(จบแล้ว)คลื่นชีวิต

ตอนที่ 1 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

ในภาพอาจจะมี 1 คน, กำลังยืน, ต้นไม้ และสถานที่กลางแจ้ง

Shawn's Part

สวัสดีครับ ผมชอว์น ตอนนี้ผมกำลังจะไปถ่ายรูปครับ ตอนนี้ก็ประมาณหนึ่งทุ่มกว่าๆ ผมกำลังเก็บของแล้วก็เตรียมอุปกรณ์ไปถ่ายรูปครับ วันนี้ผมอยากไปที่แห่งหนึ่ง ผมอยากจะไปมานานแล้วครับแต่ยังไม่มีโอกาสได้ไปเลยสักครั้ง วันนี้ผมต้องเก็บภาพสวยๆให้ได้สักสิบรูป นี่คือเป้าหมายของผมครับ ถ้าพร้อมแล้วไปกันเลยดีกว่า

นี่มันเป็นชีวิตประจำวันของผมครับ ตอนทุ่มกว่าๆผมชอบไปหาที่ถ่ายรูป ที่ไหนก็ได้ผมไม่เบื่อ ผมรักการถ่ายรูป ผมชอบถ่ายรูปคนอื่นๆเวลาเห็นเขามีความสุข ยิ้ม หัวเราะ หรือว่าเศร้า ไม่รู้สิว่าทำไมผมชอบถ่ายรูปคนอื่นแต่ผมดันไม่ชอบถ่ายรูป ที่ผมรักการถ่ายรูปก็เพราะผมคิดว่าการมองคนผ่านเลนส์กล้องมันชัดกว่าการมองปรกติ ผมไม่ได้สายตาสั้นนะครับ ผมแค่ชอบเวลาผมมองคนอื่นที่สายตาของเขา มันดูน่าดึงดูด น่าค้นหาไปหมด เอาล่ะเรามาถึงที่ที่ผมอยากจะมาถ่ายรูปแล้ว

End Shawn's Part

"โห....."เสียงของชอว์นเอ่ยปากออกมาอย่างตะลึงตกใจพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ รอบกายเขาเต็มไปด้วยแสงสีตระการตาสวยงามอย่างบอกไม่ถูก สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่มาเที่ยวงานนิทรรศการประจำสัปดาห์ที่จัดขึ้นทุกๆวันศุกร์ หลายๆคนนำสิ่งของต่างๆมาขาย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า อาหาร สิ่งของเล็กๆน้อยๆมากมาย แม้กระทั่งปอกปากกา 

ชอว์นค่อยๆเดินตามทางไปอย่างเบียดเสียด เพราะมีผู้คนจำนวนมากมาเที่ยวนิทรรศการนี้ ทุกๆฝีก้าวชอว์นจะยกกล้องที่ห้อยอยู่ที่คอขึ้นมาถ่ายภาพที่มีแต่ความทรงจำดีๆเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นภาพแม่ค้าที่กำลังขายของอย่างตั้งใจ หวานใจสองคนที่กำลังกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย หรือจะเป็นเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้เพราะไม่ได้สิ่งของที่ตนต้องการ

"เอาล่ะค่ะ ถึงเวลาอันเหมาะสมแล้วที่เราจะเริ่มเปิดงานอย่างเป็นทางการ"เสียงดังขึ้นจากอีกฟากของชอว์น เขาหันหน้าไปมองที่เวทีขนาดใหญ่ที่มีพิธีกรชายเเละหญิงกำลังยืนถือไมค์พูดอยู่ แสงไฟจากเวทีเฉิดฉายสะดุดตาชอว์นจนเขาต้องยกกล้องขึ้นมาถ่าย 

"ขอเรียนเชิญทุกท่านพบกับนักร้องสาวดีว่า ทรงพลังคนนี้เลยครับ คุณอาริน่า เพิร์ตตต!!!!!"เสียงพิธีกรชายตะโกนใส่ไมค์พร้อมผายมือไปอีกฟากของเวที ปรากฏเป็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังย่างก้าวขึ้นเวทีอย่างช้าๆ พร้อมกับบอร์ดิการ์ดสวมชุดสีดำที่คอยพยุงอยู่ เธอสวมชุดราตรีสีขาวขนาดใหญ่เหมือนกับชุดแต่งงานมันตัดกับสีผิวของเธออย่างเด่นชัด แสงไฟสาดส่องไปที่ไรผมสีดำของเธอขึ้นเงาอย่างเด่นชัด จนสะท้อนเข้ามาที่ตาของชอว์น 

พิธีกรสองคนเดินลงไปข้างๆเวทีอย่างรวดเร็วทันทีที่เธอขึ้นมา อีกมือหนึ่งของเธอถือไมค์ที่ปอกประดับไปด้วยเพชร แสงไฟที่สว่างจ้าอยู่บนเวทีดับลงและเลื่อนไฟสีขาวมาหยุดอยู่ที่ตัวเธอ ทำให้เธอยืนเด่นสง่าอยู่กลางเวทีผู้เดียว เธอยิ้มต้อนรับท่านผู้ชมทุกคนอย่างเต็มใจและสักพักเสียงดนตรีก็เริ่มขึ้น 

