาร บริกรต่างทำหน้าที่ของตนไปทั้งการเช็ดโต๊ะ ถูพื้น ดังเช่นทุกวัน แต่วันนี้มีลูกค้ามาสั่งอาหารแต่เช้า โต๊ะหนึ่งเป็นกลุ่มชาย 5 คน สวมใส่ชุดเกราะสีแดงตัดสลับดำ ทั้งยังสวมผ้าคลุมยาวที่มีตราสัญลักษณของจักรวรรดิทำให้บริกรต่างรู้สึกเกร็ง ๆ เมื่อต้องเดินเข้าไปเสิร์ฟอาหาร ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งมากันหลายคนเป็นกลุ่มคนแปลก ๆ พวกเขามักสวมผ้าคลุม ทั้งยังไม่ค่อยพูด แถมยังนั่งหลบอยู่ที่มุมร้านทั้ง ๆ ที่ยังมีโต๊ะว่างอยู่อีกมาก เมื่อถึงคราวต้องเอาอาหารไปเสิร์ฟเมื่อจานอาหารถูกวางลงบนโต๊ะพวกเขาก็รุมกินอย่างกับคนไม่ได้กินอาหาร เพียงไม่กี่ช่วงลมหายใจ จานก็ว่างเปล่า บริกรก็ได้แต่มองดูพวกเขาอย่างอึ่ง ๆ กลุ่มหนึ่งกินอย่างมีมารยาท ท่วงท่างดงามแต่อีกกลุ่มกินอย่างกับพวกตายอดตายอยาก

"เริ่มวันมาก็เจอแต่พวกแปลก ๆ " บริกรหนุ่มบ่นขึ้นเมื่อเห็นลูกค้าทั้งสองกลุ่ม

กลุ่มของอิทธิก็ได้แต่รีบกินอาหารตรงหน้าเพื่อรีบเดินทางต่อ อิทธิกำชับคนของเขาให้รีบกินแล้วออกไปเงียบ ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาก็จับตาดูคนอีกกลุ่มอยู่ตลอด

ทางด้านกลุ่มของเหล่าอัศวินที่กินอาหารอย่างช้า ๆ ก็จับตาดูกลุ่มของอิทธิอยู่เช่นกัน แต่ก็กระทำอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เป็นการจับตาดูท่าทีกันไปมาอยู่อย่างเงียบ ๆ ทำให้บรรยากาศในร้านอึมครึม ทั้งยังเต็มไปด้วยความกดดัน แต่เหล่าบริกรไม่ได้รู้ด้วยเลย

ไม่ถึง 15 นาทีกลุ่มของอิทธิก็กินอาหารเสร็จ เขาเงินลงบนโต๊ะแล้วสั่งให้คนของเขาถยอยออกจากร้านไปอย่างช้า ๆ โดยที่ต้องเดินผ่านโต๊ะของพวกอัศวินเอ็มพาราเนีย ทำให้กลุ่มของอิทธิต่างเป็นกังวล พวกเขาค่อย ๆ ก้มหน้าดึงผ้าคลุมลงพยายามปิดบังใบหน้าเอาไว้แล้วค่อย ๆ ผ่านไปช้า ๆ กลุ่มอัศวินก็เพียงนั่งนิ่งจับตาดูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ทำอะไร จนกระทั้งพวกเขาผ่านไปเหลือเพียงอิทธิที่เป็นคนเดินปิดท้าย เขาจึงก้มหน้าลงแล้วพยายามเดินผ่านไปให้เร็วที่สุดโดยไม่แสดงพิรุธอะไรออกมา ทั้งยังใช้มือจับปืนที่เอวแน่นหากเกิดอะไรขึ้น เขาจะได้ชักมันออกมาใช้ได้ทันที

อิทธิค่อย ๆ ก้าวผ่านหลังของอัศวินคนหนึ่งไป แต่พวกเขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร ก็ทำให้อิทธิโล่งอก ดูท่าพวกเขาจะไม่ได้มาตาล่าเขา อิทธิจึงเดินผ่านไปด้วยความโล่งใจ

