วุ่นนักกรี๊ดรักนายซุปเปอร์สตาร์

ตอนที่ 7 : Lesson 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 พ.ย. 52

Lesson

 

 

                ในที่สุดฉันก็สามารถขับรถมาเรียนเองจนได้ ทำเอาเพื่อนๆฉันอึ้งกิมกี่ไปเลยล่ะ ทำไมยะ คนอย่างฉันพัฒนา IQ ขึ้นมานี่มันแปลกมากเลยใช่มั้ย -_-^ ฉันเอามาคิดๆดูแล้วนะ ว่าฉันควรจะเลิกแผนการที่จะจับซุปเปอร์สตาร์อย่างเขามาเป็นแฟนของตัวเอง แผนบ้าตำราบออะไรนั่นก็ไม่ได้ผลหรือฉันอาจจะทำให้มันเสื่อมเองก็ได้ เพราะเพื่อนที่มันเอาไปลองทำแล้วมันบอกว่าได้ผล แต่ที่ฉันรู้ในตอนนี้คือฉันกำลังตกหลุมรักเขาซะเอง นี่เขาแอบมาเล่นคุณไสย์กับฉันหรือเปล่าเนี่ย -O- และข้อที่สำคัญที่สุดคือเขาเป็นแฟนกับโฟร์แอนท์อยู่แล้วนี่...

"นี่ตี้ ผู้หญิงที่ตกเป็นข่าวโดนบีซี่ตบใช่แกรึเปล่าวะ"

คำถามนี่เพ่งเล็งมาที่ฉันเป็นเวลาหลายอาทิตย์แล้วล่ะ -_-^ แต่ฉันก็หาคำตอบมาตอบพวกนี้ไม่ได้ซักที ซึ่งฉันรู้ตัวดีว่าฉันเป็นคนที่โกหกได้แนบเนียนมากกก

"เหมือนวันนี้ฝนจะตกเนอะ ฉันกลับดีกว่า"

ฉันลุกพรวดขึ้นแถมพูดประโยคแก้ตัวโง่ๆออกมา ทั้งๆที่กำลังนั่งดูทีวีที่กำลังฉายพยากรณ์อากาศว่าวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไม่มีเมฆฝน ฉันบอกแล้วไงล่ะ ว่าฉันเป็นคนที่โกหกได้แนบเนียนทีเดียว

"แกแอบกุ๊กกิ๊กกับบีซี่ตามที่เป็นข่าวจริงๆใช่ม้า"

และคำถามนี้ก็เพ่งเล็งมาที่ฉันหลายอาทิตย์เหมือนกัน ซึ่งฉันก็เลี่ยงที่จะตอบ ฉันก็อยากอยู่หรอกนะ -__-^

"เรื่องมันแล้วไปแล้ว พวกแกเลิกถามฉันถึงนายคนดังได้มะ ฉันก็แค่เพื่อนข้างบ้าน!! ก็แค่นั้น!! จะถามอะไรฉันอีกมั้ย ฉันจะได้กลับบ้าน!"

O[]O หน้าตาเพื่อนผองดุจเจออสูรกายถล่มเมือง พอคิดว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรกับเขาฉันก็รู้สึกหงุกหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ใช่ซี๊ ฉันมันไม่มีความสามารถทำให้ประชาชีมองเห็นความจริงของนายได้เหมือนโฟร์แอนท์นี่ ฉันตะคอกใส่เพื่อนให้สาแก่ใจแล้วก็เดินดุ่มๆไปที่โรงรถเพื่อที่จะบึ่งรถกลับบ้านด้วยอาการหัวเสีย และไม่รู้ว่าจะเจอหัวเมื่อไหร่ด้วย!

                ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะเลิกยุ่งกับนายคนดังนี่ซักที! ( ปิดครอสเรียนเสร็จ ลืมบุญคุณแล้วด้วย! )

"เฮ้~ ยัยเอ๋อ"

พอฉันก้าวเท้าลงมาจากรถ ซี่ก็ตะโกนข้ามมาบ้านฉัน หน้าบานเชียวนะ ชิ! ฉันเดินเข้าบ้านฉับๆโดยที่ไม่ทักทายเขาซักคำ ไม่รู้แหละ วันนี้ฉันบอกแล้วว่าหัวเสีย แล้วก็ไม่รู้จะหาหัวเจอเมื่อไหร่ด้วย

"เฮ้! รีบไปไหนเนี่ย เดี๋ยวนี้ขับรถเป็นแล้วหยิ่งเหรอ"

"กล้าดียังไงเข้ามาบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอณุญาติ!"

"นี่ไง หมายค้นบ้าน"

เขายื่นใบโฆษณาร้านกาแฟเปิดใหม่ที่วางอยู่โต๊ะขึ้นมาโชว์สัก 3 วิ ก็วางลงที่เดิม หึ ตลกตายล่ะ!

"ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย"

"วันนี้เมนส์ไม่มาหรือไง"

"เปล่า! แค่ไม่อยากเห็นหน้า ดังเหมือนเดิมแล้วนี่จะมาแคร์คนๆเดียวทำไม คนหลายล้านคนชอบนาย รักนาย ยังไม่พอใจอีกหรือไง ถึงต้องมาให้ความหวังลมๆแล้งๆกับคนข้างบ้านอย่างฉัน!!"

O{}O <-- บีซี่

"ฉันชอบนายเข้าแล้วล่ะ.."

