หัวใจนักปั่นเสือหมอบ Road cyclist heart

ตอนที่ 14 : เก่งมากเลยนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 ส.ค. 62

ตอนที่ 14
เก่งมากเลยนะ

"ฮึบ! ย่ะ!"
จักรยานคันที่คุ้นเคย นักปั่นที่ปั่นมาอย่างสุดแรงด้วยความตั้งใจ ความเร็วที่มากกว่า 50 กิโลเมตรขึ้นไป ผ่านเข้าเส้นชัยไป ก่อนจะก้มหน้าหอบด้วยความเหนื่อย และเลี้ยวเข้าโรงเรียนไป แน่นอนว่านั่นคือไอซ์ที่ สปริ้นเข้าเส้นชัยนั่นเอง โดยที่มอเตอร์ไซค์ของโค้ชแพทจะตามเข้าไป
"2 ชม 28 นาที ระยะทางทั้งหมด 35 กิโลเมตร"
ครูมานีพูดเวลาขึ้นมาให้โค้ชแพทฟัง ก่อนที่โค้ชแพทจะสั่งให้กลุ่มของมะตูมเตรียมพร้อมในทันที หลังจากที่กลุ่มของสุชาติจะมากันครบทั้งหมด และกลุ่มของมะตูมก็เริ่มออกตัวทันที
"เอาละออกตัวได้!"
ครูมานีเริ่มจับเวลาทันทีที่กลุ่มของมะตูมออกตัวไป โดยที่พูนั้นปั่นนำออกไปอย่างรวดเร็วตามมาด้วยต้นและมะตูม ซึ่งโค้ชแพทก็ขับมอเตอร์ไซค์ของตัวเองตามออกไป ติดๆ
"พู นายปั่นเร็วที่สุดได้เท่าไหร่ถ้าระยะทางเท่านี้"
มะตูมพูดขึ้น
"40-45 คงที่ครับ"
พูปั่นไปเรื่อยๆตามทาง ด้วยความเร็วที่คงที่ ซึ่งแน่นอนว่าจะวอร์มไปเรื่อยๆ ก่อนจะออกเมืองและเริ่มทำความเร็วไว้ที่ 43 หรือมากกว่านั้นถ้ามีลมดันหลัง อาจจะถึง 45 หรือ 50 ได้
"ดีละพวกเราจะทำเวลากัน ปั่นเท่าที่จะทำได้ เจ้าพวกนั้นทำเวลาดีกว่าที่คิดปกติจะอยู่ที่ 2 ชม 30-35 นาทีโดยรวม แต่ปั่นได้ 2 ชม 28 นาที แบบนี้คงจะทุ่มสุดตัวละนะ"
มะตูมพูดขึ้นขณะที่ตามต้นและอยู่ท้ายสุดเพื่อเก็บเเรงไว้ ในการพาปีนเขา
"พูคงเป็นสาย long rider สินะถีึงทำความเร็วสูงแบบนี้"
โค้ชแพทพูดขึ้นมาขณะขับตามกลุ่มของมะตูมไป จนกระทั่งกลุ่มผ่านตัวเมืองมามะตูมเริ่มทำความเร็วสูงทันที เกียร์ที่ปรับขึ้นและรอบขาที่เพิ่มขึ้น พร้อมกับจับแฮนด์ล่างเพื่อเพิ่มความเร็วขึ้น โค้ชแพทตกใจเล็กน้อยที่เห็นพูทำแบบนั้น
"น่าสนใจดีนี่ คงจะทำความเร็วแล้วรักษาไว้ที่โซน 2-3 สินะ สมกับที่ฝึกเอนดูเเรนซ์มา"
โค้ชแพทเริ่มบิดความเร็วไล่ตามไปติดๆ โดยไม่ทิ้งห่าง โซนหัวใจนั้นหมายถึงอัตราการเต้นหัวใจที่เริ่มออกกำลัง เช่น โซน 1 อาจจะอยู่ที่ 80-90 ครั้งต่อนาที ซึ่งจะขึ้นอยู่กับแต่ละบุกคนที่มีความฟิตไม่เท่ากัน ซึ่งพูนั้นมีความอึดจากการฝึกเอนดูแรนซ์มาทำให้ ปั่นโดยไม่สนเรื่องความเหนื่อย แต่ทำความเร็วให้คงที่สูงๆไว้ หลังจากที่ปั่นไปเรื่อยๆนั้น พอเมื่อเข้าสเตจสอง มะตูมก็พุ่งขึ้นมานำอย่างรวดเร็วในทันที
"มะตูมออกตัวแล้ว เร็วมากเลย คงจะมากกว่าเนโกะละนะ แถมการออกตัวก็แทบจะไม่มีเสียง"
มะตูมออกไป ด้วยความนิ่งเงียบและยืนปั่นโดยแทบจะไม่มีเสียงเลยแม้แต่น้อย ทั้งเกียร์ที่ปรับได้อย่างลงตัวและเข้ากับจังหวะการปั่น พูที่เหนื่อยกับการลากมานั้นก็เข้าไปพักที่ด้านท้ายกลุ่มในทันที ความเร็วในการลากขึ้นเนินของมะตูมนั้นเร็วพอตัว ถึงช่วงแรกจะเป็นเนินสูงก็ตามอาจจะทำให้การดูดกันนั้นน้อยลง แต่ก็ช่วยได้เยอะเช่นกัน เพราะทั้งกลุ่มต้นนั้นไม่มีนักปั่นที่เป็นสปริ้นเตอร์เลยด้วยซ้ำจึงทำให้ได้เปรียบในการปั่นในสเตจสอง และทำเวลา
