(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 2 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

"น้องคะ ถ่ายอะไรคะ"คนดูแลของอาริเอ่ย "เอ่อ...เปล่าครับพี่"ชอว์นแถ พลางทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนความผิด "เปล่าอะไรคะ พี่เห็นนะคะว่าน้องแอบถ่ายอาริอยู่"คนดูแลอาริเอ่ยดุ "เปล่านะครับ ผมไม่ได้ถ่ายจริงๆ"ชอว์นขมวดคิ้วตอบโต้ 

"งั้นพี่ขอดูกล้องน้องหน่อยนะคะ"เธอพุ่งเข้ามาที่ตัวชอว์นอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเองเสียงห้ามปรามก็ดังขึ้น "พี่กุ้งคะ ไปเถอะค่ะ--"อาริเอ่ย "ส่วนน้องครั้งนี้พี่ไม่ว่านะคะ แต่อย่าทำแบบนี้กับใครอีกก่อนได้รับอนุญาต"อาริพูดน้ำเสียงปรกติ พลางเดินขึ้นรถตู้สีขาวไป ส่วนชอว์นยืนหน้านิ่งอยู่ที่หน้ารถของตัวเองแล้วพยายามปรับความเข้าใจกับเรื่องที่เกิด 

ชอว์นขึ้นรถแล้วนั่งนิ่งอยู่สักพัก สายตากวาดมองไปที่เบาะข้างๆคนขับแล้วจ้องมองกล้องสีดำที่วางนิ่งอยู่บนเบาะ ดวงตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ครุกกรุ่นอยู่ในใจ 

ชอว์นหยิบกล้องขึ้นมาพร้อมกับเลื่อนดูภาพหลายๆภาพที่ตนถ่ายได้วันนี้ "เห้อ.."เสียงคนถอนหายใจอย่างตัดพ้อ "มัวแต่มอง ไม่ได้ถ่ายไว้เลย"ชอว์นวางกล้องลงแล้วขับรถต่อไปเพื่อกลับบ้าน

ชอว์นอยู่บ้านกับพี่หนึ่งคนและน้องอีกหนึ่งคน พี่ชายและน้องสาว ส่วนพ่อแม่ของชอว์นอยู่ที่อเมริกาเพื่อทำงานอยู่ที่นั่น ช่วงนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียนของมหาลัยเเห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ชอว์นถึงมีเวลาไปเที่ยวเล่นถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆในกรุงเทพได้อย่างอิสระ 

ณ บ้านของชอว์น... "ไปไหนมาชอว์น ทำไมวันนี้กลับดึกกว่าปรกติ"วีนัสเอ่ยถาม วีนัสคือน้องสาวของชอว์นอายุห่างกันหนึ่งปีกว่าๆแต่ทั้งสองเรียกกันเหมือนเพื่อนไปแล้ว "ก็เหมือนเดิมอะ"ชอว์นตอบแล้วก้มหยิบรองเท้าที่ถอดออกใส่ชั้นวางรองเท้าอย่างเป็นระเบียบ "แล้วพี่เพอร์ซไปไหน"ชอว์นถาาม "ไปปาร์ตี้กับเพื่อนมั้ง สักพักคงกลับ"วีนัสตอบ แล้วหันหน้าไปดูทีวีต่อ 

ชอว์นขึ้นห้องไปแล้ววางกระเป๋าสัมภาระของตนไว้ที่โซฟาข้างเตียง แล้ววางกล้องตัวโปรดของเขาไว้บนเตียง ชอว์นถอดเสื้อผ้าเตรียมตัวไปอาบน้ำจนเสร็จสรรพ แล้วมานั่งดูรูปวันนี้อีกครั้ง ชอว์นเลื่อนรูปไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่พบรูปของเธอคนนั้นอีกเช่นเคย ชอว์นปิดกล้องเเละวางมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียง 

"เสียงข้อความเข้า"ชอว์นเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่โต๊ะข้างๆเตียง 

ต่อ:ชอว์นมึงอย่าลืมมาสอบแก้ร้องเพลงวันพุธหน้าที่มหาลัย 

ชอว์นเห็นข้อความนั้นเเล้วปิดโทรศัพท์ทันที เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วระมือมากุมขมับ ชอว์นเป็นคนไม่ชอบร้องเพลง เพราะว่าเขาคิดว่าเขาเสียงเพี้ยนไม่เพราะ เขาอายเวลาที่ต้องร้องเพลงเรียกว่าเกลียดเลยก็ได้ ชอว์นไม่ชอบให้คนมาวิจารณ์เสียงร้องของเขาหรือตัวเขาเอง เพราะเวลาชอว์นได้ฟังหรืออ่านอะไรแบบนั้นมันทำให้เขาปวดหัว และเครียด นั่นเป็นเหตุผลเพียงพอที่ว่าทำไมเราต้องทำให้ตัวเองเครียดทั้งๆที่เรามีสิทธิ์เลือกจะไม่ทำมัน แต่ครั้งนี้เขากับเหลี่ยงไม่ได้เหมือนเเต่ก่อน เพราะมันเป็นวิชาเดียวที่ชอว์นยังค้างคาอยู่

