หัวใจนักปั่นเสือหมอบ Road cyclist heart

ตอนที่ 7 : ผมจะทำให้พวกนายไม่ผิดหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

      ตอนที่ 7
ผมจะทำให้พวกนายไม่ผิดหวัง




 "อื้มฝากด้วยนะ"

     ต้นพูดขึ้นมา ในขณะที่เขาปั่นนำให้และแซงนักปั่นตัวเตี้ยที่ความคล่องตัวสูง แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างเพราะ เกมมันยังไม่จบ เพราะ 2 คนที่อยู่ด้านท้ายนั้นไล่ตามทันและดูเหมือน นักปั่นที่กลุ่มต้นแซงมานั้นจะเข้าไปพักต่อท้ายกลุ่มที่ตามมาทันที

     "คิดว่าจะหลุดงั้นเหรอ--"

     "พวกนายชื่ออะไรกันนะ"

     ต้นยิ้มก่อนจะมองไปที่กลุ่มที่ไล่ขึ้นมาตีคู่ตรงช่วงขึ้นเนิน และดูเหมือนอีกฝ่ายก็บอกชื่อกับต้นไปเพราะ ยังไงก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับการแข่งครั้งนี้อยู่แล้ว และดูเหมือนรถตู้โรงเรียนที่รุ่นพี่และครูนิวนั้นกำลังตามมาติดตามสถานการ์ณซึ่งตอนนี้ก็ตามหลังกลุ่มทั้งคู่อยู่

     "นั่นสินะ ตั้งแต่แข่งกันมา ก็ยังไม่ได้ถามชื่อกันเลย ผมนิว"

     ชายที่ปั่นเสือหมอบทรงแอโร่สีแดงที่ปั่นนำกลุ่มมานั้นจะชื่อนิวถึงแม้จะไม่ได้มีอะไรน่าสนใจแต่จักรยานของเขานั้นสีก็บาดตาเป็นอย่างมาก

     "ไอซ์ ส่วนเจ้าตัวเล็กคันม่วงนั่น เนโกะ"

     จักรยานเสือหมอบทรง All round สีน้ำเงินเข้ม ตัวขนาดเท่าต้น ผิวขาวและสูงพอตัว ชื่อว่าไอซ์ ส่วน คนที่ตัวเล็กๆ ที่แซงกลุ่มต้นและดูเหมือนจะพยายามหนีนั้นชื่อว่าเนโกะ

     "ยินดีที่ได้รู้จักนะ ผมต้น เอาละถึงผมจะเริ่มปั่นครั้งแรกแต่ก็มีพื้นฐานกีฬาแบบนี้พอสมควรเหมือนกัน"

     ต้นยิ้มและดูเหมือนจะไม่ค่อยหอบเลยแม้แต่น้อย เพราะอากาศเย็นสบายเหมือนที่พูบอก อีกทั้ง ต้นนั้นก็มีพรสวรรค์เรื่องการเรื่องรู้เร็วอยู่แล้วทำให้เข้าใจกีฬานี้อย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนยังไงการแข่งก็ยังไม่จบ เพราะเหลืออีก 5 โลเท่านั้นก็จะออกจากสเตจภูเขาและทางลาดนี่และสเตจสุดท้ายนั้นจะเป็นช่วงวัดความเร็วและความคล่องตัวอย่างแท้จริง

     "เอาละไปกันเถอะ"

     ต้นที่เบาเกียร์เพื่อพักนั้นและจับแฮนด์บนอยู่นั้นก็จับแฮนด์ล่างอีกครั้ง หลังจากที่ผ่านเนินไปได้ ทั้งกลุ่มก็เริ่มเร่งความเร็วอีกครั้งเพราะเป็นทางตรงยาวแล้ว ต้นปรับเกียร์หนักขึ้นอีกครั้งและพุ่งขึ้นไปนำลากคนที่ช่วยต้นเอาไว้อีกครั้งและเร่งความเร็วหนี แต่ดูเหมือน...

