พระเจ้าส่งผมไปรบ (INTO THE BATTLEFIELD)

ตอนที่ 24 : เรื่องราวในห้องพยาบาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

เมืองโควาสคราคร่ำไปด้วยผู้คนอิทธิเดินเข้าประตูเมืองมา ทหารยามเมื่อเห็นพวกเขาก็ลนลานรีบเปิดทางให้ อิทธิและคนของเขาค่อย ๆ ควบม้าผ่านฝูงชนที่หลีกทางให้อย่างช้า ๆ อิทธิมองดูบรรยากาศรอบ ๆ ตึกเรียงรายไปตลอดสองข้างทาง มีร้านค้ามากมายเรียงรายอยู่สองข้างทาง ผู้คนต่างออกมาซื้อข้าวของ พบปะ พูดคุย สังสรรค์

"ดูพวกเขาสิ เดินออกมาเดินตลาดกันสนุกสนาน ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำ ว่าเราพึ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้" เอกัสอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา เมื่อเห็นผู้คนออกมาสังสรรค์กันตามถนน

"งั้นเจ้าก็เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้สาว ๆ พวกนั้นฟังสิ เพื่อพวกเธออาจจะสนใจเจ้าขึ้นมาบ้าง"อาแจ็กซ์พูดตอบขึ้นมาลอย ๆ แต่ก็ทำเอาทุกคนหัวเราะ แต่เอกัสกับยิ่งหัวเสียเข้าไปใหญ่

"เอาละ เอาละอย่างแรกที่ต้องทำก่อน คือไปหาหมอให้พวกเขาช่วยดูแผลก่อน แค่ยาสมานแผลคงช่วยไม่ได้มาก เดียวแผลจะติดเชื้อเสียก่อน"อิทธิพูดบอกกับทุกคน หลายวันมานี้บาดแผลของพวกเขาเริ่มมีอาการเจ็บขึ้นมาด้วยต้องขี่ม้าตลอดเวลา เขาไม่อยากให้แผลติดเชื้อเพราะเขาไม่รู้ว่าที่นี้จะมียารักษาหรือป่าว? เขาคงไม่ขอเสี่ยง

"ติดเชื้อ? มันคืออะไรกัน?" เอกัสพูดขึ้นเขาไม่เข้าใจความหมายของอิทธิ

"อ๋อ เออ..ผมหมายถึง เออ..แผลมันเน่านะ" อิทธิรีบหาคำที่เขาพอจะนึกได้ใกล้เคียงกัน ใครจะไปคิดว่าคำว่าติดเชื้อที่นี้ก็ยังไม่มี พวกเขาพูดคุยกันไปจนถึงหน้าตึกแสนคุ้นเคย เขากลับมาอีกครั้งซึ่งหลายครั้งเขาคิดว่าอาจจะไม่กลับมาอีกอยู่บ่อย ๆ แต่พอได้มาเห็นอีกครั้งเขาก็รู้สึกนึกถึงครั้งแรกที่มา

ขั้นบันไดที่ยกสูงขึ้น เสาหินสีขาวเรียงรายไปตลอดแนว อาคารกระทรวงการสงครามประจำเมืองโควาส อิทธิยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนลงจากม้าและเดินตรงเข้าไป เจ้าหน้าที่มากมายที่เข้าออกอาคารต่างหลีกทางและมองมาที่พวกเขา พนักงานต้อนรับที่ก้มหน้าก้มตาจดอะไรสักอย่างอยู่ไม่รู้ตัวเลยว่าอิทธิและคนของเขาเดินมาหยุด"

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา ก็ต้องผงะไปข้างหลังเมื่อเห็นอิทธิ ทำเอาอิทธิได้แต่ทำหน้าเซง

'ข่าวลือบ้านั้น ก็มาถึงนี้แล้วสินะ' อิทธิคิดอย่างนั้นเมื่อคนรอบ ๆ ต่างมองมาที่เขา

