| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 27 : ❀ my bro - 26 Can't hear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 ส.ค. 58

Who is my Bro ?

-chapter 26-

 

เช้าวันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่โคตรจะแสนธรรมดา มีเรียนกันในช่วงเช้าถึงเที่ยงเป็นประจำ และช่วงบ่ายก็จะสามารถแยกย้ายตามเอกของตัวเองที่เลือกไว้ ตอนนี้จึงมีนักศึกษาชั้นปีที่  2 นั่งเรียงกันเป็นตับอยู่ในห้องบรรยายเพื่อรออาจารย์

 

เวลาผ่านไปไม่นานอาจารย์ประจำวิชาเรียนรวมก็เข้ามาพร้อมกับทักทายนักศึกษาและเริ่มทำการเรียนสอนอย่างเช่นทุกครั้ง

 

 

แอ๊ดดดด

 

 

“ขออนุญาตครับ”

 

หลังจากเสียงเปิดประตูห้องเงียบลง ก็ตามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกล่าวขออนุญาตผู้สอนเพื่อที่จะเข้าไปนั่งเรียน อาจารย์มองนักศึกษาผู้ไม่ตรงต่อเวลาด้วยสายตาเมินเฉยและหันกลับไปคุยกับจอโปรเจ็คเตอร์ต่อ

 

“สำหรับคุณที่มาใหม่ อาจารย์ได้ให้เพื่อนเอาชีทไปซีร็อก ไปขอเอาที่เพื่อนนะคะ”

สิ้นเสียงอาจารย์สั่งกับนักศึกษาคนเดิมก็เกิดอาการเงียบกริบในห้องขึ้นอีกครั้ง เพราะไม่มีนักศึกษาคนใดแสดงตัวว่าเป็นคนเอาชีทไปถ่ายเอกสาร และเมื่ออาจารย์หันหลังกลับมาเจอบรรยากาศชวนอึดอัดในห้องจึงได้เอ่ยถามขึ้น

 

“ยังยืนอยู่ตรงนี้อีกหรอ คุณต้วน อี้เอิน”

สายตาลอดออกมาใต้กรอบแว่นสีแดงสดของอาจารย์ ทำให้หนุ่มผมแดงที่วันนี้ไม่ค่อยหล่อเช่นเดิมแล้วรีบก้าวขาไปทางหลังห้องซึ่งเหลือเก้าอี้ยาวทั้งแถวเพียงแถวเดียว

 

เอาวะ นั่งคนเดียวก็ได้

 

เค้ารู้ว่าทำไมถึงไม่มีใครหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ คำตอบง่าย ๆ ก็คือทั้งชั้นกำลังลงโทษเค้า เพิกเฉยต่อการมีตัวตนของเค้า ระบบกฎระเบียบของคณะกำลังทำให้เค้าเป็นบ้า

 

กินไม่ได้

นอนไม่หลับ

งานก็ไม่อยากทำ

 

เมื่อคืนมาร์คต้วนโทรไปปรึกษากับแจ็คสันอยู่ค่อนคืน ได้บอกเล่าหลายอย่างที่เกิดขึ้นรวมทั้งเรื่องของคิมยูคยอมด้วย ทั้งหมดกำลังทำให้เค้าว้าวุ่นในใจ และลังเล...

 

เลิก และเลือกสถานะพี่รหัส หรือ

รักและเป็นคนที่รักน้องแบมต่อไป..

 

 

.

 

 

และก็เป็นอีกครึ่งวันที่ผ่านไปแบบไม่มีความหมาย เค้าไม่มีชีทไว้เรียน ไม่มีเพื่อนไว้คุย สองเท้าเดินเตร็ดเตร่ออกมาจากห้องเรียนด้วยความหดหู่ ยิ่งเหตุการณ์ก่อนออกจากห้องเรียนเมื่อครู่ยิ่งทำให้เค้าไม่อยากอยู่ในห้องเรียนอีกต่อไป

 

 

(หลังจากอาจารย์เลิกเรียน)

 

ประธานชั้นเรียนเรียกคณะกรรมการชั้นปีทุกท่านประชุม โดยบอกไว้ว่าได้นัดกันในไลน์กลุ่ม ซึ่งทำให้มาร์คแม่งๆที่ใจว่าทำไมเค้าไม่ได้รับข้อความ สังหรณ์ไว้ก่อนว่าคงเปลี่ยนไลน์กลุ่มกันเพื่อหนีเค้า และด้วยตำแหน่งฝ่ายสื่อของมาร์คทำให้ต้องอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมเพื่อรอประชุมพร้อมกับเพื่อน ๆ

