คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [BNHA]Watashi no R [BNHA]Watashi no R | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



มิโดริยะ อิซึกุ X บาคุโกว คัตสึกิ




เนื่อเรื่องแทบไม่อิงอะไรตามการ์ตูนมาก
เพราะฉนั้น นี่คือมโนล้วนจ้าาาา
ฟังเพลงแล้วแรงมโนพุ่ง เลยเกิดเป็นสิ่งนี่!!!




สวัสดีคร้าบ เราชื่อ "เบล" เน๋อ นี่เรื่องเป็นแรกที่เราเขียนลงแบบจริงจัง ติชมได้นะคร้าบ <3
ยอมรับไว้ก่อนก่อนว่าเราเป็น Feminist นิดๆ เพราะฉนั้น เราจะอิงความเป็นหญิงแกร่งนิดหนึ่งนะ

ใครอย่าให้มีต่อเม้นได้นะคร้าบ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ค. 62 / 02:11


「運命の人だったどうしても愛されたかった」

“unmei no hito datta doushitemo aisaretakatta”


 “เกะกะสายตาจริงเลยแก”เสียงที่ดังขึ้นข้างหลัง พร้อมกับมือหนาที่ผลักจนฉันเซไปชนเข้าประตูห้องเข้า

“ขอโทษนะคัตจัง...ฉันผิดเองแหละ”ฉันตอบกลับก่อนจะปลีกตัว เดินก้มหน้าไปที่โต๊ะของตัวเอง

“เป็นแค่ เจอเดกุแท้ๆ”เสียงสมทบดังขึ้นจากเพื่อนในห้อง

“แหะๆ.....”ฉันทำได้แค่หัวเราะแห้ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงไป

               ฉันมิโดริยะ อิซึกุ เด็กสาวอายุ15ปีที่ตอนนี่เรียกเลยว่าชีวิตเลวร้ายพอควร ฉันเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่ทุกคนมี แต่ฉันไม่มี...ใช่ ฉันไม่มี “อัตลักษณ์” นั้นคือสิ่งแรกในชีวิตที่ฉันคิดว่า “ไม่ยุติธรรม”ที่สุดในชีวิตแล้ว แต่พระเจ้าสร้างคำที่เลวร้ายกว่านั้นขึ้นมาอีกคำ... “สูญเสีย” ฉันสูญเสียพ่อแม่ด้วยอุบัติเหตุตั้งตาอายุ9ปี ฉันถูกครอบครัวบาคุโกวรับเลี้ยงในฐานะหล่นสาวของเพื่อนสนิท ฉันใช้ชีวิตร่วมกับ “บาคุโกว คัตสึกิ” เพื่อนวัยเด็กที่ตั้งแต่รับรู้ว่าฉันไม่มีอัตลักษณ์ ก็บรรดาชื่อเล่นแสนดูถูกให้ฉันทันที “เดกุ” คือฉันที่คัตจังใช้เรียกฉันนั้นแต่นั้นมา จากเหตุการณ์นั้นทำให้ฉันรับรู้ 2 ข้อ 
                                              1)ฉันไม่มีค่าเพราะเป็นคนไร้อัตลักษณ์ 
                                               2)เดกุ...ก็เป็นได้แค่เดกุ

“มั่วแต่เขียนไอ้บันทึก งี่เง่านั้นอยู่ได้ เดกุ”คุตจังหันมาพูด(ตะโกน) หลังจากที่ฉันไม่ยอมรับกระดาษจากเขา

“...”ฉันรับกระดาษจากคัตจังมาอ่าน แบบสอบถามการศึกษาต่องันหรอ

“สำหรับอนาคตงันหรอ เหอะ อย่างแก มันก็เป็นได้แค่เจ้าไร้ค่าวันยันค่ำแหละ เดกุ”

“.....”ฉันเงียบก่อนจะค่อยๆเก็บแบบสอบถามลงโต๊ะของฉัน

“ฉันละเกียดแกจริงๆ”

 

- หลังเลิกเรียน -

               ฉันต้องการที่ๆจะสามารถสงบสติอารมณ์ได้ ฉันเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าโรงเรียน อย่างน้อยตอนนี่ก็ไม่น่าจะมีใครหรอกมั่ง... ทันทีที่เปิดประตูดาดฟ้าออกไป ฉันพบกับเด็กผู้หญิงถักเปียยืนอยู่ตรงขอบของดาดฟ้า

“นี่...อย่านะ”ฉันพูดออกไป...

“...”