"ไม่ต้องตกใจ ไม่ได้จะทำอะไรคุณ แค่จะบอกว่าตามหมอมาให้มากที่สุด พวกผมจะรออยู่ที่ห้องพยาบาล"อิทธิพูเสร็จ เขาก็เดินตรงไปหาห้องพยาบาลทันที ตอนนี้เขารู้แล้วว่าห้องไหนคืออะไรจากการทัวร์ครั้งก่อน

"คะ...คะทราบแล้วคะ" หญิงสาวตอบกลับอิทธิด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก ไล่หลังเขามา

"ข้าขอแนะนำท่านสักหน่อย คราวหน้าท่านคงต้องหาอะไรมาสวม ไม่ให้คนจำได้สักหน่อยแล้ว ไม่งั้นพวกเขาคงหนีท่านไปหมด" อาแจ็กซ์พูดติดตลก ทำเอาคนอื่น ๆ ต่างหัวเราไปด้วย แต่อิทธิไม่เห็นตลกไปกับเขา ตอนนี้เขาเซ็งจะแย่ที่ใคร ๆ ต่างมองเขาเหมือนตัวประหลาด

ทั้งหมดเข้าไปยังห้องพยาบาล พวกเขาค่อย ๆ ทะยอยกันเข้าไปรักษาและนอนพักฟื้น โชคยังดีที่ห้องพักมีขนาดใหญ่พอที่จะจุคนได้ เมื่อถึงคิวอิทธิ เขาเดินเข้าไปหาหมอซึ่งมาทราบชื่อภายหลังว่าคุณหมอเอดิสัน เป็นชายรูปร่างอ้วนถ้วนสมบูรณ์

"คนต่อไปเข้ามาได้" อิทธิเดินเขามานั่งตรงหน้าคุณหมอที่ง่วนอยู่กับการเขียนเอกสาร อิทธิจึงได้แต่นั่งรอนิ่ง ๆ จนกระทั้งหมอเอดิสันพูดขึ้น

"มีแผลตรงไหนบ้างละ แล้วโดนอะไรมาบ้างละ" นำเสียงทุ้มนุ่ม แสดงให้รู้ว่าเป็นหมดที่ใจดีแน่ ๆ อิทธิที่เหมือนกับคน ๆ อื่น ๆ ในโลกเดิมที่ไม่ชอบโรงพยาบาลหรือหมอสักเท่าไรที่มักจะดูดุ น่ากลัวแต่หมอเอดิสันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ทำให้อิทธิพูดกับเขาด้วยท่าทีสบายใจขึ้น ไม่เกร็งเหมือนตอนแรก

"อ๋อ..ครับ ๆ มีตรงที่ไหลหนึ่งแผล โดนยิงมาครับ แต่ก็เอากระสุนออกแล้ว ดูแลมันนิดหน่อย ที่แขนซ้ายอีกหนึ่งแผล คือ..เออ.โดนแทงจนทะลุมาครับ อ๋อ แล้วก็ที่ต้นขาซ้ายก็โดนแทงมาเหมือนกันครับ แล้วก็มีอีกหลายที่เลยครับ" อิทธิไล่เรียงบาดแผลที่ต้นได้รับตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งเล็กใหญ่นับรวมได้ สิบกว่าแห่งทำเอาเขาก็อดทึ่งกับตัวเองว่าทำไมยังทนอยู่ได้ มีหลายแห่งที่สามารถทำให้เขาตายได้ก็มี

คุณหมอเอดิสันก็ยังคงก้มหน้าก้มตากับโต๊ะ เขียนบางอย่างอยู่และดูท่าเขาจะมีปัญหาเรื่องสายตาไม่น้อยด้วยต้องก้มลงไปใกล้ ๆ โต๊ะถึงจะสวมแว่นตาแล้วก็ตาม

"โอ้...คุณได้แผลมาเพียบเลยนี้ แผลใหญ่ ๆ ก็เยอะอดทนได้ดีจริง ๆ เลยนะครับ" หมอเอดิสันพูดขึ้นก่อนจะวางปากกาแล้วหันมาหาอิทธิ แต่เขาก็ผงะจนหลังไปชนของที่วางอยู่ด้านหลังตกกระจายเสียงดัง ทุกคนในห้องพยาบาลต่างหันมามองที่พวกเขา

อิทธิเมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็ต้องทำหน้าเซ็งออกมายกมือกุมหน้าผาก แต่เมื่อคุณหมอตั้งสติได้ก็รีบขอโทษอิทธิ

"อ่า...ขอโทษด้วยครับ พอดีผมไม่คิดว่าจะได้เจอคุณตัวเป็น ๆ "คุณหมอเอดิสันรีบพูดขึ้นและก้มเก็บข้าวของที่ตกอยู่บนพื้น อิทธิเห็นอย่างนั้นเขาเลยลุกขึ้นช่วย ๆ เก็บของที่ตกจนเรียบร้อยค่อยกลับมานั่งที่ของเขาอีกครั้ง คุณหมอเอดิสันมองอิทธิอย่างกล้า ๆ กลัวก่อนจะพูดขึ้น

"หมอต้องขออภัยด้วย คือ..ไม่คิดว่าจะมีคนที่มีชื่อเสียงอย่างคุณมารักษากับผมนะ ฮ่า ฮ่า" คุณหมดพูดจบก็หัวเราะออกมาอย่างแห้ง ๆ ทำเอาอิทธิไม่รู้จะตอบเขาอย่างไรดี

"งั้นหรอครับ"อิทธิได้แต่ตอบกับไปอย่างง่าย ๆ คุณหมอมองสำรวจร่างกายอิทธิไปทั่วจนอิทธิเริ่มรู้สึกเขินขึ้นมาเขาจึงชิงพูดขึ้น

"เออ..คุณหมอครับแล้วเรื่องแผลของผมนี้..." พออิทธิเกริ่นขึ้นเขาก็เหมือนจะรู้สึกตัว รีบกลับมานั่งตัวตรงแล้วคุยกับอิทธิด้วยสีหน้าจริง ๆ จัง

"อ๋อ คุณช่วยถอดเสื้อได้ไหมผมจะได้ดูแผลของคุณหน่อย"อิทธิทำตามอย่างว่าง่าย เขาปลดกระดุมออกและถอดเสื้อออก ตอนถอดก็รู้สึกเจ็บที่สีข้าง ที่ไหล่และที่แขนจนเขาต้องกัดฟัน

เมื่ออิทธิถอดเสื้ออกคุณหมอก็ดูแผลตามจุดต่าง ๆ อิทธิก็พอจะใช้ยาไปบ้างทั้งยังทำแผลเองบ้าง แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไรนักจนผ้าที่พันแผลไว้มีเลือดไหลซึมออกมา คุณหมอตรวจดูบาดแผลตามจุดต่าง ๆ อยู่เขาก็ขยับมาใกล้ ๆ ก่อนจะพูดออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวใครได้ยิน

"ผมขอถามอะไรหน่อยสิครับ?" ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของคุณหมอทำเอาอิทธิเกิดความสงสัยขึ้นมา คุณหมอหยุดพูดไปแปปหนึ่ง

"เรื่องที่เขาว่ากันนั้น จริงหรือป่าว?" คำพูดของคุณหมอทำเอาอิทธิอยากจะเอาหัวโหม่งกำแพงตาย ทำให้อิทธิพูดขึ้นอย่างประชดเบา ๆ

"ก็แล้วแต่จะคิดครับ"ทำเอาคุณหมอหันมามองหน้าอิทธิ ก่อนจะพึมพัมออกมาเบา ๆ

"ดูท่าน่าจะจริง" พออิทธิได้ยิน เขาก็รีบกุมขมับ ได้แต่คิดว่าคนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด แล้วคุณหมอก็กลับมาดูแผลของเขาต่อเมื่อตรวจแผลเรียบร้อบเขาก็เรียกพยาบาลที่กำลังพูดคุยกับคนไข้อีกคนอยู่ให้มาหา

