นักค้าทาส

ตอนที่ 13 : ความตายมาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 พ.ย. 63

ตอนที่ 13 ความตายมาเยือน

เสือดำวิ่งพุ่งมา ผมจึงยกดาบขึ้นป้องกัน แต่ด้วยแรงกระแทกอันมหาศาลของมัน ทำเอาดาบของผมหักเป็นสองท่อนส่วนผมปลิวหงายหลังไปกองอยู่กับพื้น

มันกระโดดเหยียบหน้าอกผมไว้ทันที น้ำหนักเกือบสองร้อย กิโลกรัม กดทับผมเอาไว้ ถึงกับจุกจนหายใจไม่ออก มันแยกเขี้ยว คำรามเสียงดัง จนน้ำลายกระจายใส่เต็มหน้าผม

"จัดการมันเดี๋ยวนี้ !"

จอมเวทสั่งให้เสือรีบจัดการปิดฉากทันที เพราะเขาเองเริ่มไม่สนุกกับการต่อสู้ในครั้งนี้แล้ว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต มันจะยากลำบากถึงเพียงนี้ ไม่เหมือนการประลองฝีมือที่ผ่านๆ มา เพียงแค่ศัตรูได้ยินแค่ชื่อของเขาก็ขาสั่นเป็นเจ้าเข้า เมื่อเห็นเวทน้ำแข็งที่รุนแรง พวกเขาก็ขอยอมแพ้ทันที แต่กับศัตรูคนนี้ หาได้มีแววตาคิดจะยอมแพ้ไม่ จนทำให้เขาเริ่มชักหวั่นๆ หากไม่รีบจัดการให้เด็ดขาด อาจจะกลายเป็นเขาที่พลาดท่าไปเอง

เสือดำจัดการตามสั่ง อ้าปากแยกเขี้ยวเตรียมขย้ำใส่หัวศัตรู แต่เมื่อก้มหน้าลงมามันกลับโดนน้ำสีเขียวพ่นใส่เต็มหน้าเข้าทั้งปากและจมูก เสือดำตกใจจนกระโดดหนีออกไป หลังจากโดนตัดหางขาด มันก็ได้รับบทเรียนว่าไม่ควรประมาทมนุษย์คนนี้

เสือดำเริ่มออกอาการเซไปเซมา เหมือนคนเมา มันเอามือถูจมูกอย่างรุนแรง และเริ่มเอาหน้าไปถูไถกับพื้น ก่อนจะล้มตัวนอนดิ้นไปมา ทำให้จอมเวทน้ำแข็งตกลงจากหลังของมัน

"เฮ้ย! เป็นอะไร? นี่แกทำอะไรกับมัน"

จอมเวทร้องด้วยความโมโห เมื่อเห็นเสือดำคู่หู ลงไปนอนกองชักดิ้นชักงอ น้ำลายยืด จนไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก

"เป็นอะไรไปเจ้าเหมียวน้อย แค่โดนแคปนิสคั้นสดๆ จากต้นแค่นี้ ถึงกับไปไม่เป็นเลยงั้นเหรอ"

ผมตอบ พร้อมกับค่อยๆ ลุกขึ้นคว้าดาบหักครึ่งเดินไปทางเขา

ตอนที่ผมโดนเขายิงเวทศรน้ำแข็งใส่จนล้มกลิ้ง ผมเหลือบไปเห็นว่ามันมีต้นแคปนิสขึ้นอยู่แถวนั้นพอดี ผมจึงเด็ดใบมันมาเคี้ยวเป็นอาวุธลับ มันทำเอาปากผมชาไปหมด

(แคปนิส เป็นพืชสมุนไพรในตระกูลของมินต์ อีกชื่อหนึ่งของมันคือ ต้นกัญชาแมว เมื่อขยี้ใบกลิ่นของมันแรงกว่าเดิม กลิ่นของมันจะกระตุ้นให้แมวมีอาการเคลิบเคลิ้มมึนเมาสะลึมสะลือเหมือนคนเสพกัญชาประมาณ 5-10นาที)

"ไอ้ขี้โกง ไหนบอกจะดวลกันตัวต่อตัว ทั้งใช้ค่ายกลลูกธนู ใช้ให้ผู้หญิงมาลอบทำร้าย และยังใช้พ่นพิษใส่อีก "

"แหม่ แล้วที่แกใช้ทั้งเสือทั้งนกใส่ก่อน ไม่พูดถึงเลยนะ ขนาดว่านี่ยังไม่ได้นับที่แกใช้เวทน้ำแข็งอีกนะ"

ผมปาดาบหักไปใสเขาทันที เมื่อเห็นเขาทำท่าจะร่ายเวท มันทำให้เขาหยุดร่ายเวทและล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลออกมาอาบพื้นดินที่โดนแช่แข็ง

