(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 4 : บทที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

วันนี้คือวันพุธ นั่นเป็นวันที่ชอว์นต้องไปสอบแก้ร้องเพลง​ที่มหาลัยกับเพื่อนที่ไม่ผ่านอีกสองคน แต่ก่อนหน้าที่จะเล่าเรื่อง ขอท้าวความไปวันเสาร์ก่อนหน้าที่ชอว์นเจอกับอาริ ชอว์นก็ได้รับงานเป็นตากล้องประจำให้อาริตลอดและชอว์นรับงานนี้หนึ่งเดือน ก่อนที่ชอว์นจะเปิดเทอม ชอว์นเป็นลูกมหาเศรษฐีที่พ่อกับแม่มีบริษัทที่ยิ่งใหญ่ทำเงินมหาศาลแต่ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าบ้านชอว์นรวยเพราะชอว์นไม่ชอบอวดใคร ชอว์นอยากอยู่แบบเงียบๆที่ไม่มีคนมาวุ่นวายจุ้นจ้าน 

"เสียงโทรศัพท์เข้า"ชอว์นกำลังแต่งตัวเตรียมไปถ่ายร้องเพลงทั้งๆที่ตัวยังพร้อมเลย เขาระมือข้างหนึ่งที่กำลังติดกระดุมเม็ดสุดท้ายไปหยิบดทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อรับ 

อาริ:ชอว์น วันนี้พี่มีงานบ่ายสามครึ่งนะ ที่โรงแรมวายบีเอส ว่างหรือเปล่า 

ชอว์น: เอ่อ--ครับ ว่างครับ

อาริ:โอเคงั้นเจอกันที่หน้างาน 

ชอว์น:ครับ


11.00 น. ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพ 

"ตรงเวลาเหมือนเดิมไม่มีเลทสักนาที มึงมาไงชอว์น"ต่อที่นั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อน เอ่ยถาม "พี่กูมาส่งอะ"ชอว์นตอบเเล้ววางกระเป๋าสะพายสีดำลงบนโต๊ะ พร้อมกับกระเป๋ากล้อง "แล้วนี้พีทมันไปไหนวะ"ชอว์นถามบ้าง 

"ไม่รู้มันดิ อยู่กับแฟนมั้ง มึงก็รู้มันสายตลอด"ต่อตอบแล้วยกน้ำขวดขึ้นมาดื่ม "ใครนินทาอะไรกู--กูได้ยินนะเว้ย"เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง ใช่! นั่นคือพีท 

Related image 

(พีท กศิดิษฐ์ ​วงศ์ผู้ดี) อายุ20ปี หนุ่มหล่อ พ่อรวยพ่อและเเม่ทำงานในวงการบันเทิง ส่วนเจ้าตัวนั้นทำเเบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังส่งขายทั่วประเทศและส่งออกต่างประเทศ เป็นที่รู้จักกันในวงกว้างในหมู่วงการบันเทิง รวยระดับร้อยล้านขนาดอายุยังน้อย มีทั้งผลงานการแสดง และเป็นถึงว่าที่พระเอกที่กำลังเล่นหนังอยู่ 3 เรื่อง


"สายตลอดเลยะมึง"ต่อวางขวดน้ำลง แล้วเอ่ยเเซว "รถมันติดค้าบ คุณเพื่อน"พีททำเสียงออดอ้อนหน้าให้อภัยพลางทำหน้าอ้อนส่งยิ้มหวานเช่นกัน 

"รถติดหรือติดอย่างอื่นมึงอะ"ต่อถามอีกครั้ง "หื้ม...."ชอว์นกระเเอม "กูว่ารีบไปเถอะ นี่ก็จะเที่ยงละ"ชอว์นเอ่ย "รีบหรอชอว์น"พีทถาม "เปล่า!"ชอว์นลุกขึ้นเเล้วเก็บของเเล้วเดินนำไป