"คุณหมอเอดิสัน มีอะไรหรอคะ?" พยาบาลสาวผมสีน้ำตาลอมแดง รูปร่างสูงโปร่ง เมื่ออิทธิได้เห็นถ้าไม่บอกว่าเป็นพยาบาลเขาคงนึกว่าเธอเป็นนางแบบเป็นแน่ เมื่อเข้ามาใกล้ ๆ อิทธิก็สังเกตุใบหน้าของเธอ พยาบาลสาวคนนี้เป็นคนที่สวยไม่เบาเลยทีเดียว ถ้าเป็นในโลกเดิมเธอคงเป็นเน็ตไอดอลได้เลย

"เมลิสสา ช่วยพาคน ๆ นี้ไปทำแผลหน่อย" เมื่อคุณหมอพูดจบเขาก็ยื่นแผ่นกระดาษที่คุณหมอเขียนอาการของอิทธิให้กับพยาบาลเมลิสสา เธอรับมาอ่านแปปนึ่งก่อนจะหันมาหาอิทธิ ส่งยิ้มให้กับเขาก่อนจะบอกให้เขาเดินตามไป

"คุณคะ ตามดิฉันมาทางนี้เลยคะ" อิทธิเดินตามพยาบาลสาวไปอย่างกับคนที่ต้องมนต์สะกด ก่อนจะไปยังมุม ๆ หนึ่งเธอก็ให้อิทธินั่งคอยก่อนจะยกถาดใส่อุปกรณ์การแพทย์เข้ามา แต่อิทธิก็ไม่ได้สนใจพวกมันเลย เขามั่วแต่จ้องมองไปที่หญิงสาว ดูว่าเธอจะทำอะไรท่าทางของเธอทำเอาเขาไม่อาจละสายตาไปได้ ด้วยทุกครั้งที่เธอหันมาสบตาเข้ากับอิทธิ เธอก็จะยิ้มกว้างแล้วบอกให้อิทธิรอสักครู่

"ขอโทษนะคะ รอสักครู่นะคะ ฉันต้องเตรียมอุปกรณ์อีกเล็กน้อย"ด้วยท่าทางน่ารัก ๆ ของเธออิทธิตอบกลับราวกับคนละเมอออกมา

"ตามสบายเลยครับ วันนี้ผมไม่รีบ มีเวลาว่างทั้งวัน" คำพูดของอิทธิทำให้พยาบาลสาวหัวเราะออกมา อิทธิก็ได้แต่เพียงยิ้มตามไปกับเธอ แต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบหายไปจากใบหน้าของอิทธิ เมื่อพยาบาลสาวคนงามยกชูแท่งเข็มขนาดใหญ่ขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเดินเขามาหยุดที่ข้าง ๆ อิทธิแล้วพูดขึ้น

"คุณคะ ช่วยถอดเสื้อด้วยคะ" คำพูดแสนหวานกับกลายเป็นคำพูดที่แสนเชือดเฉือนยามผ่านเข้าหูของอิทธิ

"เออ...คือ..ต้องเย็บแผลด้วยหรอครับ" อิทธิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว ทำเอาพยาบาลสาวยิ้มออกมากับท่าทางของอิทธิ

"คะ มีหลายแผลที่ต้องเย็บ เพราะอย่างนั้นช่วยถอดเสื้อออกด้วยคะ" คำพูดของเธอทำอิทธิหน้าซีดลงทันที เขาเกลียดเข็มมาโดยตลอด ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกไหนอาการกลัวเข็มก็ตามเขาไปตลอด อิทธิค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อออกอย่างช้า ๆ อีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาพยายามถอดออกให้ช้าที่สุดเท่าที่จะช้าได้

ท่าทางของอิทธิ ราวกับเด็ก ๆ ที่กลัวเข็ม พยาบาลสาวยิ้มและหัวเราะไปกับท่าทางของเขาจนคิดจะแกล้งเขาเล็กน้อย