 

Beezy Show

'ฉันชอบนายเข้าแล้วล่ะ..'

เธอพูดออกมาเบาแสนเบา แต่มันยังคงดังก้องอยู่ในใจของผม เธอชอบผมงั้นเหรอ? ผมจะตอบเธอยังไงดี.. ดูเหมือนมันจะเร็วเกินไปสำหรับประโยคแบบนี้ที่จะเอามาพูดกัน ฉันตั้งรับไม่ทันหรอกนะยัยเอ๋อ -_-^ อย่างน้อยก็น่าจะส่งจดหมายมาบอกล่วงหน้าสักสามวันก็ยังดี เธอยังยืนก้มหน้าแน่นิ่งอยู่ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป มันรู้สึกตันไปหมด แต่ไม่รู้สิ แต่รู้สึกดีเที่ยัยนี่ชอบผม

"ฉัน..."

จะพูดอะไรออกไปดีวะ!

"นายไม่ต้องตอบฉันหรอก ฉันแค่อยากระบายออกมา ฉันรู้ว่านายมีโฟร์แอนท์อยู่แล้ว"

"เธอจะบ้าเหรอ -_-^ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับโฟร์แอนท์ซักหน่อย"

"เอ๋? ไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกเหรอ O{}O "

แล้วทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น -_-^ ยัยนี่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมแล้ว เห็นได้ชัดว่าดวงตาฉายแววประกายสดใสขึ้นมาทันที แต่ก็ยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ผมเอามือไปเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ เธอเอามือขึ้นมาจับมือผมไว้ เหมือนเวลามันหยุดไว้ตรงนั้น มันรู้สึกอบอุ่นแปลกๆเวลาที่ยัยนี่จับมือผม มันเหมือนว่าเรื่องปวดหัวต่างๆมันหายไปเมื่อได้สัมผัสกับมือคู่นี้ เหมือนเธอส่งกำลังใจ ความห่วงใยให้ผมอยู่ แต่ผมก็ยังไม่สามารถตอบรับคำสารภาพของเธอได้

"แต่ฉันว่าตอนนี้ เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไปก่อนนะ"

 

                'เป็นเพื่อน...กัน'

                ฉันทวนประโยคนี้หลายพันรอบในใจของฉัน สรุปว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย ฉันเองที่มันโง่งี่เง่าหวังให้เขามารักฉัน แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายที่ตกหลุมรักเขาซะเอง ฉันมันซื่อบื้อจริงๆ! แต่ฉันก็สารภาพออกไปแล้วว่าชอบเขา แต่เขาก็ไม่ได้หลบหน้าฉันหรอกนะ ทั้งๆที่ปกติก็ไม่ค่อยได้เจอกันอยู่แล้ว ช่วงนี้ฉันเห็นว่าเขาอยู่บ้านมากขึ้น คงเพราะเขาเคลียงานเสร็จหมดแล้วมั้ง เดี๋ยวนี้เขาไม่ได้ไปเที่ยวเล่นกับไบซ์เหมือนอย่างเคย เพราะไบซ์มันวุ่นอยู่กับการแสดงที่โรงเรียนของมัน ถึงกระนั้นเราก็ไม่ได้พบหน้ากันเลย กลายเป็นฉันเองที่หลบหน้าเขา อันที่จริงควรเป็นเขาหลบหน้าฉันใช่มั้ย -_-^ ไม่รู้สิ มันรู้สึกแปลกๆถ้าต้องเจอหน้าคนที่เรารักแต่เขาไม่ได้รักเรา แล้วเราก็ยังสารภาพความในใจไปเรียบร้อยแล้วด้วย ฉันนึกว่าฉันพอมีความหวังอยู่บ้างเพราะเขาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับโฟร์แอนท์แต่ถึงกระนั้นเขาก็พูดประโยคที่ดูเหมือนจะดักฉันไว้ว่าเป็นเพื่อนกัน งั้นเพื่อนคนนี้ก็ขอตัดใจอยู่เงียบๆแล้วกัน

"ตี้! เธอจะไปจริงๆเหรอ"

ยัยริดเพื่อนสุดซี้ของฉันถามขึ้นมา ฉันบอกว่าฉันจะไปอยู่กับพ่อแม่ที่เมืองนอกซักพัก มันก็พยายามห้ามฉันแล้วแต่ฉันก็ยังยืนยัน นั่งยันว่าฉันจะไปทันทีที่สอบเสร็จ

"หน้าตาฉันเหมือนคนล้อเล่นหรือไง" -_-^

"แกรู้มั้ยว่า คนที่อยู่ดีๆก็ไปสถานที่ไกลๆมันมีสองเหตุผลคือถ้าไม่ไปเที่ยว ก็หนีรัก"

เหตุผลคือ...ฉัน..คิดถึงพ่อแม่น่ะสิ -_-^ เอาเถอะฉันยอมรับว่าฉันหนีความรัก แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรไป เพราะถึงยังไงริดก็รู้ว่าห้ามฉันไม่ให้ไปไม่ได้ ขืนไปตัดใจอยู่ข้างบ้านโดยที่มีเขานั่งเป็นกำลังใจให้ มันคงตัดใจได้หรอกนะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #13 Sad-SoulMate (@Sad-SoulMate) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2552 / 22:15
    มาอัพต่อน่ะค่ะ

    สนุกดี

    เป็นกำลังใจให้จ้ะ
    #13
    0