หัวใจนักปั่นเสือหมอบ Road cyclist heart

ตอนที่ 15 : =อื้ม ฝันดีละ=

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ส.ค. 62

ตอนที่ 15
=อื้ม ฝันดีละ=


"ยินดีด้วยนะ--"
ไอซ์เดินมาหาต้นที่นั่งหอบอยู่ หลังจากโค้ชไปหาครูมานี ต้นมองไปที่ไอซ์ก่อนจะยิ้มนิดๆ และรับคำกล่าวชมเเห่งชัยชนะไป แต่ถึงอย่างนั้นสัญญาก็ยังเป็นสัญญา ถึงนี่จะเป็นศึกล้างมือ แต่ครั้งหน้าไม่มีคำว่าอ่อนและยอมให้กันเพราะนั่นคือศึกที่แท้จริง ของทั้งสองที่จะเป็นตัวบอกว่าใครอยู่เหนือกว่า
"อื้ม-- ขอบใจนะ"
ต้นลุกขึ้นพร้อมกับปาดเหงื่อ ก่อนที่จะเดินจากไป พร้อมกับพูที่มาถึงพอดีพร้อมกับจอดจักรยานทิ้งเอาไว้และวิ่งเข้าไปจับมือต้น ด้วยใบหน้าที่ยินดีหลังจากที่รู้ว่าทำสำเร็จ
"ชนะแล้ว!"
พูถอดหมวกทิ้งไว้กับจักรยานทำให้ผมของเขานั้นปล่อยยาวออกมาแต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยเหงื่อและความเหนื่อยจากการ ทุ่มเทกับการปั่นอย่างสุดกำลัง
"อื้ม! ชนะแล้วละ"
ต้นยิ้มอย่างอ่อนแรง แต่ก็มีความสุขที่ได้สนุกกับการปั่น
"แต่ถ้าไม่มีพวกนายละก็ เราก็ไม่เข้าเส้นชัยด้วยเวลาแบบนี้หรอก--"
ต้นพูดขึ้นเพราะยังสิ่งที่ต้นพาเข้าเส้นชัยไปนั้น คือชัยชนะของทีมในการล้างมือ เพื่อที่จะแข่งในครั้งต่อไป กับทีมของมะตูม ก่อนที่ทั้งสองทีมจะมาร่วมกัน ปั่นเป็นทีมเดียวกัน
"ทำได้ดีมากเลยละ ต้น พู"
มะตูมเดินเข้ามาหาต้นหลังจากที่ปั่นมาถึง พร้อมกับตบไหล่และถอดแว่นออก
"ถ้าไม่มีพี่ พวกผมก็คงมาไม่ถึงสเตจสุดท้ายด้วยเวลาแบบนี้หรอกครับ--"
พูยิ้มให้พี่มะตูม ที่กำลังดีใจและยินดีร่วม
"เอาละทุกคน แยกย้ายกลับบ้านได้ พรุ้งนี้พวกเราจะฝึกกันต่อเพราะงั้น พักผ่อนให้เต็มที่ละ"
โค้ชแพทตะโกนมา ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้านกันไป พร้อมกับ จักรยานที่ต้องจอดไว้ที่ห้องของชมรมจักรยาน
----------
"ขอบคุณนะต้นที่มาส่งนะ"
พูโบกมือลาต้นที่ขี่เวสป้ามาส่งพูถึงบ้านตามเคย
"อื้ม พน.เจอกัน"
ต้นขี่เวสป้าออกไปเพื่อที่จะเข้าบ้าน ที่อยู่ห่างออกไปเพียง 100 เมตร ก่อนที่จะจอดและเข้าบ้านไป เพื่อที่จะจัดการตัวเองและพักผ่อนที่ห้องของตัวเองหลังจากอาบน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"อืม-- คอมงั้นเหรอ...หาความรู้เกี่ยวกับจักรยานเพิ่มดีกว่า--"
ต้นเปิดคอมพิวเตอร์ที่อยู่ข้างหน้าขึ้น ก่อนจะค้นหาข้อมูลที่อยากรู้ไป
'โซนหัวใจงั้นเหรอ? จริงสิ ตอนนั้นโค้ชแพทก็พูดถึงมันอยู่แถม ยังให้อุปกรณ์วัดหัวใจขณะปั่นมาอีก--'
ต้นมองไปที่หน้าจอคอมมพร้อมกับอ่านข้อมูลอย่างละเอียด
โซนแรก ระดับสบายมากๆ หรือระดับฟื้นฟู ระดับการเต้นของหัวใจจะอยู่ที่ร้อยละ 50-60ของอัตราสูงสุด โดยอัตราการเต้นของหัวใจในโซนนี้อยู่ที่ประมาณ 104-114ครั้งต่อนาที 50%-60%