"นึกว่าเลือดของแกจะเป็นสีน้ำเงินเสียอีก ถ้าหากแกว่าฉันโกง งั้นตอนนี้เรามาดวลกัน แบบตัวต่อตัวอย่างยุติธรรมดีไหม"

ผมพูดพร้อมกับเดินฉีกยิ้มกว้าง มาดึงดาบหักที่ปักอยู่ที่ท้องของเขาออกมาพร้อมกับยกดาบขึ้นเหนือหัว

"อั่กๆ ไม่นะ ลุงดีแลน ท่านอาจารย์ ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

เขาร้องขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น ด้วยความหวาดกลัวราวกับเห็นปีศาจยมทูตอยู่ตรงหน้า ความเย่อหยิ่ง ทระนงตนในศักดิ์ศรีของจอมเวท ในตอนแรกที่พบกัน มันได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว

เขาพยายามจะลุกหนี แต่ก็โดนผมจัดการฟันใส่ขาทันที จนเขาล้มลงอีกครั้ง

"ลุกขึ้นมาสู้สิ ไหนว่าแกอยากจะดวลกับฉัน"

ผมเดินตามไปช้าๆ ขณะเขาที่กำลังกระเสือกกระสน คลานหนีไป มันทำให้เลือดของเขาโดนลากไปเป็นเส้นทางตามที่เขาได้คลานไป

"นี้แกคิดจะหนีอย่างเดียวหรือยังไง! "

เขาคลานไปจนถึงกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างมันขึ้นมาเอง มันทำให้เขาจนมุมไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว

"หยุด! หยุดนะ! ข้าคือคาร์ตันจอมเวทที่เก่งที่สุดในอันคาทานะเว้ย"

"งั้นนี่ก็จะเป็นสิ่งที่แกจะได้รับ เมื่อคิดมาเก่งฉันคนธรรมดาที่อาศัยในแห่งป่านี้"

ผมใช้ดาบหักสับใส่เขารัวๆแบบไม่ยั้ง จนเกิดเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่กระจายย้อมบริเวณนั้นให้กลายเป็นสีแดง ก่อนที่เสียงนั้นจะเงียบลงไปเอง

เนื่องจากผมเห็นพวกเพื่อนทหารของเขา สามารถฟื้นจากอาการบาดเจ็บได้ด้วยเวทฟื้นฟู ดังนั้นเพื่อความไม่ประมาทผมจึงลงมือสับร่างของเขาจนเละเทะ แบบที่ว่า ดูยังไงมันก็ฟื้นกลับมาไม่ได้แน่ๆ

ทันใดนั้นก็มีกระดาษแผ่นสี่เหลี่ยมขนาดเล็กเรืองแสงวิบวับ สองใบลอยหมุนอยู่เหนือศพของเขา

"นี่มัน...อะไรกัน ?"

ผมรีบหยิบมันมาสำรวจดู บนกระดาษนั่นมีรูปข้างบนและข้อความข้างล่าง คล้ายๆ กับการ์ดไพ่ของเล่น

******** การ์ดจอมเวทน้ำแข็ง ********

มันมีรูป นักเวทผ้าคลุมสีขาวร่ายเวทท่ามกลางพายุน้ำแข็ง

----------------------

มีข้อความเขียนว่า

ความหายากระดับ SR พลังระดับ 5 ดาว

----------------------

******** การ์ดซัมมอนเนอร์แห่งความมืด *******

มีรูป เงาตัวสีดำๆ มีตาสีเขียวอยู่ตรงกลาง

-----------------------

มีข้อความเขียนว่า

ความหายากระดับ R พลังระดับ 3 ดาว

------------------------

ถึงจะไม่รู้ว่าการ์ดพวกนี้ใช้งานยังไง แต่ผมเดาได้ว่ามันจะต้องเป็นของมีค่าอย่างแน่นอน ผมรีบค้นตัวของจอมเวทอีกครั้ง เผื่อว่าจะมีพวกยารักษาแผล แต่กลับไม่พบอะไรนอกจากไม้เท้าที่ติดตัวเขาอยู่ตลอด

ผมทิ้งดาบหักๆไปแล้วเอาไม้เท้ามาใช้ช่วยค้ำยันแทนเพราะตอนนี้ผมแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว

ผมเห็นร่างเสือดำที่กำลังค่อยๆกลายเป็นฝุ่น ส่วนกำแพงน้ำแข็งก็เริ่มที่จะ พังทลายลงทีละเล็กทีละน้อย

มันทำให้ผมต้องรีบหนีไปจากที่นี่ก่อนพวกทหารราบเกราะหนักอีกฟากหนึ่งจะข้ามกำแพงมาได้

