นักค้าทาส

ตอนที่ 12 : ดวลกันตัวต่อตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 พ.ย. 63

ตอนที่13 ดวลกันตัวต่อตัว

ทหารสวมชุดเกราะ ขี่ม้าต่อแถวตามกันมา ทั้งหมดมีอยู่ราวๆสิบกว่าคน

ทหารที่อยู่หัวแถวเห็นคาร์ตันกำลังต่อสู้อยู่ เขาจึงพยายามรีบเข้าไปช่วยเหลือ แต่เขากลับพลัดตกหลุมพราง ตกลงไปทั้งตัว ม้าของเขาตายในทันที ส่วนตัวทหารบาดเจ็บสาหัส จากการโดนหนามแหลมแทงเข้าที่ช่องว่างของชุดเกราะใต้รักแร้

เพื่อนทหารที่ตามมา รีบช่วยเขาขึ้นมา เมื่อดึงคนเจ็บออกจากหลุม

ลูกธนูที่ซ่อนอยู่ในหลุมก็พุ่งใส่หน้าอกของคนที่มาช่วยทันที แต่ยังดีที่ลูกศรไม่อาจจะเจาะชุดเกราะเหล็กหนาๆ มันจึงเด้งออกไป ถ้าหากเขาไม่ได้ใส่ชุดเกราะป้องกัน คงได้รับบาดเจ็บเพิ่มไปอีกคน

"เกิดอะไรขึ้น!? "

ดีแลน ที่ตามมาถึงที่หลังรีบลงไปดูทหารที่บาดเจ็บทันที

"เขาตกหลุมพรางเพราะคิดจะรีบไปช่วย คาร์ตันที่กำลังต่อสู้กับผู้ชายคนหนึ่ง คาดว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพวกเดียวกับคนในหมู่บ้านครับ"

นายทหารรีบรายงานทันที

"โชคดีที่มีเกราะป้องกันไว้เลยไม่ถึงตาย ท่านอาจารย์ขอรบกวนด้วย"

ดีแลนเรียกอาจารย์ที่กำลังยืนดูคาร์ตันด้วยสีหน้าเป็นกังวล โดยที่ไม่ได้สนใจไยดี ทหารที่บาดเจ็บเท่าไรนักก่อนจะหันมาชี้ไม้เท้ามาแล้วร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูให้

"ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์จากองค์เทพแห่งแสง ฮีล!! "

ขาหันกลับไปดูลูกศิษย์รักที่กำลังต่อสู้อยู่ทันที บาดแผลของทหารที่ได้รับบาดเจ็บได้รับการฟื้นฟูจนเกือบหายเป็นปกติ

"ขอบคุณครับ ท่านอาจารย์"

ทหารที่บาดเจ็บกับดีแลนกล่าวขึ้นพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่าพวกตัวเองหายจากอาการบาดเจ็บ ทุกคนดูผ่อนคลายขึ้นและหันไปให้ความสนใจกับการต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า

"เจ้าโง่นั่น คิดจะมาสู้กับจอมเวทอัจฉริยะแห่งอันคาทา"

"ฆ่ามันเลยคาร์ตัน"

เสียงของพวกทหารที่ยืนชมการต่อสู้ส่งเสียงเชียร์กันสนุกสนาน

"คาร์ตัน เจ้าจะบ้าดีเดือดเกินไปแล้ว"

ดีแลนพูดกับตัวเองเบาๆ เขามองไปยังอาจารย์ที่ดูมีสีหน้าเป็นกังวลมากกว่าเดิม เนื่องจากตามปกติแล้ว การจัดขบวนของกองทัพ ตำแหน่งของนักเวท ควรยืนหลบอยู่แนวหลัง แล้วคอยร่ายเวทสนับสนุน ไม่ใช่การออกไปดวลกันตัวต่อตัวแบบนี้

ดีแลน แม้จะไม่มีความสามารถทางศาสตร์เวทมนตร์ แต่เรื่องในของยุทรศาสตาร์เขาก็ไม่เป็นรองใคร

ตัวเขาเองรู้สึกได้ถึงความผิดปกติจึงสั่งให้พวกทหารรีบทำลายกับดักที่ขวางอยู่ให้หมดแล้วรีบไปช่วยคาร์ตันทันที