ให้ตายสิ ชีวิตตัวเองยังเอาไม่ค่อยรอด เป็นบ้าอะไรเนี่ยมาฉัน

“...”ฉันค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นก่อนที่เธอจะพูดขึ้น

“ฉันนะ...ไปรักคนที่เขาไม่รักฉัน”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้า แต่ก็พยายามขำออกมาพลางหันมาทางฉัน อ่า...นั้นสินะ คนที่รักไม่รักเรางันหรอฉันคิดก่อนจะตอบกลับไป

“แล้วไงละ...ไม่ได้เสียอะไรไปซักหน่อย ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี่ด้วยละ”

“นั้นสินะ...พอได้พูดก็สบายใจขึ้นมาแล้วละ”เธอพูดขึ้นพร้อมหันมายิ้มให้ ก่อนที่จะหายไปจากตรงนั้น

 

「無視されて、奪われて、居場所がないんだ」って

“mushi sarete, ubawarete, ibasho ga nain datte”

 

               วันนี่ฉันกลับบ้านช้ากว่าปกติ ในหัวมีแต่เหตุการณ์เมื่อเย็นตีกันไปหมด แต่ก็เอาเถอะอย่างน้อยมั่นใจได้ว่าผีไม่หลอกแน่ๆ ให้ตายซิหาเหตุผลกลับบ้านเย็นหน่อยดีกว่า เดียวจะโดนดุเอา

“กลับมาแล้วค่ะ”ฉันพูดหลังจากที่เปิดประตูเข้าบ้าน

“ทำไมกลับบ้านช้าแบบนี่หนูอิซึกุ หรือเจ้าลูกชายน้าแกล้งอีกแล้วเนี่ย”คุณป้ามิทซึกิทักฉันอย่าร้อนร่นก่อนถามเหตุผลนั้นสินะ คัตจังแกล้งฉันไหมงันหรอ...

“ป่าวค่ะ แค่เผลอหลับนิดหน่อยค่ะ แหะๆ”ฉันตอบกลับก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนไป ใช่อย่าให้ใครเป็นห่วงเลย ฉันนะ

“งันหรอจ๊ะ งันไปล้างมือแล้วมากินข้าวกันมา”คุณป้าพูดขึ้น

“ค่า~~!”ฉันตอบรับก่อนจะไปล้างมือแล้วรีบไปนั่งทานข้าวทันที

“นี่! ยัยป้า ทำไมต้องเป็นคัตสึด้งด้วยเนี่ย”คัตจังร้องโว้ยวายทันทีที่ลงมาเห็นข้าวเย็นวันนี่

ป๊าบ!!!! เสียงฟาดลั่นสนั่นบ้านเช่นเคย

“ก็หนูอิสึกิชอบกิน แล้วฉันก็จะทำ มันทำไมย่ะ แล้วก็เลิกเรียนฉันว่าป้าซ่ะที”คุณป้าฟาดหัวคัตจังก่อนจะตะโกนขึ้น

“เอาน่าๆคุณ กินข้าวนะ”คุณลุงห้ามทั้ง2คน

“ชิ!

“ท่านแล้วนะค่ะ”ฉันพูดขึ้นก่อนจะลงมือทานข้าวไป

“แล้วทำไมหนูคัตสึกิถึงกลับดึกละ”คุณลุงถามขึ้น นั้นสิ บอกเรื่องบนดาดฟ้าไปดีไหมนะ แต่ว่าถ้าบอกก็จะมีเรื่องให้เป็นห่วงอีก เอาไงดีนะ...

“พอดีไปเผลอหลับบนดาดฟ้ามาค่ะ”ฉันพูดเสียงอ่อนก่อนจะพยายามหลบตาคุณลุง

“เหอะ สมเป็นเดกุจริงๆเลยแก”คัตจังพูดขึ้น

“ปากหรืออะไรเนี่ยแก หัดพูดดีๆกับหนูอิซึกุหน่อยสิแก”คุณป้าพูดขึ้น

“แหะๆ”ฉันหัวเราะจางก่อนจะกินข้าวเย็นต่อ ให้ตายสิ คัตจังนี่ใจร้ายจังเลยน่า

 

- เช้าวันต่อมา –

               ฉันเดินไปห้องเรียนด้วยความรู้สึกที่แปลกมาก วันนี่ฉันมาโรงเรียนก่อนคัตจัง ทำให้ฉันไม่ต้องคอยระแวงว่าจะโดนคัตจังแกล้งอะไรอีก ทันทีที่ถึงห้องเรียน ฉันรีบก้าวขาไปที่โต๊ะทันที วันนี่จะมีเวลานั่งพักนิดหน่อยก่อนเริ่มเรียนด้วยแหละน่า...

