พระเจ้าส่งผมไปรบ (INTO THE BATTLEFIELD)

ตอนที่ 45 : หนีตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    31 ม.ค. 63

อิทธิยืนประจันหน้ากับเซอร์คอนราด อิทธิจับจ้องทุกการเคลื่อนไหนของเขา ทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบไม่เคลื่อนไหว จนกระทั้งอิทธิชิงลงมือก่อนยกปืนในมือขวาขึ้นเล็งเข้าใส่เซอร์คอนราดแล้วออกแรงเหนี่ยวไกหมายจะจัดการให้เร็ว

เปรี้ยง เสียงออกมาจากปากกระบอกปืนส่งเสียงดังไปทั่วแต่มันไม่เป็นไปตามที่อิทธิคิด เซอร์คอนราดไม่ได้ล้มลงเขาขยับตัวหลบได้ทันทำให้กระสุนพลาดเป้าไป เห็นอย่างนั้นอิทธิจึงรีบเลื่อนเป้าหมายจะยิงซ้ำ แต่มือเขากับขยับไม่ได้มันถูกตรึงไว้ด้วยเวทย์มนตร์ของเซอร์คอนราด ทำให้เซอร์คอนราดพุ่งตัวเข้ามาประชิดอิทธิได้ ทำให้เขาใจหายวูบแต่ก็ได้เหวี่ยงดาบในมือซ้ายเข้าใส่แทน แต่เซอร์คอนราดก็ยกมีดในมือกันเอาไว้ได้ แต่มืออีกข้างของเขายกข้างหันเขาหาอิทธิอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้ทำอะไรราวกับมือนั้นควบคุมเวทย์มนตร์อยู่

ทำให้กลายเป็นทั้งคู่เหลือแขนแค่คนละข้างเท่ากัน อิทธิออกแรงกดดาบ ยื้อเอาไว้กับมีดในมือของเซอร์คอนราด

"ดูเหมือนมืออีกข้างของคุณก็จะใช่ไม่ได้เหมือนกันนะ" อิทธิพูดเหน็บแนมออกมา ทำให้เซอร์คอนราดตอบกลับ พร้อมทั้งสบัดดาบของอิทธิออกแล้วฟันเข้าที่ต้นขาของเขาแทน

"ก็ถือซะว่าคนแก่ต่อให้" คมมีดเฉือดเข้าที่ต้นข้าของอิทธิ ทำให้เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อิทธิรีบเหวี่ยงดาบในมือฟันลงไปตรง ๆ เซอร์คอนราดจึงต้องกระโดดถอยหลังออกไป มือขวาของอิทธิก็เริ่มขยับได้ แต่ก็เพียงแปปเดียวเซอร์คอนราดก็ยกมือของเขาขึ้นอีกครั้ง ใช้เวทย์มนตร์ตรึงมือขวาของอิทธิเอาไว้

"ไม่คิดจะปล่อยกันเลยนะปู่" อิทธิได้แต่สบถออกมาเบา ๆ เซอร์คอนราดไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูด ตรงเขามาประชิดอีกครั้ง อิทธิจึงแทงดาบออกไปหวังแทงเข้าที่ต้นแขนเซอร์คอนราด แต่เขาหลบมันได้อย่างง่ายดายเพียงเอี้ยวตัวเล็กน้อยก่อนจะใช้มีดฟันเข้าที่หน้าท้องกับแขนที่ถือดาบของอิทธิอย่างรวดเร็ว จนเขาร้องออกมา แต่เซอร์คอนราดไม่หยุดแค่เท่านั้น แทงเข้าที่ต้นขาซ้ายของอิทธิ อีกครั้งก่อนที่เขาจะตั้งตัวได้ทัน