เมื่อผมเดินสำรวจตามกำแพงไปเรื่อยๆ ก็พบกับช่องบนกำแพงน้ำแข็ง ผมจึงรีบมุดมันหนีออกไปข้างนอก

เมื่อออกมาได้ ผมรีบตรงไปดูอาการของผู้หญิงคนนั้นทันที ร่างกายของเธอแปดเปื้อนไปด้วยเลือดกับน้ำแข็งที่ค่อยๆ กระจายปกคลุมร่างกาย

ลมหายใจของเธอ อ่อนแรงลงทุกขณะ

แผ่วเบาลง

แผ่วเบาลง

แล้วหัวใจของเธอได้หยุดเต้นลง

ผมดึงศรน้ำแข็งที่เสียบคาอยู่ออกแล้วทำCPR ปั๊มหัวใจสลับกับการผายปอด จนหัวใจของเธอกลับมาเริ่มเต้นและเริ่มหายใจได้อีกครั้ง เธอปลอดภัยแล้ว แต่เวทน้ำแข็งสร้างความเสียหายอย่างมากให้กับอวัยวะภายในของเธอ ดังนั้นเธอจำเป็นจะต้องได้รับการรักษาที่ถูกต้อง

ดูจากอาการบาดเจ็บของผมหลังจากการต่อสู้กับจอมเวท ยังไงผมก็พาเธอหนีพวกทหารไม่ทันแน่ ผมวางแผนว่าจะล่อพวกมันไปทางอื่นโดยทิ้งเธอไว้ที่นี่

แต่ปัญหาคือ พวกหมาป่าจะเล่นงานเธอทันทีที่ผมไม่อยู่ สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากศพ ผมมีบทเรียนจากการต่อสู้กับหัวหน้าโจร พวกหมาป่าจะอาศัยช่วงที่ผมกลับถ้ำเล่นงานกัดกินศพของพวกเขาจนเละ

แต่ว่ามีอยู่สถานที่หนึ่ง ที่พวกหมาป่าจะไม่เข้าไปใกล้ มันคือบริเวณหน้าถ้ำของหมีสามแขน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ผมจะพาเธอไปหลบที่นั่นแล้วล่อพวกทหารไป หมีสามแขนจะไม่ออกมาจากถ้ำ หากไม่มีเสียงดังรบกวนการจำศีลของมัน

"มันอยู่นั้น เอาธนูมา อย่าให้มันรอดไปได้"

เสียงดังออกมาจากในกำแพงน้ำแข็ง พวกทหารกำลังทุบทำลายมันพังอีกฝั่งหนึ่งเข้ามาได้แล้ว ดูแล้วมันคงจะต้านพวกเขาไว้ได้อีกไม่นาน ผมจึงจะรีบแบกเธอขึ้นหลัง แต่พวกทหารยิงธนูลอดช่องกำแพงที่ผมใช้ลอดออกมา ลูกธนูปักโดนขาของเธอ มันทำให้ผมต้องรีบวิ่งไป

แต่ผมเองก็วิ่งไปได้ไม่ไกล ผมก็หมดแรงจนทรุดลงกับพื้น บาดแผลที่ผมโดนเวทน้ำแข็งยิงใส่ มันบาดเจ็บรุนแรงเกินไป ยิ่งผมออกแรงไปมากเท่าไร มันจะยิ่งทำให้แผลฉีกใหญ่ขึ้น จนเลือดไหลไม่ยอมหยุด มันทำให้ผมหน้ามืด สิ่งต่างๆ ที่ผมมองเห็นเริ่มกลายเป็นสีขาวดำ นี่ผมคงมาได้แค่นี้สินะ คนแบบผมมันไม่ควรทำตัวเป็นฮีโร่จริงๆ นั่นแหละ แต่ช่างมันเถอะ อย่างน้อยก็ได้ทำตัวเท่ๆสักครั้งก่อนตาย

ผมรู้สึกหนาวขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็เหนื่อยมากๆ

ตอนนี้ผมอยากนอนสักงีบจัง

ตาของผมค่อยๆ ปิดลงช้าๆ

จนทุกอย่างค่อยๆ มืดลง

จากนั้นสติสัมปชัญญะของผมก็กลืนหายไปในความมืด

-------------------------------------------------------

. . . กำลังทำการรวบรวมผลคะแนน. . .

สรุปผลคะแนนของคุณ เยมะ

[ฆ่า 5 (โจร 4 ผู้กล้า 1)

ช่วยฆ่า 1 (โจร 1)

ช่วยชีวิต 1

ตาย 1]

. . . คุณผ่านเงื่อนไขที่กำหนด. . .