"เร็ว ๆ เข้าสิคะ ไม่งั้นฉันคงต้องเย็บแผลหลายรอบ แน่ ๆ ฉันยิ่งกลัว ๆ อยู่ คุณเป็นคนแรกเลยนะที่ฉันจะเย็บให้" คำพูดของเธอทำเอาอิทธิที่กำลังถอดเสื้อรีบดึงเสื้อลงแล้วหันมามองหน้าเธออย่างไว ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว ความน่ารักของพยาบาลสาวเมื่อครู่ ถูกลบล้างจากใจอิทธิไปจนหมดเมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเธอ

"นี้คุณพยาบาลพูดเล่นใช่ไหมเนี้ย? ถ้าพูดจริง ก็ให้คนอื่นเย็บเถอะผมขอร้อง" อิทธิพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง แต่พยาบาลสาวกับหัวเราะออกมาเสียงดังกับท่าทางของเขา

"ดิฉันล้อคุณเล่น คุณไม่ใช่คนแรกหรอกที่ฉันเคยเย็บแผลให้ เพราะงั้นสบายใจได้ รีบถอดเสื้อได้แล้ว มีคนอื่นรอเย็บแผลต่อ" เธอพูดออกมาทั้งหัวเราะไปด้วย แต่ดูเหมือนอิทธิจะไม่สนุกไปกับเธอ เขาจ้องไปนตาเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้ออีกครั้ง ความน่ารักของเธอหายไปหมดจากสายตาของอิทธิ เขาวางเสื้อไว้ข้าง ๆ และนั่งตัวตรงเผ้ารอพยาบาลแทงเข็มเข้ามาในผิวหนังของเขา แค่คิดอิทธิก็เสียวแปร๊บขึ้นในใจแล้ว

เมื่อเห็นอิทธิหลับตานั่งนิ่ง พยาบาลสาวก็ได้แต่ยิ้มขำออกมา ก่อนจะหยิบเข็มขึ้นมาและใช้มืออีกข้างแตะไปที่ผิวของอิทธิ เขาก็สะดุ้งขึ้นทันที ด้วยความเกร็ง พยาบาลสาวอดยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ขยับมือที่ถือเข็มเข้าใกล้แผล แต่แล้วอิทธิก็พูดขึ้น

"เดียว เดียวก่อนคุณพยาบาล ๆ นี้เราลืมอะไรไปหรือป่าว?" อิทธิลืมตาขึ้นมา แล้วพูดขึ้นเสียงดัง จนพยาบาลสาวที่กำลังตั้งใจก็ต้องตกใจรีบดึงมือกลับ แล้วมองไปที่อิทธิอย่างสงสัยว่าเขาจะทำอะไร

"คะ? อะไรคะ? ลืมอะไร?" เธอพูดขึ้นด้วยความสงสัย คำพูดของเธอทำเอาอิทธิเหลียวหน้าหันมามองเธอ

"ยาชาไง? คุณคิดจะเย็บสด ๆ โดยไม่ใช้ยาชาหรอยังไง?" อิทธิพูดออกมา เขาเน้นย่ำทุกถ้อยคำ แต่ดูเหมือนพยาบาลสาวจะมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ไม่เข้าใจที่อิทธิพูด ทำเอาอิทธิหัวใจตกลงไปถึงตาตุ่ม หวังว่าอย่าให้มันเป็นอย่างที่เขาคิด ก่อนที่พยาบาลสาวจะพูดสิ่งที่เขาไม่ต้องการฟังมากที่สุดออกมา

"ยาชา? มันคืออะไรหรอคะ? มันเป็นยาประเภทไหนกัน? ฉันไม่เห็นจะเคยได้ยิน?" เปรี้ยง ราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ อิทธินิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะกลับมานั่งลงบนเก้าอี้นิ่ง