อิทธิจึงรีบเหวี่ยงดาบเข้าใส่สีข้างของเซอร์คอนราด แต่เขาก็ยกมีดขึ้นปัดมันออกอย่างง่ายดาย อิทธิได้แต่กัดฝันทนความเจ็บปวด เซอร์คอนราดฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ ทักษะของเขาทำให้อิทธิทำร้ายเขาไม่ได้เลย กระทั้งโดนตัวยังเป็นเรื่องยาก เพียงไม่นานอิทธิก็มีบาดแผลทั่วร่างกาย คุกเข่าลงข้างหนึ่งใช่ดาบในมือค้ำยันตัวเองเอาไว้ไม่ให้ล้ม

"สู้ถ่วงเวลากันไปอย่างนี้ เสียเวลาไปเปล่า ๆ เดียวอีกไม่นานทหารก็จะมา เพราะอย่างนั้นคงต้องฆ่าเจ้าแล้ว ขอโทษด้วยละ" เซอร์คอนราดพูดขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น แล้วตรงเข้ามาหาอิทธิ ที่หอบหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เขาพยายามป้องกันตัวแต่ก็ทำได้ยาก เซอร์คอนราดว่องไวแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างมาก

เซอร์คอนราดแทงมีดเข้าที่ลำคอของอิทธิ แต่เขายกดาบขึ้นมากันได้ทันอย่างยากลำบาก อิทธิรีบลุกขึ้นก่อนจะพยายามโยกตัวหลบมีดที่กำลังพุ่งเข้าใส่ใบหน้า ทำให้มีดเฉียดผ่านใบหน้าของเขาไปอิทธิดึงแขนออกแรงเหวี่ยงมันหมายฟันเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายแต่เซอร์คอนราดก้มหลบแล้วฟันเข้าที่มือของอิทธิจนดาบที่ถืออยู่หลุดออกจากมือ อิทธิได้แต่หน้าถอดสีด้วยความตกใจ เปิดโอกาสให้เซอร์คอนราดเงื้อมีดขึ้นสูงก่อนจะกดลงมาอย่างแรงหมายแทงเข้าใส่หน้าอกของอิทธิ

เมื่อเห็นมีดที่กำลังพุ่งตรงเข้าใส่ตนเอง เขาได้แต่หวาดกลัว กลัวตาย ดาบในมือก็กระเด็นออกไปแล้ว มืออีกข้างที่ถือปืนไว้ก็ขยับไม่ได้ อิทธิจึงตัดสินใจใช้มือเปล่าคว้ามีดเอาไว้ ก่อนที่มันจะแทงเข้าที่หน้าอกของเขา อิทธิจับเข้าที่ใบมีดแต่เซอร์คอนราดก็ออกแดงดันมันให้ค่อย ๆ กดลงที่หน้าอกของเขา ความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่สมองของอิทธิมากมายเขาได้แต่ทำหน้ายู่เพราะความเจ็บปวดแต่ก็ต้องทนเอาไว้ ออกแรงดันมีดเอาไว้

แต่ดูเหมือนเซอร์คอนราดจะได้เปรียบเขาออกแรงกดลงจนมันค่อย ๆ ต่ำลงมาเรื่อย ๆ เข้าใกล้หน้าอกอิทธิมาเรื่อย ๆ เขาจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นลอยจากพื้นทั้งสองขา ถีบยันเข้าที่หน้าอกของเซอร์คอนราดอย่างจังด้วยความที่ไม่ได้ระมัดระวังตัว

ความแรงของมันทำให้เซอร์คอนราดปล่อยมือออกจากมีดแล้วใช้มือทั้งสองข้างจับไปที่หน้าอกด้วยความเจ็บปวดแล้วไอออกมาอย่างหนัก

