| GOT7 | ` Who is my bro ? ( markbam )

ตอนที่ 25 : ❀ my bro - 24 Why & Please + ประกาศผู้ที่ได้รางวัลจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    31 ธ.ค. 57

อ่านตอนที่แล้วจบกันยัง หื้อ ><



Who is my Bro ?

-chapter24-












          “พี่มาร์ค กลับกันนะ”

 

ฝ่ายเราที่กำลังจะยกนิ้วชี้หน้าเหมือนจะเริ่มเปิดศึกเลยต้องรีบกระชากออกจากบริเวณนั้นโดยเร็ว แบมแบมออกแรงดึงพี่มาร์คจนพี่มันยอมเดินตามออกมาแต่โดยดี กว่าจะเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าสวนสนุกได้ก็เล่นเอาเหนื่อยอยู่เหมือนกัน ไหนจะบรรยากาศชวนอึดอัดที่พี่มาร์คปล่อยออกมาตลอดทางยิ่งทำให้แบมแบมอยากนั่งลงร้องไห้อยู่ตรงนั้นเสียให้ได้

 

“บอกแบมไม่ได้เลยหรอว่านั่นใคร” พยายามถามย้ำอยู่แบบนี้แต่พี่มาร์คก็ไม่ตอบ

“ไม่ต้องรู้หรอก ช่างมันเถอะ”

น้ำเสียงที่แสดงอาการหัวเสียของคนเป็นพี่เล่นเอาคนห้ามศึกอย่างแบมแบมต้องเผลอกลืนก้อนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่มาร์คจะกล้าพูดปัดแล้วก็ห้วนใส่เขาแบบนี้ ไม่แม้แต่จะถูกอารมณ์เสียใส่

 

“น้องแบมรู้ไม่ได้หรอ คนที่ทำให้พี่มาร์คเปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้ จะรู้ไม่ได้เลยหรอว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เสียงเล็กเริ่มขึ้นเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ในเมื่อถามอะไรพี่มาร์คก็เอาแต่บอกว่าช่างมัน แล้วเมื่อไหร่เขาจะรู้สักทีว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

 

“พี่บอกว่าช่างมันไง!

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยอะ” คนตัวเล็กเริ่มงอแงเมื่อพี่มาร์คใช้น้ำเสียงที่ไม่เคยใช้กับเขามาก่อน ดูเหมือนรำคาญเต็มทน ด้วยความที่เป็นคนถูกโอ๋มาตลอดทั้งวันจึงทำให้ความรู้สึกน้อยใจมันปะทุไปทั่วทั้งร่างกายจนตัวเริ่มสั่น มือเล็กที่จับแขนแกร่งเอาไว้ตัดสินใจปล่อยให้มันตกอยู่ข้างตัวเจ้าของอย่างที่มันควรจะเป็น จากนั้นก็เริ่มถอยหลังห่างออกมาหนึ่งก้าว เพราะอยู่ใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งรับรู้ถึงความรู้สึกแย่ ๆ ที่พี่มาร์คส่งมาให้มากเท่านั้น

 

“ก็ได้ครับ แบมไม่รู้แล้วก็ได้”

น้ำเสียงที่ใช้พูดช่างดูแข็งกว่าประโยคที่แล้วมาก แบมแบมเลือกที่จะใช้สรรพนามแทนตัวเองให้ดูมั่นคงมากที่สุด ไร้ซึ่งความอ่อนหวานหรืออ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง สายตาที่มองตรงไปยังใบหน้าหล่อที่เอาแต่ถอนหายใจดูจะตัดพ้อส่งผลให้บรรยากาศมันมาคุมากยิ่งขึ้น

 

พี่มาร์คที่รู้ว่าน้องเริ่มโกรธที่เค้นเอาคำตอบจากเขาไม่ได้ก็ได้แต่ยืนนิ่งเงียบ ไม่รู้แม้แต่ว่าจะจัดการอย่างไร เพราะถึงแบมอยากรู้ว่าเขามีเรื่องอะไรกับไอ่คนเมื่อกี้มากแค่ไหน เขาก็บอกไม่ได้ ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว..

 

“น้องแบมครับ..”

“...”

“พี่มาร์คขอโทษ”

สิ้นสุดคำขอโทษด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงของพี่มาร์คทำให้แบมแบมเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงมาบ้าง บรรยากาศสีเทากระจายออกไปและจางลงเรื่อย ๆ จนคนตัวเล็กมั่นใจว่ามันดีขึ้นแล้วจึงเริ่มต้นถามอีกครั้ง

 

“งั้นพี่มาร์คบอกได้มั้ย ว่าทำไมถึงต้องมีเรื่องกับผู้ชายคนนั้น”

แค่อยากรู้เท่านั้น ถ้าหากมันมีอะไรที่เกี่ยวกับตัวเองทำไมเขาจะรู้ไม่ได้ ที่มั่นใจว่ามันต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับตนก็เพราะว่าพี่มาร์คดูไม่อยากให้เข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นจนเขารู้สึกได้

 

“ช่างมันเถอะครับ มันไม่มีอะไรหรอก”

“พี่มาร์คก็เป็นแบบนี้อะ ทำไมมีอะไรจะบอกแบมไม่ได้เลยหรอ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะแบม”

“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันแบบไหนกันเล่า! คนเป็นแฟนกันมันต้องมีความลับปิดบังกันด้วยหรือยังไง!!

ตะโกนใส่คนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงจนไร้การควบคุม ลำตัวของคนตัวเล็กยืนเกร็งจนพี่มาร์คเห็นว่ามันสั่นด้วยแรงโกรธมากแค่ไหน จึงตัดสินใจจับข้อแขนเล็กเอาไว้เพื่อที่จะพยายามอธิบายอีกครั้งให้แบมแบมเข้าใจถึงเหตุผล แต่แรงขืนของแบมแบมที่ต้องการจะเอาข้อมือของตัวเองออกจากกอบกุมมันมีมากกว่าทุกครั้งจึงทำให้หลุดออกจากการกอบกุมไปแล้วเปลี่ยนมารุมทุบหน้าอกของเขาแทน

 

ใบหน้าเล็กบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยหยดน้ำใสที่กลิ้งลงมาเป็นทางยาว มือเล็กยังคงรัวทุบไม่ยั้ง เสียงที่เกิดจากการกระทบกันระหว่างกำปั้นเล็กกับหน้าอกแกร่งดังอึกอักจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว

 