 

“สำหรับผู้ที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อนี้ เชิญออกห้องด้วย”

 

จอโปรเจ็คเตอร์ตัวเดิมฉายรายชื่อเกือบ20คน จากตัวหนังสือที่มัวและเบลอเริ่มถูกปรับให้ชัดขึ้น จนสามารถอ่านได้อย่างชัดเจน

 

เพื่อนทุกคนต่างตั้งใจอ่านรายชื่อบนกระดานเพื่อหาชื่อของตัวเองอีกครั้ง ซึ่งรายชื่อนี้เป็นชื่อนักศึกษาชั้นปี 2 ที่แจบอมทำการแต่งตั้งใหม่เมื่อเช้านี้

 

และแน่นอน มันไม่มีชื่อ มาร์ค ต้วน

 

คนผมแดงมองไปที่กระดานและก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา คนที่นั่งอยู่แถวนั้นไม่ได้หันมามองที่ใบหน้าของเค้า ทุกคนรู้ดีว่าคณะกรรมการเป็นกันไม่ได้ง่าย ๆ ถ้าไม่เห็นด้วยกับแจบอม รับรองได้เด้งเหมือนกันแน่

 

.

 

ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเค้าดูล่องลอยเหลือเกิน ครั้นจะโทรหาแจ็คสันก็เกรงใจ เพราะมันเพิ่งจะขอลาด่วนบินกลับไปทำธุระที่ฮ่องกงเกือบอาทิตย์ จะให้ไปที่โรงงานเซรามิคก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจจะกลับไปที่คอนโดดีกว่า อย่างน้อยก็มีเตียงนุ่ม ๆ ให้เค้าได้พักพิง

 

“อ้าว พี่มาร์ค”

ร่างสูงที่กำลังจะเดินตัดไปทางโรงรถ ก็ได้เจอกับน้องปีหนึ่งเข้า คนนั้นก็คือชเว ยองแจ เพื่อนสนิทกับคนรักของเค้า..

 

คนรัก.. ใช่เราลืมแบมแบมไปได้ยังไง

 

เรื่องไร้สาระพวกนี้กำลังทำให้เราลืมว่ายังมีแบมแบมที่ต้องใส่ใจมากกว่าสิ่งอื่นใด

 

มาร์คยิ้มให้กับเพื่อนของน้องและเอ่ยถามว่าไปไหนมา ได้คำตอบคือกำลังจะไปขึ้นเรียน เพราะวันนี้ปีหนึ่งมีเรียนบ่าย จากนั้นน้องก็ขอตัวขึ้นตึกไป

 

ลืมแม้กระทั้งว่าวันนี้น้องมีเรียน..

 

ไม่รอช้า ร่างสูงรีบก้าวขาไปทางตึกเรียนรวมของเด็กปีหนึ่ง ผู้คนกำลังเดินสวนกันให้วุ่นวาย หลายคนเป็นคนที่มาร์คไม่รู้จักเนื่องจากเป็นการรวมตัวกันของเด็กใหม่หลาย ๆ คณะที่ลงเรียนวิชาตัวเดียวกัน

 

ยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาแล้วก็ต้องถอนหายใจ ป่านนี้น้องคงเข้าไปเรียนแล้วเพราะมันจะบ่ายโมงแล้ว เห็นดังนั้นจึงตัดสินใจรอน้องเรียนให้เสร็จและนั่งอยู่บริเวณหน้าชั้นเรียนตรงที่เป็นเก้าอี้ไม้ทางยาว ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดไว้ให้เป็นสวนย่อมเล็ก ๆ ระหว่างชั้นเรียนทุกชั้น

 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง มาร์คต้วนก็ไม่ย่อท้อที่จะรอคนตัวเล็กของเค้า ไม่ได้ไลน์ด้วยเนื่องจากกลัวจะกวนเวลาเรียนของน้อง

 

และในที่สุดก็ถึงเวลาที่รอคอย สัญญาณเตือนเวลาเลิกเรียนดังกระทึ่มทั่วทั้งตึก ประตูห้องเรียนรวมเปิดขึ้นอีกครั้ง เท้าเล็กเท้าใหญ่ต่างรีบก้าวออกมาจากห้องเรียนราวกับมีคดีวางเพลิงในชั้นเรียน ร่างสูงรีบดีดตัวขึ้นจากม้านั่งแล้วชะเง้อคอมองหาคนที่รอตลอดทั้งวัน

