พระเจ้าส่งผมไปรบ (INTO THE BATTLEFIELD)

ตอนที่ 26 : กลายเป็นคนรับใช้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    5 ม.ค. 63

หลังจากลับจากห้องสมุด อิทธิก็กลับไปยังห้องพักของตน โดยมีอาเชอร์คอยให้การดูแล

"ผมยินดีที่ได้พบคุณอีก" อาเชอร์หยุดยืนอยู่หน้าห้องของอิทธิ ก่อนเขาจะยื่นแผ่นกระดาษเล็ก ๆ มาให้

"อะไรนะ?" อิทธิรับจดหมายมา เป็นเหมือนบัตรเชิญอะไรสักอย่าง อิทธิหยิบขึ้นมาอ่านอาเชอร์ก็อธิบายขึ้นมาพอดี

"บัตรเชิญไปงานเลี้ยงฉลอง คุณเออมอนต์เป็นคนจัดการเลี้ยงนี้ขึ้นให้กับคุณครับ"อิทธิได้แต่ทำหน้าเซ็ง พวกเขาเกือบตาย กลับมามีแต่คนไม่ทำอะไรเลี้ยงฉลอง

"ขอบใจมากอาเชอร์"เมื่อพูดคุยกันเสร็จอิทธิก็เปิดประตูห้องเข้าไป อิทธิถอดเสื้อผ้าข้าวของทิ้งไปทั่วก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนจะค่อย ๆ ผล่อยหลับไป แต่การนอนของเขานั้นไม่เรียบง่ายเหมือนแต่ก่อน เขามักฝันถึงสงคราม ที่เกิดขึ้น คนมากมายตายด้วยน้ำมือของเขา มันเป็นฝันร้ายมักทำให้เขาตื่น อยู่ตลอดคืน อิทธินอนไม่หลับจนถึงเช้า หลังอาบน้ำแต่งตัวอิทธิก็ออกไปเดินเล่นรอบ จนขึ้นมาหยุดยืนอยู่บนกำแพงเมือง

ตัวเมืองโควาสล้อมด้วยกำแพงสูงใหญ่ ยากต่อการเข้าตี ด้วยเป็นเมืองใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ของอาณาจักรและเก่าแก่ที่สุด ปืนใหญ่หลายสิบกระบอกกระจายอยู่รอบประตูทั้งสี่ทิศ เหล่าทหารที่คอยยืนเฝ้าประจำจุดต่าง ๆ ล้วนแต่บอกมาที่อิทธิ ด้วยใส่เครื่องแบบพลทหารแต่พวกเขาล้วนจดจำได้ว่านี้คือผู้บัญชาการตั้งแต่ตอนการคัดเลือกทหาร ทำให้พวกเขาล้วนทำเป็นไม่สนใจอิทธิ ปล่อยให้เขาเดินดูไปรอบ ๆ

อิทธิมาหยุดยืนเหนือประตูมองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้น คิดถึงชีวิตในโลกก่อนโลกที่สงบสุข ไม่มีการฆ่าฟัน พระเจ้าส่งเขามาทำไม? อิทธิได้แต่ร่ำร้องในใจ หามีคำตอบให้เขาไม่ ขณะมองพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นที่ถนนก็มีกองทัพค่อย ๆ มุ่งตรงมา ทำเอาอิทธิที่เพลิดเพลินกับการดูพระอาทิตย์ขึ้นต้องตกใจ เรียกทหารที่อยู่ใกล้ ๆ มา

"เฮ้ย นี้ทหาร ดูสิว่าเป็นพวกไหน? ใช่พวกเราหรือไม่?" ทหารที่ถูกลากตัวมาก็จับจ้องไปที่กองทัพที่กำลังตรงเข้ามา เขาพยายามเพ่งสายตาก่อนจะพูดออกมา

"นั้น ธงตราขนนกและดอกไม้นั้น ตราประจำตัวของแม่ทัพหญิงไอรีน เธอยกกำลังมาช่วยแล้ว" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอิทธิก็ใจชื้นขึ้นคิดว่าข้าศึกยกทัพมาเร็วขนาดนี้ เมื่อเป็นมิตรอิทธิจึงให้ทหารไปแจ้งการมาถึงของพวกเธอ ส่วนอิทธิก็เพียงยืนมองดูกองทัพที่ยกเข้ามา