สุดท้ายแล้วทนไม่ไหวจึงออกแรงรวบข้อมือเล็กไว้ในมือเดียวเพื่อต้องการให้เขาหยุดกระทำความรุนแรง แต่แบมแบมก็ดูจะขืนไม่เลิกจึงพยายามบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดออกมาอีกครั้ง พี่มาร์คที่เห็นความดื้อและไม่ยอมฟังเขาเหมือนทุกทีจึงออกแรงกระชากข้อมือเล็กจนสุดแรงจนลำตัวของแบมเซไปข้างหน้าชนกับหน้าอกแกร่งแล้วกระเด้งออกมา.. พร้อมกับที่ลูกโป่งมิกกี้เม้าท์ตรงข้อมือซ้ายคลายปมแล้วลอยจากไป

 

“อ๊ะ”

สายตาเล็กเพ่งมองไปที่เจ้าลูกโป่งสีสวยด้วยความตกใจ เอื้อมมือออกไปหมายจะคว้ามันให้กลับมาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เลยได้แต่มองมันลอยขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็วราวกับว่ามันไม่อยากอยู่กับเขาอีกแล้ว

 

ของที่พี่มาร์คให้ทุกชิ้นแบมก็อยากรักษาเอาไว้แต่มันก็ทำไม่ได้

 

เป็นแบบนี้นี่เองความรู้สึกของการอยากรักษาของรักแต่มันกลับมันหลุดออกจากมือด้วยฝีมือคนที่ให้มาเอง ไม่รู้จะมองหน้าหรือส่งสายตาแบบไหนไปให้คนตรงหน้าดี ทำไมเขาถึงเอาแต่ยืนนิ่งแล้วก็เงียบเหมือนไม่รู้สึกอะไรอยู่แบบนี้

 

“พี่ขอโทษ”

“...”

“พี่----”

“ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้น้องแบมไม่สนุก ขอตัวกลับนะครับ”

พูดจบก็เอี้ยวตัวกลับหลังเดินไปยังริมฟุตบาตรเพื่อที่จะเรียกรถแท็กซี่ มือเล็กยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มด้วยความผิดหวัง ไม่เคยคิดเลยว่าความลับบ้าบออะไรของพี่มาร์คจะทำให้เขาร้องไห้ได้ และผิดหวังที่ความอยากรู้ของตัวเขาเองมันมีมากจนทำให้เราต้องลงเอยด้วยการทะเลาะกันแบบนี้ ผิดหวังไปหมดทุกอย่างจริง ๆ

 

ก่อนที่จะได้ยกแขนขึ้นมาเพื่อเรียกรถ ร่างเล็กก็เซไปตามแรงกอดจากทางด้านหลังของพี่มาร์ค กอดที่แน่นมากจนแบมแบมรู้สึกเจ็บที่ซี่โครง ใบหน้าหวานนิ่วอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปมองเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ทันไรพี่มาร์คก็กอดเขาแรงขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเหมือนกับทุกครั้ง

 

“พี่ขอโทษ.. ขอโทษที่บอกอะไรตอนนี้ไม่ได้เลย”

ขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เลย ความกลัวมากมายที่ตามเขามาราวกับเงากำลังบีบบังคับให้เขาต้องกลายเป็นคนแบบนี้และเลือกกระทำในสิ่งที่คนรักไม่ชอบใจ ถ้าเขาบอกแบมแบมเรื่องทุกอย่างมันก็จะคลี่คลาย และกลัวว่าความสัมพันธ์ระหว่างมันก็จะคลายไปด้วยเช่นกัน

 

ในเวลานี้หวังเพียงให้คนตัวเล็กเข้าใจเขาจะได้มั้ย..

“งั้นก็ปล่อยเถอะครับ แบมจะกลับบ้าน”

 

พี่ขอร้อง..

 

“แท็กซี่!! จอดด้วยครับ”

 

 

 

...

 

 

 

ขณะนี้บนถนนมีรถวิ่งสวนไปมาไม่มากเท่าไหร่เนื่องจากเป็นเวลานอนหลับตามปกติของทุกคน แต่ขายาวกลับเดินไปข้างหน้าด้วยความทุกข์ใจในทุกย่างก้าว ตั้งแต่ที่ลงจากแท็กซี่ที่โบกตามหลังแบมแบมมาติด ๆ จนมาถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุดคิดเรื่องนั้นได้เลย คนตัวเล็กที่สะบัดตัวหลุดออกจากเขาแล้วรีบขึ้นรถไปไม่ทันได้ฟังเขาพูดอะไรป่านนี้ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง จะนอนไปแล้วหรือยัง

 

เดินคิดเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ด้วยสติเลื่อนลอย รู้ตัวอีกทีเท้าของตัวเองก็หยุดอยู่ที่หน้าบ้านของแบมแบมแล้วอย่างนั้น

 

“หึหึ”

ได้แต่หัวเราะด้วยความเวทนาให้กับตัวเอง นี่เขาเดินคิดมากจนลืมแม้กระทั้งว่าตัวเองโบกแท็กซี่แล้วสั่งให้ตามมาจนถึงหน้าหมู่บ้านของแบมแบม

 

ร่างสูงหยุดยืนอยู่ที่รั้วบ้านที่สูงระดับอกเป็นเวลาหลายนาที ดวงตาจ้องไปยังหน้าต่างที่เป็นห้องนอนของคนตัวเล็ก ที่จำได้ว่าเป็นห้องของแบมแบมก็เพราะผ้าม่านลายการ์ตูนเล็ก ๆ ที่เขาเองก็มองไม่ออกว่าเป็นรูปอะไร แสงไฟสีส้มภายในห้องยังคงเปิดสว่างเอาไว้แสดงว่ายังไม่นอนแน่ ๆ อยากโทรหาให้น้องลงมาคุยกันดี ๆ อีกสักครั้งแต่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนแล้วอาจจะโดนคุณแม่ดุเสียป่าว ๆ จึงตัดสินใจจะรอจนกว่าน้องจะปิดไฟนอนแล้วค่อยกลับ

 

เวลาผ่านไปเกือบ 3 ชั่วโมงกว่าไฟในห้องนอนของแบมแบมดับลง พี่มาร์คที่แหงนหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสองเป็นเวลานานถึงกับต้องนวดคอให้กับตัวเองแล้วเตรียมกลับหลังหันเพื่อที่จะเดินออกจากหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้

 

ฝ่าเท้าที่เดินกลับออกมาเริ่มพ้นบริเวณบ้านของคนรักจนแสงไฟจากดวงของบ้านเริ่มส่องน้อยลงตามระยะทาง มาร์คไม่ลืมบอกฝันดีเจ้าตัวเล็กของเขาอย่างที่ทำทุกวัน แม้น้องจะไม่รู้แต่ก็อยากให้ฝันดีไม่มีอะไรมารบกวน เป็นไปได้เขาอยากนอนกอดแบมแบมไว้ทั้งคืนแต่ก็คงทำได้แค่อยาก เพราะเสียงของตัวเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแบมแบมอยากฟังมันหรือป่าว

 

มือใหญ่ค่อย ๆ ซุกไปที่กระเป๋ากางเกงนักศึกษาเพื่อหลีกมันจากอากาศเย็นจนเกือบหนาวในยามค่ำคืนแบบนี้ ความเย็นมันเริ่มเพิ่มสูงขึ้นจนบาดไปตามเนื้อผิวจนเริ่มแสบแต่ก็ต้องทนเดินต่อไป เพราะระยะทางจากตรงนี้ไปถึงคอนโดของเขามันยังถือว่ามาไกลมาก..