"ถ้าอย่างนั้นก็เอาเลยครับ" อิทธินั่งนิ่งหลับตาลงปลงกับชีวิต เขาทำใจนิ่งเงียบ พยาบาลสาวเห็นอิทธินั่งนิ่งไม่พูดอะไรอีก ก็ต้องงงกับท่าทีที่เดียวดีเดียวร้ายของเขาก่อนจะค่อย ๆ เริ่มเย็บแผล อิทธิได้แต่กัดฟันแน่นจนเลือดแทบจะไหลออกมา สิ่งเดียวที่เขาคิดในใจ

'เกลียดโลกนี้จริง ๆ '

ใช้เวลาไม่นานก็เย็บแผลเสร็จ อิทธิแทบจะเป็นลม เขานั่งนิ่งทอดถอนใจออกมา พยาบาลสาวเมลิสสาอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ กับท่าทางของเขา เธอพันแผลให้เขาจนเรียบร้อย ขณะเก็บข้าวของให้เรียบร้อยเธอก็หันมาพูดกับอิทธิ

"แผลที่ใต้ตานั้นมันจะทิ้งแผลเป็นเอาไว้นะคะ" แต่อิทธิดูเหมือนจะไม่ได้สนใจฟังเธอเลย เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไป เธอก็พูดกับเขา

"คุณไม่เหมือนอย่างที่ได้ยินมาเลย" เมื่อได้ยินอย่างนั้นอิทธิจึงหันมามองเธอแว๊บหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาแล้วเดินออกจากห้องไป

อิทธินั่งลงตรงเตียงผู้ป่วยเมื่อเขาออกมาเจอกับหมอเอดิสันอีกครั้ง เขาให้อิทธินอนพักสักครู่เพื่อให้น้ำเกลือและดูอาการอื่น ๆ เขาและคนอื่นจึงต้องนอนพักอยู่ในห้องคนไข้ที่มีเตียงนอนเรียงรายเต็มไปหมด

อิทธิเดินตามพยาบาลมาที่เตียงของเขา ก่อนที่เขาจะล้มตัวลงนอน พยาบาลสาวเมลิสสาก็เดินมาข้างเตียงอิทธิ

"คุณต้องนอนพัก จนกว่าน้ำเกลือขวดนี้จะหมดนะคะ" พยาบาลสาวมาพร้อมกับรอยยิ้มของเธออิทธิ ที่ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับเธออีก ก็นอนนิ่งยื่นแขนและหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่ก่อนที่เธอจะสอดเข็มเข้ามาเธอก็พูดกับอิทธิจนเขาต้องหันหน้ามาจ้องมองเธอ

"ขอโทษนะคะ นี้เป็นครั้งแรกที่สอดสายน้ำเกลือให้คนไข้ เพราะงั้นต้องขอโทษถ้าอาจต้องแทงเข็มหลายครั้ง" เธอพูดขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง อิทธิจ้องเขม็งไปที่เธอก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วก็พูด

"ล้อเล่น ๆ คะ ไม่แกล้งแล้วก็ได้" อิทธิขมวดคิ้วแน่นก่อนจะพูดตอบกลับพยาบาลคนสาว

"ขอโทษนะครับ พยาบาลที่นี้ เขาตลกแบบนี้ทุกคนหรอป่าว?"อิทธิพูดเสียดสีพยาบาลสาว เธอเพียงแค่ยิ้มก่อนจะถอยหลังออกมา

"เรียบร้อยแล้วคะ หมดขวดนี้ก็กลับได้แล้วคะ"อิทธิมองไปที่แขนก็เห็นว่ามีเข็มถูกเสียบไว้เรียบร้อยแล้ว เมื่อเงยหน้าขึ้นพยาบาลสาวยิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป แล้วพอพยาบาลสาวเมลิสสาเดินจากไป ก็มีคนมายืนข้าง ๆ เป็นหญิงสาวในชุดเครื่องแบบทหาร ทำอิทธิรู้เลยว่าเป็นใคร

"มีอะไรงั้นหรือ? อีโนร่า" เธอเดินหยิบเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างเตียง ด้วยท่าทางนิ่งเงียบและดูเย็นชาเหมือนทุกครั้ง เธอพูดเสียงเรียบ