เปิดโอกาสให้อิทธิมือขวาของเขาใช้งานได้อีกครั้งแถมมีดของเซอร์คอนราดก็อยู่ที่มือของอิทธิ เขาไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิดหันปืนเข้าหาเซอร์คอนราดทันทีแล้วเหนี่ยวไกโดยไม่ต้องหยุดคิด เสียงดังออกมาก้องไปทั่วกระสุนพุ่งเข้าใส่เซอร์คอนราดแต่ด้วยความเร่งรีบทำให้กระสุนพุ่งไปโดนที่แขนซ้ายของเขาแทน เซอร์คอนราดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วรีบกลิ้งตัวไปข้างหน้าทันทีเพื่อหลบกระสุนที่อิทธิยิงซ้ำนัดที่สองและเพื่อเข้าประชิดอิทธิอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้อิทธิไม่พลาดอีก หลังจากกระสุนนัดที่สองพลาดไป อิทธิโยนมีดในมือเข้าใส่เซอร์คอนราดแต่เขาหลบมันได้ทันและพยายามลุกขึ้นยืน อิทธิวิ่งเข้าไปประชิดทันทีจ่อปืนเข้าที่ศีรษะของเซอร์คอนราดแล้วเหนี่ยวไกแต่เซอร์คอนราดไหวตัวได้ทันใช้มือปัดมือที่ถือปืนของอิทธิออกแล้วก็เบี่ยงศีรษะหลบได้ทันกระสุนจึงพลาดไป แต่เสียงปืนที่ดังขึ้นข้าง ๆ หูของเซอร์คอนราดก็ทำให้เขาล้มลงและมีเลือดไหลออกมาจากหูของเขา

เปิดโอกาสให้อิทธิอีกครั้งเขา จึงเล็งไปที่ท้องของเซอร์คอนราดทันที ก่อนจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง แต่เซอร์คอนราดที่ล้มลงก็พยายามกลิ้งหลบกระสุนพลาดไม่โดนจุดที่เขาตั้งใจ ไปโดนเข้าที่สีข้างแทน เซอร์คอนราดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะลุกขึ้นอย่างช้า ๆ พยายามร่ายเวทย์มนตร์อะไรสักอย่าง แต่อิทธิไม่ยอมให้เขาทำอย่างนั้นได้

อิทธิเข้าประชิด ต่อยไปที่ใบหน้า เซอร์คอนราดได้แต่โยกตัวไปด้านหลังหลบ โดยที่ปากก็ยังขยับอยู่แต่อิทธิรู้ทันมือขวาของเขาอยู่ที่เอวพอดี ปืนจ่อเข้าห้าเซอร์คอนราดอิทธิเหนี่ยวไกออกมาเป็นการยิงระดับเอวกระสุนนัดนี้ไม่พลาดเป้า พุ่งเข้าที่ท้องของเซอร์คอนราด จนเขากระอักเลือดออกมาแล้วทรุดตัวลงกับพื้น อิทธิมองดูเซอร์คอนราดที่ทรุดลงกับพื้น ก่อนจะค่อย ๆ ลากขาเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเซอร์คอนราด ยกปืนขึ้นจ่อศีรษะของเซอร์คอนราดไว้

เซอร์คอนราดไออกมาเป็นเลือดนองเต็มพื้นไปหมด เขาได้แต่ยกมือกุมที่ท้องเอาไว้แน่น ใบหน้าของเขาซีดเซียว ร่างกายของเขาสั่นไปหมด ได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ขยับ อิทธิพูดขึ้นถาม

"ท่านฆ่าจักรพรรดิทำไม? ใครเป็นคนสั่ง?" อิทธิพูดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธ เซอร์คอนราดไอออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบาและขาดห้วง

"จากบาดแผลนี้ข้าคงไม่รอดแล้ว ข้าจะบอกเจ้าไปทำไม" ได้ยินอย่างนั้นอิทธิก็กดปากกระบอกปืนเข้ากับศีรษะของเซอร์คอนราด แล้วพูดด้วยเสียงดุดัน เน้นทุกคำที่เขาพูด