 

 

 

 



 

 

ครืด..

 

 

 



 

 

 

มือใหญ่รีบเอามือคว้าไปที่มือถือของตนเองเพราะห่วงว่าจะเป็นคนตัวเล็กโทรเข้าหรือว่าส่งข้อความมา แต่มันกลับไม่มีแม้แต่ไฟหน้าจอหรือไฟLEDแจ้งเตือน

 

 
 

..สงสัยจะคิดถึงมากจนจิตใจเริ่มไม่อยู่กับตัวสะแล้วมาร์คต้วน..

 

 

 

 

 

 

 







 

 

          ตึกๆๆ

 

 





 

 

 

          งานเผลอเริ่มขึ้นอีกครั้งด้วยการยกเอามือทาบที่หน้าอกโดยอัตโนมัติ เพราะคิดว่าเสียงที่ได้ยินน่าจะเป็นเสียงหัวใจที่เต้นเกินลิมิต

 

 


 

..มันอาจจะจิตอ่อนจริง ๆ แหละวันนี้..

 

 



 

เจอเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจบีบจนรัดตัวแบบนี้มันก็คงไม่แปลก รองเท้าผ้าใบออกเดินอีกครั้งหมายจะออกไปที่หน้าหมู่บ้านให้โดยไวเนื่องจากอากาศหนาวรอบตัวกำลังทำให้ร่างกายเขาเกือบแหลกสลาย สองมือซุกเข้าไปในกางเกงตามเดิมแต่คราวนี้กระชับกับถุงกระเป๋ากางเกงไว้ กันตัวเองเผลอได้ยินอะไรที่ตามหลอกหลอนเพราะคิดถึงมากเกินไปอีก

 

 

 

 

 

 







 

          “พี่มาร์ค.. เดี๋ยวก่อน”

 

 





 

          ..เหมือนอย่างตอนนี้..

 

 

 

 

 

50 %
 






 

...

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

“น้องแบมครับ หลับไปหรือยังลูก ให้คุณแม่เข้าไปได้มั้ย”

เสียงเรียกลูกชายอันเป็นที่รักของหญิงวัยกลางคนทำเอาแบมที่กำลังร้องไห้ซมกับหมอนอิงใบใหญ่ต้องรีบเช็ดน้ำตาแล้วตอบกลับไปด้วยเสียงที่ทำให้ดูเป็นปกติมากที่สุด

 

“ครับคุณแม่ เข้ามาได้เลย”

 

ลุกขึ้นนั่งในท่าธรรมดาตรงขอบเตียงขนาดสามฟุตครึ่งที่พอดีสำหรับนอนคนเดียว เนื่องจากตนเองให้เหตุผลที่ไม่อยากได้เตียงกว้างเพราะว่ากลัวมีคน(ที่มองไม่เห็น)มานอนด้วย แต่ตอนนี้ประเด็นเรื่องเตียงคงไม่สำคัญเท่าคุณแม่ในชุดนอนที่เดินตรงมาหาเขา

 

หญิงสาวลากเก้าอี้ตรงโต๊ะอ่านหนังสือมานั่งประจันหน้ากับคนตัวเล็กแล้วมองด้วยสายตาเอ็นดู ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วที่เวลาลูกชายของเขามีเรื่องทุกข์ใจแล้วผู้เป็นแม่จะดูไม่ออก ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กที่ชอบโดนเพื่อนที่โรงเรียนรุมแกล้งเหตุเพราะตัวเล็กเกินไป ลูกชายไม่ยอมฟ้องคุณแม่หรือคุณครูจนต้องจับสังเกตสีหน้าที่แสดงออกถึงความกังวลและไม่มีความสุขของแบมแบมเอง และในตอนนี้ก็เหมือนกันที่ลูกชายของเขาไม่ยอมที่จะปริปากบอกสักนิดแต่เขาก็สัมผัสได้ว่าแบมแบมกำลังมีเรื่องทุกข์ใจอยู่

 

“วันนี้น้องแบมทานข้าวเย็นน้อยกว่าทุกวัน เดี๋ยวลงไปอุ่นนมดื่มก่อนนอนด้วยนะครับรู้มั้ย”

 

มือนุ่มของหญิงสาวที่ถูกบำรุงมากอย่างดีลูบหัวเล็กด้วยความรักใคร่ แบมแบมพยักหน้าขึ้นลงเป็นสัญญาณว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่มารดาพูด

 

“ครับ น้องแบมจะดื่มนมก่อนนอน”

“เด็กดีของคุณแม่”

 

กอดลูกด้วยความรักอีกครั้ง ในขณะที่กอดก็สัมผัสได้ถึงแรงรัดจากอ้อมแขนของเด็กชายที่รัดแน่นขึ้น แบมแบมกอดเอวคุณแม่อยู่แบบนั้นเป็นเวลาเนิ่นนานจนเริ่มที่จะผิดสังเกต เพียงเท่านี้ก็เป็นน้ำหนักมากพอที่จะยืนยันว่าลูกชายของเขากำลังเจอปัญหาอะไรอยู่เป็นแน่

 

ใบหน้าเล็กซบตรงไหล่นุ่มของคนเป็นแม่พร้อมกับเสียงครางเหมือนคนกำลังสะอึกไห้หลุดออกมาจนเขาต้องกอดตอบรับแบมแบมให้แน่นยิ่งขึ้น

 

“มีอะไรจะเล่าให้คุณแม่ฟังมั้ยครับ หื้ม.. คนดี”

มือนุ่มบรรจงลูบกลุ่มผมนิ่มเพื่อให้คลายจากอาการสะอื้น

 

“น้องแบมทะเลาะกับพี่มาร์ค ฮึก”

ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตนกับคนรักเนื่องจากผู้เป็นแม่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเราสองคนคบกัน เมื่อทราบว่าลูกชายทะเลาะกับแฟนจึงได้แต่พยักหน้าเพื่อแสดงว่าตนเข้าใจดี

 

“ทะเลาะกันเรื่องอะไร คุณแม่รู้ได้มั้ย” ถามกลับไปด้วยเสียงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความห่วงใย

 