"อ่าวเห้ย..."พีททำหน้างง ขณะที่ชอว์นเดินออกไปไกลเเล้ว "ต่อ ชอว์นมันเป็นไรของมันวะ"พีทเอ่ยถาม "ก็มันไม่ชอบร้องเพลงไง มันเลยเซ็งๆมั้ง ชั่งเถอะ--ไปได้เเล้วมึงอะ มาก็ช้า"ต่อดุพลางลุกขึ้นเเล้วเก็บของเดินตามชอว์นไป 


"ทั้งสองคนออกไปได้ พีทและต่อ ส่วนชอว์นอยู่กับครู"ครูประจำวิชานี้เอ่ย "ครับ/ครับ"พีทและต่อตอบพร้อมกัน และทั้งสองก็เดินออกไป "ชอว์น ครูเสียใจด้วยนะ เธอยังไม่ผ่าน สกิลการร้องของเธอมัน.....ครูขอโทษนะครูขอโทษตรงๆ มันห่วยมากจริงๆ ถ้าเธอเลือกเรียนสายนี้เธอก็ต้องผ่านวิชานี้ไปด้วย ทุกวิชามีความสำคัญหมด ครูอยากให้เธอเอาใจใส่มากกว่านี้ ตอนเรียนเธอก็ไม่เคยเข้าเรียน.... เอาเป็นว่า เธอไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้ว เธออัดคลิปวิดีโอเเล้วส่งให้ครูทางไลน์แต่ภายในวันศุกร์นี้เท่านั้นนะ ครูต้องคีย์คะเเนนแล้ว โอเคนะ ครูหวังว่าเธอจะเข้าใจ"คุณครูพูดพร้อมกับสบตาชอว์น 

"ครับ"ชอว์นตอบรับแล้วยกมือไหว้คุณครูก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทันทีที่เดินออกมาจากห้องก็เห็นพีทเเละต่อนั่งรอลุ้นอยู่ด้วยกันว่าชอว์นจะผ่านหรือเปล่า 

"เห้ย..เป็นไงบ้างวะมึง ครูว่าไง"ต่อถาม "เออใช่ มึงผ่านไหม"พีทเสริม ชอว์นก้มหน้าเเล้วรีบเดินออกไปทันทีโดยไม่ตอบคำถามของทั้งสองคนแต่อย่างใด "เอ้า! อะไรของมันวะต่อ กูงง"พีทเอ่ย "ไม่ใช่เเค่มึง กูก็เหมือนกัน"


ชอว์นเลือกเรียนสายอาชีพและลงไปที่คณะศิลป์ ที่มีทั้งการร้องเพลง การถ่ายรูป และศิลปะ ทั้งสามวิชานี้เป็นวิชาหลักที่บังคับเรียน ชอว์นไม่เคยผ่านวิชานี้เลยสักครั้ง และชอว์นคิดว่ามันเป็นวิชาที่เฮงซวยมากๆไม่มีควรมีบนโลกนี้ ชอว์นเกลียดทุกอย่างเกี่ยวกับดนตรี การร้องเพลง เพราะตอนเด็กชอว์นเคยมีปมเรื่องนี้ ชอว์นถึงได้เกลียดนักเกลียดหนา!

ชอว์นออกจากมหาวิทยาลัยเเล้วรีบขับรถอย่างรวดเร็วตรงกลับมาที่บ้าน ระหว่างทางชอว์นทั้งเครียดเเละหัวหมุนกับวิชานี้ว่าเขาจะทำยังไงให้ร้องเพลงผ่านภายในสองวันนี้


@บ้านของชอว์น 

"ชอว์นเป็นไรอะ ทำไมทำหน้าเเบบนั้น"วีนัสถามแล้ววางเเก้วน้ำในมือลง พร้อมกับเดินเข้ามาหาชอว์นที่น้ำตาคลอเบ้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ เพราะทั้งเครียดสะสมและหลายๆรวมกันไปหมดในหัวชอว์นจนเก็บไว้ไม่อยู่ 

"ชอว์น โอเคไหม"วีนัสเดินเข้ามาไกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งชอว์นร้องไห้ออกมา "ชอว์นเป็นไร ร้องไห้ทำไม เกิดไรขึ้น"วีนัสถามพี่อย่างสงสัยพร้อมกับเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน "วีนัสพี่อยากอยู่คนเดียว"ชอว์นยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาพร้อมกับผละตัวออกจากโอบกอดของน้องสาวเเล้วเดินขึ้นห้องไป 