จนเมื่อเข้ามาใกล้อิทธิจึงลงจากกำแพงไปยืนดูกองทัพใกล้ ๆ เหมือนกับคนอื่น ๆ กองทัพที่ยกมามีจำนวนหลายพันคนอีกทั้งยังดูเข้มแข็ง มีระเบียบวินัยสูงผิดกับทหารที่เขาพบเจอที่อื่น ๆ อิทธิยกพิงประตูเมืองมองดูกองทัพที่กำลังตรงเข้ามา เป็นผู้หญิงที่ควบม้านำหน้ามา ด้วยชุดนายทหารแบบผู้ชายทำให้เธอดูโดดเด่นออกมา ความแข็งกร่าวที่แผ่ออกมาจากบุคลิกของเธอทำให้เขารู้สึกได้แม้มองจากที่ไกล ๆ

ทหารต่างยืนเข้าแถวเป็นระเบียบ รอรับกองทหารที่ค่อย ๆ เดินเข้าประตูมา อิทธิก็ยังคงยืนมองกองทัพ ทำให้แม่ทัพสาวที่นำขบวนมาต้องหันมาจ้องมองทหารที่แตกต่างจากคนอื่น เขายืนกอดอกพิงกำแพง จ้องมองมายังกองทัพของเธอ ทั้งยังไม่ทำความเคารพ ไม่แม้แต่จะหลบตาของเธอ ทำเอาเธอมีโทสะอยู่ไม่น้อยกับทหารที่ไม่มีวินัยคนนั้น แต่ด้วยนี้ไม่ใช้ที่ ๆ เธอจะแสดงอำนาจได้เต็มที่จึงยอมปล่อยผ่านทำเป็นไม่สนใจ

"ท่านหญิงไอรีน เมืองโควาสขอต้อนรับ พวกเรายินดีอย่างยิ่งกับการมาถึงของท่าน" พันโทเออมอนต์กล่าวต้อนรับด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากอิทธิให้ไปตามคนรับผิดชอบมา พันโทเออมอนต์ที่นอนอยู่ในห้องก็ถูกเรียก ตอนแรกเขาก็ไม่พอใจที่มีคนรบกวนเวลานอน แต่เมื่อได้ทราบว่ามีกองทหารกำลังเดินทางเข้าเมืองมา และยิ่งได้ทราบด้วยว่าผู้ที่เป็นคนนำกองกำลังมาคือท่านหญิงไอรีน บุตรสาวของลอร์ดเบอร์ตี้ ผู้นำแห่งกองทัพใหญ่ ตามคำสั่งของกระทรวงการสงคราม เมื่อได้ทราบว่าผู้มามีศักดิ์ฐานะเพียงไหนเขาก็รีบแต่งตัวลงมายืนคอยต้อนรับอยู่หน้าประตูเมือง

"พันโทเออมอนต์? ข้าคิดว่าผู้บังคับบัญชาคนใหม่จะเป็นคนมาต้อนรับเองซะอีก ข้าละอย่างเจอคน ๆ นั้นจริง ๆ " ไอรีนพูดขึ้น ก่อนทำท่าเสียดายออกมา พันโทเออมอนต์จึงได้แต่หาข้อแก้ตัวให้กับอิทธิไป ทั้งคู่พูดคุยกันพักหนึ่งก่อนจะเริ่มค่อย ๆ ให้กองทัพแยกย้ายกันไปพัก

"ถ้าอย่างนั้นท่านใหญ่ ให้ข้านำทางท่านไปยังที่พักดีกว่า ข้าให้คนเตรียมห้องให้กับท่านและคนของท่านเรียบร้อยแล้ว" พันโทเออมอนต์รีบนำทางเธอไป แต่เหมือนท่านหญิงคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดขึ้น

"ไม่เป็นไรพันโทเออมอนต์ ข้าว่าเพียงให้คนของท่านนำไปก็พอ ท่านพักผ่อนเถอะ พวกเราเดินทางมาเช้าขนาดนี้ทั้งยังไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ถ้าจะให้ท่านต้องมาคอยดูแลอีก คงเป็นการเสียมารยาทมากเกินไป" พันโทเออมอนต์ได้ยินอย่างนั้น เขาก็ดีใจ ที่แรกคิดว่าจะต้องดูแลหญิงสาวคนนี้ไปตลอดทั้งวันแล้วเสียอีก เขาจึงรีบตอบรับทันทีด้วยกล้วหญิงสาวจะเปลี่ยนใจ

"อ๋อ อย่างนั้นหรอ? น่าเสียดายจริง ๆ แต่ถ้าท่านหญิงต้องการเช่นนั้น เดียวข้าจะให้คนมาคอยรับใช้ท่าน"พันโทเออมอนต์หันไปหาลูกน้องเพื่อเรียกให้มารับใช้ แต่หญิงสาวก็พูดขัดเสียก่อน