“อ่ะ!...”ฉันต้องสะดุ้งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ขยะเศษขยะแหละซองของกินต่างๆอยู่ที่ใต้โต๊ะฉัน

“อะไรนะเดกุ เดียวนี่เธอนิยมเอาขยะมากองไว้กับตัวเองหรือไง”

“ก็นะขยะพวกนี่ เหมาะกับแกดีนะ 555”

“อี้~~~! สกปกสมกับแกจริงเลยนะยัยเดกุ 555”เสียงจากเพื่อนร่วมห้องดังขึ้น ฉันวางกระเป๋าก่อนจะค่อยๆสำรวจของที่โต๊ะ ว่ามีอะไรหายไปไหม ขอละฉันอุสาคิดว่าจะเลิกกันแล้วนะ

ปัก! เสียงกระเป๋ากระแทกกับโต๊ะข้างหน้าฉัน

“ขอโทษนะคัตจัง จะรีบเก็บ..เดียวนี่แหละ”ฉันพูดก่อนรีบเก็บขยะไปทิ้งก่อนจะไปล้างมือ ไม่หรอกที่จริง ฉันกำลังหนีอยู่ ไม่อยากให้พวกนั้นหัวเราะฉันมากกว่านี่

-พักเที่ยง –

               ฉันเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าเพื่อกินอาหารกลางวัน...ไม่สิ ขนมปัง ฉันกินข้าวไม่ลงด้วยซ้ำในตอนนี้ ฉันก้าวขาพ้นประตูดาดฟ้าไป เหมือนกับเคยเกิดขึ้น มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งนั่งอยู่อีกฟากของรั่วดาดฟ้า

“อย่านะ”ฉันร้องออกไป ใบหน้าของเด็กสาวมีคราบน้ำตาอยู่ เธอพูกลับฉัน

“ฉันนะไม่เหลือใครแล้ว”เธอพูดขึ้น

“...”

“อยู่ในห้องก็โดนเมินบ้าง ขโมยของบ้าง ไม่มีที่สำหรับฉันเลยละ”เธอกล่าวออกมา

“อย่ามาพูดบ้าๆนะ”ฉันตะโกนออกไป”ยังไงกลับบ้านไปก็มีคนที่รักอยู่ไม่ใช่หรือไง มีคนที่คอยทำกับข้าวเอาไว้รอไม่ใช่หรือไง”

“นั้นสินะ...ฉันหิวแล้วละ”เด็กสาวหันมาพูดก่อนจะหายไปจากตรงนั้น

 

「うちに帰るたびに、増え続ける痣を「うちに帰るたびに、増え続ける痣をここに来たの」

“uchi ni kaeru tabi ni, fuetsuzukeru aza o keshisatte shimau tame koko ni kita no”

 

               ฉันนั่งลงที่ดาดฟ้าก่อนจะกินขนมปังที่ซื้อมา ให้ตายสิเป็นแบบนี้อีกแล้ว ต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน

“ยัยเดกุ”เสียงเรียกดังขึ้นหลังจากที่ฉันนั่งกินขนมปังได้ไม่ได้ ฉันเงยหน้ามองพบกับพวกเพื่อนร่วมห้อง

“ช่วงนี้แกทำตัวหน้ามั่นไสจริงๆเลยนะ”1ในพวกนั้นพูดขึ้นก่อนจะเดินตรงมาทางฉัน

“ฉันป่าวทำอะไรสักหน่อย” ใช่ฉันพูดความจริง ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย

“แค่แกเสนอหน้ามาเรียนก็มากพอให้รกหูรกตาพวกฉันแล้ว”

เพี้ย! เสียงตบหน้าฉันจนฉันหันตามแรงหลังจากนั้นก็ตามมาด้วยมือเท้าสารพัดจะโดน ฉันเคยโดนแบบนี้มามากกว่า1ครั้ง ฉันคงทำได้แค่ยอมรับมัน ในฐานะเดกุสินะ

-5นาทีต่อมา –

“ชิ ไม่ร้องสักแอ๊ะ ไม่สนุกเลยแหะ”พวกนั้นพูดขึ้น

“พอแหละ เบื่อชิพ แกคงรู้นะ ว่าถ้าไปบอกอาจารย์หรือใคร จะเกิดอะไรขึ้น”พวกนั้นส่งท้ายก่อนจะเดินจากไป ให้ตายสิ เตะเข้ามาได้ เจ็บเป็นบ้า...ฉันค่อยๆลุกขึ้นก่อนเดินลงไปยังห้องเรียน ก่อนที่จะเข้าเรียนคาบบ่ายสาย ถ้าฉันมีอัตลักษณ์ พวกนั้นคงไม่ทำอะไรฉันสินะ