ร่างเล็กตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ของตนฟังตั้งแต่เรื่องผู้ชายที่สวนสนุกไปจนถึงเรื่องที่พี่มาร์คไม่ยอมพูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น คนเป็นแม่ที่นั่งฟังก็คอยกุมมือแบมแบมเอาไว้ด้วยเพื่อเป็นการให้กำลังใจ พร้อมกับคอยเช็ดน้ำตาที่ไหลหยดใหม่ทุกครั้งที่เรียกชื่อพี่มาร์ค

มองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าลูกรักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน

“น้องแบมฟังคุณแม่นะครับ” เด็กชายปาดน้ำตาหยดสุดท้ายก่อนจะขยับตัวเองลงจากเตียงแล้วไปนั่งอยู่ตรงข้างหน้าคุณแม่ตนเองที่นั่งบนเก้าอี้ หัวเล็กซบลงมาที่ตักนุ่มพร้อมกับส่งเสียงครางเป็นเชิงบอกว่าผมจะตั้งใจฟังทุกอย่าง ผ่านไปเพียงครู่เสียงนุ่มจึงดังขึ้นอีกครั้ง “คุณแม่ไม่ทราบว่าพี่มาร์คมีปัญหาอะไรหรือมีเงื่อนไขอะไรที่ไม่สามารถบอกน้องแบมได้ แต่น้องแบมรู้มั้ยครับว่าความลับที่เราอยากรู้บ้างเรื่อง ถ้ารู้เร็วผลกระทบมันก็จะเกิดมากกว่าหากถ้าเรารู้ช้ากว่านี้สักหน่อย”

 

เด็กน้อยยกหัวขึ้นมาจากตักมารดาแล้วส่งสายตาว่าตนไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่

 

“ง่าย ๆ ก็คือ แฟนของหนูเค้าคิดไว้ก่อนแล้วว่ายังบอกอะไรตอนนี้ไม่ได้เพราะมันจะทำให้หนูเสียใจมาก เขารักหนูเขาก็ต้องปกป้องความรู้สึกของหนูไว้ก่อนถูกต้องมั้ย และคุณแม่ก็มั่นใจว่ายังไงสักวันหนูก็ต้องได้รู้ เพราะมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเรา ยังไงสักวันมาร์คเค้าก็ต้องพูดแน่นอน”

“แต่น้องแบมอยากรู้ตอนนี้หนิ”

“ความลับบางเรื่อง รู้ช้าก็เจ็บน้อยกว่านะครับ”

“...”

“คนเราจะคบกันรักอย่างเดียวมันไม่พอต้องเคารพการตัดสินใจของกันและกันด้วย”

 

 

        ถ้าพี่มาร์คตัดสินใจแล้วเราก็ควรจะเชื่อใจในสิ่งที่เขาทำถึงจะถูกต้องสินะ

 

“ครับคุณแม่ น้องแบมจะไม่เร่งเร้าให้พี่มาร์คพูดอะไรอีกแล้ว”

แค่รู้ว่าพี่มาร์คยังรักแบมเหมือนกับทุกวัน แค่นี้แบมก็มีความสุขมากพอแล้ว วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็เป็นเรื่องของอนาคต ยังไงเขาก็เชื่อมั่นในตัวของพี่มาร์คเสมอ

 

“เก่งมากครับลูกแม่”

ลูบหัวอีกครั้งพร้อมกับยิ้มตอบกลับรอยยิ้มเล็กของลูกชาย สีหน้าของแบมแบมดูคลายเศร้าลงมากกว่าตอนที่กลับเข้าบ้านมามากขึ้น “แล้วจะปล่อยให้พ่อหนุ่มเค้าหนาวตายใช่มั้ย หื้ม?”

 

“ใครจะหนาวตายหรอครับ” เองคอถามด้วยสงสัยแสดงถึงอาการไม่เข้าใจในสิ่งที่มารดากล่าวอีกครั้ง

 

“ก็พี่มาร์คของน้องแบมไง คุณแม่เห็นเค้ายืนอยู่ที่หน้าบ้านตั้งแต่หนูกลับมาแล้วนะ จะเรียกให้เข้ามาคุณพ่อก็ไม่ยอม เลยขึ้นมาถามหนูก่อนนี่ไงจ๊ะ” แบมแบมมองไปที่ประตูห้องนอนของตัวเองเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงประตูที่เปิดค้างไว้ รอยยิ้มอบอุ่นของคุณพ่อส่งกลับมาด้วยความอ่อนโยนไม่ต่างกับภรรยาของตน

 

“งั้นน้องแบมลงไปหาพี่มาร์คตอนนี้ได้มั้ยครับ” ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ากลับมาจากบุคคลทั้งสอง

 

“ก่อนลงไปอย่าลืมสวมเสื้อแขนยาวด้วยนะครับน้องแบม ข้างนอกอากาศหนาวแล้ว”หญิงสาวเตรียมจะลุกออกจากห้องนอนของลูกชายตนเอง แต่ก่อนจะได้ปิดประตูก็ได้ทิ้งท้ายไว้อีกสักหน่อย “ดึกขนาดนี้แล้วรถแท็กซี่คงไม่มี ถ้าไม่อยากให้พี่เค้าเดินกลับก็ลองคิดดูว่าควรจะยังไงนะ ฝันดีจ๊ะลูกแบม”

 

 

 

สาบานเลยว่าคุณแม่ไม่ได้ยุให้น้องแบมพาผู้ชายเข้าบ้าน

 

 

./////////////////.

 

 

 

 

...

 

 

 

“พี่มาร์ค.. เดี๋ยวก่อน”

 

 

 

แฮ่ก ๆ

 

 

แบมแบมที่วิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้านโดยไม่ลืมที่จะปิดไฟในห้อง โดยไม่ทราบเลยสักนิดว่าจะทำให้พี่มาร์คคิดว่าตนจะนอนแล้วและกำลังจะเดินกลับ พอเดินมาถึงหน้าบ้านจึงไม่เจอคนที่ตนคุ้นเคยยืนอยู่ มือเล็กกระชับเสื้อแขนยาวตัวใหญ่แล้วรีบเปิดประตูรั้วจากนั้นจึงวิ่งตามหลังมาจนทัน

 

ร่างสูงโปร่งที่ได้ยินเสียงเรียกของเขายืนนิ่งอยู่เพียงครู่เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ นอกจากจะไม่ทันมาแถมยังทำท่าจะเดินต่อ แบมแบมที่เห็นเช่นนั้นจึงคิดหาวิธีที่จะเรียกความสนใจจากคนตัวสูงอีกครั้ง

 

 

 

โป๊ก!’