"คุณแอบหนีออกไปแบบนี้ ฉันจะต้องเขียนรายงานเรื่องนี้"คำพูดของเธอก็ทำอิทธิเหนื่อยหน่ายใจเขาจึงพูดออกไปส่ง ๆ

"แล้วแต่คุณเลย มันเป็นหน้าที่คุณอยู่แล้ว" อิทธิพูดออกไปอย่างไม่สนใจเขาปิดตาลง คิดจะพักสักงีบหนึ่งแต่อีโนร่าก็ค่อยถามนู้นนี้อยู่เรื่อย ๆ อิทธิก็ตอบส่ง ๆ ไป

"นี้ เรื่องที่พวกเขาเล่านี้มันจริงหรือป่าว? " อีโนร่าถามออกมาอย่างสนใจ ซึ่งอิทธิก็แปลกใจไม่น้อยที่ท่าทีของเธอเปลี่ยนไป

"จะเอาไปเขียนในรายงานหรือไง" อิทธิถามออกไป อีโนร่าก็ทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยออกมา

"ฉันรายงายเฉพาะเรื่องที่เกิดขึ้นจริงเท่านั้น ข่าวลือฉันไม่เขียนลงไปหรอก" เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นอิทธิประชดประชันเธอ

"ถ้าอย่างนั้นคุณควรไปถามคนอื่น ๆ นะ ในห้องนี้มีคนให้คุณถามได้เยอะแยะไป" อิทธิก็ยังบ่าบเบี่ยงประเด็นออกไป ทำให้อีโนร่าเริ่มโมโหกับท่าทางของเขา

"ฉันถามมาแล้ว แต่อยากได้ยินจากปากคุณเพราะเรื่องที่พวกเขาเล่ามันดูอย่างกับเรื่องเล่าจากนิทานหรือตำนานอะไรเทือกนั้น"อีโนร่าตอบอิทธิ เขาจึงลืมตาขึ้นมองไปที่ตาของเธอ ทั้งคู่สบตากันอยู่คู่หนึ่่งก่อนอิทธิจะตอบคำถามของเธอ

"ก็คงเป็นอย่างนั้น" อิทธิตอบสั้น ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง อีโนร่าไม่ได้ถามอะไรต่อเธอเพียงนั่งเงียบ ๆ ส่วนอิทธิคราวนี้เขาหลับจริง ๆ ด้วยความอ่อนเพลีย

กว่าเขาจะตื่นเวลาก็ผ่านไปจนเย็น อิทธิลืมตาขึ้นก่อนจะปิดขี้เกียจไปมา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นอีโนร่านั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ข้างเตียง เขาจึงจ้องมองไปที่เธอโดยไม่ได้ส่งเสียงเรียกหรือทำอะไรที่เป็นการรบกวนเธอ เพียงมองไปที่เธอเท่านั้น

อีโนร่าในชุดเครื่องแบบ เธอแตกต่างออกไปเล็กน้อยกับครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน เขาไม่เคยมองเธอจริง ๆ เลยหลังจากนั้น ผมที่สั้นของเธอเริ่มยาวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่กลมโตคู่นั้นจับจ้องไปที่หนังสือในมืออย่างแน่วแน่ ริมฝีปากที่เคยทาด้วยลิปสติกสีแดงแต่คราวนี้เธอไม่ได้ทามามัน มีเพียงริมฝีปากสีชมพูอ่อน ๆ ทำให้เธอดูไม่อันตรายเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอ อีโนร่านั่งอ่านหนังสืออยู่อย่างนั้น โดยไม่รู้เลยว่าอิทธินอนจ้องเธออยู่ เธอมักกัดริมฝีปากของเธอเบา ๆ เมื่อยามที่ต้องคิดอะไรเพลิน ๆ ทำให้ริมฝีปากของเธอแดงระเรื่อขึ้น

อิทธินอนมองเธอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ สังเกตุสีหน้าที่เปลี่ยนไปยามเมื่ออ่านหนังสือในมือ จนอิทธิอดจะพูดขึ้นไม่ได้เมื่อเห็นเธอขมวดคิ้วชนพวกมันแทบจะชนกัน