      "ต้นคงยังไม่รู้สินะการที่คนเยอะกว่าย่อมเร็วกว่า"

     มะตูมพูดขึ้นในขณะที่เขาอยู่บนรถตู้และดูการแข่งขันอยู่

     "ถ้ากลุ่มของต้นจะรอดก็มีเพียงแต่ต้องเกาะและรวมกลุ่มกับอีกฝ่ายแล้วไปสปริ้นกันหน้าเส้นชัยเท่านั้น"

     ครูมานีพูดขึ้นเพราะ การที่ คน 3 คนนั้นช่วยกันลาก หรือบังลมนั้นจะย่อมได้เปรียบเรื่องเหนื่อยน้อยกว่าและทำความเร็วได้ดีกว่า ไม่เหมือนกับ 2 คน ที่ต้นอยู่นั้นจะมีแต่กินแรก เช่นคนลาก ใช้แรง 100% คนที่สอง 50% และพลัดกันลากและบังลมให้กัน แต่อีกฝ่ายที่มี 3 คนนั้นย่อมได้เปรียบเรื่องการเฉลี่ยแรงกัน ทำให้ความเร็วไม่ตกนั่นเอง และยิ่งถ้าลมแรงมากก็เปรียบเสมือนมีกำแพงมาบังพวกเขาให้ปั่นเหนื่อยขึ้นและหนักขึ้นเท่านั้น

     "แต่เหมือนที่พูพูดไว้เลยว่าเจ้านั่นสามารถปรับตัวและมีเรียนรู้เร็ว ไม่นึกว่าจะขนาดนี้"

     สุชาติตะลึงเล็กน้อยที่ต้นสามารถทำได้ขนาดนี้เพียงแค่มีพื้นฐานเบื้องต้น และเริ่มปั่นครั้งแรก

     "ต้น นายพอที่จะเพิ่มความเร็วหนีเจ้าพวกนี้ได้ไหม!"

     คนที่ตามต้นหรือชายปริศนาพูดขึ้นมาเพราะเขาก็รู้ว่ายังไงถ้าไม่หนีพวกหนีละก็ ก็ไม่มีทางที่จะชนะอย่างแน่นอน

     "ได้สิ งั้น--"

     ต้นสูดลมหายใจเข้า และปรับเกียร์หนักขึ้นอีกเท่าและยืนโยกอย่างสุดกำลัง เพื่อหนีอีกฝ่ายทันที แต่อีกฝ่ายไม่ยอมเบบนั้นแน่ ไอซ์ที่เห็นแบบนั้นก็ขึ้นมานำกลุ่มและยืนโยกปั่นและเร่งความเร็วขึ้นไล่ตาม โดยกัดฟันแน่น เพราะเขานั้นประเมินต้นต่ำไป แถมตอนนี้ลมก็เเรงพัดแรงขึ้น เพราะเป็นช่วงทางตรงที่ ข้างทางนั้นเป็นพื้นที่โล่ง ทำให้ยากที่จะไล่ตามไป

     "บ้าจริง เจ้านั่นทำบ้าอะไรไปนะ แบบนั้นกินแรงตัวเองป่าว!"

     นิวตกใจที่เห็นต้นพุ่งออกไป

     "อะดูเหมือนต้น จะหนีแล้ว แต่การที่ยืนโยกแบบนั้นก็มี ข้อจำกัดก็คือ การใช้แรงทุกส่วนของร่างกายและใช้กำลังเป็นอย่างมาก และจะกำจัด สำหรับมือใหม่อยู่ที่ 60 วิเท่านั้น แถมการที่ลมแรงขึ้นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้หมดแรงเพิ่มขึ้นอีก เท่าตัว"

     ครูมานีพูดขึ้น และมองต่อไป แต่สุชาติไม่คิดแบบนั้น เพราะเมื่อต้นพุ่งออกไปได้ 15 วิ ก็นั่งลง และทำท่าที่พวกเขานั้นไม่อาจคิดถึงได้

     "บ้าน่า! นั่นมันท่าที่ไว้ใช้ในไทม์ไทเอล"

     มะตูมตกใจทันทีที่เห็นต้นทำแบบนั้น เช่นเดียวกันคนอื่นๆ ด้วย แขนของต้นวางนาบกันแฮนด์บนของจักรยานเสือหมอบ และก้มหมอบต่ำกว่าเดิม เพื่อที่จะปะทะกับลมที่เข้ามาให้น้อยที่สุดนั่นเอง

     "นี่เขา ไปรู้ท่านี้จากไหนนะ--"

     คนที่ตามต้นไปนั้นพูดเบาๆ ออกมา แต่ดูเหมือนต้นจะได้ยินและตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม

     "เห็นในรายการแข่งขันบ่อยๆ นะ"

     "นายนี่สุดยอดไปเลยนะ"

     เขายิ้มกลับ และตอนนี้กลับเป็นฝ่ายต้นที่ได้เปรียบและเริ่มทิ้งห่าง 3 คนนั้นไปทีละ เมตรสองเมตรและทิ้งไปเรื่อยๆ นิวที่เห็นแบบนั้นจึงพุ่งขึ้นมานำกลุ่มทันที

