Wissenschaft und Magick: Angriff des Reich!!![วิทยาศาสตร์ และ เวทมนตร์: การโจมตีของอาณาจักร]

ตอนที่ 22 : พาระกิจไหม่ ของผู้บันชาการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ส.ค. 60

“น แดนบิดา เราจึงก้าวเดิน
เพื่อเสรีพาบ เราจึงต่อสู้
ธงขาวนำหน้า ออกไปล่าเหยื่อ
พว หน้าเดิน เตียมพร้อม บนทางเสรี
ธงขาวนำหน้า ออกไปล่าเหยื่อ
พว หน้าเดิน เตียมพร้อม บนทางเสรี”

เสียงกองพลวายุ สวนสนามเข้าสู่เขตวังค์กลางกรุงวาร์ชซาวา ซึ่งตอนนี้รอบข้างเหลือแต่ซาก เพราะการยิงถลมของรถจรวดหลายลำกล้อง กับ ปืนใหญ่ ซึ่งทั้งกระสุนปืนไหย่และจรวดที่ยิงออกไป ร้วนแต่เป็นกระสุนแบบที่ยิงขึ้นไปบนฟ้าพอไกล้ถึงจุดหมายมันจะแตกออกกลายเป็นกระสุนเล็ก ๆ น้อย ลงไปถลมข้างล้างเป็นวงค์กว้าง

“ไม่เล่นแรงไปหน่อยหรือ? แบบนี้สงไสต้องฟื้นฟูกันยาว ไม่สิอาจต้องสร้างเมืองไหมหมดเลย” องค์ราชาซงเดินมาตำหนิผม

“ช่วยไม่ได้ครับ พวกจักรวัดมันเยาะ เราต้องจัดการไห้เสียคนน้อยที่สุด กองกำลังป้องกัน กับ กองพลวายุพิเสด มีไม่มากนะครับ เราจะเอามาเสียงไม่ได้ บ้านเรือนพัง ยังสร้างไหม่ได้แถมท่านยังสามารถสร้างถานแปลงเมืองไหม่ได้ ทางสหพาบ จะสงสถาปนิกมือดีมาช่วย และจะช่วยท่านออกค่าไช้จ่ายไนการสร้างเมืองด้วยนะท่าน ผมเจรจามาให้แล้ว” ผมพูดพร้อมกับสงหนังสือสัญญาไห้องค์ราชา พระองค์ทรงรับไปอ่านและเซนในสัญญาทันที

“โอ๊ ไจปล้ำไม่เบาเลยแฮะ รัถบาลท่านเนี้ย” องค์ราชาซงพูดอย่างอารมดี

“ซงดีพระทัยก็ดีแล้ว” ผมกล่าวบ่าง

“ผู้บันชาการ มีข้อความเข้าจากทางเบื่องบนคะ ไห้สงไปทางนาลิกาเลยหรือไม่คะ” เสียงแบรีเบล ออกมาจากนาลิกา

“นั้นอะไรนะ ทำไมมีเสียงออกมาได้” องค์ราชาซงถาม ทำตาประกายอย่างสนไจ

“มัน คือ นาลิกา ที่สร้างมาพิเสดไห้ไช้ติดต่อสือสานได้ ด้วยเทคโนโลยีของสหภาพ” ผมพูด

“โอ คร้าย ๆ โทรจิตรของพวกนักเวท เลยสินะ” ท่านเสนาบดีขององค์ราชาพูดขึ้น

“ครับ แบร์ เดียวผมกลับไปฟังที่ถาน แปบนะ” ผมพูด และหันไปขอตัวกับองค์ราชา

“ฝากสวัสดีองค์หยิงทั้งสองคนแฟนท่านด้วยนะ” ซงแซวแต่เดียวนะองค์หยิงเหลาะ

“ซาก้า กับ แบรีเบล นะหรือองค์หยิง?” ผมถามทำตาโต

“อาว ไม่รู้เหลาะ องค์หยิงซาก้า ฟอน เดียบชเทอร์ แห่งสมเด็ดเจ้าพระยารัฐ(อาร์คดัดชี่)โอชตา-วืลทาเดน และมงกุลราชกุมารีแห่งราชอาณาเบยาร์นอีกคนก็ องค์หยิงแบรีเบล ฟอน บายานเบิก แห่งราชอาณาจักรโพรยซาน และยังเป็นท่านหยิงแห่งขุนพระรัฐ(รัฐมาเกรฟ)นาราบดีนบรูก นี่คบกันไม่รู้จิงสิ” องค์ราชาซงถามย้ำ

“ไม่รู้จิง ขอรับ ขอบพระทัยที่ซงได้บอก กระผมขอตัว” ผมพูดเสร็จก็เดินออกไป ขึ้นรถกลับถานทัพเครื่อนที่ทันที สงใสมีเรื้องต้องเครียกับ เจ้าตัวแสบทั้ง 2 อีกแล้วสิ

......

