วิวาห์เจ้า

ตอนที่ 1 : ชายจอมมารยา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 มี.ค. 62

  





   ดวงตะวันสาดส่องทั่วท้องฟ้าให้มีสีทองยามเย็นนภามีนกนานาบินกลับรังกลิ่นกุหลาบโชยมาถึงศาลา ดวงตากลมโตใสแจ๋วมีน้ำตาคลอเบ้า จมูกได้รูปรับกับใบหน้าแดงก่ำถึงแก้มเนียนน่าสงสาร อนิสรากกอยู่ในอ้อมอกหอมของ หม่อมเจ้าณัฐภัทร เธอสูดกลิ่นหอมเย็นเข้าสู่ปอด กระโปรงสีชมพูหวานยาวเลยเข่าปลิวไสว เธอรู้สึกอบอุ่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน


'' พี่โบ๊ทเค้าไปจากชั้นแล้วล่ะภัทร "


ไร้เสียงตอบรับจากหม่อมเจ้าหนุ่มมีเพียงอ้อมกอดอันอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยความห่วงใย


หม่อมเจ้าณัฐภัทร อนิสราอย่างเจ็บปวด ความรักของตนไม่เคยเข้าไปในหัวใจอนิสราได้เลยสินะเธอถึงได้มาร้องไห้เรื่องความรักกับเพื่อนสนิทที่คิดเกินเพื่อนเหมือนเขา อนิสราเป็นทุกสิ่งทุกอย่างเธอทำให้เขาเข้าใจคำว่า 'หมามองเครื่องบิน' ถึงอนิสราจะเป็นสามัญชนและเขาเป็นหม่อมเจ้าก็ตามและเธอยังเป็นดอกทานตะวันในยามที่เขาเจ็บปวดเธอคือแสงแดดอันสดใสที่สาดส่องเข้ามาให้ใจได้รับแสงสว่างแต่ ความรักของเขาอนิสราไม่เคยได้รับเธอไม่เคยคิดอะไรมากเกินเพื่อนสนิทความสัมพันธ์ุของตนและอนิสราจึงยังอยู่เช่นเดิม เธอยังมีผู้ชายเข้ามาในหัวใจเธอคนแล้วคนเล่าแต่ราชนิกุลคนนี้ กลับไม่เคยให้ใครเข้ามาในใจได้เลยนอกจากเธอ

และเขาจะรอเธอเท่านั้น!


" ภัทร...ไอภัทรปล่อยชั้นหิวเข้าแล้วคุณสมรรอแล้วมั้ง"


อนิสราดิ้นสุดแรงแต่ก็สู้แรงคนตัวใหญ่ไม่ได้เธอเริ่มหายใจไม่ออกเพราะหม่อมเจ้าณัฐภัทรกดจมูกเธอแนบกับอกล่ำของชายหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ


" อีภัทรชั้นจะตายแล้ว...ปล่อยเว้ย"


อนิสราใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนออกมาสุดเสียงทำให้หม่อมเจ้าหนุ่มสะดุ้งเฮือกรีบปล่อยเธอออกโดยเร็ว


"เอ้ย...ขอโทษชั้นเหม่อน่ะ"


ทันทีที่ได้ยินเสียงของอนิสราแทรกเข้ามาในความคิดเจ้าของวังก็รีบปล่อยมหาหิงค์ของตนทันทีความเงียบแทรกเข้ามาสู่ศาลาริมน้ำสีขาวทั้งหลังไม่มีใครพูดอะไรอีก


"นึกว่าต้องพาแกไปหาหมอเฉพาะทางซะแล้วตามมาชั้นหิวข้าว"อนิสราเริ่มบ่นหิวเธอจูงมือหม่อมเจ้าณัฐภัทรเข้าสู่ประตูหลังวังเข้าทางห้องอาหารใหญ่


" ชั้นเหมือนเป็นเจ้าของวังเลยนะเนี่ย "


" เดี๋ยวก็ได้เป็น "


" อยากเหมือนกันรวยดีชั้นชอบ "




โต๊ะยาวสีขาวถูกปูด้วยผ้าสีแดงกำมะหยีอาหารและของหวานถูกวางเรียงสำหรับสามที่นั่ง รอบห้องมีหญิงรับชรารอรับใช้อยู่ในชุดเครื่องแบบสีขาวริมหัวโต๊ะด้านซ้ายมีหญิงวัยกลางคนที่ยังดูสง่างามใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว


" แม่คะบีมคิดถึงจังเลย " 


