(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 11 : บทที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

1 สัปดาห์ถัดมา..​

​อาริงดออกงานทุกงานที่มีอยู่และพักชีวิตแบบยาวๆตลอด 1 อาทิตย์เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจจนเธอดีขึ้นเรื่อยๆและกลับมาเป็นคนเดิม อาริตื่นเช้าเป็นประจำที่บ้านต่างจังหวัด เธอไม่มีพ่อไม่มีแม่เพราะท่านเสียหมดแล้วเธอไม่มีที่ระบายเลยเลือกที่จะอยู่คนเดียว และทำแบบนี้จนชิน 

สาวสามชุดคลุมบางๆสีขาวเพิ่งตื่นนอนในตอนเช้าตรู่ดื่มน้ำขวดที่ราวระเบียงพร้อมกับชมวิวรอบๆบ้านจู่ๆเสียงโทรศัพท์ที่เปิดไว้ก็ดังขึ้น เธอรีบเดินไปรับสายที่โทรเข้ามาอย่างเต็มใจ

"ฮัลโหลสวัสดีค่า"  "อารินี่พี่เพอร์ซนะ"เธอกำลังจะกดวางสาย "เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งวาง ฟังพี่ก่อน"เธอจับโทรศัพท์ขึ้นมาเเนบหูอีกครั้ง "พี่เพอร์ซมีอะไรว่ามาค่ะ"เธอเอ่ยเสียงแข็ง

"อาริพี่ขอล่ะกลับมาคุยกับชอว์นมันดีๆได้ไหมว่าจะเอายังไง จะเลิกหรือยังไงกันแน่มันคาลาคาซังแบบนี้พี่ว่ามันไม่โอนะ อย่างน้อยกลับมาบอกเลิกมันก็ดีหรือกลับมาคบกันต่อพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ขอแค่อาริกลับมาคุยกับชอว์นดีๆ พี่พูดเท่านี้แหละ หวังว่าจะเจออารินะ"เสร็จแล้วเพอร์ซก็วางสายไปทั้งๆที่เธอยังไม่ได้พูดอะไร 

แน่นอนแหละว่าอาริต้องคิดว่าจะเอายังไงจะไปหรือไม่ไป "กลับไปบอกเลิกก็ยังดี"เธอเอ่ยพลางถอนหายใจยาวๆ แล้วรีบกลับไปเก็บเตรียมตัวบินกลับกรุงเทพฯ


@ที่บ้านของชอว์น อาริขับรถมาลำพังมาที่บ้านของชอว์นมาเพื่อบอกเลิกการนี้โดยเฉพาะ "หวัดดีค่ะพี่เพอร์ซ"เธอกล่าวสวัสดี ตามมารยาท "ขอบคุณนะที่มา ชอว์นอยู่ข้างบนน่ะ"เพอร์ซชี้มือขึ้นไปข้างบน 

"ค่ะ....วีนัสไม่อยู่หรอคะ"อาริเอ่ยถาม "วีไปเรียนพิเศษน่ะ" 

"อ๋อค่ะ"ว่าแล้วเธอก็ค่อยๆเดินขึ้นไป ทุกๆขั้นบันไดที่เธอเดินขึ้นไป เธอคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วว่าตัดสินใจจะบอกเลิกโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง 

พรึ่บ! อาริเปิดประตูห้องที่ไม่ได้ล็อคเข้าไป ปรากฏว่าไม่ได้มืดมิดเหมือนเเต่ก่อน ผ้าม่านทุกผืนเปิดออกรับแสงตะวันเต็มที่ แสงดวงอาทิตย์สาดส่องไปทุกซอกทุกมุมของห้อง เผยให้เห็นขวดเหล้านับสิบนิบร้อยวางเกลื่อนกลาดไปทั่ว อาริกวาดสายตาไปรอบๆแต่กลับไม่พบชอว์น เธอค่อยๆเดินหาไปตามระเบียง ตู้เสื้อผ้า จนกระทั่งถึงห้องน้ำ

อาริเปิดเข้าไปพร้อมกับเจอร่างกายชายผอมแห้งในมือถือขวดเหล้าเปิดฝักทิ้งไว้ให้สาดใส่ตัวจนเปียกโชก เจ้าตัวเองทั้งหนาวสะบั้นในชุดตั้งแต่วันที่ไปทะเลคราวที่แล้ว อาริเห็นสภาพของชอว์นแล้วตกใจหนักมากเพราะไม่คิดว่าชอว์นจะเป็นถึงเพียงนี้ เธอเดินไปปิดฝักบัวอย่างใจเย็นพร้อมกับปลุกร่างที่เหมือนจะไร้วิญญาณให้ตื่นขึ้น 

ชอว์นค่อยๆงัวเงียขึ้นมา ร่างกายเปียกไปด้วยน้ำ ตาบวมแดงฉ่ำบ่งบอกถึงการร้องไห้ไม่ต่ำกว่าสองวัน ชอว์นค่อยๆปรือตาขึ้นมองหยิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าอย่างสงสัย "พี่อาริ...พี่อาริใช่ไหม"ชอว์นเอ่ยเสียงแผดเบา แทบจะมีแต่ลม ร่างกายซูบผอม เนื้อติดกระดูกเหมือนคนกำลังจะตายเอ่ยอย่างเวทนา 