"เรื่องที่อ่านมันเครียดขนาดนั้นเลยหรอ?" อีโนร่าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมาสบกับอิทธิ ก่อนจะพูดตอบเขา

"คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไร?" อิทธิไม่ตอบอะไรเพียงยิ้มออกมาน้อย ๆ

"ผมถามคุณก่อนนะ" อิทธิพูดขึ้นทำเอาอีโนร่าจ้องที่เขาก่อนจะปิดหนังสือในมือ

"มันเป็นเรื่องที่น่าสนใจ"เธอตอบออกมาเบา ๆ อิทธิจึงตอบกับเธอไปบ้าง

"ช่าย ผมตื่นแล้ว"เขาตอบคำถามของเธอ เมื่อเธอตอบคำถามของเขา ทั้งคู่มองหน้ากันเล็กน้อยก่อนอิทธิจะพลิกตัวกลับไปนอนดี ๆ เหมือนเดิม

"นี้กี่โมงแล้วงั้นหรอ" อิทธิพูดขึ้นเมื่อเห็นแสงแดดทอดผ่านหน้าต่างส่องเข้ามา

"อีกไม่ถึงสองชั่วโมงก็จะมืดคะ" ไม่ใช่อีโนร่าที่ตอบอิทธิ พยาบาลสาวเมลิสสาเดินเข้ามาที่ข้างเตียงอิทธิ อิทธิมองไปที่เธออย่างแปลกใจ ก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

"อ๋อ ฉันมาถอนสายน้ำเกลือนะ มันน่าจะหมดได้สักพักแล้ว" อิทธิหันไปมองขวดน้ำเกลือที่ว่างเปล่า เขาจึงยื่นแขนให้กับเธอถอดเข็มออก พอพยาบาลสาวคว้าแขนของเขามาแล้วจะดึงเข็มออก อิทธิรีบเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่ง เขาสบตาเข้ากับอีโนร่าที่นั่งอยู่ เธอจึงพูดขึ้น

"คุณกลัวเข็มอย่างนั้นหรอ? ทั้งเนื้อทั้งตัวคุณมีแต่บาดแผล ทำไม่กลับแค่เข็มเล็ก ๆ ถึงได้กลัวมันละ" นี้คงเป็นคำถามที่เขาคิดอยู่แล้วว่าจะต้องถูกถาม เขาจึงตอบกลับพร้อมทั้งจ้องเธอเขม่ง

"มันไม่เหมือนกัน พูดไปคุณไม่เข้าใจหรอก" อิทธิตอบกลับไป แต่แล้วพยาบาลสาวก็บอกว่าดึงเข็มออกมาเรียบร้อยแล้ว อิทธิถึงนึกขึ้นได้ว่ากำลังถอดเข็มอยู่ อีโนร่าที่เห็นอย่างนั้นเธอจึงลุกขึ้นแล้วขอตัวไปก่อน อิทธิจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นตาม ส่วนพยาบาลสาวก็กำลังเก็บของอยู่

อิทธิเดินออกจากห้องพยาบาลแต่เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาแล้วถามพยาบาลสาวเมลิสสา

"นี้คุณพยาบาล คุณรู้ไหมว่าห้องสมุดอยู่ที่ไหน" พยาบาลสาวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะตอบคำถามของอิทธิ เมื่อได้คำตอบอิทธิจึงขอบคุณ แต่พยาบาลสาวก็พูดไล่หลังมา

"ถ้าอย่างนั้นก็อย่ารีบกลับมาที่นี้เร็วนักนะคะ คนแบบคุณฉันว่าเราคงได้เจอกันบ่อย ๆ แน่" อิทธิไม่ได้สนใจฟังเธอ เขารีบตรงไปยังห้องสมุดที่อยู่ห่างไปไม่ไกลตามคำบอกของเมลิสสาทันที

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

230 ความคิดเห็น