 

 

“โอ๊ย!!.. ซี้ด”

เสียงทุ้มร้องด้วยความเจ็บเมื่อก้อนหินขนาดเหมาะมือถูกโยนมาใส่หัวไหล่ด้ายซ้ายแบบเต็มแรงจึงรีบหันไปข้างหลังหวังจะมองหาต้นเหตุ และก็พบจริง ๆ ว่าคนตัวเล็กที่คิดว่ามาแต่เสียงตามมาหาเขา ในตอนแรกยังคิดว่าเป็นเพียงภาพลวงตาที่ส่งผลมาจากอาการคลั่งคิดถึงน้องแบมเท่านั้น แต่สติก็กลับเข้าตัวอีกครั้งเมื่อคนตัวเล็กขยับกายแล้วเดินตรงเข้ามาหาเขาเรื่อย ๆ

 

“บอกกันหน่อยได้มั้ยว่าไม่ได้คิดไปเอง”

“คิดว่าอะไรล่ะครับ”

“ก็คิดว่าคนที่อยากเจอมากที่สุดกำลังยืนอยู่ตรงหน้า.. ตรงนี้ไง”

“...”

“ขอจับมือได้มั้ยครับ”

พี่มาร์คขออนุญาตอย่างสุภาพเพราะน้องแบมอาจจะยังโกรธอยู่และปฏิเสธสัมผัสจากเขา

“อื้ม”

ใบหน้าน่ารักอมยิ้มให้กับพี่มาร์ค ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องงี่เง่ามากแค่ไหน หรือเอาแต่ใจจนทำให้เกิดเรื่องทะเลาะกันเหมือนอย่างวันนี้ พี่มาร์คก็มักจะเป็นคนที่ยอมก่อนเสมอ

 

มือใหญ่กุมมือเล็กเอาไว้อย่างเบามือ บรรยากาศรอบข้างเงียบสะงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มดวงเล็กจากบ้านแถวนั้นส่องมาให้เห็นใบหน้าของกันและกัน ส่งผลให้เห็นน้องยิ้มตอบการกระทำของตนพี่มาร์คจึงคลี่ยิ้มออย่างดีใจ

 

“มายืนเฝ้าตั้งหลายชั่วโมงเลยหรอ”

“ไม่นานหรอกครับ แค่สักพักเท่านั้น”

“ขี้โม้.. คุณแม่บอกว่าเห็นพี่มาร์คตั้งแต่หัวค่ำแล้วเถอะ”

พูดตอบโต้กันไปมาด้วยรอยยิ้ม สำหรับแบมแบมก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่ารอยยิ้มพี่มาร์คสามารถทำให้เขากลายเป็นคนไร้น้ำหนักและอยากลอยตัวไปกับอากาศ มันช่างดูอบอุ่นแล้วก็อยากโน้มใจให้เข้าใกล้ทุกครั้งที่ได้เห็น

 

“ก็อยากมาส่งเข้านอน แต่ก็ทำได้แค่มองหน้าต่างกับแสงไฟเท่านั้นนี่”

“คนบ้า ใครเค้าให้ทำแบบนี้กันเล่า เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่รู้ว่าน้องแบมหายโกรธพี่แล้วอะไรมันก็ดีไปหมดนะตอนนี้”

“มันจะดีกว่านี้ถ้าพี่มาร์คเป็นห่วงตัวเองมากกว่าอะ”

“ไม่ได้หรอก.. แฟนทั้งคน จะปล่อยให้นอนแบบไม่ได้บอกฝันดีได้ยังไง”

“อื้อ งั้นก็บอกสิ มาให้บอกแล้วนี่ไง”

 

พี่มาร์คจัดการดึงเอวเล็กมากอดหลวม ๆ พร้อมกับจรดปลายจมูกโด่งลงที่หน้าผากมน กลิ่นหอมของแบมแบมทำให้เขาหลงใหลจนเกือบลืมกระซิบว่าฝันดีให้แก่คนตรงหน้า

 

“พ พี่มาร์ค! เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก”

ร่างเล็กถอยออกห่างแต่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้า เราจ้องตากันอยู่เพียงครู่ก่อนจะเป็นแบมแบมที่ต้องเบนสายตาหนี มันไม่ใช่ครั้งแรกที่คนตัวเล็กทำเพราะไม่ว่าจะครั้งไหนแบมแบมก็ไม่เคยชนะสายตาแบบนี้ได้เลย

 

สายตาที่บอกว่ารักเรามากมายเหลือเกิน

 

“พี่มาร์คคิดถึงน้องแบมนะครับ”

“เหมือนกันนะ รู้มั้ยว่าร้องไห้ด้วย”

ปลายนิ้วโป้งใหญ่รีบกูลีกูจอกดย้ำเบา ๆ บริเวณหนังตาบวมเต่งของคนรัก จนทำให้เจ้าตัวเล็กหลับตาลงและยิ้มให้กับความนุ่มนวลที่ย้ำลงมา

 

“วันหลังอย่าหนีกลับบ้านแบบนี้อีกนะรู้มั้ย”

ไม่มีเสียงรับ มีเพียงแต่การพยักหน้าตอบรับของคนถูกสั่งเท่านั้น แบมแบมยกมือเล็กทั้งสองข้างของตนเองขึ้นมาจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างของพี่มาร์คเพื่อที่จะหาที่ยึดร่างกายของตนเอาไว้ มือเล็กจับไล่ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนมาถึงบริเวณหัวไหล่แกร่งทั้งสองข้าง

 

“โอ๊ะ”

เสียงทุ้มที่ร้องด้วยความเจ็บของพี่มาร์คทำให้แบมลืมตาขึ้นมาในทันที เขาลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อครู่ตนได้ขว้างก้อนหินใส่พี่เขาอย่างแรง โดยไม่คิดว่ามันจะโดนตัวและเจ็บได้ถึงขนาดนี้

 

“เจ็บมากมั้ย.. น้องแบมขอโทษนะ”

 

เมื่อเห็นว่าแบมแบมทำหน้ารู้สึกผิดมาก คนเจ้าเล่ห์จึงได้สบโอกาสสมรอยคนเจ็บปางตายขึ้นทันที ใบหน้าหล่อเริ่มนิ่วหน้าและกุมที่หัวไหลซ้ายของตัวเองเอาไว้ มันก็เจ็บอยู่แต่ก็ไม่ได้มากจนต้องร้องออกมาเกินความจำเป็นแบบนี้

 

“โอ๊ะ.. โอ๊ยย..”

 

แบมแบมที่ยังคงตามไม่ทันมุกของคนเหลี่ยมจัด ก็ทำได้เพียงทำหน้าเป็นห่วงแล้วก็รู้สึกผิดอยู่แบบนั้น จนสุดท้ายต้องตัดสินใจชวนพี่มันเข้าบ้านเพื่อไปดูอาการจนได้ หารู้ไม่ว่าตอนน้องหันหลังพี่มันแทบตีลังกาMartialสามตลบด้วยความดีใจ

 

 

 

 

 

... เสร็จโจร...