 

ผู้คนค่อย ๆ จางลงจาก 700 คนเหลือเพียง 100 กว่าคน ทำให้ทัศนะในการมองหาเริ่มชัดเจนมากขึ้น เวลาผ่านไปไม่นานเริ่มมีเด็กคณะศิลปกรรมเดินออกมาทีละคน ทุกคนต่างสวมเสื้อช็อปประจำคณะเอาไว้ สงสัยวันนี้จะเป็นวันแจกเสื้อช็อปคณะสำหรับใช้เรียนในเทอม 2

 

มาร์คต้วนยืนมองรุ่นน้องที่ชื่นชมเสื้อช้อปคณะอย่างภาคภูมิใจ หลายคนที่เดินผ่านไปทักทายเค้าอย่างให้ความเคารพ รุ่นพี่ที่ดีก็ได้แต่ยกยิ้มและกล่าวทักทายกลับไปแต่ไม่ได้คุยอะไรกับใครมาก เพราะจิตใจมันกำลังสั่นและเต้นแรงผิดปกติเมื่อถึงเวลาที่รอคอย

 

ร่างสูงหยุดความพยายามที่จะชะเง้อคอมองหาเนื่องจากไม่มีวี่แววว่าคนรักของตนเองจะเดินออกมา จึงตัดสินใจเดินไปที่ประตูหน้าซึ่งเป็นประตูทางเข้า(มหาลัยให้เข้าทางเดียว ออกทางเดียว) เผื่อว่าแบมแบมกำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่ก็ได้

 

และมันก็เป็นอย่างที่มาร์คคิดไว้จริง ๆ ว่าแบมแบมกำลังต้องการความช่วยเหลือ

 

และมีคนช่วยแล้ว

 

ที่ไม่ใช่เค้า..

 

ร่างเล็กในชุดช็อปสีน้ำตาลครีมตัวใหม่กำลังหมุนไปมาให้กับชายร่างสูงตรงหน้าของเค้า รอยยิ้มของแบมแบมกำลังยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข ชายร่างสูงกว่าเค้าตรงหน้าเอื้อมมือไปหยิบจับเสื้อช้อปของน้องอย่างถือวิสาสะ และจบลงด้วยใบหน้ากับทรงผมสีทองที่เขยิบเข้าไปใกล้และเลื่อนลงมาเพื่อให้เข้าใกล้กับศีรษะแบมแบมอย่างช้า ๆ

 

ฝ่ามือใหญ่ที่จับเสื้อช้อปของคนตัวเล็กเมื่อครู่ย้ายมาสัมผัสที่ต้นแขนเล็กและมืออีกข้างก็ค่อย ๆ จับไปที่ปอยผมของคนหน้าหวานและนำมันไปทัดกับใบหูเล็ก

 

ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ

จะมีก็เพียงแต่เสียงกัดฟันที่พิกัดอยู่ตรงหน้าประตู

 

 

 

 

ปัง !’

 

 

 

ให้ทนดูอยู่เฉย ๆ คงไม่ไหว ไอ่ห่านั้นมันกำลังยืนจีบแบมแบมอยู่ใครมองก็รู้ ตั้งแต่ครั้งที่มันชูมือถือที่ปรากฏไลน์น้องแบมก็ว่าจะไม่คิดมากแล้ว คิดว่าติดต่อยืมคืนหนังสือกันธรรมดา แต่เห็นแบบนี้มันเกินไป

 

เสียงเท้าเตะขอบประตูห้องเรียนทำให้ทั้งสองคนตกใจและหยุดทุกการกระทำ แบมแบมคือคนแรกที่หันมาเห็นเค้าก่อนพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างกว่าที่ยิ้มให้ยูคยอม มือเล็กยกขึ้นมาโบกด้วยความเร็วราวกับจะบอกว่า อยู่ตรงนี้ กำลังจะไปหานะ..

 

มาร์คเกือบจะยิ้มออกแล้วถ้าไม่เห็นยูคยอมคนที่ยืนหันข้างอยู่ค่อย ๆ หันมามอง ประชันสายตากันอย่างเต็มตา อารมณ์โมโหของมาร์คไม่มีสามารถเปิดหูให้รับเสียงของแบมแบมที่กำลังวิ่งมาทางเค้าได้อีกเลย

 

รอยยิ้มหล่อที่น้องแบมอยากเห็นมากที่สุดไม่ยิ้มตอบกลับมา

มีแต่สายตาที่ทั้งโกรธและเจ็บใจที่สื่อออกมาให้คนตัวเล็กได้เห็น

 

“พี่มาร์ค.. วันนี้น้องแบมได้ช้อปแล้วน้า แต่น้องแบมว่ามันตัวใหญ่ไป พี่ยูคเค้าเลยชะ..”