ปลดล็อกทักษะพื้นฐาน

-ความสามารถทางกายภาพเพิ่มขึ้น

-ความสามารถทางเวทมนตร์เพิ่มขึ้น

-ปลดล็อกการใช้แผงควบคุมขั้นพื้นฐาน (เรียกใช้เมนู)

"ตรวจพบ การ์ดเวทมนตร์ ระดับSR/R คุณต้องการจะใช้งานมันหรือไม่? "

เยมะ : "...."

ตรวจพบ การ์ดเวทมนตร์ ระดับSR/R คุณต้องการจะใช้งานมันหรือไม่?

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นในหัวของผม มันร่ายยาวมาสักพักละ ตอนนี้มันเหมือนกับต้องการให้ผมตอบ

เยมะ : "ถามผมเหรอ ? แต่ผมตายแล้วนะจะใช้ไปทำไมละ ? แล้วนี่มันเสียงของใครกัน ?"

ตรวจพบ การ์ดเวทมนตร์ คุณต้องการจะ..

เยมะ : "ใช้ ๆ"

รู้สึกว่าเสียงนี้จะเป็นแค่ระบบตอบรับ มันทวนคำถามเดิมมาสามรอบแล้ว ผมจึงตอบตัดบทให้มันจบๆไป

ล้มเหลว! ล้มเหลว!

คำเตือน! คำเตือน!

คุณต่อต้านการ์ดเวทมนตร์ กรุณาหยุดต่อต้าน มิฉะนั้นจะเกิดอันตรายต่อร่างกายของคุณ

เยมะ : "ห๊ะ อะไรอีกเนี่ยใครต่อต้าน ? ผมอยู่เฉยๆ นะ"

...การใช้งานการ์ดจอมเวทน้ำแข็งระดับSRเสร็จสิ้น

ล้มเหลว! ระดับพลังของคุณไม่พอจะใช้งานการ์ดเวทมนตร์เพิ่ม

เยมะ : "โอ๊ย ไหวเปล่าเนี่ย"

ผมตอบกลับเสียงที่ได้ยิน ที่ท่าทางฟังแล้วจะไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไร

...คุณได้รับโบนัสพิเศษจากการสังหารผู้กล้าจอมเวทฝึกหัด

-ร่างกายได้รับการฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติและได้รับพลังเวทเพิ่มขึ้น

เสร็จสิ้นกระบวนการ

เรากำลังจะส่งคุณกลับไปใน5วินาที กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม

…นี่เป็นคำเตือนสุดท้าย!! ...

คุณไม่ได้เป็นอมตะ หากตายอีกครั้ง คุณจะไม่ได้รับการฟื้นคืนชีพ เพราะฉะนั้นกรุณาอย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆอีก

ห้า..สี่..สาม..สอง..หนึ่ง..

ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่เดิมหลังจากผมหลับตาลงไปเสี้ยววินาทีเท่านั้น ถึงแม้ว่าผมจะใช้เวลาคุยกับเสียงประหลาดอยู่นานหลายนาทีก็ตาม

ร่างกายของผมกลับมาเป็นปกติ ขณะที่ผมกำลังมึนงงอยู่นั้น พวกทหารยิงธนูมาใส่ ผมจึงยกมือขึ้นกันด้วยความตกใจ โล่น้ำแข็งปรากฏขึ้นกลางอากาศมาปกป้องผมไว้

"โว้ว!? "

ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ นี่ผมไม่ได้ฝันจริงๆ ใช่ไหม นอกจากไม่ตายแล้วยังมีพลังเวทอีกด้วย

ผมลองยิงเวทน้ำแข็งสวนกลับไปทันที มันทำให้พวกเขาต้องรีบหลบไปคนละทาง แต่ก็มีผู้เคราะห์ร้ายที่หลบไม่ทัน ทหารธนูโดนเวทน้ำแข็งของผมจนล้มลงแต่อาการของเขาดูเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าไรนัก ดูแล้วก็เหมือนกับโดนก้อนหินขว้างใส่หน้าเท่านั้น

ผมจึงลองจินตนาการให้มันใหญ่ขึ้นแรงขึ้นแล้วใช้มันใหม่อีกครั้ง ผลที่ได้ต่างจากครั้งแรก รอบนี้มันกลายเป็นน้ำแข็งแหลมพุ่งไปใส่พวกเขาด้วยความรุนแรงจนทำให้พวกเขาหวาดกลัวอย่างมาก มันทำให้ผมได้ใจขึ้นมาทันที

มาแบบนี้ แสดงว่ามันถึงเวลาที่ผมจะได้แจ้งเกิดแล้วใช่ไหม? ฮ่าๆ

*****†******

โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น