คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [BNHA]Order Made [BNHA]Order Made | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


มิโดริยะ อิซึกุ X บาคุโกว คัตสึกิ




เนื่อเรื่องแทบไม่อิงอะไรตามการ์ตูน(เลย)มาก
เพราะฉนั้น นี่คือมโนล้วนจ้าาาา
ฟังเพลงแล้วแรงมโนพุ่ง เลยเกิดเป็นสิ่งนี่!!!
ภาคต่อที่แท้ทรูไหม(?)


ภาคต่อจาก Watashi No R
ติชมได้จ้า

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ก.ค. 62 / 18:02


               ทำไม่เจ็บละ ทั้งๆว่าฉันโดดลงมาแล้วนิ แล้วทำไมถึงไม่เจ็บละ...

“อึก!” ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะสำรวจรอบข้าง ที่ไหน ขาวไปหมด ทั้งหมดเต็มไปด้วยสีขาวแต่ทำไมกัน...เหมือนเคยเห็นที่นี่มาก่อน

“ไง”เสียงทักดังขึ้นด้านหลังของฉัน

“...ไง”ฉันตอบเขา ผู้ชายตรงหน้าของฉัน เขามองมาที่ฉันก่อนจะเรียก

“มานั่งนี่มา”เขาพูดพลางนั่งลงบนโต๊ะ ก่อนจะเทน้ำชาให้ฉัน

               ฉันสังเกตผู้ชายตรงหน้า สูงกว่าฉันไม่มาก อายุน่าจะรุ่นราวเดียวกัน ดวงตาสีแดง ผมที่ชี้แต่เป็นทรงสีบอร์นนั้น ดูทำให้เขามีเสน่ห์

“ขอบคุณค่ะ”ฉันตอบรับ ก่อนจะรับชามากิน ถ้าจำไม่ผิด ฉันโดดตึกลงมาแล้วนิ แล้วนี่ทำไม นี่ที่ไหนกัน หรือว่านี่คือโลกหลังความตาย!!!

“ยังไม่ตาย”จู่ๆชายตรงหน้าก็พูดโพล่งขึ้น??

“แล้วทำไม ไม่สิ ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่”ฉันถามเขา

“ฉันจะต้องเป็นคนถามเธอมากกว่านะ ว่าโดดลงไปทำไม”เขาเลือกจะไม่ตอบฉัน แต่ถามฉันกลับ“เศร้ารึไง”เขาย่ำคำถาม

“ก็ไม่เชิง แค่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไปที่จะอยู่ต่อไป เท่านั้น”ฉันตอบ

“แล้วคิดบ้างไหม ว่ามีใครจะเสียใจบ้างที่เธอตาย”ผู้ชายตรงหน้าถามฉัน คนที่จะมาเสียใจงันหรอ

“พ่อกับแม่ก็ไม่มี เพื่อนก็ไม่มี”ฉันพูด “ถ้าจะมี...”ฉันเว้นระยะไว้ ลืมไปสนิทเลย เพราะมัวแต่คิดเรื่องของตัวเองทำไมกัน ทำไมถึงไม่นึกกัน...

“ครอบครัวบาคุโกว คือสิ่งที่เธอเหลือ...คิดน้อยไปนะ”เขาชิงตอบฉัน

“แล้วใครละจะมาเสียใจ ถ้าฉันตาย”ฉันตะโกนใส่ชายตรงหน้า

“...เธอไง”เขาชี้นิ้วมาที่ฉัน

!!!

“ความฝันของเธอคือเป็นฮีโร่สินะ เป็นความฝันที่เบสิกมาก แต่เธอกลับไม่อยู่ทำมัน”

“จะทำได้ยังไงละ ฉันมัน...ไร้อัตลักษณ์”ฉันพูดเสียงแผ่ว...

“คิดว่าฮีโร่ตำเป็นต้องมีอัตลักษณ์อย่างเดียวหรือไง”เขาถามฉัน

“คิดอะไรสมเป็นเด็กผู้หญิงจริงๆ... ตอนนี่เธอยังไม่ตาย แค่ยังไม่ถึงเวลาที่จะตื่น งันระหว่างนี่ ฉันจะให้สิ่งที่ต้องการ เธอเอาไหม”ชายตรงหน้ามองมาที่ฉัน ก่อนยื่นข้อเสนอมา...สิ่งที่ฉันต้องการงันหรอ

