(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 10 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

​"เธอเป็นใคร ทำแบบนี้ต้องการอะไรกัน!!"อาริเอ่ยถามอย่างดุเดือน ขณะที่ทั้งสามคนกำลังตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ดูเหมือนชอว์นจะทึ่งเป็นพิเศษ "โถๆๆ พี่อาริไม่เอาๆ ไม่โกรธนะคะอุบัติเหตุน่ะค่ะ"แคทตอบพร้อมกับทำสีหน้าชวนโดนตบ ตอหลบตอแหล พร้อมกับระนิ้วชี้มาจ่อที่ปากของอาริ 

อาริปัดมือสกปรกของแคทออกอย่างเต็มแรงแล้วจ้องหน้าแคทด้วยสายตาเคียดแค้น "เธอเป็นใคร รู้จักฉันได้ยังไง"อาริเริ่มขึ้นเสียงจนคนทั้งร้านเริ่มมองกัน "ถ้าอยากรู้นักก็ถามชอว์นดูสิค่ะพี่อาริ ขอตัวก่อนนะคะ บาย!"แคทยกมือขึ้นมาพร้อมกับโบกมือลา แถมยังแสยะยิ้มให้อาริก่อนไป อาริได้ยินคำตอบจากปากของเเคทก็ไม่วายที่จะสาวหาความจริงจากปากของชอว์น 

"หมายความว่ายังไงชอว์นรู้จักกับนางนี่หรอ"อาริถามอย่างดุเดือด ชอว์นเงียบพร้อมกับหลบสายตาอาริไปมา "ตอบ!"อาริขึ้นเสียง แต่ชอว์นก็ยังเงียบอ้ำๆอึ้งๆ จนเธอโมโห "เฮงซวยว่ะ!!"เธอผลักไปที่หน้าอกของชอว์นเต็มเเรงจนชอว์นเกือบล้ม พร้อมกับวิ่งหนีออกจากร้านออกไปคนเดียว 

"เอ้า พี่อาริรอวีด้วย....พี่เพอร์ซฝากเคลียร์ทางนี้ด้วยนะ วีไปดูพี่อาริก่อน"วีพูดเสร็จแล้ววิ่งตามไปทันที "โอเคๆ.." ชอว์นนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับนั่งหน้าเครียด คิ้วขมวดและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆ ชอว์นไม่โทษใครทั้งนั้น เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ เป็นเพราะชอว์นเอง เพอร์ซจ่ายค่าอาหารและพาชอว์นไปนั่งคุยที่ใต้ต้นไม้ริมทะเล 

"มีอะไรเล่ามาให้หมด อย่าปิดไอ"เพอร์ซมองหน้าชอว์นอย่าเป็นห่วง และสงสารไปในเวลาเดียวกัน "เพอร์ซไอขอโทษ ไอแม่งเหี้ยว่ะ ฮือๆ..."ชอว์นหลั่งน้ำตาออกมาพร้อมกับนั่งคุกเข่าร้องไห้ เพอร์ซโอบกอดพร้อมกับลุบหลังปลอบด้วยความอ่อนโยนจากใจจริง "ร้องออกมาๆ แล้วเล่ามาว่าทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น"เพอร์ซลูบหลังชอว์นเบาๆอย่างต่อเนื่องพร้อมกับพูดให้กำลังใจ โดยไม่ได้ต่อว่าหรือตำหนิติเตียนใดๆทั้งสิ้น "ฮึกฮือ..คือ...ผู้หญิงเมื่อกี้เป็นคนคุยไออีกคน แต่ไอบอกเขาไปแล้วนะว่าเราควรเลิกคุยกัน แต่เขาไม่ยอมและตามตื้อไอ ฮือๆ.."ชอว์นพูดเสียงสั่นเครือพร้อมกับร่ำไห้ในเวลาเดียวกัน 

"โอเคๆ ไอเข้าใจ แล้วผู้หญิงคนนั้นชื่อว่าอะไร"เพอร์ซมองหน้าชอว์นแล้วถาม "แคท!"ชอว์นเริ่มหยุดร้องไห้และบอกกับเพอร์ซว่าอยากอยู่คนเดียว และเเล้วเพอร์ซก็เดินจากไป เหลือเพียงชอว์นที่นั่งอยู่ใต้เงาไม้แล้วกำลังคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดและหาวิธีแก้ไขว่าจะต้องทำยังไง

ผ่านไปสักพักก็มีเสียงเหมือนอะไรกระแทกเข้ากับตอไม้ดังขึ้นจากด้านหลัง "โอ๊ย!"ชอว์นหันหลังไปดูตามต้นเสียง ปรากฏเป็นผู้หญิงสวมเสื้อยืดสีเทากางเกงยีนส์ขาสั้น กำลังล้มอยู่เนื่องจากสะดุดตอไม้ และชอว์นจำเธอได้ดีเพราะเธอคนนั้นคือเเคท ชอว์นรีบวิ่งเข้าไปหาและพยุงร่างของเธอขึ้นมา ที่ข้อเท้าของเธอแดงช้ำจนเห็นชัดและเธอเดินไม่ได้เนื่องจากข้อเท้าพลิก แคทขอให้ชอว์นไปส่งที่ห้องและหลังจากนั้นทั้งสองคนก็หายไปด้วยกันทั้งวันตั้งแต่นั้นเลย 