"บอกมาว่าใครเป็นคนสั่งฆ่าจักรพรรดิ? ท่านอยากให้สงครามที่ใกล้จะจบสิ้น ปะทุขึ้นมาอีกครั้งงั้นหรอ?" คำพูดของอิทธิทำให้เซอร์คอนราดนิ่งไป มีเพียงเสียงไอออกมาเบา ๆ ก่อนที่เซอร์คอนราดจะพูดขึ้น

"สงครามมันจะต้องจบลง กษัตริย์แห่งซาร์เฟียเป็นคนสั่งให้ข้าสังหารจักรพรรดิเจ้าเข้าใจไหม?" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอิทธิได้แต่งุงงงสับสนทำไมกษัตริย์แห่งซาร์เฟียต้องทำอย่างนั้น เพราะอะไร? แต่ยังไม่ทันที่อิทธิจะได้คิดอะไรไปไกล เซอร์คอนราดก็พูดต่อ

"จักรพรรดิตาย เจ้าชายก็จะขึ้นมาแทนและเขาก็จะต้องตายเช่นกัน ส่วนเจ้าก็จะกลายเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสังลอบสังหารจักรพรรดิ เจ้าชายวาเรอุสโหดร้ายยิ่งกว่าบิดาเขาเสียอีก เจ้ารีบหนีไปตอนนี้ก็ยังทันนะ" อิทธิได้แต่นิ่งคิดแต่ก็ไม่วายจับจ้องไปที่เซอร์คอนราดที่ก้มหน้าอยู่

"ข้าพาตัวท่านไปส่งให้เจ้าชาย แล้วบอกเรื่องที่ท่านเป็นคนลอบสังหารไม่ง่ายกว่าหรือยังไง" คำพูดของอิทธิทำให้เซอร์คอนราดหัวเราะออกมาเบา ๆ อิทธิได้แต่แปลกใจ แล้วเซอร์คอนราดก็พูดขึ้น

"เจ้าจะไม่ได้ตัวข้าไปหาเจ้าชายหรอก และข้าก็จะไม่พูดอะไรอีกแล้ว" หลังพูดจบเขาก็เงยหน้าขึ้นมาอิทธิเห็นเขาพึมพับบางอย่างอยู่อิทธิรู้เลยว่าเขากำลังจะทำอะไร เซอร์คอนราดกำลังยกมือขึ้นที่หน้าอิทธิแต่ก็มีเสียงดังเปรี้ยงขึ้น กระสุนปืนนัดสุดท้ายสร้างรูขนาดใหญ่กลางหน้าผากของเซอร์คอนราด เขาล้มลงเสียชีวิตในทันที อิทธิได้แต่สบถออกมาเสียงดัง

"แม่งเอ้ย" ก่อนจะยืนนิ่งจ้องมองเซอร์คอนราดครู่หนึ่งแล้วหันหลังพาร่างกายที่บาดเจ็บเดินกลับไปยังบ้านพักด้วยความเร่งรีบ ขาที่บาดเจ็บทำให้เขาเดินทางได้ช้าอิทธิรีบเก็บปืนและอาวุธมา ใช้เวลาไม่นานอิทธิก็ออกจากซอยมาได้ เขาหยุดยืนอยู่บนถนนเส้นเดียวกับที่เขามา แต่มีชาวบ้านและทหารเต็มถนนไม่หมด ชาวบ้านต่างออกมายืนอยู่บนถนนทหารก็เรียงแถวกระจายตัวค้นหาไปตามบ้านหลังต่าง ๆ อิทธิจึงได้แต่รีบก้มหน้าเก็บอาวุธและเดินกลืนเข้าไปกับฝูงชน หลบเลี่ยงสายตาของทหารจักรวรรดิ กว่าจะกลับมาถึงบ้านพักทูตก็ทำเอาอิทธิเหนื่อยหอบออกมา