               ฉันเดินกลับไปที่ห้องเรียนก่อนจะเปิดประตูเข้าไป...ให้ตายสิอาจารย์เข้าแล้ว โดนทำโทษแน่ๆ

“มิโดริยะ เธอสาย”อาจารย์พูดหลังจากที่ฉันเข้ามาในห้องก่อนที่จะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ

“ขอโทษค่ะ”ฉันตอบกลับ อาจารย์หันมามองฉันก่อนที่ฉันจะได้เดินเข้าห้อง

“สภาพนั้น ไปทำอะไรมาอีกละ”อาจารย์ถามฉัน

“... พอดีหกล้มมาค่ะ แหะๆ”ฉันตอบก่อนหัวเราะกลบเกลื่อนไป พลางมองไปที่ตัวต้นเหตุพวกนั้น นั่นสินะ คงบอกได้แค่นี่ละมั่ง

“งันหรอ...ไปทำแผลแล้วกลับมาเรียนซะ”อาจารย์พูดกับฉันก่อนไล่ไปทำแผล ให้ตายสิ มีแผลไผให้คุณน้าบ่นอีกแล้วฉัน...

-ก่อนเลิกเรียน-

               อาจารย์เรียกประชุมก่อนกลับบ้านเรื่อง‘แบบสอบถามการศึกษาต่อ’อาจารย์พูดถึงอนาคตของพวกเราแล้วก็การศึกษาต่ออีกนิดหน่อย ฉันฟุบไปบนโต๊ะฟังสิ่งที่อาจารย์พูด

“บาคุโกวจะเข้า UA นี่เนอะ อย่างเธอคงเข้าได้สบายๆอยู่แล้วละนะ”อาจารย์พูดออกมา คุตจังก็มั่วแต่พูดจาเลาะร้ายกวนคนในห้องไปทั่วเลยนะ อยากกลับบ้านแล้วสิฉัน

“จะว่าไปมิโดริยะก็จะเข้า UA ด้วยนะ”อาจารย์พูดขึ้น

“...”ฉันเงียบ

“ฮ่าๆ ฝันกลางวันหรอมิโดริยะ”

“คนไม่มีอัตลักษณ์ยังไงก็ไม่มีทางเข้าได้หรอก ฮาๆ” บรรดาเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมห้องดังขึ้น ให้ตายสิ อาจารย์ปล่อยสักทีเถอะ

-หลังเลิกเรียน –

               ฉันเก็บกระเป๋าเพื่อกลับบ้าน วันนี่ต้องกลับไปสรุปฮีโรที่ออกข่าวเมื่อเช้า ต้องรีบหน่อยแล้วรอก่อนนะ สำหรับอนาคตวิเคราะห์ฮีโร่#13’ ของฉัน

“อ่ะ!”ฉันกำลังจะหยิบสมุด แต่กับถูกตัดหน้าหยิบไปก่อน คัตจัง...

“...”

“เอาคืนมานะคัตจัง”ฉันทวงสมุดของฉันคืนหลังจากที่เห็นว่าคนที่เอาไปคือใคร

บึ้ม!

               เสียงระเบิดดังขึ้น พร้อมกับควันที่เกิดขึ้นบนสมุดของฉัน

“คัตจัง!!!”ฉันตะโกนชื่อของคนตรงหน้าออกมา พร้อมทั่งมือที่กำแน่น มันมากไปนะ นั้นมันของที่ฉันพยายามทำมาตั้งหลายปี ทำไมถึง

“ไร้ค่าอย่างแก คนไร้อัตลักษณ์อย่างแก ยังไงก็เป็นได้แค่เดกุ”คัตจังพูดก่อนโยนสมุดของฉันออกหน้าต่างไป

“ตัดใจเรื่องเข้า UA ซะ”เขาพูดก่อนเดินไป

“หรือไม่ก็ไปโดดตึกดูสิ เพื่ออัตลักษณ์ของงมันจะโผล่ออกมา ไม่ชาตินี่ ก็ชาติหน้าละนะ ฮาๆ”เขาพูดก่อนเดินหัวเราะออกไปจากห้องเรียน ทิ้งไว้เพียงฉัน ห้องที่ไม่มีใคร กับความรู้สึกเสียใจที่ถาโถมใส่ฉัน

“ชาติหน้างันหรอ”