“สวัสดีซาก้า สวัสดีแบร์ เอาภาพขึ้นจอเลย เดียวผมคุยกับผู้บังคับบัญชาเสร็จ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” ผมเดินออกจากริฟ เข้ามาในห้องบันชาการ พร้อมกับพูดกับทั้งสองคนที่ลอรับคำสังอยู่

“โอ มาแล้วเหลาะผู้บันชาการ ผมมีงานด่วนให้ท่านและกองกำลังกลับมา ปกป้องแหลมเคาเมี่ยนด่วนเลยท่าน เมื่อตะกี้เราได้คุยกับองค์ราชาเฟดินาล และ องค์ราชาฟรานเซียส ดูเหมือนทางศาสนจักรแห่งรอนมานจะไม่พอไจต่อการปลดปล่อยทาสของเราอย่างยิ่ง และ ไม่พอไจเราที่เป็นคนต่างโลก และไม่ได้นับถือศาสนาเดียวกับพวกมันตอนนี้ได้พยายามละดมพลจากอานาจักรต่าง ๆ เพื่อโจมตีเรา แต่ด้วยสนทิสันยาทำไห้ประเทสที่กำลังจะเข้าโจมตีเราตอนนี้มีแค่ กองทัพเรือแห่งอานาจักรรอนมานทั้ง 2 ดังนั้นเราจะไห้ท่านขนกองกำลังของท่าน ไปตั้งถานทัพบนเกาะเคเมียด แน่นอนเรามีเทคโนโลยีไหม่ พัทนาต่อจากเจ้าถานบันชาการเครื่อนที่ นี่คือ รถโรงงาน ข้างไนตัวรถมีเครื่องจักรทำงานตรอดเวลา เพื่อผลิตยุทธพัน ต่าง ๆ ที่สำคันเกราะทุกคัน เรือทุกลำ และเครื่องจักรสงครามทุกอย่างที่ผลิตโดยเจ้าโรงงานพวกนี้ จะสามารถขับเครื่อนได้เอง ไม่จำเป็นต้องไช้มนุษย์ ซึ่งมันจะขยับไปตรงใหน ขึ้นอยู่ท่านจะสั่งมันผ่านแผ่นที่ที่ถ่ายจากดาวเทียม และ สงผ่านมาไนหน้าจอสามมิติของถานบันชาการเครื่อนที่ ในห้องบันชาการของท่าน เล่งเดินทางผู้บันชาการ” ท่านผู้บัญชาการสูงสุดประจำมิติพิเสดกล่าว

“ครับผม เออ ผมขอคุยกับองค์ราชาแห่งโพรยซาน และ องค์ราชาแห่งเบยาร์น ได้หรือไม่ขอรับ” ผมพูด

“ได้สิ” เขาพูดแล้ว ภาพก็เปลี่ยนมุมกล้องไปยังภาพของชายไวกลางคนสองคนที่นัง อยู่บนโซฟา

“สวัสดีผู้บันชาการ เรายินดีที่ได้พบ เรามีชื่อว่า วิลเรียม เฟดินาล ฟอน เดียบชเทอร์ ลูกสาวเราคงเล่าให้ฟังแล้วสินะ” องค์ราชาแห่งเบยาร์นซงตรัส

“สวนเรา ก็ว่าที่พ่อตาเจ้า โอทโท ฟรานเซียส ฟอน บายานเบิก” องค์ราชาแห่งโพรยซาน ซงตรัสทีเล่นทีจริง

“ถวายพระพรองค์ราชา กระหมอมแค่อยากไห้เจ้าฟ้าหยิงทั้งสองได้พบพระองค์ และขอบพระทัยที่ยังซงช่วยเฉลยพระราชถานันดรให้ข้ากระหมอมทราบ เป็นพระมหากรุนาทิคุนยิง” ผมพูด พร้อมกับพบว่า ทั้งสองเจ้าฟ้า หน้าซีดไปแล้ว