“ได้งันหรอ?”ฉันถาม

“ถ้าเธอต้องการนะ”เขาตอบก่อนจะยกชาจิบ

“ตกลง”ฉันตอบเขา ฉันไม่คิดอะไรทั้งสิ้น สิ่งที่ฉันต้องการ อัตลักษณ์ เพียงแค่มี...ความฝันฉัน

“งัน..... ถ้าให้เธอเห็นได้เพียงอนาคตหรืออดีต แต่ต้องเลือกเพียงอย่างเดียว เธอจะเลือกอะไร”

 “อดีต.....ฉันยังคงอยากจับพวกเขาเอาไว้ ทั้งพ่อทั้งแม่ แล้วก็เรื่องราวต่างๆ ขอเก็บความทรงจำเอาไว้จะดีกว่า”ฉันตอบออกไป เขาเงียบไปสักพักก่อนจะหยิบกาชามารินเพิ่ม

 

「未来と過去 どちらか一つを 見れるようにしてあげるからさ どっちがいい?

"Mirai to kako dochira ka hitotsu wo Mireru you ni shite ageru kara sa Docchi ga ii?"

 

“งันฉันให้แขน ขา ให้ปาก ให้หู ให้ตา ให้หัวใจ ให้หน้าอก ให้รูจมูก ฉันจะให้เธอไปอย่างละ 2 อย่างเลยเป็นไง”เขาพูดพลางมองมาทางฉัน ฉันเงียบคิดถึงเรื่องๆราวต่างๆที่เคยผ่านมา

“ปากนะ มีแค่อันเดียวก็พอแล้วละค่ะ...”ฉันตอบออกไป

“ทำไมละ?”เขาถามกลับ

“ฉันเป็นพวกคิดมา เดียวก็มีบ้าง ที่จะทะเลาะกับตัวเอง ถ้ามีปาก 2 อัน คงทะเลาะกันตายป่าวๆค่ะ”ฉันพูดติดตลกออกไป “อีกอย่าง.....จะได้จูบกับคนได้แค่คนๆเดียวด้วย”พลางเกาแก้มตัวเอง ฉันสังเกตไปที่ใบหน้าของเขา เขาทำหน้าไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย นี่ฉันพูดอะไรผิดออกไปหรือป่าวเนี้ย!

 

「腕も脚も口も耳も眼も 心臓もおっぱいも鼻の穴も 二つずつつけてあげるからね いいでしょう?

"Ude mo, aishi mo, kuchi mo, mimi mo, me mo Shinzou mo, oppai mo, hana no ana mo Futatsudutsu tsukete ageru kara ne Iidesho? "

 

“ชิ เป็นเด็กเป็นเล็กแท้ๆ แต่เอาเถะ! แล้วหัวใจละ มันสำคัญมากๆเลยนิ ฉันจะให้ไว้ที่อกของเธอทั้ง 2 ข้างเลยดีใช่ไหม”

 “หัวใจทางข้างขวานะ ไม่จำเป็นหรอก!!!”ฉันเผลอตะโกนออกไป”ขอโทษค่ะ...ขอโทษที่ต้องแต่ใจนะคะ แต่ถ้ามีหัวใจทั้ง2ข้าง เราก็จะไม่รู้นะสิว่า ความต้องการที่จะเติมเต็มหัวใจที่เต้นทั้งสองข้างเป็นครั้งแรกจากการได้กอดคนสำคัญเป็นยังไง”ฉันตอบเขาไป

“...”

“เพื่อจะรู้ว่าอะไรขาดหายไปเมื่ออยู่คนเดียว จะได้ไม่ใช้ชีวิตอยู่ลำพัง”

 

「一番大事な心臓はさ 両胸につけてあげるからね いいでしょう?

"Ichiban daiji na shinzou wa sa Ryou mune ni tsukete ageru kara ne Ii deshou?"

 

               ความเงียบเขาปกคลุมเราทั้ง 2 คน ก่อนที่อีกฝ่ายจะเป็นคนเปิดประโยคคำถามต่อไป

“งัน จะเอาน้ำตาไหม? เธอมักจะเสียใจอยู่บ่อยๆใช่ไหม ถ้ามีก็ไม่เป็นไรนิ จะได้ไม่รำคาญด้วย เอาไงดีละ?”

“เอาไปก็ไม่เสียหานิค่ะ...ถ้าไม่มี ก็จะแสดงไม่ได้นะสิ เวลาเสียสิ่งสำคัญไปนะค่ะ”ฉันร้องตอบเขาออกไป

 

』もオプションでつけようか? なくても全然支障はないけど 面倒だからってつけない人もいるよ どうする?