แต่พอมาถึงด้านหน้าก็เห็นทหารจักรวรรดิยืนออกันเต็มทางเข้าไปหมด อิทธิจึงอ้อมไปเข้าที่ด้านหลังแทนแต่ก็มีทหารจักรวรรดิยืนเฝ้าที่ประตูหลังอยู่สองคน อิทธิจึงจำใจต้องปีนต้นไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ กำแพงทั้ง ๆ ที่เจ็บขาอยู่แล้วกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาข้างใน แล้วกลิ้งไปตามพื้นเมื่อลงมา อิทธิได้แต่กัดฟันเอาไว้แล้วลุกขึ้นแอบเดินเข้าไปในบ้านพัก อิทธิเข้ามาได้บ้านได้ก็รีบตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง ทันทีเมื่อเข้าไปก็รีบไปที่กระเป๋าคว้าเอากระสุนปืนที่อยู่ในกล่องขึ้นมาบรรจุลงไปในปืนทันที ใช้เวลาไม่นานอิทธิก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วเริ่มทำแผลอย่างเงียบ ๆ ทั้งเย็บแผลเอง หาอะไรมากัดและเริ่มเย็บแผลใช้เวลาไม่ถึง 30 นาทีก็ทำแผลเสร็จ อิทธจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าคว้าเอาชุดสีดำมาใส่แล้วคว้ากระเป๋าเดินออกมาจากห้องมือหนึ่งก็ถือกระเป๋าอีกมือก็ถือปืนไว้ในมือ

อิทธิเดินออกจากห้องเงียบ ๆ แล้วหยุดยืนที่หน้าประตู เขาได้แต่นิ่งคิดว่าจะไปปลุกเอริกกับเซบัสเตียนขึ้นมาดีไหม แต่เมื่อคิดได้ว่าทั้งคู่จะเป็นตัวถ่วงแล้วทำให้เขาหนีไม่รอด อิทธิก็ได้แต่กลั้นใจเดินลงบันไดมาคนเดียว ปล่อยให้ทั้งคู่นอนหลับต่อไป

แล้วอิทธิก็รีบตรงไปที่ห้องพักด้านหลัง ซึ่งเป็นที่พักของทหารของซาร์เฟียที่ตามมาด้วย อิทธิเข้าไปเงียบ ๆ แล้วปลุกทุกคนให้ตื่น ทหารต่างตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย ทั้งยังสับสนงุงงงมาผู้บัญชาการมาปลุกพวกเขาทำไมกลางดึก

"อาแจ็กซ์ รีบให้ทุกคนเตรียมพร้อมเร็ว เราต้องรีบหนีออกไปจากที่นี้ เร็วเข้า" อิทธิพูดขึ้นอย่างร้อนรนทั้งยังยืนจ้องมองไปที่ประตูอยู่ตลอด

"เกิดอะไรขึ้นมีอะไร" เมื่อเห็นท่าทีของอิทธิ อาแจ็กซ์รู้สึกว่ามันเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นได้ก็รีบถามอิทธิ พร้อมทั้งใส่เสื้อผ้าจัดเตรียมอุปกรณ์ไปด้วย อิทธิก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังและบอกถึงเรื่องที่เขาคิดว่าจะเกิดขึ้น ทำให้เหล่าทหารที่ได้ฟังก็หน้าถอดสี ต่างพูดคุยถึงการกระทำของเซอร์คอนราด อาแจ็กซ์รีบจัดการให้ทั้งหมดพร้อมแล้วเดินนำไปที่คอกม้าด้านหลัง เพื่อใช้หนี อิทธิกำลังเดินตามพวกเขาออกไปก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงกลับขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้กลับห้องของตน ตรงไปที่ห้องของเซอร์คอนราดแทน หายเข้าไปอยู่สักพักอิทธิก็กลับออกมาอย่างเงียบ ๆ แล้วตรงไปที่โรงเลี้ยงม้าด้านหลังก็เห็นคนของอิทธิรออยู่ ทั้งหมดจึงขึ้นม้าแล้วก็ควบขี่ออกไปทางประตูด้านหลัง