     "ไอซ์นายถอยไป เดียวลากไปเกาะเจ้าพวกนั้นเอง"

     นิวเอาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มทันที ก่อนจะโยนทิ้งข้างทางไปและเอาเสื้อยัดเข้าในกางเกงปั่นเพื่อให้ตัวเองลู่ลมให้มากที่สุดก่อนจะ เร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ อย่างสุดกำลังและลากกลุ่มเองเพื่อที่จะไล่ตามให้ทันต้นและอีกคน นิวกัดฟันแน่น พร้อมกับใช้แรงทั้งหมดที่มีควงขาเร็วขึ้น จนไปอยู่ที่ 90-100 รอบต่อนาทีเพื่อที่จะไล่ให้ทัน

     "เจ้านั่นมันเก่งกว่าที่คิดอีก แถมแรงนั่นก็ดูเหมือนคนที่ซ้อมมานานซะอีก เจ้านั่นมันปีศาจชัดๆ--"

      นิวกัดฟันปั่นและเริ่มเข้าใกล้กลุ่มของต้นเรื่อยๆ

     "ดูเหมือน ฝ่ายที่เสียเปรียบคือเจ้า 3 คนนั่นนะครับ"

     สุชาติยิ้มและมองไปที่นิวที่กำลังปั่นอย่างเต็มกำลัง แต่สเตจสองก็ได้หมดลงแล้ว และดูเหมือนจะเข้าสู่สเตจสุดท้ายที่ต้องใช้ทั้งความเร็วและความคล่องตัวในการเลี้ยง อีกทั้งลมก็ไม่มี เป็นสถานที่ ที่เรียกได้ว่า ทำความเร็วกันได้เต็มที่เพราะ ไม่มีรถสัญจรผ่านเนื่องจากทางจราจรได้จัดไว้ให้แล้ว

     "ไอซ์! ฝากนายเก็บเจ้าพวกนั้นเเละเข้าเส้นชัยด้วยละ!"

     นิวตะโกนขึ้นมา ก่อนจะหลีกออกข้างทางด้วยความหอบและเหนื่อย เพราะนิวนั้นลากกลุ่มมาตั้งแต่สเตจแรกจนถึงตอนนี้ จึงไม่แปลกที่เขาจะหมดแรงและหลุดออกจากกลุ่มไปทันที แต่ก่อนหน้านั้น

     "ทำให้ได้ละ เพื่อความฝันของพวกเรานะ...ไอซ์...เนโกะ"

     "ได้เลยนิว นายพักก่อนเถอะนะ..."

     นิวที่ลากกลุ่มจนทันกลุ่มต้นนั้น ได้ตบหลังนิวเบาๆ พร้อมกับฝากความหวังและความฝันของทั้ง 3 คนเอาไว้ ก่อนจะหลุดออกไปด้วยความเหนื่อยล้า

     "ไอซ์เดียวฉันนำให้เอง"

     เนโกะพูดขึ้นพร้อมกับขึ้นมาลาก เพราะในตอนนี้กลุ่มของไอซ์นั้น ถือได้ว่าไอซ์เป็น S ของทีมหรือ คนที่เก่งทุกด้านและเร็วที่สุดสำหรับชิงเส้นชัย ดังนั้นเนโกะจึงไม่ยอมที่จะให้ไอซ์เหนื่อยตอนนี้แน่นอน

     "ขอบใจนะเนโกะ"

     "ไม่เป็นไรหรอกเพราะยังไง ตอนนี้นายก็คือความหวังของกลุ่มพวกเรา" 

     ทั้ง 3 คนนั้นต่างเคยอยู่ทีมเดียวกันและสังเกตุได้จาก สัญลักษณ์เล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงหน้าอกของทั้ง 3 นั้นเป็น รูปอักษร S หรือทีมเดียวกันนั่นเอง ไอซ์มองไปที่ต้นที่ถอยมาพักกินน้ำและเบาเกียร์ลง และให้อีกคนขึ้นมานำลากกลุ่มเพื่อรักษาความเร็วไว้ ไอซ์ในตอนนี้มองต้นเป็นศัตรูตัวร้าย ที่มีลูกเล่นหรือความสามารถที่ซ่อนเอาไว้อีกเยอะ ไอซ์กำแฮนด์จักรยานแน่นก่อนจะพูดขึ้นมาเรียบๆ แต่เเฝงไปด้วยความตั้งใจ

     "ผมจะทำให้พวกนายไม่ผิดหวัง..."

--------------
ไรท์: ฝากแชร์และติดตามกันด้วยนะครับ นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่ง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

อย่าลืมให้กำลังใจกันละ :3
ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น