อนิสราวิ่งไปสวมกอดหญิงวัยกลางคนเสมือนเด็กน้อย พระองค์เจ้าหญิง ณัฐภรณ์ สวมกอดอนิสราด้วยความเอ็นดูเสมือนลูกสาวคนหนึ่งเพราะนานมาแล้วเธอเคยหวังอยากมีน้องสาวให้ชายภัทรแต่สามีที่รักดันชิงเสียไปก่อน


"บีมเป็นสาวแล้วนะลูกรักนวลสงวนตัวเสียบ้างอย่าไปกอดกับชายภัทรเหมือนเมื่อกี้ล่ะ"


"โถ่แม่ภัทรไม่คิดอะไรหรอกค่ะเพื่อนกัน"


"แต่หนูเป็นสาวแล้วนะคะ"


"ก็ได้ค่ะแม่" อนิสรายิ้มหวานให้หญิงวัยกลางคน


ภาพที่เห็นทำให้ต้นห้องและเหล่าข้าราชยิ้มกว้างรอยยิ้มของเจ้าชีวิตทำให้พวกหล่อนมีความสุขจนล้นอก


"ตักข้าวเถอะคุณสมร ลูกสาว ลูกชาย ชั้นหิวแล้ว"


ว่าแล้วอนิสราก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วเดินไปนั้งเก้าอี้ตรงข้ามของ พระองค์เจ้าหญิง ทันที โดยมีคุณสมรต้นห้องคนสนิทตามมาตักข้าววันนั้นอนิสราจึงนั่งคุยนั่งเล่นกับมารดาของเพื่อนและเพื่อนสนิทจนดึกและเธอก็ไม่ได้กลับบ้านตามธรรมเนียม







ห้าปีผ่านไปอนิสราและหม่อมเจ้าณัฐภัทรเรียนจบมหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ เกียรตินิยมอันดับหนึ่งและอันดับสองตกเป็นของทั้งสองคนสร้างความภาคภูมิใจให้กับตระกูลทั้งสองยิ่งนัก

 แต่เรื่องอื่นๆก็เหมือนเดิม


" ภัทรชั้นมาหาแกอ่ะ "

อนิสราเปิดประตูสีขาวบานใหญ่อย่างช้าๆสายตาแลเห็นเพื่อนนอนซมอยู่บนเตียงก็ใจหายวูบเธอรีบปิดประตูวางกระเป๋าแบรนด์หรูใบเก่งแล้ววิ่งมาหาเพื่อนสนิททันที


" ภัทรแกไม่สบายหรอ "คำถามจากเพื่อนที่แสนห่วงใยทำให้หม่อมเจ้ารู้สึกดีขึ้นแต่ตอนนี้เขาเรียนแอคติ้งจากยูทูปและอินเตอร์เน็ตมาพอสมควรเรื่องการเก็บอารมณ์หรือบทดราม่าก็เยอะพอตัวและอินเนอร์ตอนนี้ก็กำลังดีเลยล่ะ


"  อืม "

 

อืม คำๆนี้ไม่เคยหลุดปากเพื่อนให้ระคายหูมันทำให้เธอแปลกใจและเศร้าใจไปตามเพื่อนเธออยากจะทำอะไรช่วยเพื่อนบ้างแต่ตอนนี้มีแค่

อนิสราโผกอดชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแนบเเน่นคล้ายกำลังให้กำลังใจเพื่อนโดยไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพียงการล่อลวงเธอเท่านั้น


หม่อมเจ้าณัฐภัทรจอมมารยาสาไถเริ่มกริ่มใจแผนของเขาเริ่มได้ผลแล้วสินะ! แผนที่เขากับท่านเเม่ร่วมกันลวงอนิสราให้มาอยู่ในวังในฐานะหม่อมแล้วอนิสราจะเอะใจได้อย่างไรเพราะว่ามารดาของเขาไม่เคยโกหกหล่อนเลย


" ใครทำอะไรแกวะ "


" ท่านแม่จะให้ชั้นแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก "

คนมารยากล่าวเสียงเศร้า


" เธอคนนั้นไม่ดีหรอแกถึงไม่อยากแต่ง "


" แกดีกว่าเยอะ "


" เค้าต้องชั่วมากจนขุดไม่ขึ้นแน่เลยอ่ะภัทร "

อนิสราทำหน้าสะอิดสะเอียน


" แกช่วยชั้นด้วย "


" ชั้นจะคุยกับท่านแม่ให้ "


" อือ "



นวนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงการจินตนาการของผู้เขียนผู้เขียนไม่มีเจตนาหมิ่นประมาทเบื้องสูงแต่อย่างใดหากผิดพลาดประการใดขออภัยไว้ ณ ที่นี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

2 ความคิดเห็น