"เดียว หยุดก่อน" เสียงเรียกดังขึ้นที่ด้านหลังของอิทธิ ย่อมเป็นใครไปไม่ได้หนึ่งในกลุ่มอัศวินพูดขึ้น ทำเอาอิทธิกำปืนแน่น เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตั้งสติแล้วหันไปหากลุ่มอัศวินแล้วตัดสินใจพูดออกไป

"พวกท่านเรียกข้าน้อยอย่างนั้นหรอ?" อิทธิก้มตัวลงเล็กน้อย พยายามไม่ให้พวกเขาเห็นหน้าอิทธิชัด ๆ กลุ่มอัศวินก็ไม่ได้ขยับอะไร เพียงหันมามองอิทธิเท่านั้น

"ใช่ เจ้านั้นหล่ะ พวกเจ้าเป็นใครกัน ทำไมถึงทำตัวลึกลับกันจริง ๆ" คำถามของอัศวินทำให้อิทธิโล่งใจไปเล็กน้อย ดูท่าพวกเขายังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร อิทธิจึงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป

"อ๋อ..พวกของข้าเป็นเพียงเหล่าผู้แสวงบุญที่เดินทางผ่านมาเท่านั้น ไม่ต้องการรบกวนผู้ใด จึงเก็บตัวเงียบเอาไว้ก็เท่านั้น" อิทธิพูดออกมาช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เหล่าอัศวินกับพูดขึ้นอีก

"แสวงบุญงั้นหรอ? พวกเจ้ามาจากนิกายไหนกัน? ข้าไม่เคยเห็นนักบุญแต่งกายเช่นพวกเจ้าเลย" ทั้งยังจับจ้องสำรวจอิทธิ แต่อิทธิก็ชิงตอบออกไป

"พวกเราเป็นเพียงนิกายเล็ก ๆ จากที่ห่างำกล ไม่ได้เป็นที่รู้จักอะไร พูดไปท่านก็คงไม่รู้จัก" อิทธิพยายามเลี่ยงไม่ลงรายละเอียดอย่างเต็มที่ แต่เหล่าอัศวินก็ดูจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ

"อย่างนั้นหรอ นิกายของเจ้าให้นักบุญพกอาวุธได้ด้วยงั้นหรอ?" เมื่อได้ยินคำถาม อิทธิได้แต่เคร่งเครียดขึ้นมา อิทธิจับปืนแน่น แต่ก็พยายามพูดเลี่ยงให้ได้ แต่ดูเหมือนพวกอัศวินจะดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

"ไม่ใช่ว่าเจ้าคือ ชาร์ล ลีเบ..." เมื่ออัศวินคนที่อยู่ใกล้กับอิทธิพูดขึ้น

เปรี้ยง

อิทธิไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาชักปืนออกมายิงเข้าที่กลางอกอีกฝ่ายทันที โดยหวังตัดกำลังอีกฝ่ายไปได้อย่างน้อยก็หนึ่งคน แรงของกระสุนทำให้อัศวินที่โดนยิงเข้ากลางหน้าอกอย่างจังกระเด็นตกลงจากเก้าอี้ ลงไปนอนนิ่งบนพื้น

อิทธิไม่ปล่อยโอกาสไปหันปืนไปหาอัศวินอีกคนทันที แต่พวกเขากับเคลื่อนไหวได้รวดเร็วจับโต๊ะอาหารของพวกเขาเขวี่ยงแส่อิทธิทำให้เขาต้องกระโดดหลบไปด้านหลัง คนของอิทธิที่ได้ยินเสียงปืนต่างวิ่งกรูกันกลับเข้ามาในร้าน พร้อมทั้งชักอาวุธออกมา