 

 

 

 

 

“นี่เป็นห้องรับรองแขก พี่มาร์คนอนห้องนี้นะครับ”

โชคดีที่คุณพ่อกับคุณแม่เข้านอนไปแล้ว ไม่งั้นคงจะโดนแซวแน่ ๆ พี่มาร์คที่เดินเข้ามาในบ้านก็ทำตัวติดกับเขาไม่ยอมห่าง ไม่ว่าแบมจะเดินไปเอานมหรือน้ำมาให้ก็ตามติดทุกฝีก้าวอยู่แบบนั้น

 

 

 “เจ็บไหล่จังเลยครับ”

เมื่อเห็นว่าน้องชี้ที่ห้องนอนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ถึงจะไม่ได้นอนห้องน้องแต่ก็ยังดีที่เป็นห้องข้าง ๆ กัน แต่ก่อนจะยอมเข้าไปนอนแต่โดยดีก็ขออ้อนอีกสักทีสองทีให้ใจได้ชุ่มชื้นขึ้นมาอีกหน่อย

 

“เจ็บมากมั้ย ให้ดูแผลให้ก่อนมั้ยครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก แค่รู้ว่าเป็นห่วงก็ดีใจแล้ว”

“แต่น้องแบมเป็นต้นเหตุหนิ ทายานวดกล้ามเนื้อก่อนสักนิดก็ยังดีนะพี่มาร์ค”

มือเล็กจัดการเปิดประตูห้องนอนตัวเองเข้าไปและกลับออกมาพร้อมกับหลอดยายื่นให้แล้วกลับไปที่หน้าประตูห้องตน พี่มาร์ครับมาพร้อมกับกลับหลังหันเพื่อจะเดินไปห้องของตัวเองบ้าง

 

“จะทายังไงวะเนี่ย”

บ่นกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป แบมแบมที่ได้ยินทุกคำพูดก็ได้แต่ขบคิดว่าจะเข้าไปช่วยดีมั้ย ถ้าพี่มาร์คทายาไม่ได้หรือทาไม่ถึงก็คงนอนปวดทั้งคืนแน่ ๆ

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

สุดท้ายก็ต้องเข้ามาช่วยจนได้สินะ..

 

 

แบมแบมไม่รอให้พี่มาร์คขานรับใด ๆ เนื่องจากความเคยชินของสถานที่ทำให้เปิดประตูเข้ามาทันทีที่เคาะเสร็จ กายเล็กปิดประตูลงเงียบ ๆ และจ้องร่างสูงที่กำลังเลิกเสื้อกล้ามตัวบางขึ้น

 

สายตาสวยมองไปบนพนักเก้าอี้ที่มีเสื้อนักศึกษาพาดอยู่ แล้วก็แช่สายตาอยู่ตรงนั้นเนื่องจากไม่กล้าสบกับคนที่ตอนนี้ถอดเสื้อกล้ามมาวางทับกับเชิ้ตสีขาวแล้ว

 

“เอ่อ.. น้องแบมคิดว่าพี่มาร์คน่าจะทายาไม่ถึงนะ”

“ก็ถึงแหละครับ แต่ต้องพยายามหน่อย”

เพราะเพียงแค่เอี้ยวตัวจะไปทายาตรงไหล่ก็เจ็บแปลบขึ้นมา จากตอนแรกที่กะจะแกล้งเจ็บจนตอนนี้ผลกรรมของการโกหกกลับส่งผลให้เขาเจ็บขึ้นมาจริง ๆ แล้วแหละครับ

 

“โอ๊ะ.. ซี้ด”

“เห็นมั้ย.. ให้น้องแบมช่วยนะครับ”

คนตัวเล็กเดินเข้ามาหาร่างเปลือยครึ่งท่อนด้วยอาการติดจะเขิน ๆ เนื่องจากหุ่นพี่มาร์คดูดีมากเมื่อใส่กางเกงขายาวสีดำไว้เพียงตัวเดียว แถมยังมีเข็มขัดนักศึกษาที่ใส่เอาไว้แบบหลวมนั่นอีก ยิ่งทำให้พี่เขาดูดีมากขึ้นไปอีก

 

พี่มาร์คปล่อยให้แบมแบมได้หยิบหลอดยาไปจากมือแล้วมายืนซ้อนข้างหลัง ความเย็นของเนื้อยาทำให้รู้สึกผ่อนคลายกล้ามเนื้อตรงช่วงไหล่มากขึ้น แต่รู้มั้ยว่าที่ทำให้รู้สึกดีกว่าเนื้อยาก็คือปลายสัมผัสของนิ้วเล็กที่บีบลงมาแผ่วเบาราวกับขนนกที่ตกกระทบบนยอดไม้

 

ความอ่อนโยนทุกการสัมผัสของคนตัวเล็กทำให้พี่มาร์คเผลอปล่อยเสียงครางอื้อออกมาด้วยความถูกใจ หารู้ไม่ว่ามันทำให้คนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแทบอยากจะหายตัวไปจากห้องนี้

 

“อื้อม์.. ดีมากครับ”

“...”

“ดี เย็นมาก.. อื้มม”

“...”

“นวดเก่งจัง มือเบามากด้วย”

เอี้ยวตัวเพื่อจะหันไปคุยกับแบมแบมแต่ก็ตกใจเพราะคนตัวเล็กเอาแต่หลบหน้าแล้วก็ถอยหนีเขาออกไป ร่างสูงจึงต้องหันกลับหลังมาทั้งตัวแล้วจ้องมองด้วยความสงสัย

 

“เป็นอะไรไปครับ หื้ม”

“ปะ ป่าวครับ”

“อ่อ หรือว่าเขินที่เห็นหุ่นพี่ก็บอกมา”

“บ้า!!

ใช่ที่ไหนกันเล่า เพราะเสียงครางของพี่ด้วยต่างหาก!