ทหารที่ยืนเฝ้าก็ตกใจที่เห็นคนจำนวนมากควบขี่ม้าตรงมาทางประตูด้านหลังของบ้านพักทูต จึงได้รีบเข้ามาห้าม แต่อิทธิและอาแจ็กซ์ก็เดินเข้าไปใกล้ ๆ ชวนพูดคุยให้พวกเขาเผลอก่อนจะซัดทหารจักรวรรดิสลบ แล้วเอาพวกเขาไปหลบข้าง ๆ แล้วจึงกลับขึ้นมาควบขี่ออกไป

เป็นเวลาเดียวกับที่ทหารจักรวรรดิซึ่งนำโดยเซอร์มอร์แกนกำลังตรงมาที่บ้านพักทูตซาร์เฟียพอดี อิทธิรีบตรงไปที่ประตูเมืองใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งหมดก็มาถึงประตูแต่ถูกทหารห้ามเอาไว้ก่อน

"หยุด มีคำสั่งห้ามใครเข้าออกเมืองถ้าไม่มีคำสั่ง" ทหารจักรวรรดิที่เป็นคนเฝ้าประตูขวางทางพวกอิทธิเอาไว้ ทำให้ทั้งหมดต่างมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก อิทธิที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบลงจากหลังม้าเดินเข้าไปคุยกับทหารที่ขวางทาง

"ใจเย็นก่อนพี่ทหาร ข้ามีธุระต้องไปทำโดยด่วน ช่วยเปิดประตูให้พวกข้าผ่านไปได้หรือไม่" อิทธิพูดขึ้นอย่างนอบน้อมแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

"กลับไปให้หมด ไม่มีคำสั่งห้ามใครออกจากเมือง" ทหารก็ยังพูดเหมือนเดิมทั้งยังขับไล่อิทธิ แล้วหันหลังกลับแต่อิทธิก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน

"เดียวก่อนพี่ทหาร ดูนี้ก่อน เอกสารนี้คงพอจะช่วยให้ท่านแง้มประตูเล็ก ๆ ให้พวกข้ารอดออกไปได้ นี้เป็นธุระด่วนหลังข้าออกไปท่านค่อยไปรายงานหัวหน้าก็ได้" อิทธิยื่นเอกสารใส่มือทหารที่เฝ้าประตูพร้อมถุงเงินถุงใหญ่ ทำเอาทหารที่เฝ้าประตูต้องหยุดกึกไปชั่วขณะแล้วค่อย ๆ หยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน

"ท่านเป็นทูตอย่างนั้นหรอ? อ่าข้าจำได้แล้วพวกท่านเป็นทูตที่มาเมื่อวันก่อนนี้เอง แล้วทำไมถึงรีบเดินทางดึก ๆ ดื่น ๆ กันแบบนี้ละ" ทหารที่เฝ้าประตูพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรมากยิ่งขึ้นทำให้อิทธิสีหน้าดีขึ้น จึงตอบอีกฝ่ายไปอย่างนอบน้อม

"ก็พอดีองค์จักรพรรดิมีข้อสัญญาพูดคุยกับกษัตริย์ของเราอย่างเร่งด่วนข้าจึงต้องรีบเดินทางนะสิ เพราะอย่างนั้นท่านช่วยปล่อยให้พวกข้าผ่านไปได้หรือไม่พี่ชาย?" เมื่ออ้างถึงจักรพรรดิก็ทำให้ทหารเฝ้าประตู้นิ่งชะงักไป ทั้งยังมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา ชั่งใจอยู่อิทธิเห็นเป็นโอกาสจึงรีบหยิบถุงเงินอีกถุงออกมาแอบยัดใส่ในมือของเขาอีก