เหล่าอัศวินเอ็มพาราเนีย ต่างยืนจดจ้องไปที่อิทธิก่อนจะพูดขึ้น

"ชาร์ล ลี เบอแกรน แกหนีไม่พ้นหรอก องค์จักรพรรดิวาเรอุสได้กำลังติดตามใกล้เข้ามาแล้ว พวกแกจะไม่รอดออกไปจากจักรวรรดิ ยอมตายดี ๆ เสียดีกว่า จะได้ไม่ทรมาน" อิทธิที่ยืนชี้ปืนเข้าหาพวกเขาก็พูดขึ้น

"ข้าไม่ได้เป็นคนฆ่าจักรพรรดิ เพราะงั้นอย่าหวังว่าจะให้ยอมตายง่าย ๆ เสียหายยาก ถ้าอยากฆ่าก็ต้องพยายามกันให้หนักหน่อย เพราะข้านะคนอึดตายยากเว้ย" เหล่าอัศวินที่ได้ยินคำตอบก็เพียงยิ้มออกมาก่อนจะพูดขึ้น พร้อมทั้งหยิบหมวกรูปร่างแปลก ๆ ของพวกเขาขึ้นมาสวม

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมาดูกัน" อัศวินที่ทั้งสี่คนสวมใส่หมวกเกราะของพวกเขาเป็นหมวกที่ปินไปทั้งใบหน้าราวกับหลุดออกมาจากหนังสตาร์วอร์ แต่ทั้งตังเป็นสีแดงตัดสลับสีดำ ดูน่าเกรงขามไม่น้อย คนของอิทธิต่างจับดาบในมือแน่น จับจ้องไปที่อัศวินชุดเกราะสีแดงตรงหน้า

อิทธิจับจ้องพวกเขาก่อนจะพูดขึ้น

"พวกแกมีแค่ 4 คน ฝั่งนี้มีเกือบ 20 คน เราเลิกแล้วตากัน ทางใครทางมันจะไม่ดีกว่าหรอไง แล้วค่อยไม่ไล่กันวันหลัง" อิทธิหวังให้อีกฝ่านตอบตกลง ถ้าต้องสู้กับพวกเขาก็จะเสียเวลาไปอย่างมาก กองทหารที่ตามมาอาจไล่มาทัน อิทธิได้แต่หนักใจ แต่อัศวินตอบกับด้วยความขบขัน

"ใครบอกว่าแค่ 4 " เมื่อพูดจบ อัศวินที่อิทธิยิงใส่ในตอนแรกที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้น ทำเอาอิทธิตกใจและตกตะลึง

"ปืนนั้นไม่ธรรมดาเลย แต่ว่าก็ยังไม่พอจะเจาะชุดเกราะของพวกเราได้" อัศวินคนนั้นลุกขึ้นพร้อมสวมหมวกของเขาแล้วเข้าร่วมกับกลุ่ม ทำเอาอิทธิหนักใจขึ้นมาทันที แม้แต่กระสุนปืนก็เจอพวกมันไม่ได้ ดูท่างานนี้จะหืดขึ้นคอแน่ ๆ

"ที่นี้ก็ 5 คนแล้ว มาดูกันว่าพวกเราจะฆ่าพวกเจ้าได้หมดก่อน หรือ พวกเจ้าจะล้มพวกเราได้หมด" หนึ่งในอัศวินพูดขึ้น แล้วพวกเขาก็จะดาบที่เอวออกมา ซึ่งเป็นดาบที่แปลกประหลาด มันคือดับเบิ้ลเบลด เหมือนเอาดาบสองเล่มมาต่อกัน ยิ่งทำให้อิทธิเหงือตก