 

“อย่าปฏิเสธเลย ดูแก้มสิ แดงใหญ่แล้ว”

พี่มาร์คจัดการรวบคนตัวเล็กด้วยอ้อมกอดหลวม ๆ เพราะยังคงเจ็บที่หัวไหล่ซ้ายอยู่ แบมแบมที่โดนกอดก็ซุกหน้าลงกับไหปลาร้าทรงสวยด้วยความโหยหาทันที แต่เป็นความโหยหาที่เป็นผลมาจากความรู้ผิดในวันนี้เท่านั้น ไม่มีเรื่องอย่างว่าเข้ามาปะปนสักนิด

 

“เรื่องวันนี้น้องแบมขอโทษนะครับ ขอโทษที่ไม่ฟัง ขอโทษที่เซ้าซี้ ขอโทษที่ดื้อแล้วก็เอาแต่ใจด้วย” เสียงอู้อี้ของคนตัวเล็กแสดงความรู้สึกผิดจนพี่มาร์คเอ็นดูและหลง จนเผลอก้มลงไปสูดกลิ่นแชมพูอ่อนจากคนในอ้อมแขน

 

แต่คนที่ต้องขอโทษในวันนี้มันเป็นเขาต่างหาก

 

“ไม่ต้องขอโทษแล้วนะครับ”

 

พี่มาร์คออกแรงโยกลำตัวเพื่อให้แบมแบมได้เคลื่อนไหวตาม เท้าเล็กยกขึ้นและย่ำลงที่เดิมตามจังหวะเสียงฮัมเพลงคลาสิกเลิฟในลำคอของพี่มาร์ค บรรยากาศภายในห้องดำเนินไปด้วยความหวานละมุนมากขึ้นจนอดไม่ได้ที่จะจูบลงที่กลุ่มผมนิ่มอีกหลายๆที

 

humm I wanna love you but I don’t know how .. huu

 

ประโยคเพลงเดิมซ้ำไปมาถูกเปล่งออกมาจากลำคอหนา ไม่น่าเชื่อเพลงแค่ทำนองสั้น ๆ กลับกล่อมให้คนตัวเล็กเริ่มมีสติลดลงอย่างช้า ๆ และพร้อมจะทิ้งตัวไปกับอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนี้

 

“อื้อ”

เสียงครางเบา  ๆ ของแบมแบมทำให้พี่มาร์คหยุดเปล่งเนื้อร้องมาเป็นฮัมแต่ทำนองและลดจังหวะการโยกตัวจนหยุดนิ่งตามเดิม ก่อนจะค่อย ๆ คลายอ้อมกอดอย่างช้า ๆ

 

“ง่วงนอนแล้วใช่มั้ย หื้ม”

แบมแบมปรือตามองพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงแสดงให้เห็นว่าเขาง่วงนอนมาก พี่มาร์คจึงพาน้องไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่สำหรับแขกสองท่าน ตอนแรกว่าจะให้กลับไปนอนที่ห้องตัวเองก็ดูหน้าเหมือนจะงอแงที่โดนขัดใจว่าไม่อยากเดินไปไหนแล้ว

 

คนตัวสูงจัดท่าทางให้นอนสบายมากที่สุดจากนั้นก็ตามลงมานอนข้าง ๆ โดยที่ไม่ลืมยื่นแขนแกร่งออกไปให้น้องใช้หนุนต่างหมอน หัวทุยเล็กขยับอยู่สองสามครั้งก่อนจะนิ่งไปและผ่อนลมหายใจสม่ำเสมออกมาแทน

 

“ฝันดีอีกครั้งนะครับ”

 

จูบลาที่หน้าผากเพียงแผ่วเบาเพื่อเป็นการบอกลาความมืดมิดและแสงดาวที่ลอดผ่านเข้ามา ในค่ำคืนนี้เขาจะขอปกป้องแบมแบมเอาไว้ ไม่ให้มีแม้แต่เรื่องใดมาทำร้ายเอาได้

 

 

 

 

 

 

 

100

 

------------------------------

 

 

ไม่NCนะครับ ไรท์สงสารหัวไหล่พี่มาร์ค เก็บไว้ให้พาร์ทหลังๆ กิกิ

 

Happy New Year 2015 นะคะรีดเดอร์เรื่องฮูอิสมาโบของไรท์

อยู่กันมาครึ่งปีแล้ว ใครที่อยู่ตั้งแต่แรก ๆ แล้วไม่ทิ้งกันไปไรท์ขอบคุณด้วยน้า แล้วก็คนที่เพิ่งมาอ่านใหม่ไรท์ก็ขอยินดีต้อนรับสู่ฟิคของพี่น้องรหัสแสนน่ารักคู่นี้ มาร่วมเอาใจช่วยพี่มาร์คแล้วก็น้องแบมให้ฝ่าอุปสรรค์ทั้งหลายกันเถอะคะ ,,

 

ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว พรุ่งนี้ก็จะก้าวสู่ปีพ.ศ.ใหม่ อยากให้ทุกคนมีแต่อะไรดี ๆ เข้ามาในชีวิตนะคะ อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป อย่าไปคิดมาก เรามาเริ่มต้นอะไรใหม่ๆในปีนี้กันดีกว่า

 

สำหรับใครไม่มีเพื่อนนับถอยหลังมาอยู่เป็นเพื่อนไรท์ได้นะ นี่ก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน ว่าจะเคาท์ดาวน์ในทวิตเตอร์นี่แหละ ._.

 

 

[xxxx] ประกาศสำหรับคนที่ได้ของรางวัล 2 ท่าน [xxx]

คนแรกคือ Aomzinn #869 (เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไรท์จะเมนชั่นไปน้า)

คนที่สองคือ Antz love pink #882 (รบกวนทักทวิตเตอร์ไรท์มาด้วยน้า ตัวไม่ทิ้งทวิตให้เราง่ะ ด่วนนะเตง ถ้าไม่สะดวกทิ้งe-mailไว้ก็ได้จ้า หรือจะเมลล์มาหาเราก็ได้ที่ tonnoon@live.co.kr นี่ว่าจะทิ้งเบอร์ให้โทรกลับแล้วนะ)


สำหรับคนที่ร่วมสนุก ไรท์ขอบคุณมากน้า อ่านแล้วสนุกทุกอันเลย ^^

 

 

 

สำหรับวันนี้สวัสดีปีใหม่ 2558 อีกรอบนะคะ

รักทุกคนตังเงย

 

#มบมบ

 

 

By @ckyhiq


© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

1,149 ความคิดเห็น

  1. #1054 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 01:22
    ขอบคุณคุณแม่ที่ช่วยเคลีย ทำให้แบมเข้าใจ เบาไปเยอะ55555

    ฉากทายานี่มันอะไร คิดนะ คิดเหมือนแบมเลย อะไรนะ - -

    ชอบอะ รักกัน กอดกัน นอนด้วยกัน แค่นี่ก็ฟินแล้ว น่ารัก
    #1054
    0
  2. #1023 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 15:41
    ทำไมถึงทำร้ายมาร์คได้อย่างนี้นะความจริงอ่ะ
    #1023
    0
  3. #995 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 11:33
    พี่มาร์คน่ารักน๊า แค่นอนกอดเฉย ๆ ก็ชื่นใจแล้วเนอะมาร์คเนอะ
    #995
    0
  4. #951 oni (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:31
    เกือบจะไม่หวานกันซะแล้วดีนะที่แม่มีเหตุผลปและเข้าใจแบม พูดและคุยกัน