ชอว์นเดินมาจนถึงบนห้องแล้ววาดกายลงบนฟูกเตียงนอนขนาดใหญ่ หลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย แขนสองเเขนสายายออกบนเตียงนุ่มเพื่อให้รู้สึกผ่อนคลายลดความเครียดความกังวลที่สะสมอยู่เต็มอก ชอว์นนอนจมอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งผลอยหลับไป


Ariana's Part 

อาริอาน่าที่กำลังกระวนกระวายกระเสือกกระสนอยู่กับการติดต่อชอว์นเพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองเเล้วเเต่เธอยังไม่สามารถติดต่อชอว์นได้เลย "โอ๊ยยย...ชอวืนทำอะไรอยู่นะ!! รับสิๆๆๆๆ"อาริกดโทรศัพท์โทรหาชอว์นอย่างต่อเนื่องไม่วางมือ จนกระทั่งเธอนึกออกได้ว่าต้องทำยังไง 

อาริ:พี่เพอร์ซคะ อยู่กับชอว์นไหมคะ อาริมีงานบ่ายสามค่ะแล้วนัดชอว์นไว้เเล้ว แต่ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลยค่ะ

เพอร์ซ:ไม่ครับ พี่แยกกับชอว์นตั้งเเต่เมื่อเช้า เห็นว่าจะไปสอบร้องเพลงสงสัยคงจะอยู่บ้าน เดี่ยวพี่โทรเช็คให้ครับ 

อาริ:ค่ะ ขอบคุณค่ะ 

อาริถอนหายใจยาวๆหลังจากที่โทรหาเพอร์ซเสร็จแต่เธอก็ต้องได้รับคำตอบอย่างสะเทือนใจ เมื่อเพอร์ซบอกกับเธอว่าชอว์นร้องไห้ไม่สบายอยู่บนห้อง เธอรู้สึกเป็นห่วงเเละสับสน และต้องการจะรู้ว่าชอว์นเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกับชอว์น

End Ariana's Part


18.00 น.หลังจากที่อาริจบงานที่โรงเเรมวายบีเอส เธอมุ่งตรงมาที่บ้านของเพอร์ซทันที เพราะเธอเป็นห่วงชอว์นเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

"สวัสดีค่ะพี่เพอร์ซ ชอว์นอยู่บนห้องใช่ไหมคะ"อาริยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยถามอย่างลนลาน "ครับหวัดดีครับ อาริมีอะไรหรอครับ พี่ว่าชอว์นมันไปแล้วครับที่ไม่มีความรับผิดชอบ"เพอร์ซอธิบาย "เอ่อ อาริเเค่อยากคุยกับน้องค่ะ ว่าเป็นอะไร ขอคุยหน่อยนะคะ"พูดเสร็จเธอก็พุ่งตัววิ่งขึ้นไปบนห้องของชอว์นทันที เพอร์ซกล่าวห้ามเธอก็ไม่ฟัง 

เธอหยุดอยู่ที่หน้าห้องของชอว์นพร้อมกับยืนคิดอยู่นานว่าเธอจะตัดสินใจเข้าไปดีไหม และเเล้วเธอก็....จับลุกบิดประตูเเล้วเปิดเข้าไปอย่างช้าๆ ภาพที่เห็นในห้องนั้นคือ ชายร่างสูงผมยาวนอนโทรมอยู่ท่ามกลางความมืด ผ้าม่านปิดทึบทุกทาง ไฟในห้องปิดหมด จนเหลือเเต่ความมือสนิทแต่ไร้วี่เเววเเสงสว่าง อาริค่อยๆเดินไปเปิดโคมไฟสีส้มที่อยู่บนหัวเตียงของชอว์นให้สว่างพอเห็นหน้ากันได้ 