" 'Namida' mo opushon de tsukeyou ka Nakute mo zenzen  shishou wa nai kedo Mendou dakaratte tsukenai hito mo iru yo Dou suru?"

 

“อ่า...งันไหนๆแล้ว อยากให้น้ำตามีรสชาติแบบไหนละ.....เปรี้ยว เผ็ด เค็ม หวาน เธอเลือกรสที่ชอบออกมาสิ...”

“....”ฉันเงียบไป น้ำตาของฉันค่อยๆไหลออกมา อ่ะ ทำไมกันละ ทำไมถึง

 

「じゃあ ちなみに涙の味だけども君の好きな味を選んでよ酸っぱくしたり 塩っぱくしたり辛くしたり 甘くしたりどれでも好きなのを選んでよどれがいい?

"Jaa chinamini namida no ashi dakedo mo Kimi no suki na ashi wo erande yo Suppaku shitari shouppaku shitari Karaku shitari amaku shitari Doredemo suki na no wo erande yo dore gaii?"

 

“ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอต้องการแล้วใช่ไหม”เขาถามฉัน “ไหนละสิ่งที่เธอต้องการ จนตอนนี่ฉันยังไม่รู้สึกถึงความต้องการของเธอเลยสักนิด”

“อึก...”ฉันสะอื้น นั้นสิ อะไรกัน ทำมันถึง นั้นสิ อะไรกันละ สิ่งที่ฉันต้องการ ในเมื่อฉันมีหมดแล้ว แล้วทำไมฉันยัง...

“ถ้าหยุดร้องแล้วก็ขอดูหน่อย ใบหน้าหลังจากที่เธอร้องไห้นะ” เขาพูดพลางลูบหัวของฉันอย่าแผ่วเบา...

“อืม!!!”ฉันตอบกลับเขา ก่อนจะยิ้มให้เขา

“จะว่าไปก็...หมดเวลาแล้วสินะ”เขาพูดก่อนชี้มาที่ตัวฉัน

“อ่ะ!” ตัวของฉันเรืองแสง ไม่สิ มันค่อยๆสลายไป

“เราคงจะไม่เจอกันอีกนะ”เขาบอกฉัน

“เดียวสิ นายนะ ฉัน เรา.....เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือป่าวนะ”ฉันถามเขาก่อนที่ร่างของฉันจะสลายไป

どっかでお会いしたことありますか?

Dokka de oai shita koto arimasu ka?"

 

...........................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

Bakugou part

               3 วัน ยัยนี่หลับไป 3 วันเต็มๆ ตอนนี่ถึงหมอจะบอกว่าขอแค่เธอตื่นขึ้นมาก่อน ถึงจะสามารถดูอาการอย่างอื่นต่อได้ แต่ถ้าไม่ตื่น ยิ่งนานเข้า โอกาสที่อิซึกุจะกล้ายเป็นเจ้าหญิงนิทาก็มีเปอร์เซ็นเพิ่มขึ้นทุกวัน

“เด...อิซึกุ” มือของผมกลุ้มมือเรียวเล็กเอาไว้ในมือ ก่อนจะค่อยๆบีบเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมมือของเธอเล็กแบบนี่ จะเหลือแค่หนังหุ้มกระดูกอยู่แล้วเชียว ยัยบ้าเอย ไม่ดูแลตัวเองเลย

“แกรู้ไหม ยัยป้าโว้ยวายเรื่องของแก จนตาลุงนั้นยังแทบทนไม่ไหว มัวแต่หลับแบบนี่ มันเดือนร้อนคนอื่นไปหมดเลยนะแก...”ผมพูดออกมาพลางเอามือไปลูบหัวคนตรงหน้า

“แกเป็นพวกถ้าไม่สระผมภายใน2วันจะหงุดหงิดง่ายไม่ใช่หรือไง นี่3วันเข้าไปแล้วนะ แกคงไม่ทนเน่าต่อไปอีกใช่ไหม” เพราะห้องมันเงียบเกินไปสำหรับตอนนี่ เสียงที่แผ่วเบาเลยดังขึ้นมาทันที

“วันก่อน มีร้านคัตสึดงร้านใหม่มาเปิดด้วย แถมอาทิตย์หน้าจะมีการพรีออเดอร์โมเดลออลไมล์ตัวใหม่ที่แกอยากได้อีกด้วยหนิ่” ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่รู้ว่ายัยนี่ต้องการโมเดลตัวนั้น...คงจะเป็นตอนที่ไปซื้อของให้ยัยป้าด้วยกันแล้วเห็นมันอ่านป้ายเมื่อตอนนั้น