แต่ว่ามีทหารคนหนึ่งกลับใช้ธนูยิงไปทางที่กำลังมีการต่อสู้กันอยู่ โดยหวังจะช่วยจัดการคู่ต่อสู้ของคาร์ตันให้

อาจารย์จอมเวท: "เจ้าโง่!! นี่แกคิดจะฆ่าพวกเดียวกันไปด้วยหรือยังไง แค่เขา คนเดียวก็มีค่ามากกว่าชีวิตพวกแกทั้งหมดที่นี่ รวมกันเสียอีก ถ้าคาร์ตันเป็นอะไรไปละก็ กลับไปพวกแกได้รับโทษประหารทั้งครอบครัวแน่"

อาจารย์จอมเวทด่ากราด ใส่พวกทหารทันที เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาทำเป็นอันตรายต่อลูกศิษย์รัก ทำเอาพวกทหารมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"รีบทำลายกับดักได้แล้วเจ้าพวกโง่"

อาจารย์จอมเวทออกคำสั่งอีกครั้งทำเอาพวกทหารรีบใช้หอกค้นหาและทำลายหลุมพรางบนพื้น เพื่อเปิดทางให้ปลอดภัย


------------------------------------------------------------------

#ทางฝั่งด้านเยมะ

ผมหันไปดูพวกทหารใส่ชุดเกราะที่ตามมาที่หลัง พวกเขาต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะฝ่าดงกับดักหลุมพรางมาได้สำเร็จ

ผมต้องจัดการกับเจ้าจอมเวทน้ำแข็งบ้าพลังนี่ ก่อนที่พวกทหารจะมาถึง

"สุดท้ายก็พาพวกมา เจ้าเหมียวของแกคงมีแค่ไว้โชว์ปาหี่ในกองทัพเฉยๆ สินะ"

ผมพูดยั่วโมโห เพื่อถ่วงเวลาพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อจะหาทางเอาตัวรอด

"ตลกดีนี่ อย่าเจ้าแค่ข้าคนเดียวก็เกินพอแล้ว"

เขาพูดจบก็เริ่มจะร่ายเวทน้ำแข็งอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อน!! เรื่องระหว่างข้ากับเจ้า ผู้หญิงไม่เกี่ยว"

ผมยกมือขึ้นห้าม จนเขาหยุดร่ายเวทกะทันหัน

ผมรีบดึงเธอมากอดไว้แน่น แล้วกระซิบเบาๆ สั่งให้หลบไปข้างทางพร้อมกับส่งหน้าไม้ให้เธอ เพื่อเอาไว้ใช้ป้องกันตัว

"ทำเป็นปากเก่ง ที่จริงก็กลัวตายแบบไม่ได้ ลาตายเมียสินะ ฮ่าๆ แกนี่มันกระจอกจริงๆ "

เขาหัวเราะเยาะเย้ยผมด้วยความสะใจ ทำเอาผมเริ่มจะฉุน

"แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดียว ข้าจะส่งนางไปหาแกในนรกเอง"

เขายังพล่ามไม่หยุด ผมจึงชักดาบออกมาตั้งท่า เป็นสัญญาณว่าเริ่มได้แล้ว ในตอนนั้นเองพวกทหารก็ยิงลูกธนูมาปักลงพื้นข้างๆ ที่เรายืนอยู่

"ย๊ากกก!! "

ผมร้องตะโกนพร้อมวิ่งง้างดาบใส่เขาทันที "ฮึยยๆๆๆ!! " ผมฟันใส่โดยเล็งไปที่หัวเสือดำแต่มันกลับโยกตัวหลบอย่างง่ายดาย ผมจึงหวดใส่ไปอีกหลายที แต่มันก็กระโดดหลบถอยออกไปได้แบบสบายๆ

"หืม..นี้แกไม่เคยจับดาบหรือไง? "

"หุบปาก!! "

ผมร้องตะโกน พร้อมกับง้างดาบยาวพุ่งเข้าไปฟันอีกรอบ แต่คราวนี้เสือดำมันใช้กรงเล็บปัดดาบ ทำเอาผมเสียหลัก กระเด็นออกไป