ชอว์นค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เวทีเรื่อยๆเพื่ออยากจะเก็บภาพของเธอที่ยืนเด่นสง่างามอยู่กลางเวที ชอว์นเดินมาเรื่อยๆจนหยุดอยู่หน้าเวทีและจังหวะนั้นเองเธอคนนั้นก็ค่อยๆเปล่งเสียงร้องอันไพเราะออกมาอย่างช้าๆ ชอว์นยกกล้องขึ้นมาเพื่อที่จะถ่ายรูปของเธอ ทันใดนั้นเองจังหวะประจวบเหมาะผู้หญิงที่ยืนอยู่เวทีก็สบตาเข้าให้กับกล้องตัวเล็กๆของชอว์นที่เขากำลังวุ่นอยู่กับการปรับโฟกัส ชอว์นมองเห็นเเววตาที่เปล่งประกายของเธอที่กำลังมองผ่านเลนส์กล้องทะลุเข้ามาถึงนัยน์ตาของชอว์น ทันทีที่ชอว์นสบตากับเเววตาคู่นั้นมันเหมือนมนต์สะกดทำให้ชอว์นหยุดนิ่ง แล้วค่อยๆเลื่อนกล้องลงมาจากใบหน้าแล้วค่อยๆส่งสายตามองกลับไปที่เธอ เธอยิ้มให้ชอว์นอย่างเป็นมิตรก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่นเพื่อสบตากับผู้ชมทุกๆท่าน ที่อยู่ในระแวกนั้น

ชอว์นจ้องมองที่ใบหน้าของเธออย่างไม่ละสายตาอยู่นาน จนกระทั่งบทเพลงที่เธอขับร้องออกมาจบลง มันผ่านไปเร็วมากๆในตอนนั้น เพราะชอว์นกำลังตกอยู่ในแววตาอันชวนหลงใหลของเธอ เวลาผ่านไปชอว์นยังไม่ได้ถ่ายรูปเธอสักรูปตอนที่เธอร้องเพลงเพราะเขากำลังเคลิ้มกับการฟังเสียงอันไพเราะของเธอ 

ทันทีที่เธอลดไมค์ลงชอว์นก็เริ่มได้สติ และสะบัดหัวไปมาเร็วๆเพื่อเรียกสติกลับมา

"โอ้โห...สุดยอดมากๆเลยครับน้องอาริ"เสียงพิธีกรชายเอ่ยชมพลางเดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมพิธีกรหญิง

"ใช่เลยค่ะ เพลงเมื่อกี้นี้น้องอาริร้องออกมาได้สุดยอดมากๆเลยค่ะ"เสียงพิธีกรหญิงเอ่ยชมบ้าง

"ขอบคุณค่าา... ขอบคุณค่า"อาริตอบรับอย่างมีมารยาทพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณคนที่กล่าวชม เวลาผ่านไปเนิ่นนานชอว์นก็ยังไม่ได้ถ่ายรูปของเธอเลยสักรูป จนกระทั่งเธอเดินลงจากเวทีไป

"เฮ้ย! เรายังไม่ได้ถ่ายรูปเลยหรอวะ.... ชอว์นแกทำไรอยู่วะเนี่ย เขาลงไปแล้วเนี่ยจะเอาไงต่อ"ชอว์นบ่นพึมพำ พลางเดินปลีกตัวออกไปจากฝูงชนที่กำลังเบียดกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง​ เขาเดินออกไปแบบเซ็งเพราะเขาต้องการมาที่นี่เพราะต้องการเก็บรูปของโชว์บนเวทีในงานนี้ ที่มีเพียงครั้งเดียวต่อสัปดาห์ แต่เขากลับเผลอเคลิ้มไปโดยที่ไม่ได้ถ่ายรูปของโชว์เมื่อสักครู่ไว้สักรูป

"เซ็งชะมัด!"ชอว์นบ่น เเล้วเดินตรงไปยังรถ ทันใดนั้นเองที่เขากำลังจะเดินไปรถของเขา ปรากฏว่ามีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังเดินไปที่บริเวณที่จอดรถเขาเช่นกัน ชอว์นค่อยๆชำเลืองตามองคนกลุ่มนั้นเเละปรากฏเป็นหญิงสาวคนนั้นที่ร้องเพลงไปเมื่อครู่ ชอว์นรีบตรงเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็วแต่ยังเว้นระยะห่างไว้พอสมควรที่จะถ่ายรูปได้ และในทันใดนั้นเอง

"แชะ"ชอว์นยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปของเธอกำลังเดินอยู่กับพนักงานจับชุดและคนที่ดูเเลเธอ แต่ชอว์นหารู้ไม่ว่ากล้องเขานั้นมีเเสงเเฟลชสีขาวกระจายออกไปทั่วบริเวณ แสงสีขาวเเสบตาจู่ๆปรากฏในที่มืดจนคนกลุ่มนั้นต้องหันมามองชอว์นอย่างสงสัย และเธอคนนั้นก็มองชอว์นด้วยท่าทางขุ่นใจอย่างยิ่งว่าทำไมชอว์นถึงถ่ายรูปเธอเเบบนี้...


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น