พวกเขาต่างจดจ้องกัน เหล่าบริกรต่างหลบอยู่หลังเคาร์เตอร์บาร์ตั้งแต่ได้ยินเสียงปืนของอิทธิพวกเขาเพียงเฝ้ามองทั้งสองจดจ้องกัน จนกระทั้ง หนึ่งในอัศวินพุ่งเข้าใส่อิทธิอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าอิทธิเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว เขาจึงยิงเข้าใส่อัศวินที่พุ่งเข้าใส่สองนัดโดยทันที แต่อัศวินคนนั้นว่องไวมากสามารถหลบกระสุนนัดแรกได้ แต่ก็ยังโดนกระสุนอีกนัดเขาที่ต้นแขน ทำเอาเขาชะงักไป แต่กระสุนก็เจาะเกราะของเขาไม่เข้า ทิ้งเพียงร่องรอยเล็ก ๆ เอาไว้

เมื่อมีคนเปิดแล้วที่เหลือก็ตามมาทันที คนของอิทธิและอัศวินที่เหลือก็เข้าปะทะกัน อาแจ็กซ์ไม่รอช้าเหวี่ยงดาบในมือเข้าใส่อัศวินอีกคนทันที แต่ก็ถูกรับไว้ได้ ก่อนที่อัศวินจะตอบโต้เขาปัดดาบของอาแจ็กซ์ก่อนจะเหวี่ยงอาวุธในมือ ทำให้อาแจ็กซ์ได้แต่กระโดดหลบออกมาด้วยระยะอาวุธที่ไกลกว่าของอีกฝ่าย อาแจ็กซ์จึงรับมือได้ลำบาก เมื่อกระสุนปืนได้เพียงหยุดอีกฝ่ายเอาไว้ อิทธิจึงชักดาบของตัวเองออกมา พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายทันที แต่ก็ต้องหยุดแล้วก้มหลบเมื่ออีกฝ่ายควงอาวุธของตนเป็นวงกลมขวางอิทธิไม่ให้เข้าใกล้ได้

คนของอิทธิต่างตกอยู่ในความลำบาก อัศวินเอ็มพาราเนียต่างมีฝีมือเก่งกาจ เมื่อคนของอิทธิเข้าลุมล้อมพวกเขาเอาไว้ ดาบสองด้านก็จะถูกเหวี่ยงไปรอบ ๆ เพื่อสร้างระยะห่างก่อนจะเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็วแล้วเหวี่ยงดาบออกเป็นเลขแปด อย่างรวดเร็วคนของอิทธิไม่อาจรับมือได้ต่างบาดเจ็บไปไม่น้อย

แม้แต่อิทธิเอง ก็ตกที่นั่งลำบากถูกอีกฝ่ายรุกไล่ เข้าใช้กระสุนปืนเป็นตัวสร้างจังหวะ แล้วเหวี่ยงดาบเข้าใส่แต่อีกฝ่ายก็จะยกอาวุธขึ้นปัดดาบของอิทธิไว้ได้ แล้วใช้ดาบอีกด้านงัดขึ้น ทำให้อิทธิต้องคอยระวังกระโดดถอยออกมา แต่ที่เป็นปัญหาคือเกราะของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก จะฟันหรือจะยิงก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้ เพียงเพื่อที่จะเข้าประชิดแล้วพยายามแทงดาบเข้าใส่จุดต่าง ๆ ก็ต้องแลกมากลับบาดแผล

ทางด้านคนของอิทธิต่างเต็มไปด้วยบาดแผล อัศวินที่สู้กับพวกเขาพุ่งเข้าใส่คนของอิทธิที่อยู่ใกล้ที่สุด ทำให้คนของอิทธิเหวี่ยงดาบอกไปเพื่อขวางเอาไว้ อัศวินคนนั้นก้มหลบอย่างรวดเร็วแล้วตวัดเตะกวาดจนเขาล้มลง แล้วกระโดดขึ้นฟาดดาบในมือลงกับพื้น หวังตัดอีกฝ่ายให้ขาดเป็ยสองส่วน คนของอิทธิที่ล้มอยู่ได้แต่เบิกตาโพร่ง ด้วยเห็นดาบที่ฟาดลงมา เขารีบยกดาบขึ้นขวางเอาไว้ แต่ไม่เป็นผล ดาบแตกหักออก คมดาบของอัศวินผ่านมาได้ผ่าร่างของเขาออกเป็นสองส่วน คนของอิทธิโดยรอบต่างตกตะลึง ถอยห่างออกไป แต่อัศวินที่พึ่งผ่าคนของอิทธิก็ลุกขึ้นพรวดอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าหาคนต่อไปทันที่ โดยที่คนของอิทธิยังไม่ได้ทันตั้งตัว อาวุธของอัศวินก็แทงทะลุร่างของเข้าอย่างรวดเร็วยกตัวของเขาลอยสูงขึ้นจากพื้นเสียชีวิตทันที เมื่อเห็นอย่างนั้นคนของอิทธิต่างตกใจ