มันได้โอกาสวิ่งตามตะปบ แต่ผมยังใช้ดาบป้องกันกรงเล็บแหลมคมเอาไว้ได้ จากนั้นมันจัดการใช้กรงเล็บข่วนใส่ผมรัวๆ อย่างรวดเร็วจนผมกลายเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างเดียว แม้จะป้องกันอวัยวะที่สำคัญไว้ได้ แต่ผมก็โดนกรงเล็บของเสือดำเล่นงานไปหลายที่ ทำให้ผมเริ่มมีบาดแผลเกิดขึ้นหลายที่

ผมชักเหนื่อยจนหายใจไม่ทัน พอมีจังหวะผมเลยกลิ้งถอยไปข้างหลัง เว้นระยะออกมานั่งกับพื้น เพื่อหายใจ

"แฮ่กๆ "

"ลุกขึ้นมา!! "

เขาพูดจบก็เริ่มร่ายเวทอีกครั้ง ผมจึงใช้แรงฮึดเขวี้ยงก้อนหินใส่เขา แต่เสือดำปัดมันออกอย่างง่ายดาย ผมอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีเข้าไปในพุ่มไม้ข้างทาง

"นี่แกคิดแต่จะหนีอย่างเดียวหรือยังไงกัน? "

เมื่อจอมเวทพูดจบ ก็พบว่ามีลูกธนูยิงออกมาจากพุ่มไม้ 3-4ลูกติดกัน จนทำให้เสือดำต้องรีบหลบทันที ลูกธนูยังพุ่งออกมาอีกหลายดอกต่อเนื่องกันไม่ยอมหยุด ทำเอาเสือดำต้องรีบหลบกันแบบพัลวัน

ผมติดตั้งหน้าไม้ไว้หลายร้อยอันบนต้นไม้และพุ่มไม้บริเวณนี้ โดยใช้เชือกเป็นตัวบังคับกลไกให้ทำงานแบบเดียวกับตุ๊กตาหุ่นเชิดไว้รับมือกับศัตรูที่สามารถผ่านกับดักเข้ามาได้

กลไกหน้าไม้ของผม ยิงลูกดอกอย่างต่อเนื่อง เพื่อตอบโต้เขา แต่เสือดำมีความปราดเปรียวมากมันหลบได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ลูกธนูจะพุ่งมาจากมุมอับสายตา มันก็ยังหลบได้แบบไม่น่าเชื่อ กลไกหน้าไม้ของผมถูกยิงออกไปจนหมด

มันทำให้ผม ต้องย้ายไปต้นไม้ข้างๆ เนื่องจากตรงนั้นยังมีกลไกหน้าไม้ยังใช้งานได้อยู่

แต่เมื่อผมจะขยับออกจากต้นไม้ที่ซ่อนอยู่ เขาก็ยิงเวทน้ำแข็งมาดักหน้า เฉี่ยวหัวผมไปแค่นิดเดียว ทำเอาผมต้องรีบถอยกลับ

"ไอ้บ้าเอ๊ย มันรู้ได้ไงเนี่ย"

เวทของเขาแม้จะรุนแรงและแม่นยำ แต่มันก็พุ่งตรงเหมือนกระสุนปืน ผมจะปลอดภัยหากหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

แต่ทันใดนั้นก็มีก้อนน้ำแข็งลูกกลมๆ ขนาดเท่าลูกเบสบอลลอยมาตรงที่ผมหลบอยู่หลังต้นไม้

"เอ๋!? "

"ติ๊กๆ ตูมมม!! "

วิ้งงง~ หูของผมอื้อและมึนไปพักหนึ่ง ไอ้ก้อนน้ำแข็งนี้ มันระเบิดใกล้กับหน้าของผมทำให้แก้วหูของผมฉีกขาดจนเลือดไหลออกมา เศษน้ำแข็งกระจายพุ่งปักใส่หน้าผมหลายที แม้ไม่รุนแรงเท่าศรน้ำแข็ง แต่เศษสะเก็ดน้ำแข็งพวกนี้ ก็สร้างความเจ็บปวดได้มาก มันทำเอาผมเลือดอาบหน้าเต็มไปหมด

ผมรีบเรียกสติกลับมา แต่ก็พบว่าไอ้ก้อนน้ำแข็งระเบิด ดังติ๊กๆ อีกนับสิบลูกถูกโยนเข้ามาตรงที่ผมยืนอยู่