"ใช่...ค่อยๆลุกนะ"เธอพยุงชอว์นขึ้นมาอย่างสงสารโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังใจอ่อนไปแล้วกว่าครึ่ง "พี่อาริครับ ผมรักพี่นะกลับมาอยู่กับผมนะ"ร่างดูเหมือนไร้วิญญาณพูดเสียงอ่อนล้า พร้อมกับมองหน้าหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าอย่างมีความหวัง "อืม.."เธอตอบไปโดยไม่ทันคิด เพราะวินาทีนั้นต้องการจะช่วยชอว์นให้หลุดพ้นจากสภาพแบบนี้ ชอว์นนั่งลงบนโซฟาข้างเตียงด้วยตัวเปียกโชกจากฝีมืออาริที่พาเขามาพักไว้ตรงนี้ อาริเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าพร้อมกับหาผ้าเช็ดตัวและเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ชอว์น เธอเดินถือผ้าเช็ดตัวไปและยื่นให้ชอว์น "ไปอาบน้ำซะแล้วเรามาคุยกันดีๆ" ชอว์นรับเอาผ้าเช้ดตัวแล้วเดินเข้าห้องอน้ำไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จสรรพ 

ชอว์นเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับมองหน้าอริด้วยความรู้สึกผิดอย่างยิ่งกับสิ่งที่เขาทำลงไป ชอว์นโผลตัวเข้ากอดอาริทันทีเพราะมันเกินจะห้ามใจไหว เขาหลั่งน้ำตาออกมาอย่างรู้สึกผิด ความเสียใจ ผิดหวัง โศกเศร้ามันรุมล้อมเขาจนเเทบจะเป็นบ้า และวันนี้อาริเป็นคนปลดปล่อยเขาจากความโศกเศร้านี้ 

ชอว์นกอดอาริอย่างแนบเเน่นก่อนจะผละตัวออกมาพร้อมกับพูดว่า "พี่อาริครับ ผมรักพี่คนเดียว สิ่งที่ผมทำผิดพลาดไป พี่ให้อภัยผมได้ไหมผมขอโทษจริงๆ ผมขอโทษ.. ผมขอโทษ....ผมขอโทษๆๆๆๆ"ชอว์นร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างรู้สึกผิด และแอบหวังเล็กน้อยว่าเธอจะให้อภัยทั้งๆที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น 

"ชอว์นใจเย็นๆนะ"เธอเอ่ยแล้วคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง "ชอว์นจำวันนั้นได้ไหม วันที่พี่ไม่มีใครแล้วมานั่งร้องไห้ฟูมฟายที่ห้องชอว์น แล้วในวันนี้ชอว์นไม่มีใครแล้วพี่จะทิ้งชอว์นไปหรอ....แล้วชอว์นจะมีแฟนไว้ทำไม พี่ให้อภัยทุกอย่างนะ และพี่จะลืมมันให้หมด แล้วเรามาเริ่มต้นกันใหม่"ชอว์นมองตาอาริค้างทันทีที่ได้ยินคำตอบเเบบนั้น ในใจเขาเเทบจะไม่ได้หวังไว้เลยว่าเธอจะพูด มันดูเหมือนฝันแต่มันคือความจริง ชอว์นดีใจเป็นบ้าพร้อมกับตะโกนลั่นห้อง 

มันชั่งเเตกต่างกับคนที่นอนโทรมในห้องน้ำเมื่อ 10 นาทีก่อนจริงๆ ชอว์นมองหน้าอาริอย่างดีใจ พร้อมกับจูบเข้าที่เรียวปากของเธอที่น่าดูดดื่มยิ่งนัก อาริตาค้างทันทีที่โดนจู่โจม เธอไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปก็เลยปล่อยเลยตามเลย จนกระทั่งทั้งสองมีอะไรกัน มันเหมือนเป้นของขวัญสำหรับการคืนดี สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เซ็กส์แกขัด แต่มันคือการเมคเลิฟที่เริ่มจากการที่คนสองคนให้ความรักสิ่งกันเเละกันและแสดงออกมาในรูปแบบที่คนรักกันทำกัน หลังจากที่เสร็จภารกิจต่างๆเรียบร้อยเเล้ว

ชอว์นนี้ดีใจกระโดดโลดเต้น เหมือนคนบ้าที่อาริกลับมาหาชอว์น ฟังดูเพี้ยนนะแต่สำหรับคนคนนึงมันมีความหมายมากๆสำหรับเขา ยอมรับว่าชอว์นมีความสุขมากๆที่เรื่อราวมันจะผ่านไปได้ด้วยดีแต่แล้วขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินลงไปหาเพอร์ซเพื่อจะไปกินข้าวกัน เสียงข้อความจากโทรศัพท์ชอว์นก็ดังขึ้น! ชอว์นก้มหน้าลงอ่านแล้วแทบเข่าจะทรุด เมื่อข้อความที่ถูกส่งมาคือ

แคท:ชอว์น แคทท้อง!!!!


_______________________________________________________________________________________________________________________

มี12อีพีน้า อีพีต่อไปคือส่งท้ายแล้ว จะเป็นยังไงรอติดตามได้ดุเดือดเลือดสาดแน่นอน  

ปล.อย่าเบื่อเลยนะที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ตามชื่อเรื่องคลื่นชีวิตเลยจ้า ขึ้นลงขึ้นลงตลอดเวลาเหมือนคลื่นในทะเล

**เพิ่มเติม ใครอยากให้มีเรื่องของต่อบ้างเม้นได้นะคะ ไรท์แพลนๆไว้อยู่ถ้ามีคนอยากอ่านจะทำค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น