 ตัดภาพมาที่อาริที่กำลังนั่งร้องไห้ฟูฟายอยู่ ทั้งๆที่เสื้อผ้าก็ยังไม่เปลี่ยนอยู่อย่างนั้นกว่าหนึ่งชั่วโมงจนเธอเพลีย วีค่อยๆปลอบเธออย่างใจเย็นจนเธอยอมไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย "ขอคุณนะน้องวี ที่อยู่ข้างๆพี่"อาริกุมมือวีอย่างแน่นพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของคนเป็นน้องของคนที่รักมากๆ "ไม่เป็นไรค่ะพี่อาริ....อีพี่ชอว์นนะพี่ชอว์น หายไปไหนทำไมยังไม่มาง้ออี..."เธอยังพูดไม่จบสีหน้าของอาริก็แย่ลงทันทีที่ได้ยินชื่อ "ชอว์น" 

"พี่อาริวีขอโทษ เอ่อ...วีคิดว่าพี่คงอยากอยู่คนเดียว วีไปหาพี่เพอร์ซละ สู้ๆนะคะพี่วี"ว่าแล้วเธอก็รีบเดินออกไปทันที อารินอนแผ่ร่างกายบนลงเตียงพร้อมกับประติดประต่อเรื่องทั้งหมดขึ้นมา จากวันนั้นวันที่ข้อความชอว์นเข้ารัวๆแต่ชอว์นกลับไม่ตอบ และเขาโทรมาชอว์นก็ไม่รับ อาริคิดว่าต้องเป็นเธอคนนี้เเน่ๆที่ทำเรื่องที่กล่าวมาทั้งหมด มันยิ่งทำให้เธอเจ็บช้ำมากขึ้นที่รู้ว่าชอว์นมีผู้หญิงคนนี้ทั้งๆที่กำลังคุยกับเธอ 

เธอร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสายอีกครั้งก่อนจะผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยและหล้า เธอตื่นมาอีกทีคือตอนทุ่มกว่าแต่ก็พบว่าชอว์นยังไม่กลับมา เธอเริ่มแปลกใจเล็กน้อยและแอบคิดไม่ได้ที่จะไม่เป็นห่วง เธอรู้แค่ว่าชอว์นคงยังนั้นซึมอยู่ที่ริมทะเลเพราะเพอร์ซบอกมาแค่นั้น เเต่แท้ที่จริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่


วันรุ่งขึ้น อาริตื่นมาคนเดียวข้างกายควรจะเป็นวีนัสกลับหายไปเธอรีบใส่เสื้อผ้าอาบน้ำเเปรงฟันพร้อมกับเดินไปหาเพอร์ซที่ห้องข้างๆแต่ก็ไม่พบทั้งชอว์นทั้งเพอร์ซ เธอเริ่มใจไม่ดีและออกเดินตามหาไปทั่ว จนกระทั่งไปเห็นเพอร์ซกำลังเคาะประตูบ้านหลังหนึ่งที่เป็นบ้านเช่าเหมือนกับของเธอ เธอแอบดูอยู่พุ่มไม้ที่อยู่ห่างไม่ไกลนัก และสามารถได้ยินเสียงของเพอร์ซและวีนัสคุยกัน 

ปั้ง ปั้ง ปั้ง!! เพอร์ซทุบประตุเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ "ไอ้ชอว์นออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง!"เพอร์ซเปลี่ยนสรรพนาม เพราะกำลังโกรธมากๆแต่อาริก็หารู้ไม่ว่าคือเรื่องอะไร สักพักหลังจากที่เพอร์ซเคาะอยู่นานก็มีคนออกมาเปิดประตู และนั่นคือชอว์นจริงๆด้วย อาริถึงกับช็อกเมื่อเห็นชอว์นเดินออกมาในท่างัวเงียกำลังตื่น ใจนึงขอให้เป็นแค่ว่าชอว์นเศร้าจนมาเปิดบ้านหลังใหม่นอน อีกใจนึงก็..... 

"มึงทำไมทำแบบนี้วะ มึงทำแบบนี้กับอาริได้ไง ไอ้น้องเลว"เพอร์ซชี้หน้าด่าน้องตัวเองฉอดๆ แต่อาริก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นเดินออกมาพร้อมกับควงแขนของชอว์นไว้ด้วย อาริกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลยในวินาทีนั้น ทั้งเจ็บปวดชอกช้ำ เข่าแทบทรุด ที่เห็นคนที่เธอรักกำลังโดนผู้หญิงเเพศยาเอานมมาถูๆที่แขน เธอเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้วและเธอวิ่งกลับไปเก็บของเก็บเสื้อผ้าและหายไปจากชีวิตของชอว์นหลังจากวันนั้นทันที.....


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น