"เหวย!!!"
ผมรีบวิ่งออกมาจากที่ซ่อนทันทีก่อนจะโดนระเบิดเละเป็นเศษเนื้อ แต่ก็พลาดโดนจอมเวทที่ร่ายเวทดักรอ ยิงศรน้ำแข็งใส่จนล้มลง

"โดนสักที แกนี่มันไวยังกับหนู

"จอมเวทพูดขึ้นอย่างผ่อนคลาย เมื่อเขาคว้าชัยในการดวลครั้งนี้

"อักๆ " ผมส่งเสียง

"ไอ้พวกดื้อด้าน ยังไม่ยอมตายอีก"

ขาเข้ามาใกล้ร่างของผมก่อนจะเริ่มร่ายเวทศรน้ำแข็งเพื่อสังหาร

"อ๊ากกก! "

เสียงจอมเวทหนุ่มร้องลั่น พร้อมกับเอามือขึ้นมาปิดตาข้างหนึ่งด้วยความเจ็บปวด เขาหันไปมองหาต้นเหตุ ผู้หญิงที่แอบอยู่ข้างทางจัดการใช้หน้าไม้ยิง เจ้านกดำจนสลายกลายเป็นผง

เขายิงเวทศรน้ำแข็งใส่เธอจนล้มลงทันที แต่ในขณะเขากำลังยิงเวทอยู่นั้นเอง ผมที่นอนอยู่ข้างหลังก็แอบลุกขึ้นมาแล้วใช้ดาบฟันใส่เขาเต็มแรง แต่อาการบาดเจ็บจากโดนศรน้ำแข็งทะลุชุดเกราะไม้ที่ท้อง ส่งผลให้ผมฟันพลาดไปโดนหางของมันจนขาด แล้วดาบพุ่งไปสับโดนขาหลังของเสือดำ

มันสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดก่อนจะโดดหนีไป มันหันกลับมาจ้องมองและแยกเขี้ยวใส่ด้วยความเจ็บแค้นหลังจากโดนโจมตีจนหางขาดโดนเป็นครั้งแรก

ผมคิดเอาไว้ไม่ผิดนกสีดำ เป็นตัวคอยสอดแนมให้กับเขา ผมรู้สึกสงสัยมาตั้งแต่ที่นกบินมาเกาะไหล่เขาก็รู้ทันทีว่า ผมแอบซ่อนตัวใต้อุโมงค์ แถมยังหลบลูกธนูที่ยิงมาจากมุมอับได้ยังกับมีตาหลัง

ผมจึงแอบกระซิบบอกผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ตอนที่ผมแกล้งทำเป็นกอดเธอว่า "ให้เธอจัดการยิงมันทันทีที่มีโอกาส ผมจะเป็นคนล่อความสนใจมันให้เอง"

ผมแน่ใจว่าเขาจะไม่สามารถหลบลูกศรได้อีก เลยจัดการดึงเชือกที่ซ่อนไว้ที่พื้น เชือกเส้นนี้เป็นตัวควบคุมกลไกหน้าไม้ทุกตัวกว่า ห้าร้อยอันให้ทำงาน ถ้าหากโดนลูกธนูเข้าไปหมดนี้รับรองกลายเป็นเม่นอย่างแน่นอน ตะ ตะ แต่ว่า!!

บรึ้มม!!

จอมเวทน้ำแข็งกลับระเบิดพลังเวทเปลี่ยนให้พื้นที่โดยรอบ ให้กลายเป็นน้ำแข็งในทันที ทั้งพื้นดินและต้นไม้โดนแช่แข็งไปจนหมด รวมไปถึงกลไกหน้าไม้ของผมก็โดนแช่แข็งไว้หมดจนขยับไม่ได้ แล้วเขาก็เสกกำแพงน้ำแข็งขนาดใหญ่ขึ้นมาล้อมระหว่างผมกับเขาเอาไว้

"ทีนี้พวกลูกไม้โง่ๆ ของแกก็ใช้ไม่ได้อีกแล้ว และจะไม่มีที่ให้แกหนีไปไหนได้อีก"

เขาพูดพร้อมกับสั่งให้เสือดำพุ่งมาจัดการผมทันที


************

โปรดติดตามตอนต่อไป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

9 ความคิดเห็น