(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 3 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

"สุดยอดมากเลยครับอาริ โชว์เมื่อกี้ทำออกมาดีมากๆ"เพอร์ซที่เป็นพิธีกรเอ่ยชมหญิงสาวที่เพิ่งร้องเพลงจบไปเมื่อครู่ "ขอบคุณค่า..."อาริตอบรับอย่างมีมารยาทพร้อมกับยิ้มให้แขกทุกๆคนในงาน "เอาล่ะครับขั้นตอนต่อไป ขอเชิญเเขกผู้มีเกียรติทุกท่านร่วมถ่ายภาพกับน้องอาริ และบรรดานักแสดงทั้งหลายได้ที่หน้าเวทีครับ"เพอร์ซเอ่ยบนเวที และพาอาริค่อยๆเดินลงไปจากเวทีไปยังซุ้มถ่ายรูป 

ชอว์นนั้นเฝ้ามองตั้งเเต่วินาทีเเรกตั้งเเต่เธอขึ้นเวทีจนลงเวทีและค่อยๆสอดส่องเดินตามเธอไปอย่างช้าๆ คอยเก็บภาพเธออยู่ห่างๆเพื่อบันทึกไว้ในความทรงจำ จนกระทั่ง "พี่เพอร์ซคะ ตากล้องที่รับถ่ายภาพยังไม่มาเลยค่ะ"พนักงานคนหนึ่งวิ่งอย่างร้อนลนเข้ามาหาเพอร์ซ ชอว์นเองได้เเต่ยืนอยู่ห่างๆและสงสัยอยู่เพียงคนเดียว 

"อะไรนะฝ้าย"เพอร์ซย้ำ "พี่ตากล้องที่รับถ่ายรูปงานของคุณอาริยังไม่มาเลยค่ะ ติดต่อไม่ได้ด้วย"เธอตอบอย่างลนลาน "ห้ะ!! ยังไม่มาหรอ--นี่แขกมากันเเล้วนะ แล้วจะทำยังไงคราวนี้ พี่บอกให้โทรเเจ้งล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เเล้วไม่ใช่หรอฝ้าย"เพอร์ซขมวดคิ้วถาม "เอ่อ--คือ....หนูลืมค่ะพี่ หนูขอโทษจริงๆนะคะ"เธอตอบเเล้วก้มหัวลงต่ำเพื่อน้อมรับคำผิด "ไปหาคนมาถ่ายให้ไ......"เพอร์ซพูดยังไม่ทันจบ

"เพอร์ซ!!"เสียงเรียกชื่อของเพอร์ซดังขึ้น "มีอะไรให้ไอช่วยหรือเปล่า"คนพี่ที่กำลังจะดุพนักงานต้องหยุดชะงักเมื่อน้องเดินเข้ามา "เอ่อ--เปล่าน่ะชอว์น ไม่มีอะไรหรอก"เพอร์ซตอบส่งๆเเล้วหันหน้าไปหาพนักงานของเธอ "แต่เหมือนจะมีนะ"จู่ๆชอว์นก็พูดขึ้น "ชอว์นไอบอกว่าไม่มีก็คือไม่มีและ...."เพอร์ซยังพูดไม่จบอีกครั้ง เสียงโทรศัพท์จากมือถือของฝ้ายดังขึ้น "พี่เพอร์ซคะตากล้องติดต่อมาเเล้วค่ะ"เธอเอ่ยอย่างดีใจ "ดี!! รีบคุยหน่อยนะ บอกให้รีบมา"เพอร์ซถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ

สักพักหลังจากฝ้ายคุยโทรศัพท์เสร็จเธอกลับทำหน้าตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม "เป็นอะไรฝ้าย"เพอร์ซถาม "เอ่อคือ...พี่ตากล้องพาลูกไปเปลี่ยนเหล็กดัดฟันค่ะ มาไม่ได้"เธอตอบเเล้วก้มหน้าลง "ห้ะ!! มาไม่ได้แล้วงานพี่ใครจะรับผิดชอบ"เพอร์ซตะหวาด "หึหึ.."เสียงคนขำจากข้างๆ "ขำอะไรชอว์นไอซีเรียสอยู่นะ"เพอร์ซดุ "ไหนบอกว่าไม่มีอะไรให้ช่วยไง แล้วนี่ที่คุยกันอยู่คืออะไร"ชอว์นถามกลับ "รู้! แต่ชอว์นจะช่วยไรได้"เพอร์ซตอบเเล้วทำหน้าเครียด "นี่ เพอร์ซลืมไปเเล้วหรอว่าไอเคยรับถ่ายรูปและไอถ่ายรูปได้ และวันนี้ที่ไอมาที่นี่ก็เพื่อมาถ่ายรูป ยูนี่ชอบมองข้ามจริงๆเลย"ชอว์นทำหน้าดุ 

"จะถ่ายให้ป่ะล่ะ"เพอร์ซถาม "ถ่าย!"ชอว์นตอบเสียงเเข็ง "ดี!!...แต่เอ๊ะ ปรกติยูไม่ชอบไปยุ่งเรื่องของคนอื่น แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงคิดอยากจะมาช่วยล่ะ มันต้องมีอะไรเเน่ๆ"เพอร์ซจี้คำถามไป "จะมีอะไรล่ะ ยูคิดมาก...ไอไม่ถ่ายก็ได้น้า ไม่ได้ว่า"ชอว์นขู่แล้วหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองโดนจับผิด เหตุผลที่ชอว์นอยากถ่ายรูปให้ครั้งนี้เพราะว่ามีอาริอยู่นั่นเอง 