"การปั่นของคุณมะตูมสุดยอดเลยนะ--"
ต้นพูดขึ้นขณะปั่นตามมะตูม พูที่ได้ยินนั้นก็พูดขึ้นกับต้นต่อทันที
"คุณมะตูมนะ เป็นสายปีนเขาอยู่แล้วเพราะงั้นเรื่องแบบนี้นะเป็นเทคนิคการปั่นเฉพาะตัวนะ"
"อย่างการที่เขายืนปั่นโดยที่ไม่ต้องโยกมากขณะขึ้นเนินสินะ ทั้งเงียบและเร็ว ลดการออกแรงที่ไม่จำเป็นอีก"
ต้นพยักหน้าพร้อมกับจำเอาไว้ ขณะที่ปั่นตามมะตูมไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ขณะอยู่ในสเตจที่มีเนินเป็นหลัก จนกระทั่งถึงสเตจสุดท้าย พูก็ขึ้นมานำในทันที พร้อมกับต้นที่เริ่มปั่นตามไปติด แต่เวลาที่ทำนั้นก็เริ่มใกล้ไปเรื่อยๆ จนมะตูมนั้นตัดสินใจขึ้นมาทันที
"ต้น ปั่นสเตจสุดท้ายพร้อมกับพูนะ ไม่ต้องห่วงพี่"
ต้นพยักหน้าทันที เพราะเขาเห็นเวลาแล้วสมควรที่จะต้องทำเพราะเหลือเวลาอีกไม่เยอะและเริ่มเข้าใกล้กับเวลาของอีกฝ่ายแล้ว แต่ก็ยังเร็วกว่า แต่ถึงอย่างนั้น พูที่ลากช่วงสเตจที่ยาวที่สุดคือสเตจที่สองมาอย่างเต็มที่ ก็ต้องหมดแรงเป็นธรรมดาและเลือกที่จะต้องให้ทีมเดินหน้าต่อไป
"ได้เลยครับ-"
พูสปริ้นนำอย่างรวดเร็วทันที และทั้งกลุ่มทิ้งมะตูมไป ในทันที โค้ชแพทที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจในทันที เพราะไม่นึกว่าทั้ง 2 กลุ่ม ก็จะทำแบบเดียวกันคือการทิ้งไป 1 คน เพื่อทำเวลาให้เร็วที่สุด
"ฝากด้วยละ เส้นชัยนะ"
มะตูมมองต้นและพูที่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว พูที่เริ่มปั่นแบบสุดชีวิตเหมือนคราวที่แล้ว เหมือนครั้งที่สปริ้นลากต้นแข่งกับเนโกะกับไอซ์ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ เพราะพูนั้นพัฒนาขึ้นแล้ว และฝึกความอึดมามากกว่าเดิมทำให้สปริ้นยกได้เร็วขึ้นและนานขึ้นกว่าครั้งก่อน
"นี่สินะ การปั่นสไตล์ของนักปั่นเอนดูแรนซ์นะ ทั้งเร็วและอึดสมชื่อจริงๆนะ-- สไตล์การปั่นที่อึดไม่เหมือนใคร"
โค้ชแพทพูดชมเล็กน้อยแต่ก็ยังอึ้งกับ การปั่นลากช่วงเนินของมะตูมที่เร็วกว่าเนโกะเป็นอย่างมากและการตัดสินใจที่เด็ดขาด เด็ดเดี่ยวในการให้กลุ่มทิ้งตัวเองไปเพื่อทำเวลา แต่ก็เช่นเดียวกัน ทางฝั่งของไอซ์ก็เช่นกัน สุชาติก็สามารถลากทางตรงได้เร็วเป็นอย่างมากรวมถึงกับสปริ้นให้ในช่วงสุดท้ายและเนโกะที่ให้ทิ้งตัวเองไปเพื่อทำเวลา
"พู นายยังไหวสินะ--"
"อื้มยังไหว--"
พูกัดฟัน ยืนโยกปั่นต่อไป โดยตอนนี้อัตราการเต้นของหัวใจของพูสูงขึ้นจนถึง โซน 4 แต่ก็ยังคงปั่นต่อไปด้วยความเร็วสูง โดยต้นนั้นตามไปติดๆ ระยะทางและเวลาเริ่มลดลงเรื่อยๆ ตามที่กำหนดจนกระทั่ง 2 กิโลสุดท้าย ต้นเลือกที่จะพุ่งออกไป เอง
"ต้น-- เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!"