"ไม่ต้องใช้คนของท่านหรอ? พวกเขาต่างมีงานมากมาย ให้คนที่ดูว่างงาน ไม่มีอะไรทำสักคนก็พอ" เธอพูดออกมาอย่างมีเลศนัย

"หือ? คนที่ดูว่างงานงั้นหรอ?"พันโทเออมอนต์พูดขึ้นด้วยความสงสัย หญิงสาวหมายถึงใครกัน

"อือ ข้าขอดูหน่อยสิ ว่าใครกันที่ดูว่างงานที่สุด อ่า นั้นไง คนนั้น ทหารที่ยืนพิงกำแพงอยู่นั้น ข้าเห็นเขายืนอยู่อย่างนั้นตั้งแต่พวกเรามาถึงแล้ว ดูจะเป็นคนที่ว่างที่สุดแล้วที่ข้าเห็น" หญิงสาวทำเป็นมองไปรอบ ๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่อิทธิ ที่ยินพิงกำแพงมองพวกเขาพูดคุยกันมาตั้งแต่ต้น พันโทเออมอนต์ที่งุงงงสับสนไปกับคำพูดของเธอก็หันไปมองตามที่เธอชี้ ได้แต่คิดในใจ ใครกันเป็นทหารที่ว่างงานที่สุด มีคนแบบนั้นด้วยหรอ? แต่เมื่อมองตามไป ก็เห็นทหารคนหนึ่งยืนหลบมุมกอดออกพิงกำแพง มองมาทางพวกเขาอยู่ ตอนแรกพันโทเออมอนต์ก็พยายามมองว่าเป็นใครกันทหารที่ว่างงานคนนั้น แต่เมื่อมองใบหน้าของเขาก็ได้แต่ตกตะลึงเป็นอิทธิ ผู้บังคับบัญชาผู้สวมชุดพลทหารอีกเช่นเคย

เมื่อพันโทเออมอนต์เห็นว่าเป็นอิทธิ เขาก็ตกใจไม่น้อย ไม่ทราบว่าจะต้องทำยังไงดี ได้แต่มองทั้งคู่ไปมา พอจะพูดค้านแต่หญิงสาวก็ชิงพูดตัดหน้าขึ้นมา

"ข้าเลือกคนนั้นแหละ ส่วนท่านก็ไปพักผ่อนเถอะ เดียวข้าให้ทหารคนนั้นคอยดูแลเอง" เธอไม่พูดป่าวออกปากไล้พันโทเออมอนต์ พอเข้าพูดพยายามอธิบายเธอก็เดินตรงไปหาอิทธิซะแล้ว

"เดียว...เดียว ก่อนท่านหญิง เดียวก่อน.."พันโทเออมอนต์พยายามพูดทักท้วงแต่ไม่ทันเสียแล้ว หญิงสาวเดินตรงเข้าไปหาอิทธิ พร้อมคนของเธอ

อิทธิที่เห็นหญิงสาวคนนั้นชี้มาที่ตัวเอง ก็ได้แต่เหลียวมองซ้ายขวาแต่ไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ เขาอิทธิจึงรู้ว่าหญิงสาวชี้มาที่ตนจริง ๆ เขาได้แต่คิดหาทางรีบชิ่งหนี แต่ดูจะไม่ทันเสียแล้ว หญิงสาวคนนั้นเดินตรงมาที่เขา ก่อนจะมาหยุดยืนที่ตรงหน้า โดยมีพันโทเออมอนต์ที่ดูร้อนรนตามมาไม่ห่าง อิทธิได้แต่ส่งสายตาไปถามพันโทเออมอนต์นี้เกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ส่งสายตาตอบด้วยท่าทางไม่รู้จะอธิบายยังไง

"ทหาร ข้าคือท่านหญิงไอรีน แม่ทัพที่ยกกำลังทหารมาเสริม พันโทเออมอนต์ได้อนุญาตให้ข้ามีคนคอยดูแลรับใช้ และข้าเลือกเจ้ามาเป็นคนรับใช้ ในตอนที่อยู่ในเมืองนี้ เพราะอย่างนั้น ต่อไปนี้เจ้าจะมีหน้าที่คอยรับใช้ข้าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป" หญิงสาวพูดออกมาต่อหน้าอิทธิทำเอาอิทธิได้แต่ยืนนิ่งอึ้งไม่รู้จะทำอะไร เขาได้แต่หันไปสบตากับพันโทเออมอนต์ เขาจ้องเขม่ง ทำเอาพันโทเออมอนต์ที่ถูกอิทธิจ้องมองได้แต่ลุกลี้ลุกลน พยายามจะพูดอะไรออกมา