"ล้อเล่นๆ ไอก็เเค่ถามไปอย่างงั้นเเหละ ป่ะๆตามไอมา....ส่วนฝ้ายจบงานเราต้องคุยกัน"


"มาเเล้วครับๆ ตากล้องมือดีของเราในวันนี้"เพอร์ซเดินมาพร้อมกับชอว์น พร้อมกับเเนะนำชอว์นให้กับทุกๆคนได้รู้จัก ชอว์นพยายามหลบสายตาของอาริที่กำลังจ้องมองมาทางนี้อย่างไม่ละสายตายเลย อาริมองชอว์นอยู่นานพอสมควรเพราะเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นชอว์นที่ไหน "เชิญทุกท่านถ่ายรูปร่วมกับน้องอาริได้เลยครับ"เพอร์ซเอ่ยขึ้น และทุกคนก็เดินเข้าไปข้างๆอาริทีละคนสองคน จนกระทั่งถ่ายรูปครบทุกคนจนเสร็จสรรพ

ชอว์นรีบปลีกตัวออกมาทันทีที่ทำงานของตนเสร็จเพราะชอว์นทั้งอายทั้งกลัวโดนอาริจำหน้าได้ว่าเป็นคนที่เเอบถ่ายเธอเมื่อวาน ชอว์นเดินออกมาหลบข้างๆแต่ยังพอได้ยินเสียงของเพอร์ซกับอาริคุยกันอยู่

"พี่เพอร์ซคะ น้องตากล้องคนนั้นใครคะ"อาริเอ่ยถาม ชอว์นได้ยินเเบบเลือนลางจึงทำหน้าตกใจทันทีที่เธอถามถึง "คนนั้นหรอ..."เพอร์ซชี้มาที่ชอว์น "น้องพี่เอง ทำไมหรอครับ"เพอร์ซถาม "อ๋อเปล่าค่ะ อาริคิดว่าอาริน่าจะเคยเห็นเขา งั้นอาริขอตัวก่อนนะคะ"อาริเอ่ย "ตามสบายครับ"ทันทีที่สิ้นเสียงคุยกัน อาริรีบพุ่งตัวเดินตรงเข้ามาหาชอว์นทันทีเพราะเธอสงสัยว่าใช่คนเดียวกันกับคนเมื่อวานหรือเปล่า แต่ทว่าชอว์นกลับรู้ตัวเเละเดินหนีเธออย่างเเนบเนียนออกมาจากงาน 

อาริเดินตามชอว์นอย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งทั้งสองปลีกตัวออกมาจากหน้างานและเหลี่ยงไปยังทางที่เป็นที่โล่งไม่ค่อยมีคนอยู่ "น้อง!! น้องคะ"อาริเรียกชอว์นแต่ว่าเขากลับยิ่งรีบเดินหนี "น้องคะเดี่ยวก่อนค่ะ...โอ๊ย!!!"เสียงของอาริอุทานดังขึ้นทันทีที่ส้นสูงของเธอพันเข้ากับชุดเพราะเธอเดินเร็วเกินไป เธอล้มลงหัวเข่ากระแทกเข้ากับพื้นอย่างจัง 

ชอว์นกำลังลังเลว่าจะหันหลังกลับไปช่วยหรือนิ่งเงียบเเละเดินต่อไป แต่เเล้วความรู้สึกของชอว์นมันบอกให้เขาทำแบบนี้ "เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"ชอว์นเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้ามาพยุงตัวเธอไปนั่งที่เก้าอี้บริเวณข้างๆ "น้องเดินหนีพี่ทำไมคะ"อาริเอ่ยถาม "เปล่าหนิครับ"ชอว์นตอบ "ก็เห็นๆอยู่ว่าน้องเดินหนี น้องกลัวพี่จำได้ใช่ไหมว่าน้องคือคนที่เเอบถ่ายเมื่อวาน"อาริถามเบาๆ "ผมไม่ได้เเอบถ่ายนะครับ"ชอว์นตอบเสียงเเข็ง "ผมเเค่อยากเก็บภาพ ในงานงานนั้นให้มันสมบูรณ์เท่านั้นเอง"ชอว์นอธิบายเหตุผล "อืม..เอาเถอะ พี่ไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว"อาริลุกขึ้นเเล้วทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในงาน 

"เอ่อ...พี่มาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ"ชอว์นถามอย่างสงสัย "ไม่รู้สิ อยู่ดีๆพี่ก็อยากตามน้องมา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน"อาริตอบแล้วหันหลังกลับไป "เอ่อพี่ครับ...."อาริหยุด "เอ่อ..ผมเป็นต้นเหตุทำให้พี่ล้มเองผมขอพาพี่ไปทายาได้ไหมครับ เป็นการไถ่โทษครับ"ชอว์นเอ่ยถาม แท้ที่จริงเเล้วเรื่องทายาเป็นเเค่เรื่องบังหน้าแต่ว่าชอว์นต้องอยู่กับอาริให้นานกว่านี้ต่างหาก...




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น