 

 

ไม่แม้แต่อยากฟังว่าทำอะไรกัน

 

รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เป็นคนที่ไร้เหตุผลที่สุดในโลก ใบหน้าที่ร่าเริงของน้องแบมไม่ได้ทำให้อารมณ์โกรธของเค้าลดลงได้เลย ทางที่ดีเค้าต้องกลับไป ไม่อยากมองเห็นอะไรทั้งนั้น กลัวจะแสดงอะไรที่แย่ ๆ ไปมากกว่านี้

 

เท้าใหญ่รีบซอยลงบันไดไป ด้วยความที่บนตึกไม่เหลือใครแล้วยิ่งทำให้เสียงรองเท้ากระทบพื้นมาดังสะท้อนทั่วทั้งบริเวณ

 

คนตัวเล็กที่ยืนฟังเสียงได้แต่ทำหน้างง อยากจะตามแฟนของตัวเองลงไปแต่เห็นแล้วคงไม่ทันเพราะยืนมองจากระเบียงตึกไปที่ลานจอดรถ เห็นพี่มาร์คของเค้าเดินไปถึงตรงนั้นแล้ว

 

มือเล็กเกาะที่ราวระเบียงมองคนรักของตนเอง ริมฝีปากน้อย ๆ กำลังจะอ้าปากตะโกนห้ามเอาไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เนื่องจากเสียงล้อเบียดกับถนนที่ดังสนั่นนั้นมันหยุดทุกความคิดเอาไว้จริง ๆ

 

 

พี่มาร์คกำลังโกรธ

 

น้องแบมต้องทำยังไง

 

 

T^T

 

 

 

 

 

----------------------------------------------

100 %

 

 

Talk (Long V.)

สะ...สะ...สะหวัด... อ่า... สะหวัดดี... สวัสดีค่ะ ทุกคน /ตบปากเพี๊ยะ/ จะติดอ่างทำไมเนี่ย

สงสัยรู้สึกผิด เราตีไรท์เตอร์ให้แล้วนะ มันเจ็บโอดโอยมากเลย (ยังๆ)

 

ขอโทษรีดเดอร์ทุกคนนะคะ เราทิ้งฟิคอีกแล้ว ไม่มีความรับผิดชอบเลย นับดูแล้วเริ่มแต่งตั้งแต่จบปี 3 ใหม่ๆ จนตอนนี้ไรท์ทำงานแล้วยังแต่งไม่เสร็จเลย นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ปีกว่าแล้ว

 

หันไปเจอพล็อตที่เขียนไว้(จบแล้ว)ฝุ่นเกาะอ่ะคิดดู U.U

ยังไงไรท์ก็จะแต่งให้จบนะคะ ยืนยันคำเดิม

ส่วนคอมเม้นท์ ไรท์ไม่ซีเรียสน้า แต่จะบอกว่าคนที่เม้นทวงอ่ะ ไรท์ขอบคุณจริง ๆ อ่านแล้วไม่อะไรมากหรอก แค่ใจมันเต้น แล้วอะไรที่ทำให้ใจเต้นได้ มีอิทธิพลมากแค่ไหนถามใจดู

 

 

ขอบคุณก๊าบ..

 

 

สปอย chapter 27

 

NC

 

สั้นๆ ได้ใจความ

 

 

#มบมบ

 

@ckyhiq

 

 

 

 

©
t
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1139 Yatita24 (@Yatita24) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 10:50
    ไรท์มาต่อหน่อย
    #1139
    0
  2. #1138 gam03 (@G_gaam) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:47
    ไรท์จ๋าา ไม่ทิ้งเรื่องนี้ได้มั้ยอ่ะ มาต่อเถอะนะ อยากอ่านต่อจิงๆมันสนุกมากๆเลยอ่ะ มาต่อเถอะค่ะขอร้อง
    #1138
    0
  3. #1137 Wjs_np (@Wjs_np) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 11:15
    จะปี 60 แย้วววน้าาาา
    #1137
    0
  4. #1134 오서ㅣ훈 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 21:19
    7มกรา 59 แล้วน้าาามาอัฟต่อได้มั้นยน
    #1134
    0
  5. #1128 Sugar #;98 (@134def) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 14:44
    มาอัพเถอะ อ่านไปอ่านมาจะร้องไห้แล้วนะ แงงง
    #1128
    0
  6. #1101 Moncy Pikul (@moncy-1999) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 07:49
    รออยู่นะคะ
    #1101
    0
  7. #1099 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 00:36
    สงสารมัคคึ กลับมาเหอะไรท์ รออยู่น้า
    #1099
    0
  8. #1088 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 21:03
    สงสารมาร์คอย่างสุดซึ้ง

