นักค้าทาส

ตอนที่ 2 : หลุมพราง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

เช้าวันที่3

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เพราะเมื่อวานนี้ได้นอนเต็มอิ่มภายในถ้ำที่เป็นเหมือนบ้านหลังใหม่ หลุมพรางที่พึ่งจะทำเสร็จเมื่อวาน มีรอยสัตว์ตกลงไป แต่ดูเหมือนว่าหลุมมันจะเล็กและตื้นเกินไป จนสัตว์ตัวนั้นเลยกระโดดหนีออกไปได้

ผมจึงปรับให้หลุมมันใหญ่ขึ้น และใช้ไม้หนามแหลมวางไว้ก้นหลุม เพื่อให้มันตกลงมาแล้วบาดเจ็บจนกระโดดออกไม่ได้ ผมนำใบไม้มาปิดปากหลุมอย่างแนบเนียนจนมองไม่ออกว่ามีหลุมพรางอยู่

โชคยังดีที่วันนี้ยังจับปลาตัวใหญ่ได้ แม้หน้าตาจะดูเหมือนปีศาจจนดูไม่น่ากินก็ตามที แต่เนื้อของมันอร่อยมาก มันติดกับดักจากการใช้ปลาตัวเล็กเป็นเหยื่อล่อ มันน่าจะเป็นปลากินเนื้อ หลังจากนั้นผมก็นั่งทำกับดักปลาเพิ่มทั้งวัน ไปอีกหลายอัน

เช้าวันที่4

วันนี้ผมดักกระต่ายได้สำเร็จมันตกลงหลุ่มพรางที่ผมทำขึ้นใหม่ ก่อนจะจับมันใส่ลงในกรงเถาวัลย์ที่ทำขึ้น  ดูแล้วสัตว์ขนาดใหญ่อย่างหมูหรือหมี ถ้าตกไปในกหลุมพรางนี้ ยังไงก็ไม่รอดแน่

ส่วนกับดักปลาก็ยังทำงานได้ดีเหมือนเดิม มันจับปลาขนาดฝ่ามือได้ถึงสามตัว จากกับดักทั้งหมดสิบอัน ที่ผมนั่งสานอยู่เมื่อวานนี้ตลอดทั้งวัน มันช่วยให้ผมไม่ต้องลำบากเรื่องอาหาร ตอนนี้ผมจึงมีทั้งปลาและกระต่าย ผมจึงเอาปลาขังไว้ในกระชังก่อนที่จะวางมันลงในน้ำ ผมต้องเก็บอาหารสำรองไว้บางส่วน เผื่อว่าวันไหนจับอะไรไม่ได้ จะได้ไม่ต้องมาอดข้าว ผมไม่อยากจะหิวตาย เพราะความไม่รอบครอบหรอกนะ

ตอนเย็นผมออกไปเก็บผลไม้อีกเป็นจำนวนมาก ทำไมเหรอ? ใช่แล้ว ตอนนี้ผมเริ่มจะหาอาหารได้มากขึ้น จนเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น พรุ่งนี้ผมจะออกสำรวจเส้นทางออกจากป่าแห่งนี้

เช้าวันที่ 5

หลังจากการจัดการทุกอย่างเสร็จ ผมรีบออกเดินทางสำรวจบริเวณนั้นทันที ผมค่อยๆ เขียนแผนที่ด้วยถ่านบนเปลือกไม้ จดทรัพยากรในป่าพร้อมทั้งทำเครื่องหมายไปตลอดทาง

ผมพยายามปีนขึ้นต้นไม้สูง เพื่อที่จะเห็นวิวในมุมสูง แต่น่าเสียดายมันมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากต้นไม้ ผมต้องไปที่สูงกว่านี้ถ้าอยากจะมองเห็นวิวมากกว่าเดิม การขึ้นไปยอดเขาแล้วมองมันลงมา 

น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ แต่ดูจากระยะทางมันไกลมาก ผมต้องเดินทางขึ้นไปและกลับลงมาที่พักก่อนที่ฟ้าจะมืด ดังนั้นวันนี้ผมจึงตัดสินใจกลับที่พักไป ผมนำผลไม้แปลกๆ กลับมาด้วย มันมีเปลือกแข็ง น้ำหนักเบา ข้างในกลวง รูปทรงกระบอก มันสามารถเอามาบรรจุน้ำดื่มได้ ถังน้ำที่ทำจากหม้อดินมีน้ำหนักมากและแตกง่าย มันไม่เหมาะสมกับการเดินทางในป่า