"พี่ชาย มันเป็นเรื่องด่วนจริง ๆ ไม่อาจรั้งรอไว้ได้ ไม่งั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วองค์จักรพรรดิเอาเรื่อง ข้าคงต้องบอกออกไปว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นถึงได้เดินทางล่าช้า นั้นแหละแล้วถ้าเกิดปัญหาลงโทษข้า ข้าคงได้แต่บอกออกไปว่าไม่สามารถออกจากเมืองได้ ด้วยเพราะมีทห.." อิทธิพูดบ่นออกไปทำให้ทหารที่เฝ้าประตูได้แต่ชิงพูดขึ้นก่อน

"ใครบอกว่าข้าจะไม่ให้พวกท่านผ่าน ข้าแค่ต้อองตรวจสอบก่อนด้วยมีคำสั่งห้ามใครเดินทางออกจากเมือง แต่ด้วยเป็นธุระสำคัญและพวกท่านก็เป็นทูตคนสำคัญ เพราะอย่างนั้นข้าจะเปิดประตูให้พวกท่านผ่านไปแล้วกัน" แล้วทหารก็เก็บถึงเงินเอาไว้แล้วหันไปบอกให้ทหารเปิดประตูออก อิทธิจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาขอบคุณ แล้วรีบหันหลังกลับขึ้นม้าแล้วxขี่ออกไปทันทีอย่างรวดเร็วไม่แม้จะหันหลังกลับไปมองตะโกนที่ด้านหลังด้วยซ้ำ

"รีบไป ก่อนที่จักรวรรดิจะส่งคนมาตามไล่ล่าพวกเรา โชคยังดีที่ข่าวการตายของจักรพรรดิยังถูกเก็บเงียบเอาไว้ จึงผ่านประตูมาได้"

โดยในเวลาเดียวกันนั้นเอง เจ้าชายวาเรอุสก็ถูกเชิญให้ขึ้นเป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ของจักรวรรดิดาทาเนีย และคำสั่งแรกที่พระองค์ออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด

"ส่งทหารออกไปตามล่าตัวพวกซาร์เฟียมาจับมันมาให้ข้า ข้าจะฆ่าพวกมันล้างแค้นให้ท่านพ่อ โดยเฉพาะ ชาร์ล ลี เบอแกรน ข้าจะแก้แค้นมันที่มันทำกับกองทัพข้าเมื่อครั้งก่อน ไปส่งคนออกไป พาตัวพวกมันมาหาข้าเร็วเข้า" แม่ทัพนายกองทั้งหมดต่างรับคำสั่ง แยกย้ายพากำลังทหารของตนออกตามหาไปทั่วเมือง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #230 Glassbits (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 01:19
    ก็ว่าอยู่ให่แม่ทัพมาเป็นฑูต มันก่แหม่งๆละ
    #230
    0
  2. #146 @!^*^DemoN^*^!@ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 23:25
    มันส์ ว้อยยยยย
    #146
    0
  3. #98 Vtt. (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 15:28

    อย่าตั้งแพ็คขายน่ะครับ

    เสียเงินเปิดตอนไปเยอะ5555

    #98
    1
    • #98-1 ZONEise(จากตอนที่ 45)
      10 มกราคม 2563 / 15:34
      ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนครับ เรื่องตั้งแพ็คขายจะนำไปพิจารณาครับผม ขอบคุณครับ
      #98-1
  4. #97 sack_khananit (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 14:18
    ทำตัวเหมือนผู้นำประเทศประเทศหนึ่งจังเลยว่ะ -จักรพรรดิอีกประเทศหนึ่งอ่ะ
    #97
    0
  5. #95 ยักษ์แดง (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 03:29
    รอดแค่กลุ่มนี้แหละ ที่เหลือคงโดนฆ่าหมด พอมาตอนนี้เลยมั่นใจจริงๆว่าอิทมันเหมาะกับสงครามมากกว่าเรื่องที่ใช้สมองคิด55555
    #95
    0