“ถวายพระพรเสร็จพ่อ ถว่ายพระพรองค์ราชาฟราสเซียส/เฟดินาล ขอพระเจ้าคุ้มครองพระองค์” ซาก้า กับ แบรีเบล ถอนสายบัวอย่างงดงาม

“ไม่ต้องคิดมาก ท่านก็อย่าไปโกรทลูกเราเลย เขาคงกลัวท่านจะเห็นเป็นเจ้าฟ้า แล้วไม่คบด้วยนะ” องค์ราชาฟรานเซียส พูดแบบติดพระอารมขัน

“กระหมอมเข้าไจ ขอรับ แต่ที่จริง กระหมอมเป็นนักการเมือง หาไช้นักการทหาร มิได้มั่นคงอย่างที่ซงคิด และ หากประชาชนรู้ว่ากระหมอม มีความสำพันกับองค์หยิงต่างชาติ ประชาชนซึ่งสวนมากที่สนับสนุนพัคของกระหมอม คงไม่มีวันเลือกกระหมอมขึ้นเป็นนายกอย่างแน่นอน เพราะฝ่ายที่หนุนพัคกระหมอม สวนไหย่จะเป็น พวกชาตินิยม ฟาสซิสต์ และพวกแนวทางรักชาติ ทั้งหลาย” ผมพูดหน้าขอนข้างทุกใจ

แต่องค์ราชา และ องค์หยิงซงอึ่งไปแล้ว

“แบบนี้งานเข้าชัด ๆ” ซาก้าบนพึมพำ

“เอาเถาะ ท่าเช่นนั้นขึ้นอยู่กับท่านจะตัดสินไจแล้วละ แต่บอกก่อนพวกเราสองคนไม่รังเกลียดหลอกนะ” องค์ราชาเฟดินาล ซงตรัส

“ขอบพระทัย” ผมพูด

“เจ้ารีบไปเถาะ และฝากลูกสาวพวกเราด้วย จัดการไอ่พวกคลั่งศาสนานั้นไห้เหี้ยนจมลงทะเลไปเลย” องค์ฟรานเซียส ซงตรัส และตัดภาพไป

“ทีนี้บอกก่อนตอนนี้เราเป็นผู้บังคับบันชา ดังนั้นคงต้องขอเสียมารยาท กับเจ้าฟ้าทั้งสองนะ” ผมพูด แล้วกอดคอซาก้า กับ แบรีเบล

.....

ไม่กีวันต่อมาพวกเราก็ต้องเดินทางออกจากปอนเนีย เล่งกลับไปที่เกาะเคเมียน รัฐอุนคาเนียเพื่อป้องกันทางทะเล ไม่นานเราก็มาถึงที่หมาย

“ผู้บันชาการ ไม่มีเวลามาก ท่านต้องสั่งไห้รถโรงงาน คันหนึ่งเป็นโรงงานผลิตยานยนต์ อีกโรงผลิตอากาศยาน และอีกโรงผลิตยานนาวา และมันต้องใช้เวลาในการผลิตดังนั้น จงสั่งให้มันผลิตรถสำหรับก่อสร้างกำแพง ที่จิงมัน คือ รถที่ทำจากเหล็กและสูงเท่านั้นแหละ เมือมันไปถึงจุดหมายมันจะปักหลักตัวเองลงไปเป็นกำแพง แต่ท่านต้องสร้างเยาะหน่อย โดยสร้างสลับไปกับรถบังเกอร์ ซึ่งที่จิงมันถือรถที่เมือไปถึงจุดหมายจะขยับขยายทิสทางนิดหน่อย แล้วจะตั้งเป็นป้อมปืนไหย่ และปืนกลนะระนะ” ผู้บันชาการสูงสุดสั่งเป็นชุด จนผมเริมทำตาม

ตอนนี้รถโรงงาน ที่จิงผมว่าหน้าจะเรียกถานโรงงานเครื่อนที่ไห้ไปจุดที่ผมกำหนด และเมือผมตั้งค้ามันเสร็จไห้เป็นถานแบบใหน ผมพบว่ามันมีเมนูไห้สร้างได้เยาะมาก ผมสร้างรถกำแพง มันก็คือ กำแพงที่เครื่อนที่ได้เมือไปถึงจุดที่จะสร้างมันก็จะฝังตัวเองลงไปในพื้นดิน สวนป้อมบังเกอร์ ตอนแรกเหมือนรถที่มีบังเกอร์ปืนไหย่ปืนกลต่าง ๆ อยู่บนรถ แต่พอไปถึงจุดหมายตัวรถวางตัวเองลงบนพื้นดิน ที่จริงผมพูดเหมือนเร็วแต่กว่าจะสร้างได้แตละคันไช้เวลาไป 3-4 ชั่วโมง สำหรับรถกำแพง และ เกือบทั้งวันสำหลับป้อมปืนไหย่ และ ป้อมปืนกล แถมเมือมันลงหลักปักถานแล้วพบว่ามันมีระบบกลไกลเชื่อมกำแพงเข้าหากันอีกด้วย ดีชิบ