ท่ามกลางเเสงไฟสีส้มและความมืดสนิทของห้อง อาริค่อยๆใช้นิ้วชี้สกิดที่เเขนของชอว์นเบาๆ "ชอว์น ชอว์น..."เธอเรียกเบาๆ ชอว์นพลิกตัวงัวเงียหันมาตามเสียงเรียก พร้อมกับขยี้ตาแล้วค่อยๆมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า "เอ้า!... พี่อาริมาได้ไงครับ"ชอว์นงัวเงียถามเเล้วลุกขึ้น "ไม่ต้องถาม  ชอว์นเป็นอะไรทำไมพี่โทรหาไม่รับ เเล้วพี่เพอร์ซบอกว่าชอว์น ร้องไห้ เกิดอะไรขึ้น ทำไมไม่บอกพี่ดีๆ"เธอถามหลายคำถามอย่างลนลานเหมือนกับเเฟนกัน

"พี่จะให้ผมตอบคำถามไหนก่อนครับ?"ชอว์นถามกลับ "ชอว์น!!" อาริขึ้นเสียง "ผมไม่เป็นไรหรอกครับ ผมขอโทษเรื่องวันนี้ด้วยครับ พี่เพอร์ซว่าผมไปแล้ว พี่ไม่ต้องซ้ำเติมผมนะ"ชอว์นตอบเเล้วนอนต่อ 

"ซ้ำเติมหรอ?"อาริเอ่ยถามคนที่นอนหันหลังให้เธออยู่ "ชอว์นคิดว่าพี่มาซ้ำเติมหรอ ชอว์นมองพี่เป็นคนยังไงอะ คิดว่าพี่จะมาด่า มาว่าหรอ พี่มาเพราะพี่ห่วง...."เธอหยุดชะงัก ชอว์นหันหน้ามาหาเธอเเล้วลุกขึ้นนั่ง "ห่วงอะไรครับ?" ชอว์นเอ่ยถาม

"ก็ห่วงว่า...พี่จะไม่มีตากล้องมือดีมาถ่ายให้อีกไง ทีหลังอย่าทำเเบบนี้นะ"อาริดุเบาๆ "แล้วนี่เป็นอะไรบอกพี่ตรงๆได้ไหม"อาริถามเเล้วสบตาชอว์น ชอว์นได้เเต่นิ่งเงียบแล้วสบตาเธอตอบกลับอย่างช้าๆ ทั้งคู่มองตากันอยู่นานจนกระทั่งอาริเรียกชื่อชอว์นอีกครั้ง "พี่อาริครับ... ผมจะทำยังไงดี ผมสอบร้องเพลงไม่ผ่านมาสองรอบเเล้ว"ชอว์นค่อยๆพูดช้าๆเเล้วก้มหน้าลงเบาๆ 

"หึหึ...."อาริหลุดขำเบาๆ "ขำอะไร ผมไม่ตลกนะ!"ชอว์นดุบ้าง "ขำน้องนั่นเเหละ น้องลืมไปแล้วหรอว่าพี่เป็นนักร้องนะ เรื่องเเค่นี้เองให้พี่สอนก็ได้แป๊ปเดียวเก่งแน่"อาริเธอตอบเเล้วยิ้มไปด้วย "แต่ผมร้องไม่ได้เลยนะครับ ลองไม่เป็นด้วย"ชอว์นตอบแล้วทำหน้าเศร้า "เอาหน่าๆ เชื่อมือพี่สิ...ถ้างั้นมาเริ่มกันเลย เดี๋ยวครูจะสอนฮ่าฮ่าฮ่า"เธอหัวเราะชอบใจพร้อมกับเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั่วห้อง 

และทั้งสองก็สอนกันร้องเพลงกันอยู่อย่างนั้นสองวัน อาริไม่รับงานตั้งเเต่วันพุธถึงศุกร์จนกระทั่งชอว์นส่งคลิปวิดีโอไปและครูก็ให้ผ่าน นับเป็นความภาคภูมิใจอีกหนึ่งอย่างที่ชอว์นสามารถทำมันได้สำเร็จ โดยที่มีผู้หญิงคนนึงคอยอยู่ข้างๆเขา ทั้งสองเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นจนกระทั่ง....

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น