อิทธิที่เห็นคนของตนค่อย ๆ ตายลงไปทีละคน ทีละคน ก็ได้แต่สบถออกมา แล้วพยายามหาทางแก้ไข แต่ขณะเดียวกันก็ต้องค่อยรับมือคมดาบที่ทิ่มแทงเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง อิทธิยกดาบขึ้นกันก่อนจะกระโดดถอยออกมาห่าง

"อย่าเข้าไปสู้กับพวกมัน รีบหนีไปที่ม้า เราสู้พวกมันไม่ได้ รีบไปที่ม้า" เมื่อได้ยินคำสั่งให้ถอย ทหารของอิทธิต่างรีบวิ่งไปที่ประตู แต่อัศวินพวกนั้นไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ รีบวิ่งเข้าใส่คนคนที่กำลังหนี แต่ก็มีเสียงดัง เปรี้ยง กระแทงเข้าที่สีข้างของอัศวินจนล้มลง อิทธิยิงขวางอัศซินเอาไว้ไม่ให้ตามคนของเขาไป

"จะไปไหน อยู่ด้วยกันก่อน" อิทธิพูดขึ้นแต่เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะรับมืออัศวินพร้อมกันสองคนได้ไหม กระสุนนัดนั้นเปิดโอกาสให้คนของอิทธิวิ่งหนีออกไปได้ เหลือเพียงอิทธิและอาแจ็กซ์ในร้าน กับอัศวินทั้ง 5 คน

"อาแจ็กซ์ไปที่ประตู อย่าให้พวกมันออกไปได้" อิทธิตะโกนสั่งทั้งคู่ค่อย ๆ ถอยมาหยุดที่หน้าประตูร้าน ก่อนจะหยุดยืนหัวไหล่ชนกัน โดยมีอัศวินทั้ง 5 อยู่เบื้องหน้า

"เจ้าเอาไป 3 ข้าเอา 2 คนพอ" อิทธิพูดขึ้น แต่ดูเหมือนอาแจ็กซ์จะไม่เห็นด้วยอย่างแรง

"ได้ไง ข้า 2 ท่าน 3 ดีกว่า พวกมันมาหาท่านโดยเฉพาะเพราะอย่างนั้นก็รับไปมากหน่อย" อาแจ็กซ์ตอบปัด ทั้งคู่ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ ไปกับความบ้าของคน แต่อัศวินทั้ง 5 ไม่ได้ตลกไปด้วย พวกเขาจับจ้องแล้วพุ่งเข้าใส่ทั้งสองทันที

อิทธิและอาแจ็กซ์เข้าปะทะกับอัศวินทั้ง ทันที อิทธิเหวี่ยงดาบเข้าใส่อัศวินที่อยู่ใกล้เข้าที่สุด แต่อีกฝ่ายหลบได้อย่างง่ายดาย แต่อิทธิก็รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะหลบได้ เขายกปืนขึ้นในระดับเอวก่อนจะเหนี่ยวไก กระสุนพุ่งเข้าใส่อัศวินคนนั้นอย่างจัง แรงปะทะทำให้อัศวินคนนั้นกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ แต่อัศวินอีกคนก็พุ่งเข้ามาแทน เขาควงดาบเข้าใส่อิทธิ หมายจะฟาดฟันเข้าที่ลำคอของอิทธิ แต่อิทธิก้มหลบได้ทัน ก่อนจะเหวี่ยงดาบในมือเข้าที่สีข้างของอัศวิน แต่ครั้งนี้อัศวินไม่ได้หลบ ดาบของอิทธิฟาดเขาใส่เต็ม ๆ สีข้างแต่มันทำได้เพียงทิ้งรอยไว้เล็ก ๆ