เช้าวันที่ 6

การเดินทางเริ่มขึ้นแต่เช้ามืด เพราะจุดหมายอยู่ไกล ผมอาจจะต้องค้างคืนที่นั่นถ้ากลับมาไม่ทัน แต่ผมไม่อยากนอนบนต้นไม้หรอกนะแค่คืนเดียวก็เข็ดแล้ว ผมเดินลัดเลาะไปตามทางลาดชันขึ้นไปบนภูเขา ระหว่างทางมีต้นไม้อยู่เต็มไปหมดแต่ก็ยังพอจะเดินได้ไม่ลำบากนัก ผมพบเจอเห็นสัตว์ต่างๆ ไปตลอดทางมันส่วนใหญ่มันมักจะวิ่งหนีไปทันที ถึงจะเจอกับหมาจิ้งจอกตัวเล็กที่พยายามจะเข้ามาลองเชิง แต่เมื่อโดนไม้ขว้างใส่ มันก็วิ่งหนีไปทันที ถ้าหากมันตัวใหญ่กว่านี้ คงเป็นผมที่ต้องวิ่งแทน 

ผมพยายามมองลงมาข้างล่างตลอดทางที่เดินขึ้นไปจนผมเห็นแท่นหินที่เคยอยู่ในวันแรกจากจุดนั้นห่างจากจุดถ้ำที่พักของผมไม่ไกลมากนัก แต่เนื่องจากวันแรกผมเดินหลงทางแล้วเดินวนไปวนมาทำให้ใช้เวลาไปตลอดทั้งวัน

ผ่านไปครึ่งวันในที่สุดเดินทางมาถึงยอดเขาข้างบนเป็นภูเขายอดราบกว้างประมา4-5 ตารางกิโลเมตร ผมพยายามที่จะมองตามแม่น้ำจากจุดที่ขึ้นมาถึงไปเรื่อยๆเผื่อว่าจะเจอหมู่บ้านคนแต่ก็ไร้วี่แวว ดังนั้นผมต้องไปอีกข้างของฟากของภูเขา

เมื่อเดินต่ออีกราวครึ่งชั่วโมงคราวนี้โชคเข้าข้างผมเพราะว่าผมเจอ ร่องรอยของผู้คน! มันคือถนนขนาดใหญ่ ถนนแบบนี้ต้องไม่ใช่ฝีมือของสัตว์ป่าแน่ๆ แต่ผมอาจจะเข้าใจผิดก็ได้ เพราะว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่ผมรู้จัก 

ผมรีบจดมันลงแผนที่เปลือกไม้ ก่อนที่จะรีบกลับไปที่พักเพราะตอนนี้ใกล้จะมืดแล้ว การเดินลงทำได้เร็วและง่ายกว่า แต่ผมก็พยายามระมัดระวัง ถ้าหากเกิดอุบัติเหตุล้มจนขาหักขึ้นมา ผมคงไม่รอดแน่ๆ

แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรีบกลับ พรุ่งนี้จะได้เตรียมตัวไปสำรวจที่ถนน ถ้าเจอผู้คนผมจะได้ออกจากป่านี้ไปเสียที ผมเดินทางลงเขา มาได้สักระยะหนึ่งฟ้าก็เริ่มมืดลง ผมต้องใช้ความระมัดระวังมากขึ้น เพราะสัตว์ดุร้ายเริ่มออกหากิน แต่ยังมีเวลาอีกเล็กน้อย ก่อนที่มันจะมืดสนิท ผมจึงจุดคบเพลิงที่ทำจากยางไม้ เพื่อความปลอดภัย และเมื่อเดินทางมาใกล้ที่พัก 

ผมเลยแวะดูที่กับดักหลุม เผื่อที่ว่าจะได้อะไรไปกินคืนนี้ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่ามีตัวอะไรอย่างอย่างติดกับดัก แต่กลับไม่มีตัวอะไรในหลุม สิ่งที่เหลืออยู่มีแต่เลือดภายในหลุมและไม้แหลม 

นี่มันมันเกิดอะไรขึ้น? รอยเลือดโดนลากออกไปจากหลุมตามทางเดิน 

ผมคิดว่าคงโดนขโมยเหยื่อที่จับได้ไปแล้ว ถึงแม้จะโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้ ผมจึงตัดสินใจกลับที่พักไปกินผลไม้ที่เก็บไว้แทน พรุ่งนี้ผมจะไปสืบดูว่าตัวอะไรที่มาแย่งเอาเหยื่อของผมไป นั่นมันเนื้อของผมนะอยากได้ก็ไปล่าเองสิเฟ้ย!


*******

โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #3 tankyo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 16:07
    ใครขโมยเนื้อของน้องไปโมโหหิวแทนเลย
    #3
    0