“เดกุ...” เสียงของผมส่งไม่ถึงเธอหรือไง ทำไมเธอถึงไม่ยอมตอบรับผมกัน ตลอด3วัน ผมเรียกชื่อมันตลอด แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ขอร้องละ

“อิซึกุ.....ฉันขอโทษ”ผมกล่าวออกไป น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมา

“ขอโทษที่ด่าแก ขอโทษที่ระเบิดสมุดนั้น ขอโทษที่ไล่ให้แกไปกระโดดตึก ขอโทษที่บอกว่าแกไม่มีวันได้เป็นฮีโร่ ฉันขอโทษ”

“.....”คนตรงหน้ายังคงไม่ตอบรับอะไรเขา

“ที่ฉัน ทำอย่างนั้นทั้งหมด เพราะฉัน....ฉันไม่อยากให้แกไปเป็นฮีโร่ เพราะฉันกลัว...” ความเงียบคือสิ่งที่หน่ากลัว วันนี่คัตสึกิได้เข้าใจแล้ว

               เสียงรอบข้างช่างเงียบสงบ เงียบเกินไปสำหรับเขา เขาอยากได้ยินเสียงของหญิงตรงหน้า เสียงของเพื่อนสมัยเด็กของเขา

!!!” เขาสัมผัสได้ ถึงแรงบีบที่มือ

“อิซึกุ เดกุ แก!” วินาทีที่เขาสัมผัสถึงแรงขยับนั้น ในหัวแทบจะไม่มีอะไรอีกแล้ว เขาต้องการได้ยินเสียงคนตรงหน้า ต้องจะเห็นเธอ ลุกมาทะเลาะกับเขา

“คัตจัง....น้ำ”เธอร้องขอน้ำจากเขา เขารีบเทน้ำให้คนตรงหน้ากิน

“....”หญิงสาวตอบรับน้ำของเขา ก่อนจะกินจนหมด แล้วทั้ง2ก็ไม่มีเสียงใดๆเอยออกมา.....

“เดียวจะไปตามหมอให้”ผมพูดขึ้น

หมับ!   หญิงสาวคว้ามือเขาไว้!

!!!!!

“นาย.....กลัวอะไร”เธอถาม

“แกได้ยิน.....ตั้งแต่เมื่อไหร่” ผมถาม ให้ตายสิ ตอนแรกอยากให้ตื่น แต่พอตื่น ถ้ายัยนี่ได้ยินเรื่องพวกนั้นจะเป็นยังไง

“ได้ยินว่านายกลัว นายกลัวอะไร แต่ถ้า........นายไม่ตอบก็ไม่เป็นไร”เธอตอบก่อนจะปล่อยผมให้เป็นอิสระ

“.....”หลังจากที่ปล่อยให้บรรยากาศในห้องเงียบลงไปผมก็พูดขึ้น

“ฉันกลัวจะเสียแกไป”

!!!!!”เธอแสดงอาการตกใจออกมา  ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะพูดกับเธอ

“ฟังนะอิซึกุ”ผมเรียกสติของเธอกลับมา ก่อนจะกุมมือเธอเอาไว้ “ที่ฉันแกล้งแก ด่าแกนั้น มันมีเหตุผลมาโดยตลอด....”ผมเว้นจังหวะเพื่อให้คนตรงหน้าประมวลผมตาม “ฉันไม่อยากให้แกเป็นฮีโร่”

“.....ทำไมละ”

“แกนะเป็นพวก ต่อให้จะตาย ก็จะสนใจแต่คนอื่นตลอด ไม่สนใจตัวเองเลยแม้แต่นิด ถ้าแกไปเป็นฮ๊โร่ได้จริงๆ ฉันกลัว...กลัวแกจะเป็นไรไป”ผมพูดออกไป

“ฉันเลยคิดมาตลอดว่าแกไม่อัตลักษณ์นะดีแล้ว ฉันจะได้เป็นคนดูแลแก....”