"ชอว์น!!"เสียงเรียกจากนอกห้อง นั่นคือเสียงของเพอร์ซ ชอว์นปรือตาแล้วงัวเงียลุกขึ้นไปเปิดประตู "ว่าไง"ชอว์นถามในท่าสลึมสลือ "วันนี้ไอมีจัดอีเวนท์ที่ที่หนึ่ง ไออยากจะชวนยูไปถ่ายรูปยูจะไปไหม ที่นี่สวยนะ"เพอร์ซชักชวน "กี่โมง"ชอว์นถาม "ประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่ง นี่เก้าโมงเเล้วถ้ายูจะไปก็ไปอาบน้ำเเต่งตัว แล้วออกไปพร้อมไอ"เพอร์ซบอก ชอว์นพยักหน้าตอบรับคำชวนแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย 

"เพอร์ซ วีนัสล่ะไปไหน"ชอว์นถามทันทีที่เดินลงมาจากห้องเเล้วไม่เห็นคนน้อง "วีไปกับแฟน เดทบ่อยมากคู่นี้"เพอร์ซตอบแล้วทำหน้ามองบน "ถ้าเรียบร้อยก้ไปเลยป่ะ"เพอร์ซเอ่ย "เดี๋ยวไอยังไม่กินข้าวเลย"ชอว์นเอ่ยขัดคนพี่ที่กำลังเดินตรงไปนอกบ้านเพื่อจะขึ้นรถอย่างรวดเร็ว "ค่อยไปกินหน้างานก็ได้ ของกินเพรียบ--ไปๆเดี่ยวสาย"หลังจากนั้นชอบพยักหน้าตอบแล้วเดินตามลง 

ที่งานอีเวนท์แห่งหนึ่งในกรุงเทพ ที่นี่มีผู้คนมากมายมาร่วมงาน ดูเหมือนจะเป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อตอนรับลูกค้าโดยเฉพาะ และมีของกินมากมายนับไม่ถ้วนวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอาหารที่ถูกจัดไว้อย่างดี อาหารทั้งหลายมีมากมายก่ายกองเตรียมไว้รับลูกค้าที่มากันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง และชอว์นคงพลาดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปบรรยกาศงานอันเเสนอบอุ่นนี้ไว้ ชอว์นเดินไปตามทางพร้อมกับยกกล้องขึ้นมาเพื่อรูปผู้คนในงานทุกๆสามนาที และเดินไปหยิบขนมเค้กชิ้นเล็กๆพอดีคำเพื่อลองท้องไว้สามสี่ก้อน จนอิ่มหนำสำรายใจเเล้วเดินเก็บภาพต่ออย่างไม่ขาดสาย

"เป็นไงบ้างงานนี้ไอจัดเป็นไง"เพอร์ซที่เพิ่งจะได้วางมือจากการทำงานเดินตรงเข้ามาหาน้องชายที่เดินเถ่ายรูปบริเวณงาน "อืมสวย.."ชอว์นเอ่ยชมเเล้วกวาดตาไปบริเวณรอบๆงาน "แต่นี้ไม่ใช่ทีเด็ด--วันนี้ไอมีนักร้องที่เสียงสวยมาร่วมร้องเพลงเปิดงานด้วยน้า ไอว่ายูต้องชอบแน่ๆ"เพอร์ซเเซว "หึ..บ้าหรอเพอร์ซ"ชอว์นส่ายหน้าพลางหัวเราะจากเสียงในลำคอ 

"ชอว์นไอขอถามยูตรงๆนะ ไม่เหงาหรอวะที่อยู่คนเดียวมานานขนาดนี้ ไปไหนก็ไปคนเดียว เที่ยวคนเดียว ไม่มีคนเข้าหาแกเลยหรอวะ--แกก็หล่อไม่ใช่น้อย"เพอร์ซถามอย่างจริงจัง "ไม่รู้ดิ...มันยังไม่เจออะ ไอไม่ชอบวิ่งตามหาความรัก"ชอว์นตอบนิ่งๆ "อืมๆ..นั่นไงนักร้องคนนั้นที่ไอบอก อยู่นั่นไง"เพอร์ซชี้ไปทางที่นักร้องผิวสีแทนกำลังยืนพูดคุยพบปะกับแขกในงาน 

ชอว์นหันหน้าไปตามทางที่เพอร์ซชี้นิ้วไปปรากฏว่าชอว์นเห็นผู้หญิงคนนั้น คนเมื่อวานที่เขาเจอที่งานนิทรรศการ เขาจำเธอได้เเม่นถึงเเม้ว่าเจอกันเเค่ครั้งเดียว เขาจำสีผิวของเธอและรอยยิ้มอันสดใสได้ และชอว์นก็ยืนมองเธออยู่นานพอสมควร จนกระทั่ง "ชอว์น...ชอว์น...ชอว์น!!"เพอร์ซตะหวาด "ว่า..ว่าไงเพอร์ซ จะตะหวาดทำไมไอตกใจ"ชอว์นดุเบาๆ "ก็เห็นยูยืนมองตั้งนาน นึกว่ามองอะไรที่แท้มองอารินี่เอง"เพอร์ซยิ้ม "อะไรนะ?"ชอว์นถาม "อาริไงนักร้องหน้าใหม่ของวงการนี้ ดังจะตายยูไม่รู้จักหรอ"เพอร์ซถามกลับ "ไม่อะ"ชอว์นส่ายหัว...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น