"อื้ม!.
พูพลักหลังต้น ออกไปทันทีที่ต้น ออกมาข้างๆ ต้นพุ่งออกไปสุดแรงในทันที ซึ่งคราวนี้เทคนิคการพุ่งออกไปของต้นนั้นคล้ายราวเหมือนก็อปปี้มาจากมะตูมในช่วงพุ่ง ทั้งการเปลี่ยนเกียร์และยืนปั่น จนทำให้โค้ชแพทนั้นตกใจ ที่ต้นสามารถทำได้เหมือนขนาดนี้และ ออกตัวได้เร็วและเงียบอีกด้วย
"เร็วกว่านี้--"
ภาพที่ต้นเห็นนั้นคือไอซ์ที่กำลังนำอยู่ด้านหน้าราวกับเห็นภาพย้อนกลับไป อีกครั้งเหมือนครั้งที่เคยแข่งกัน ต้นกัดฟันและเริ่มปรับเกียร์เพ่ิมขึ้นเพื่อทำความเร็ว ให้สูงขึ้น แรงกดบันไดที่สูงและหนักขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วของต้นพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ โค้ชแพทยิ้มขึ้นมาทันที เพราะไม่เคยเห็นรูปแบบการปั่นที่พิสดารขนาดนี้มาก่อนราวกับทุ่มตัวเองให้เร็วที่สุดเพื่อทีม
"ยังไม่พอ--"
ต้นหอบออกมาถึงแม้ขาเริ่มชาแต่ ก็เหลืออีก กิโลเมตรสุดท้าย ที่มีลมดันหลังส่งมาทำให้ความเร็วของต้นเพิ่มขึ้นไปอีก พร้อมกับเกียร์ที่ปรับสุด
'อึก--บันไดปั่นหนักขึ้นชะมัด--แต่ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องสนใจแล้ว--'
ต้นกดแรงไปที่ขาต่อไปแบบไม่หยุด ถึงแม้ตอนนี้ขาและมือจะเริ่มชาแล้วก็ตาม
'ปั่นเข้าไปต้น--ถึงแม้จะไม่มีแรงแต่ก็ต้องปั่นต่อไปเพื่อเข้าเส้นชัย--'
ต้นกัดฟันปั่นและพุ่งต่อไปราวกับหอกที่แหวกลม
'เพื่อที่จะชนะ-- ชนะมัน--'
เส้นชัยอยู่ห่างออกไปเพียง 250 เมตรเท่านั้น โค้ชแพทที่ลุ้นไปพร้อมกับคนอื่นๆ ต่างมองไปที่ต้นที่สปริ้นแบบถวายชีวิตเพื่อทำเวลาไม่ต่างจากกลุ่มขอไอซ์ที่ทำไป
'ต้น--ขอให้สำเร็จละ--ศึกล้างมือนะ'
พูคิดในใจขึ้นมาพร้อมกับตามมะตูมที่ลากตัวเองที่เหนื่อยจากการสปริ้นอยู่
"ย๊าก!"
ต้นพุ่งตัวไปด้านหน้าสุดแรงจนเข้าเส้นชัยไปพร้อมกับเวลาที่จับในทันที
"2 ชม. 24 นาที!"
ครูมานีตกใจขึ้นมาที่สามารถทำเวลาที่ต่ำกว่าอีกฝ่ายไป 3-4 นาที และเร็วกว่าที่คิดไป และตอนนี้ก็เป็นช่วงเย็นแล้วเช่นกันทำให้การซ้อมของโค้ชแพทจบลง พร้อมกับต้นที่เลี้ยวเข้าโรงเรียนไปอย่างหมดแรง
"แฮ๊กๆ---สำเร็จสินะ"
ต้นยิ้มออกมานิดๆ พร้อมกับจอดจักรยานและออกมานั่งด้วยความเหนื่อย พร้อมกับดื่มน้ำที่อยู่ใต้จักรยานมาดื่มอย่างกระหาย ก่อนที่จะโค้ชแพทจะมาพยุงลุกขึ้น
"เก่งมากเลยละ"
โค้ชยิ้มให้กับต้นก่อนจะถอดหมวกต้นออกมา และลูบหัว ที่สามารถปั่นแบบถวายตัวเพื่อทีมได้แบบนี้เช่นเดียวกับไอซ์
--------------
ไรท์: ฝากแชร์และติดตามกันด้วยนะครับ นี่เป็นเรื่องแรกที่ผมแต่ง
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ อย่าลืมให้กำลังใจกันละ :3
ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น