"เออ....คื..อ ท่านหญิง...ข้าว่านี้ไม่เหมาะสมนะครับ ข้า.."พันโทเออมอนต์พยายามจะอธิบายแต่ถูกพูดตัดหน้าเสียก่อน

"พันโทเออมอนต์ข้าตัดสินใจแล้ว เพราะอย่างนั้นท่านไม่ต้องสนใจหรอก แค่ทหารคนเดียวข้าไม่ถือสาอะไร ท่านสบายใจได้ ไม่มีคำว่าไม่เหมาะสมหรอก ส่วนเจ้ารีบยกของ ๆ ข้าแล้วพาขึ้นไปยังห้องได้แล้ว ข้าเหนื่อยจากการเดินทางมาพอแล้ว"ท่านหญิงไอรีนพูดออกมา จนพันโทเออมอนต์ไม่กล้าจะพูดเอ่ยปากอีก อิทธิได้แต่อ้าปากค้างไปกับการไม่ฟังใครของผู้หญิงคนนี้ เขานิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนจะอ้าปากพูด

"คื..อ ท่านหญิ.." ยังไม่ทันพูดจบหญิงสาวก็ชิงเดินจากไป ทำอิทธิได้แต่ค้างอยู่อย่างนั้น คนรับใช้ผู้หญิงสองคนของเธอที่ติดตามมายื่นกระเป๋ามาเบื้องหน้าอิทธิ เขาได้แต่มองดูพวกเธอก่อนจะถอนหายใจยาวและรับกระเป๋าพวกนั้นมา หญิงสาวพวกนั้นเดินตามนายหญิงของพวกเธอไป ทิ้งให้อิทธิและพันโทเออมอนต์ยืนมองหน้ากันตาปริบ ๆ

"พันโทเออมอนต์ดูท่าพวกเราคงต้องมีเรื่องคุยกันอีกยาวแน่" อิทธิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ทำเอาพันโทเออมอนต์ได้แต่ร่ำร้องในใจ ก่อนที่จะมีเสียงตะโกนเรียกให้อิทธิเดินตามไปเร็ว ๆ

"จบเรื่องนี้เดียวเรามาคุยกัน" อิทธิที่ไม่รู้จะทำยังไง ค่อย ๆ เดินตามไป คิดเพียงจะหาโอกาสที่ส่งหญิงสาวเรียบร้อยแล้วค่อยบอกความจริงกับเธอ อิทธิเดินนำหญิงสาวไปยังห้องพักตามที่พนักงานบอก อิทธิยกกระเป๋าเข้ามาในห้อง เป็นห้องขนาดใหญ่แต่ก็ยังเล็กกว่าของอิทธินิดหน่อย

อิทธิเอากระเป๋าวางลงที่ข้างเตียง ไอรียนและคนรับใช้สาวของเธอค่อย ๆ เข้ามาในห้อง อิทธิที่วางกระเป๋าแล้วก็รีบหมุนตัวกลับเดินไปที่ประตูแต่ถูกไอรีนพูดขัดขึ้นเสียก่อน

"นี้ จะไปไหนนะ นายเป็นทหารที่ได้รับหน้าที่ให้มาดูแลพวกเรา ก็ต้องทำตามที่เราสั่ง ห้ามไปไหนถ้าฉันไม่สั่ง" เธอพูดขึ้นเสียงเฉียบอิทธิที่ใช้มือคว้าอยู่ที่กลอนประตู ก็หยุดนิ่งหันกลับมาสบตากับหญิงสาว

"ท่านหญิงผมต้องขออธิบายอะไรสักหน่อย ดูเหมือนเราจะมีการเข้าใจผิดกันเล็กน้อย ที่จริ.."ยังไม่ทันที่อิทธิจะได้พูดอธิบายหญิงสาวก็พูดแทรงขึ้นมา

"ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ฉันเลือกนายมาเพราะนายเป็นทหารขี้เกียจ ไร้วินัย ไร้การเคารพ ถ้านายเป็นทหารในกองทัพของฉัน ฉันคงจะลงโทษนายอย่างหนักกับวินัยที่หย่อนยาน เพราะอย่างนั้นฉันจะสอนให้นายรู้จักกับวินัยเอง" คำพูดของเธอทำเอาอิทธิขนลุก ดูถ้าเธอจะเป็นหญิงสาวที่ไม่ธรรมดาอิทธิพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่ง จนหญิงสาวพูดขึ้นต่อ