"โอ้ ชิบ" อิทธิบนออกมาเมื่อเห็นดาบของตนถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้ ได้อัศวินที่จับดาบอิทธิไว้กระโดดถีบเข้าใส่หน้าอกของอิทธิเต็ม ๆ จนเขาลอยไปกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจัง อิทธิกระอักเลือดออกมาอย่างหนัก ก่อนจะทรุดนั่งลง ความเจ็บปวดที่หน้าอกอย่างแรง ทำให้อิทธิไอออกมาเป็นเลือด

ทางด้านอาแจ็กซ์ดูจะไม่ต่างจากอิทธิเท่าไหร่ อาแจ็กซ์เหวี่ยงดาบที่รุนแรงของเขา แต่อัศวินก็หลบได้อย่างง่ายได้ ก่อนจเหวี่ยงดาบเข้าใส่ใบหน้าของอาแจ็กซ์ เขารับถอยหลังหลบไปได้เฉียดฉิวแต่อัศวินก็งัดดาบอีกฝั่งหนึ่งเหวี่ยงใส่อาแจ็กซ์ทันที เขาจึงหลบไม่ทันถูกฟันเข้าที่หน้าอกอย่างจัง ทิ้งรอยแผลยาวที่กลางหน้าอกเอาไว้ อาแจ็กซ์เซถอยไปล้มลงที่หน้าประตูข้าง ๆ อิทธิ ที่ถูกถีบกระเด็นมาก่อนหน้า

"สภาพดูไม่ได้เลยนะ แค่ก แค่ก" อิทธิก็ไม่วายเหน็บแนมอาแจ็กซ์ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่คำเท่าไร

"ดูตัวเองก่อนดีกว่าไหม" บาดแผลที่หน้าอกอาแจ็กซ์ทำให้เลือดของเขาไหลเปอะเปื้อนไปทั่ว ทั้งคู่ได้แต่นั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น อัศวินเอ็มพาราเนียค่อย ๆเดินเข้าหาพวกเขาช้า ๆ หมายจะมาจับตัวพวกเขาไปมอบให้จักรพรรดิให้ได้

"นับถึง 3 นะแล้วรีบวิ่งหนีออกทันที" อิทธิกระซิบที่ข้างหูของอาแจ็กซ์ พวกเขาสูดหายใจสองสามครั้ง จนกระทั้งอัศวินเดินเข้ามาใกล้ อิทธิยกปืนของเขาขึ้นยิงเข้าใส่อัศวินทั้ง 5 คน พร้อมตะโกนขึ้น

" สาม "

เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ

อิทธิยิงเข้าใส่ทั้งห้า ด้วยใช้เวลาที่อีกฝ่ายเดินเขาหาพวกเขา บรรจุกระสุนใหม่อย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ระวังตัวอิทธิจึงยิงเข้าใส่พวกเขา อัศวิน 2 คนแรกต่างตอบสองไม่ทันถูกยิงเข้าใส่อย่างจัง แต่พวกเขาไม่ได้ล้มลงเพียงเซถอยไป แต่อีกสามคนเคลื่อนไหวหลบได้ทัน กระโดดหลบไปได้ทัน อิทธิใช้จังหวะนั้นพุ่งออกจากร้านไป โดยมีอาแจ็กซ์ที่ตามมาติด ๆ อาแจ็กซ์โวยวายขึ้นมาทันที