โซนสอง ระดับง่าย ระดับการเต้นของหัวใจอยู่ที่ร้อยละ 60-70ของอัตราสูงสุด อัตราการเต้นของหัวใจของโซนนี้อยู่ที่ประมาณ 114-133ครั้งต่อนาที 60%-70%
โซนสาม ระดับปานกลาง ระดับการเต้นของหัวใจอยู่ที่ร้อยละ 70-80ของอัตราสูงสุด โดยอัตราการเต้นของหัวใจของโซนนี้อยู่ที่ประมาณ 133-152 ครั้งต่อนาที 70%-80%
โซนสี่ ระดับหนัก ระดับการเต้นของหัวใจอยู่ที่ร้อยละ 80-90 ของอัตราสูงสุด โดยอัตราการเต้นของหัวใจของโซนนี้อยู่ที่ประมาณ 152-171 ครั้งต่อนาที 80%-90%
โซนห้า ระดับหนักมาก หรือสูงสุด ระดับการเต้นของหัวใจอยู่ที่ร้อยละ 90-100 ของอัตราสูงสุด โดยอัตราการเต้นของหัวใจโซนนี้อยู่ที่ 171-190 ครั้งต่อนาที 90%-100%
ซึ่ง MAX HR หรืออัตราการเต้นสูงสุดของบุคคลนั้นให้นำอายุของตัวเอง มา ลบกับ 220 ก็จะได้ค่านั้นออกนั่นคือค่าที่หัวใจสามารถเต้นได้สูงสุด อีกทั้ง ถ้าอยากรู้โซนตัวเองให้นำ เปอร์เซ็นโซนที่เราอยากทราบส่วนด้วยหนึ่งร้อยแล้วไปคูณ MAX HR ของตัวเอง เช่น โซนแรกหรือโซนหนึ่งให้นำ 50/100*220 เป็นต้น
"จริงสิแบบนี้อัตราการเต้นของหัวใจของเราสูงสุดหรือ 204-205 สินะ สูงจังแหะ"
ต้นเกาหัวนิดๆ ก่อนจะปิดคอมและหยิบมือถือมาเล่นพร้อมกับ เอนตัวนอนลงไปกับเตียงด้วยความเหนื่อยจากการที่แข่งเมื่อตอนเย็น
"อะ เเชทจากพู ทักมามีอะไรนะ"
=หายเหนื่อยยัง?=
=พรุ้งนี้โค้ชแพทคงจะให้ซ้อมอยู่ที่ห้องชมรมเพื่อพักร่างกายที่ออกกำลังหนักมาติดต่อกันสองวันนะ=
'นั่นสินะ วันนี้ยังรู้สึกได้เลยว่าปั่นปวดขามากกว่าวันที่คัดตัวซะอีก'
ต้นนึกในใจขึึ้นมาก่อนจะตอบกลับไป
=อื้ม! ก็ดีขึ้นแล้วละ อยู่ปวดขาอยู่นิดๆ นะ พรุ้งนี้ก็คงจะเบาลงแล้วละ=
สติ๊กเกอร์รูปหมียกนิ้วโป้งสู้ๆ ต้นส่งไป
=ดีแล้วละ เรานอนก่อนละ ฝันดีนะ=
สติ๊กเกอร์กระต่ายนอนห่มผ้าหลับฝันดีจากพู
=อื้ม ฝันดีละ=
ต้นวางมือถือไว้ข้างหมอน พร้อมกับมองไปที่เพดานห้อง ก่อนจะนึกถึงตอนที่ตัวเองตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ในตอนที่ตัวเองยังไม่ได้สติ จากการตื่น การตื่นที่ยังสะลืมสะลือด้วยความเจ็บปวด ราวกับแขนจะหายไป ก่อนที่จะนึกไปถึงตอนที่ตัวเองถูกรถชนครั้งนั้นเขาก็จำได้อย่างดีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
'ได้เล่นกีฬาใหม่ที่สนุกแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ--'
ต้นปิดไฟห้องก่อนจะหลับไปพร้อมกับภาพตอนที่ตัวเองผลักใครบางคนออกไปเพื่อไม่ให้ถูกชน แต่กลับเป็นตัวเองที่เสียสละเข้าแลกแทน--
-------------
วันนี้ตอนสั้นๆนะครับ
ไรท์: ฝากแชร์และติดตามกันด้วยนะครับ นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่ง
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ อย่าลืมให้กำลังใจกันละ :3
ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น