"เมื่อนายเข้าใจแล้ว ตอนนี้ฉันหิว ไปหาอาหารมาให้พวกเราเดียวนี้"เธอพูดจบอิทธิได้แต่นิ่งอึ้งไปด้วยความสับสน ดูถ้าหญิงสาวคนนี้จะจิตไม่ปกติ ชอบบงการคนอื่นแน่ ๆ อิทธิได้แต่คิดอย่างนั้น ก่อนจะรับคำแล้วออกจากห้องไป

"อะไรวะ ดูถ้าผู้หญิงคนนั้นจะจิตไม่ปกติ มาถึงก็สั่งเอา สั่งเอาแล้วไม่ฟังใครด้วย ดูถ้าหญิงสาวคนนี้จะรับมือไม่ง่ายซะแล้ว" อิทธิบ่นออกมาตลอดทาง เขาเดินกลับไปที่ห้องพักของเขาก็เห็นอาเชอร์ยืนอยู่ที่หน้าห้อง

"อาเชอร์" อาเชอร์หันมาหาอิทธิ ก่อนจะพูดขึ้น

"ผมก็นึกว่าท่านหายไปไหน"อิทธิรีบเปิดประตูห้องแล้วเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ ทั้งยังเชิญอาเชอร์นั่งลงพูดคุย

"เป็นอะไรครับ ดูท่านเคร่งเครียด เรื่องสงครามอย่างนั้นหรอ?" เมื่อเห็นอิทธิดูไม่สบายใจจากสีหน้า เขาก็รินชาลงในถ้วยให้อิทธิ

"ป่าวหรอ? คืออย่างงี้" อิทธิเล่าเรียกของหญิงสาวที่พยายามจะอบรมสั่งสอนเขาให้อาเชอร์ฟัง เขาทั้งยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่ทัพหญิงไอรีน เธอจะรู้ไหมว่าคนที่เธอจะยายามจะสั่งสอนนั้นเป็นถึงปีศาจแห่งอีเดนผู้เลื่องชื่อ ฮ่า ฮ่า"อิทธิได้แต่นั่งทำหน้าเซ็งเมื่อเห็นอาเชอร์ได้แต่ขำเรื่องของเขา แต่เขาก็อธิบายถึงเรื่องราวของแม่ทัพหญิงคนนี้

"แม่ทัพหญิงไอรีน ขนนกและดอกไม้ เธอที่บุตรสาวคนเดียวของลอร์ดเบอร์ตี้ หนึ่งในแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักร ทั้งเธอยังเชี่ยวชาญการรบและการวางแผน แต่ก็มีข่าวลือว่าเธอเป็นคนโหดร้าย เธอมักลงโทษทหารของเธออย่างโหดร้าย เพราะอย่างนั้นคุณก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี" อาเชอร์พูดจบเขาก็มองอิทธิอย่างขบขัน ส่วนอิทธิได้แต่ถอดถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

"แล้วนี้ฉันจะต้องคอยดูแลหญิงสาวโรคจิต ซาดิสต์คนนั้นไปถึงไหนกัน" อิทธิได้แต่บ่นออกมาเบา ๆ

"คงไม่นานนักหรอกครับ เดียวพรุ่งนี้ก็จะมีงานเลี้ยง คงได้ไปเจอกันในงานแน่ ๆ " อาเชอร์พูดขึ้นทำเอาอิทธิลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างแรง

"ใช่ ถ้างั้นวันนี้ฉันจะดูแลเธอหน่อย แล้วพรุ่งนี้ในงานฉันจะทำให้เธอหน้าเสียเลย" ราวกับการกลั่นแกล้งของเด็ก ๆ อิทธิคิดแผนแก้เผ็ดเล็ก ๆ ขึ้นมาในใจ ก่อนจะลุกออกจากห้องไป อย่างเร็ว อาเชอร์ที่นั่งมองอยู่ได้แต่คิดว่านี้คือคนในข่าวลือที่เขาได้ยินมาจริง ๆ งั้นหรอ? แม่ทัพปีศาจ? ใครเชื่อก็แปลกแล้ว?

 

____________________________________________

สุขสันต์วันปีใหม่ผู้อ่านทุกท่านนะครับ

ตอนนี้เป็นตอนเบาสมอง เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่จะมาอย่างต่อเนื่องหลังจากนี้

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและให้การสนับสนุนนะครับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น

  1. #33 ยักษ์แดง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 15:02
    สุขสันต์วันปีใหม่ครับ เห็นอัพปุปเข้ามาดูปับเลย5555 ติดมากเรื่องนี้
    #33
    0
  2. #32 -NPC- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 15:00
    ขอเพิ่มรับปีใหม่ครับ
    #32
    0