    ไม่งั้นแบมคงจะโกรธพี่มาร์คจนไม่คุยกันแน่



    สุดท้ายก็เข้าใจกันในบรรยากาสอบอุ่นหวานละมุน



    ใครหนอที่ทำให้พี่มาร์คต้องมีปัญหากับแบม รุ่นพี่ที่ตั้งกฏหรือป่าว
    #951
    0
  5. #937 Moko87 (@mokomoko87) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 11:27
    ต้องขอบคุณคุณแม่ที่มาเตือนสติแบมแบม ncไม่ต้องรีบค่าไรท์ อยากให้พี่มาร์คถนอมแบม
    #937
    0
  6. #931 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 00:03
    แฮ่ม..ไรท์ช่างมีน้ำใจกะมาร์คคึจัง เพราะมาร์คเจ็บไหล่
    #931
    0
  7. #930 아이언 (@baronest) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 18:10
    ดีกันนมนๆนะขอเลยยย
    #930
    0
  8. #905 allmylove (@allmylove) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 14:39
    น่าระกและอบอุ่นมาก แม่น้องแบมน่ารักมาก
    #905
    0
  9. #904 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 14:20
    โอ๊ยยยยย โชคดีมราแม่มาช่วยไม่งั้นแบมก็คงยังงอนอยู่นั่นแหล่ะ  มาร์คก็แห้วกลับบ้านไม่ได้กอดแบมกันพอดี อร๊ายยยยยยยย ><
    แล้วไอนั่นมันคือใครรรรร ดูท่าจะอีกยาวนะเนี่ยยยยย เรื่องเนี้ย ดีแล้ะ ยังไม่อยากให้จบ ขอฟินส์ไปเรื่อยๆ  การที่รอฟิคอัพอ่ะ มันทรมานมากกกกก รอให้จบแล้วอ่านทีเดียวได้ม้ะ ไม่เอาอ่ะ เค้าจะเม้นๆ แต่คือมันค้างจิงงๆอ่ะ
    #904
    0
  10. #903 Uwaanl. (@liewww) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 22:46
    แง้งงง น่ารักเชอออ แบมงุ้งงิ้งมากอ่ะ อ้ากก อ่านแล้วยังอยากฟัดเอง โอ้ยตาย -//-
    #903
    0
  11. #902 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 13:38
    แอร๊ยยยยย คืนดีกันแล้วหวานเชียวววว คืนนี้ฝันดีเนอะ สวัสดีปีใหม่น้า ^^
    #902
    0
  12. #901 Mint Sirilak (@mintohsehun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 10:30
    ลุ้นๆ
    #901
    0
  13. #900 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 08:34
    โอ้ยยยยยยย ดีใจที่ได้รางวัลจนลืมคอมเม้นเนื้อเรื่องตอนนี้เลยอ่า 5555555 ตลกตัวเอง ตอนนี้เปิดมาครึ่งแรกดึงไปเศร้าเลยนึกว่าจะม่านาน ที่ไหนได้ >||||||< ถ้าไม่ได้คุณแม่ช่วยอธิบายพี่มาร์คน้องแบมก็คงยังไม่คุยกันแน่ๆ งานนี้ต้องขอบคุณ คุณแม่นะเนี่ย ^.^ แต่พี่มาร์คก็ยังไม่ยอมบอกอยู่ดีเนาะ มันต้องมีม่าเกิดขึ้นอีกเร็วๆนี้แน่ๆ เราได้กลิ่นอยู่ ~*~!!! ปล.เผื่อไรท์ไม่เห็น เราแปะเมลไว้อีกที อิอิ >>> pinky_antz@windowslive.com
    #900
    0
  14. #899 YSpoton__ (@ysquarkz3) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 23:41
    น้องแบมน่ารักง่ะะะะะ งื้อออออ อิจพี่มาคละนะะ คือน้องแบมน่ารักง่ะะ .////////. คือพี่มาคก็มาเฝ้าน้องง่ะคือโง้ยยยย มีพี่มาคแบ่งขายมั้ยอยากได้กลับบ้านสักคนอ่ะ รักง่ะงื้อวว ; ///// ; แฮปปี้นิวเยียนะคะะ ปีใหม่แล้วขอให้โมเม้นมาคแบมเยอะๆโน้ะะะะะ5555555555555 จะได้ฟินกันทั่วหน้า~
    #899
    0
  15. #898 Antz Love Pink (@pinkyantz1126) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 23:08
    ไรท์จ๋าเค้ามาแว้วววว เค้าไม่ได้เล่นทวิตอ่ะ ทิ้งเมลไว้แทนนะคะ >>> pinky_antz@windowslive.com
    #898
    0
  16. #897 กะทิกระเทียม (@maalimari) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 12:30
    โอ้ยปวดใจกับครึ่งแรก
    #897
    0
  17. #896 Uwaanl. (@liewww) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 09:15
    อ้ากกก อย่าทะเลาะกันเยยย ; - ;
    #896
    0
  18. #895 Eye'qx (@17111999) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 07:46
    ครึ่งหลัง -.,-
    #895
    0
  19. #894 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 07:16
    ทะเลาะกันเลย ต้วนอ่ะแล้วนี่ก็ไม่ได้บอกอะไรสักอย่างจะปิดไปนานแค่ไหน แล้วนี่แบมตามมาจริงนะไม่ใช่แกหลอนหรอก
    #894
    0
  20. #893 earnica (@earnica) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 01:23
    รอครึ่งหลังงงงง -,.-
    #893
    0
  21. #892 TTMBW (@titlepcy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 00:28
    ทำไมถึงบอกแบมไม่ได้ล้าาา ไรท์ขารอครึ่งหลังโน๊ะะะะ
    #892
    0
  22. #891 Mimi_bambam (@mimi-bambam22) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:24
    เป็นแบมนี้ก็อยากรู้นะว่าผชคนนั้นเป็นใครมาร์คบอกน้องไม่ได้หรอโอ้ยยยค้างงงรอครึ่งหลังนะมีNCหรือไม่มีเราก็อ่านชอบบบสู้ๆค่ะ
    #891
    0
  23. #890 popo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:23
    คนนั้นเป็นใครทำไมมาร์คไม่บอกแบม มาร์คกลัวเสียแบมไปถ้าแบมรู้ความจริงใช่เปล่า ฮือออ สงสารจัง
    #890
    0
  24. #889 racha (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:19
    NC NC NC NC NC อิอิ ไม่หื่นจริงจริ๊ง
    #889
    0
  25. #888 B2GetLove (@b2getlove) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 21:12
    ตอนที่พี่มาร์คบอกความลับน้องแบมไม่ได้ช่างบีบหัวใจเสียจริง ต่างคนต่างรักกันมาก เอิ่มม...ไร้ท์จ๋า ครึ่งหลังขอลุ้นด้วยนะคะ
    #888
    0