" มันต้องเริ่มจากหนึ่งไม่ใช่หรือยังไง" ที่ด้านนอกร้านคนของอิทธิต่างรออยู่บนหลังม้าก่อนแล้ว พวกเขาจูงม้ามารออิทธิและอาแจ็กซ์ออกมาอยู่นาน ทั้งคู่จึงรีบกระโดดขึ้นม้าแล้วควบมันออกไปทันที เหล่าอัศวินที่เห็นอิทธิและอาแจ็กซ์พุ่งออกจากร้านไปก็รีบวิ่งตามไปทันที แต่ก็เห็นอิทธิและอาแจ็กซ์กระโดดขึ้นไปบนหลังม้าแล้ว พวกเขาจึงรีบวิ่งไล่ตามไป ก่อนจะตะโกนสั่งให้คนของพวกเขาไปเอาม้ามา

"ไปเอาม้ามาเร็วเข้า" แต่เมื่อมาถึงที่ ๆ พวกเขาพูกม้าเอาไว้ก็ต้องผิดหวัง ม้าของพวกเขาหายไปเสียแล้ว จึงทำให้พวกเขาได้แต่โมโห ที่ปล่อยให้อีกฝ่ายหนีไปได้

"หนีไป คราวหน้าเจอกัน ข้าจะไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่"เหล่าอัศวินประกาศกร้าวด้วยความโมโห พวกเขาได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายควบม้าหายไป

ทางด้านอิทธิกับอาแจ็กซ์ก็สีหน้าไม่สู้ดี โดยเฉพาะอาแจ็กซ์ที่ได้รับบาดแผลขนาดใหญ่ที่กลางหน้าอกมา พวกเขารีบควบม้าพยายามทิ้งห่างพวกอัศวินให้มากที่สุด อิทธิได้แต่กลัวว่าพวกมันจะตามมาแต่คนของอิทธิก็พูดขึ้น

"เราหยุดทำแผลก่อนดีกว่านะครับ ทำแผลเสร็จค่อยเดินทางต่อ แต่ละคนได้รับบาดเจ็บมาไม่น้อย ถ้าไม่รีบทำแผลจะเป็นอันตรายได้นะครับ" ทหารของอิทธิพูดขึ้น ทำให้เขาเคร่งเคียดขึ้นมา

"ข้ากลัวแต่พวกอัศวินพวกนั้นจะตามมาทัน" อิทธิพูดความกังวลของเขาออกมา แต่ทหารของอิทธิจึงพูดตอบ

"ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ก่อนที่เราจะหนีออกม้าพวกข้าได้เอาม้าของพวกมันไปปล่อยแล้ว กว่าพวกมันจะหาม้าคืนมาได้ก็คงใช้เวลาไม่น้อย ม้าสายพันธุ์ดาทาเนียพวกนี้หายากมาก ถึงว่าทำไมพวกมันถึงเดินทางตามพวกเราได้ทัน ม้าพวกนั้นว่ากันว่าวิ่งไม่มีเหน็ดเหนื่อย ทั้งยังวิ่งเร็วอย่างกับลม พวกมันจึงตามพวกเรามาได้ทัน" เมื่ออิทธิได้ยินอย่างนั้นจึงค่อยโล่งใจ เขาจึงสั่งให้ทหารหลบเข้าป่าข้างทางแล้วให้ทั้งหมด รักษาบาดแผลของตนเอง อิทธิจึงได้นับจำนวนคนที่เหลือ 12 คนที่รอดมาได้ เพียงไม่นานอัศวินฆ่าคนของเขาไปถึง 8 คนอย่างรวดเร็ว โดยที่พวกเขาทำอันตรายพวกมันแทบไม่ได้เลย

"ถ้าครั้งหน้าเจอกัน ข้าจะให้พวกมันต้องชดใช้ให้ได้"

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #154 @Black Knight@ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 16:17
    น่าจะแถไปนะไม่ควรยิง
    #154
    0
  2. #152 OrcusEdite (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 09:13

    เกราะเวทมนต์ นี่มันรถถังชัดๆ
    #152
    0
  3. #110 appzoo2 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 18:18
    สนุกดี
    #110
    0