“แต่พอวันนั้น เพราะโมโหที่แกไม่สนใจฉัน เอาแต่คิดเรื่องเป็นฮีโร่ เรื่องจะสอบเข้า AU ฉันก็เลยโมโหจนใส่อารมกับแกเกินไป.....ฉันสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะปกป้องแก แต่วันนั้น ฉันเกือบเป็นคนที่ฆ่าแก....”น้ำตาไหลลงมา ผมก้มลงไปบนเตียงพลางบีบมือคนตรงหน้าเอาไว วันนี่มือนี่ไม่เย็นเท่าวันนั้น วันที่เขาเห็นร่างนี่หล่นลงมาจากดาดฟ้า

“.....”ความเงียบปกคลุมห้องนี่อีกครั้ง อิซึกุยืนมือลูบหัวของผม

“แผลพวกนี่?”เธอเอยถาม

“ตอนที่เข้าไปหาแก ด้วยความโมโหละ ก็เลย...อาละวาดนิดหน่อย”เขาถูกพวกพยาบาลและตำรวจฉุดกระชากจนได้แผลนิดหน่อย ทั้งยังจากพวกเพื่อนกับอาจารย์ของเขา ที่เข้ามาห้ามเอาไว้

“ขอโทษนะ”เธอกล่าว

“เธอไม่ผิดสักหน่อย คนที่ผิดมัน...”

“ที่ไม่เคยคิดถึงใจนายเลย”เธอพูดตัดผม “ถ้าตอนนั้นคิดสักนิดว่ายังมีคนที่คอยเป็นห่วงอยู่ก็คงไม่เป็นแบบนี่”

“อิซึกุ”ผมเรียกเธอ

“แต่นายก็ยังผิดอยู่ดี!”เธอตะคอกผมก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

“???”เดียว เมื่อกี่ยังซึ่งๆอยู่ ทำไมยัยเดกุถึงเป็นไปไว้ปานนี่หวะ!

“นายผิด ที่ระเบิดสมุดฉัน ฉันไม่ยกโทษให้แน่ๆ”เธอกล่าวคาดโทษผมก่อนจะฟึดฟัดๆใส่ ยัยนี่! มองหน้ายัยนั้นอย่างปลงๆ...เดกุก็ยังคงเป็นเดกุวันยันค่ำ

!!!”ผมยืนสมุดเล่มที่ผมระเบิดวันนั้นให้เธอ พร้อมทั้งอีกเล่มที่มีสภาพใหม่กว่า

“นี่คือ?”เธอถามผม

“ก็แค่คิดว่าต้องรับผิดชอบก็เลย ซื้อเล่มใหม่มาให้แล้วระหว่างที่แกไม่ตื่นก็เลย.....เขียนให้ใหม่ก็แค่นั้น”ผมส่งให้เธอ ก่อนจะหลบหน้าเธอไปอีกทาง ให้ตายสิร้อนแปลกๆแหะ

“ขอบคุณนะ”เธอยิ้มให้ผม

“เดกุ แกตัวไหมว่าแกมีอัตลักษณ์”ผมพูดออกไป

“อัตลักษณ์?”

“อัตลักษณ์ของแกนะ.....”คือรอยยิ้ม รอยยิ้มที่แสนสดใสนั้น

ก็อกๆ

“ขออนุญาตครับ”หมอเดินมาเพื่อจะขอตรวจอิซึกุ

“กินผลไม้ไหม ผมถามก่อนลุกขึ้นเพื่อให้หมอตรวจร่างกายยัยนี่

แอปเปิ้ล แอปเปิ้ลทรงกระต่ายเท่านั้น”เธอตอบก่อนจะยิ้มให้ผม

“ยัยเบอะเอ้ย”ผมเดินถือตะกร้าไปล้างผลไม้มาให้เธอ ผมต้องไถ่โทษเธออีกเยอะ ให้สาสมกับที่ทำลงไป แต่ตอนนี่คงตรงพูดก่อนเลยว่ารอยยิ้มนั้น ทำให้ผมมีความสุขได้....

“ฉันคงต้องเป็นคนดูแลแกไปตลอดเลยสินะ ให้ฐานะคนที่จะปกป้องแก....ในฐานะคนที่รักแก”


-End -





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Belphegor143 จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    33/260

    2

    0%

    20 ก.ค. 62

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    37/405

    5

    0%

    10 ก.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กันยายน 2562 / 17:26
    เกือบแล้ว เกือบไม่รู้ว่ามีต่อ 5555
    #2
    0
  2. #1 -_-
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 18:17

    ไชโย~หนูยังอยู่ เกือบไปแล้วอีกนิดจะเอาน้ำมัน4-5ถังไปกับไม้ขีดแล้ว รอดไปนะเจ้าหัวระเบิด(;p)

    #1
    1