    ****คิดถึงไรท์ที่สุด
    #1088
    0
  9. #1087 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 22:18
    หืมมมม น่ากลัวจัง ทำเอาเราน้ำตาซึม มาไม่กี่บรรรทัดทำเอาเราเปนขนาดนี้ ฮรือออออ แบมทำไรผิดดดด ตอนแรกเดินรีบๆนึกว่าจะไปต่อยยูค 5555555555555
    #1087
    0
  10. #1085 'ggringps (@sailisburry) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 21:53
    ฮื่ออ ดีใจมาก ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ
    #1085
    0
  11. #1084 Lana Summer (@lanasummer) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 07:14
    ดีใจมากเลยค่ะที่ได้อ่านอีกครั้ง นึกว่าจะไม่ได้อ่านส่ะแล้ว คิดถึงไรท์ค่ะ
    #1084
    0
  12. #1083 Pai Sukmee (@chananpai2000) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 00:58
    ฮือออออออ กลับมาสักที รู้มั้ยว่าเรารอนานเเค่ไหนน กะจะลบออกจาก fav เเล้ว เเต่ก้ทำไม่ได้ ก้รออยู่เสมอน่ะเเหละ เราจะงอนเเล้วนะ ถ้าจะไม่มาต่อให้จบบ จะบอกว่าเรารออ่านนเสมอออ รีบบมาอัพพน้าาา ข้อร้องอ้อนว้อน รักรักรักื
    #1083
    0
  13. #1082 TTMT (@titlepcy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2558 / 00:44
    ฮือออออ ไรท์กลับมาแล้วววว
    #1082
    0
  14. #1081 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:58
    มาต่อแล้วววววววว

    มาร์คใจเย็นน้องไม่รู้เรื่องเลยหน่ะ แล้วจะเอาไงดีสงสารนี่แบมยังไม่รู้ว่ามาร์คโดนไรบ้างช้ะ มาร์คคืนน้องรหัสให้ยูคดิทีนี้จะได้ไม่ผิดกฎละ แต่มันจะทำได้หรอเฮ้อออ
    #1081
    0
  15. #1080 yasnis (@monoverlive) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:27
    โอ้ยสงสารพี่มาร์คจับใจอะ ฮรือ~~~
    #1080
    0
  16. #1079 teerrypui (@teerry081) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 20:17
    ดีใจที่กลับมานะคะ :)
    #1079
    1
    • #1079-1 tn' (@tonnoon14777) (จากตอนที่ 27)
      16 สิงหาคม 2558 / 20:18
      ดีใจที่กลับมาอ่านเช่นกันค้าา อยู่ด้วยกันไปนานๆเลยน้า /โยนร้องเท้ารีดเดอร์ลงทะเล/ (ไรท์ต้นนุ่น)
      #1079-1
  17. #1078 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 19:44
    ดีใจจังกลับมาซะที หายยยยยยยยยยยยยยยยยยไปนานเลยนะคราวนี้จะไม่หายไปนาน ๆ อีกแล้วใช่ไปมจ้ะ รอตอนหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
    #1078
    1
    • #1078-1 tn' (@tonnoon14777) (จากตอนที่ 27)
      16 สิงหาคม 2558 / 20:12
      ไม่หายแล้วค้าา /จุ้บเหม่ง
      #1078-1
  18. #1077 Dech fha (@naphus2544) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 19:09
    คิดว่าจะไม่มาแล้วววว แต่จะรอต่อไปน้าา
    #1077
    1
    • #1077-1 tn' (@tonnoon14777) (จากตอนที่ 27)
      16 สิงหาคม 2558 / 20:13
      มาแล้วจ้ามาแล้ว เพื่อนผ่องจ้าพี่น้องพ้องหมู่ /จุ้บเหม่ง/ (ไรท์ต้นนุ่น)
      #1077-1