ต่อมา ผมก็ต้องสร้างรถก่อสร้างเพื่อสร้างสนามบิน ก่อนผมจะผลิตเครื่องบินรบ ทั้งยังต้องสร้างแท่นขุดเจาะทรัพยากร เพราะผมได้รู้ว่าจะสร้างได้โรงงานพวกนี้ต้องมีทรัพยากร และบังเอินว่า ทะเลบนโลกนี้ข้างไต้มันอุดมไปด้วย เหล็ก ทอง น้ำมัน แบบใช้ทั้งชาติก็ไม่หมดพระเจ้ามันยอดมาก

เราเลยนำมันมาไช้ล้างผานได้แบบนี้ไง แต่จำเป็นต้องมีคนจิง ๆ ทำงานที่ถานขุดเจาะทรัพยากร และต้องมีรถคอยขนส่งทรัพยากรไปตามโรงงานต่าง ๆ เสมอ

เวลาผ่านไปหลายวัน ไช้เวลาเป็นสัปดากว่าจะต่อเรือ รถต่อสู้มีเกราะ หรือ เครื่องบินได้ซักลำ ใช้เวลานานมาก ตอนนี้ผ่านไปเดือนกว่าแล้ว พึ่งสร้างออกมาได้แค่ เรือรบ 3 ลำ รถต่อสู้มีเกราะ 4 คัน เครื่องบิน 1 ลำ นับว่าได้เยาะแล้ว แต่ตอนนี้ด้านหน้ากองทัพเรือ ข้าสึก ได้ยกกันมาแล้วซึงดูยังไงมันก็เมือนกองเรือไวร์กิ่ง + เรือสำเพา มากกว่าแน่นอน แค่มันไก้ลถานทัพก็ถูกถล่มเละด้วยปืนไหย่ พวกที่ลอดจากระยะปืนไหย่ก็เจอปืนกล ยิงจนเรือแตกพังจมลงน้ำ พวกโชคดีหน่อยเข้ามาไก้ลชายฝังได้ก็ถูกหอคอยสายฟ้า ซึ่งเป็นเสาร์ที่มีระบบสายล้อฟ้า ไห้ฟ้าผาลงมาไส่และจะกระจายอนุภาคไห้สายฟ้าไหลไปชอดแถวที่ข้าสึกอยู่จนกลายเป็นเท่าทุรีไปตาม ๆ กัน ไม่นานกองเรือนับล้านก็หายไนพิบตา สวนผมยังคงต้องสร้างต่อไป เพราะกองกำลังที่ผมสร้างที่นี่จะใช้ในการบุก รอนมานตะวันออก ก่อนจะขนกองเรือไปปิดปากอ่าวหน้ากรุงรอม เมืองหลวงแห่งศาสนจักรรอนมานลิก ดังนั้นผมเลยสั่งสร้างแบบไม่ยั้ง ไม่สนว่าจะใช้เวลานานแค่ใหนด้วย

“เหนื่อยหน่อยนะ นี่กาแฟนะ” แบรีเบลเอากาแฟมาวางบนโตะผม

“ขอบไจที่ชงเผื่อนะ” ผมพูดแล้วจ้องแบรี่เบล

“คะ พยายามเข้านะคะ อย่าหลับคาห้องละ” เธอพูด

และปล่อยไห้ผมจัดการเอกสารต่อไป

********************************************************************************************************

ที่มาช้าเพราะตอนนี้พิเศษหน่อย เนื่องจากพยายามรองใช้อักขรตามประกาศรัฐนิยมของท่านผู้นำพิบูลสงคราม แต่จะต่างตรงที่ผมตัดพยันชนะเสียงเดียวกันที่ท่านผู้นำไม่ได้ตัดทิ้งออกไปด้วย เพื่อให้เหลือแค่ 1 ตัว 1 เสียง ดังนั้นจึงไม่ใช้ ธ ญ เลย แมนตามรัฐนิยมที่มีใช้ก็เถาะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น