               ฉันเดินขึ้นดาดฟ้า วันนี่จะเจออะไรก็ช่างแล้ว จะเป็นเด็กผู้หญิงคนนั้นหรืออะไรก็ช่าง ฉันก้าวขาข้ามออกจากประตู จริงๆด้วย ฉันก็เจอกับเด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อเหลือง ใบหน้ามีรอยช้ำ และตามตัวมีแผล

“...”ฉันไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่มองไปทางเธอเท่านั้น

“ทุกครั้งที่กลับบ้าน รอบช้ำมันก็เพิ่มขึ้นทุกทีๆ”เธอพูดขึ้น ฉันค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนที่จะยืนอยู่ข้างๆรั่วดาดฟ้า

“จะโดดหรอ?”มันเป็นประโยคคำถาม แต่ทำไมเหมือนไม่ใช่ยังไงก็ไม่รู้ แล้วฉันมองไปที่เธอ

“ไม่ละ...วันนี่พอแค่นี่แหละ”เธอตอบฉันก่อนจะหายไป

ตอนนี่บนดาดฟ้าไม่มีใครแล้ว ฉันยืนพิงรั่วมองไปยังข้างล่าง คัตจังคงจะกลับแล้วมั่งนะ ฉันถอดเสื้อคลุมสีเหลืองลายออลไมล์พาดเอาไว้ที่รั่ว ฉันค่อยๆแกะผมเปียที่ยุ่งเหยิงออก ก่อนจะค่อยๆก้าวข้ามไปยังอีกฟากของรั่ว เด็กตัวเล็กๆอย่างฉันตอนนี่กำลังยืนอยู่ขอบของดาดฟ้า ปล่อยให้ลมมันพัดไปเรื่อยๆ ฉันหลับตาลงคิดถึงเรื่องราวต่างๆ

“ฉันนะ จะเป็นฮีโร่ที่เก่งที่สุด” ภาพคัตจังวัยเด็กที่ตะโกนออกมาอย่างภาคภูมิใจรอยยิ้มในตอนนั้น ฉันยิ้มออกมา

“อา...ให้ตายสิ คงไม่ได้เห็นแล้วสินะ คัตจังนะ”

“แต่คัตจังเป็นคนบอกเองนี่นะ”

“สู้ๆนะคัตจัง” ฉันยิ้มออกมาก่อนจะค่อยๆปล่อยร่างของตัวเองลงมา

“จะโดดเดียวนี่แหละนะ”


End ~

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Belphegor143 จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    35/262

    2

    0%

    20 ก.ค. 62

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    42/410

    5

    0%

    10 ก.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 NARUCHANN (@NARUCHANN) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 17:22
    เดี๋ยวว ไม่ได้นะน้องงงงงงง ;_;
    #5
    0
  2. วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:20
    ชอบค่ะลงตอนวันเกิดหนูพอดีเลย
    #4
    0
  3. #3 sa5sa5sa (@sa5sa5sa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 19:16

    ต่อออ...ไม่ไหวแล้วมันค้าง=[]=

    เป็นกำลังใจให้นะคะ^_^
    #3
    1
    • #3-1 Belphegor143 (@tontomnew) (จากตอนที่ 1)
      17 กรกฎาคม 2562 / 14:20
      ขอบคุณคร้าบบบ
      #3-1
  4. #2 -_-
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:05

    ม่ายยนย~ชีวิตหนูมีค่านะ ถ้าหนูตายพี่จะตามไปเผาบ้านบาคุโกตอนกลางดึกT^T

    #2
    2
    • 17 กรกฎาคม 2562 / 14:19
      เราต้องมาลุ่นกันต่อจะมีข่าวการเสียชีวิตยกครัวหรือไม่!!!
      #2-1
    • #2-2 -_-
      17 กรกฎาคม 2562 / 23:29
      ผู้เป็นจ้าวบ้านรอดตายพร้อมร่ำไห้ พูดทั้งน้ำตาว่า! บ้านยังผ่อนไม่หมด!!!!
      #2-2
  5. #1 sanglert (@sanglert) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 14:16
    ม่ายยยยยยยยยยย
    มีภาคต่อแบบแฮปปี้มั้ยค้าาาาา
    #1
    2
    • #1-1 Belphegor143 (@tontomnew) (จากตอนที่ 1)
      17 กรกฎาคม 2562 / 14:18
      ตอนนี่ว่าจะแยกภาคต่อหลายๆแบบ แต่แฮปปี้นี่.....มีไหมหนอออออ
      #1-1
    • 18 กรกฎาคม 2562 / 22:15
      พลีสสสสสส
      #1-2